ΚΕΦΑΛΑΙΟ XVII
Ύστερα από κι άλλες βασανιστικές εποχές χωρίς τη μούσα του, κατά τις οποίες εξαπατούσε τη Bichoune ακόμη και στις ηδονές που, νοερά, παραχωρούσε μόνο στη Nielle, ύστερα από μήνες εκείνων των προσποιητών συνουσιών αλά Gainsbourg, εκείνων των ψεύτικων εξάρσεων διάσπαρτων με αληθινά «… je t’aime. Moi non plus», στη διάρκεια των οποίων η γυναίκα της οποίας αγκάλιαζε το σώμα δεν κατηγορούσε τον εαυτό της που τον απατούσε συχνά, ήρθε ένα ακόμη καλοκαίρι. — Ήρθε μια ηλιόλουστη και ευχάριστα ζεστή μέρα. — Ήρθε ένα συνηθισμένο ξεκίνημα απογεύματος, όπου εκείνος, ονειροπολώντας, κοίταζε αδιάκοπα έξω, προς τα αριστερά…
Σαν εκείνα τα ιδιόρρυθμα βαρόμετρα όπου ένα μικροσκοπικό ανθρωπάκι βγαίνει από ένα σπιτάκι όταν πλησιάζει βροχή και ακινητοποιείται στην καταιγίδα, ο Damien ήλπιζε πως από την αντίθετη έξοδο θα εμφανιζόταν μια καλοσυνάτη γυναίκα για να του αναγγείλει καλό καιρό. Ο μηχανισμός είχε χαλάσει. Η μούσα δεν ήταν εκεί. Κι όμως, ο ήλιος ήταν υπέροχος.
Ένα αυτοκίνητο παρκάριζε εκεί, απέναντι από εκείνη την είσοδο της αυλής που δεν είχε ακόμη χάσει το μυστήριό της. Το μοντέλο: ένα στέισον βάγκον. Χρώμα και μάρκα… ας ξεχαστούν, γιατί στο συγκεκριμένο πλαίσιο άξιζαν λιγότερο να αναφερθούν από τους επιβάτες που βγήκαν από μέσα.
Nielle; …! Όχι, δεν ήταν ανάμεσά τους. Ούτε η Mia, ο Carlos, ο Bruce ή οι άλλοι. Ξένοι, άγνωστα πρόσωπα.
Καινούργια πρόσωπα, των οποίων η ομοιότητα με τη Nielle υποδήλωνε συγγένεια αίματος. Οικογενειακά χαρακτηριστικά που το επιβεβαίωναν αναμφίβολα. Από τον τρίτο όροφο έφταναν ως αυτούς χαιρετισμοί, στους οποίους οι άνθρωποι αυτοί απαντούσαν με χαμόγελα τόσο όμοια και εύγλωττα, ώστε επιβεβαίωναν ξανά την προφανή συγγένειά τους.
Μια αστραφτερή χαρά τούς έδενε όλους σαν πετράδια μέσα στην ανυπομονησία τους να συναντήσουν το αγαπημένο πρόσωπο εκεί πάνω. Για τον Damien, που ήταν εξίσου χαρούμενος μπροστά στο γεγονός, καμιά εικόνα δεν ήταν πιο εύγλωττη για να περιγράψει τις αντιδράσεις τους από εκείνη των βωβών ταινιών, όπου οι ηθοποιοί απέδιδαν τις μικρές χαρές με νευρικά ανοιγοκλεισίματα των ματιών, σκοτεινιασμένων από υπερβολικά μακριές βλεφαρίδες. Όπως σ’ εκείνες τις παλιές σκηνές, μπορούσε πια να συνομιλεί μόνο με τις προβολές τους, αφού οι ηθοποιοί είχαν ήδη εξαφανιστεί από τη σκηνή.
Ποιοι ήταν; … Ο οδηγός με την επιβλητική φυσιογνωμία και το γλυκό βλέμμα, χρωματισμένο από γενναιοδωρία: ξεκάθαρα ο πατέρας της μούσας του. Εξέπεμπε το ίδιο χάρισμα, γεμάτο μικρές σοφίες κερδισμένες με τον χρόνο, με εκείνο της ηλικιωμένης κυρίας με τα μακριά λευκά μαλλιά μαζεμένα σαν σκούφο, της γιαγιάς της Nielle. Ο ονειρευτής απέδιδε στη «γιαγιούλα του», όπως του άρεσε να την αποκαλεί, την ίδια ευφυΐα και έναν πραγματισμό κοντινό σ’ εκείνον της εγγονής της. Πιο ανυπόμονα και πρόθυμα να ξεμουδιάσουν τα πόδια τους, τα νεότερα μέλη που τους συνόδευαν έφτασαν τόσο γρήγορα στην πίσω αυλή των Brouillette, ώστε ο Damien δεν πρόλαβε να συγκρατήσει ούτε πόσα ήταν ούτε πώς έμοιαζαν· θυμήθηκε μόνο τον ενθουσιασμό τους.
Ο ονειρευτής δεν περίμενε να τον δείξει με το δάχτυλο το πρόσωπο που είχαν έρθει να συναντήσουν, είτε ήταν η Mia είτε η Nielle. Έφευγε από τον κίνδυνο μήπως κάποια από τις δυο τον παρουσιάσει ως ταραχοποιό. Τον εξόργιζε η ιδέα να ταυτιστεί με κάποιον που χαλάει τη γιορτή των άλλων. Η πιθανότητα αυτή τον ενοχλούσε ακόμη περισσότερο επειδή ήξερε πως του απαγορευόταν να αγαπήσει αυτούς τους ανθρώπους, τους οποίους δεν ξαναείδε ποτέ.
Αποστρεφόμενος ολοένα και περισσότερο την απελευθέρωση που του πρόσφερε η μαριχουάνα, επέτρεψε στον εαυτό του, παρασυρμένος από δυνατά συναισθήματα, να καταφύγει στη νέα του διέξοδο. Νόμιμο, πιο διακριτικό και πιο αποτελεσματικό από τα ναρκωτικά, αυτό το αντικείμενο ήταν ένα τεράστιο κουτί παραληρήματος και απόλαυσης… το πιάνο. Όπως και στις προηγούμενες περιόδους μελαγχολίας, έπαιξε επί ώρες χωρίς να ξέρει να παίζει. Χτυπούσε τα πλήκτρα, ανακατεύοντας τις απωθήσεις και τις ταραχές του με φάλτσες νότες — μερικές φορές σκόπιμες — για να ξαλαφρώσει από τη μελαγχολία του.
Κάπως γαληνεμένος από αυτό το τέχνασμα με τις παράφωνες τριακοστές δεύτερες νότες, ετοιμαζόταν να γυαλίσει τα οφέλη της διορθωτικής αυτής παράστασης μ’ έναν αναστεναγμό ανακούφισης, όταν, σαν αντίστιξη, αντήχησε το κουδούνισμα του τηλεφώνου.
— Παρακαλώ!
— Damien! Η Bichoune είμαι. Δεν θα σου μιλήσω πολλή ώρα, είναι που… εεε! Απλώς για να σου πω, απόψε θα βγω με μια… με μια φίλη μου. Οπότε δεν θα μπορέσουμε να βρεθούμε. Δεν σε πειράζει; …
— Το αντίθ… Χμ! Όχι, να περάσετε καλά. Γεια!
Κατεβάζοντας αργά το ακουστικό, άφησε να του ξεφύγει ένα άσχετο σχόλιο: «Ακόμη καλύτερα έτσι!» Αναζωογονημένος από τη μουσική εκτόνωσή του, τρίβοντας τα πλάγια του λαιμού και τον αυχένα του κι ύστερα περιστρέφοντας το κεφάλι σαν σε άσκηση προθέρμανσης, ετοιμαζόταν για μια μακρά σκοπιά προς τα αριστερά… ελεύθερος από την κυριαρχία της επιδεικτικής σεξουαλικότητάς του.
Καθισμένος στο κατώφλι πάνω σ’ ένα παλιό μαξιλάρι, με τους αγκώνες ακουμπισμένους στα σηκωμένα γόνατα, άφηνε τα χέρια του να στηρίζουν το κεφάλι σαν να ήθελε να αναγκάσει τον εαυτό του να προσαρμοστεί σε μία και μοναδική στάση, στη μόνη επιτρεπτή εφαπτομένη.
Πρώτη παρατήρηση: το αυτοκίνητο είχε φύγει. Αυτή η απογοήτευση θα τον στοίχειωνε περισσότερο, αν δεν παρηγοριόταν προφασιζόμενος πως αδιαφορούσε για το ενδεχόμενο να αναμετρηθεί σε περηφάνια με τον γεννήτορα της μούσας του ή να κλονίσει την πείρα της γιαγιάς με τη γοητεία ενός νευρασθενικού που είχε ξυπνήσει προσωρινά. Θα ήθελε να είναι ο Σαμψών ή ο Γολιάθ, ακόμη και ο Louis Cyr ή ο Hulk Hogan, για να βγάλει μόνος του το πιάνο στο πεζοδρόμιο… και να παίζει ανάμεσα σε κάθε λέξη για να ξαναβρίσκει δυνάμεις, αλλά η πραγματικότητα τον ανάγκαζε να υποχωρήσει.
Ο δρόμος τού φαινόταν πιο έρημος από συνήθως. Το φως της ημέρας, που το έσπρωχνε πίσω ανεπαίσθητα η σκιά των συνεχόμενων σπιτιών, λιγόστευε γρήγορα.
Ήδη, γύρω στις οκτώ και μισή, ο Damien υπολόγιζε πως αυτή η συνηθισμένη ηρεμία είχε διαταραχθεί μόνο από την κυκλοφορία επτά αυτοκινήτων την ώρα, από έναν μέσο όρο τεσσάρων αγνώστων που περπατούσαν βιαστικά φοβούμενοι μήπως δεχτούν επίθεση, από τρεις αξιοσέβαστους γείτονες και από δυο ή τρεις κουτσομπόλες — πάντα τις ίδιες — που σφράγιζαν τις περιπολίες τους με τις ίδιες, μόλις αναδιατυπωμένες κακολογίες.
Όλα αυτά τα ταραχοποιά στοιχεία… ο Damien τα είχε μετρήσει σαν να έκανε δημοσκόπηση, όπως μετρούσε ακόμη και τα αποτσίγαρα που πετούσε με μια κίνηση του δαχτύλου. Πάντα εξαιρετικά προσεκτικός προς την ίδια κατεύθυνση, υπολόγιζε και αξιολογούσε, στο ίδιο πνεύμα, τις διάφορες πιθανότητες να επιστρέψει το στέισον βάγκον και ίσως να παρκάρει απέναντι από το σπίτι του.
Μένοντας τόση ώρα καρφωμένος στο ίδιο σημείο του ορίζοντα, άρχισε να νιώθει μικρούς σπασμούς χαμηλά στον αυχένα, ενώ μια οπτική ομίχλη, προκλημένη από την κόπωση του επίμονου βλέμματος, απορύθμιζε συνεχώς την καθαρότητα της όρασής του.
Για να διορθώσει την όρασή του και να ξαναφέρει την εικόνα σε εστίαση, έτριψε απαλά τα βλέφαρά του και σάρωσε το περιβάλλον ψάχνοντας μια έντονη χρωματική κηλίδα. Η οπτική του οξύτητα βελτιώθηκε πρώτα όταν εστίασε στο ποδήλατό του με τα φωσφορίζοντα χρώματα — πρωτοποριακό για την εποχή —, στο οποίο είχε δώσει το εξίσου εντυπωσιακό παρατσούκλι «Ουράνιο Τόξο». Ύστερα στράφηκε προς μια μεγάλη εξωτερική τοιχογραφία με φιλοδοξίες ιστορικής νωπογραφίας. Εκείνη η κολοσσιαία μουτζούρα γαργαλούσε την περηφάνια του, γιατί αποτελούσε το τελευταίο κατάλοιπο των ευρημάτων του ως οργανωτή της γιορτής της γειτονιάς.
Τέλος, αναζητώντας την τελευταία προσαρμογή του βλέμματός του, σταμάτησε πάνω σ’ εκείνη τη λαμπερή απόχρωση του τοπίου. Μια έγκυος γυναίκα, ντυμένη με κόκκινο φόρεμα εγκυμοσύνης, εμφανιζόταν στην άκρη του δρόμου. — Κόκκινο! Η χρωστική της απαγόρευσης, της προειδοποίησης. — Κατακόκκινο! Η απόχρωση του έρωτα.
Εκτυφλωτικό! Σαν τη φανερή στοργή αυτής της μητέρας για το παιδί που κυοφορούσε. Ναι, κατακόκκινο! Το χρώμα του φορέματος που έκρυβε εκείνη τη θαυμάσια φουσκωμένη κοιλιά αποκάλυπτε εύκολα την παραπάνω από αξιοζήλευτη εγκυμοσύνη της Nielle, η οποία επιτάχυνε το βήμα, φοβούμενη ακόμη τις απρόβλεπτες κινήσεις του πρώην γείτονά της. Εκείνη, αιφνιδιασμένη μέσα σε μια εξαιρετική αναγέννηση…, επισκεπτόταν κι αυτή την αδελφή της.
Μια καρδιά, και κάτι περισσότερο ακόμη, έφευγαν. Μια άλλη ήθελε να φωνάξει. Μα ούτε το στόμα ούτε ο λαιμός ανταποκρίνονταν στο συναίσθημα.
Λίγο τον ένοιαζε σε ποιον άντρα ανήκε η πατρότητα, ποιος είχε τώρα το προνόμιο να κυοφορεί η Nielle το παιδί του. Εκείνος, ο Damien, μέσα στις ψευδαισθήσεις του μεταμορφωνόταν σε αρχάγγελο, σε υγιές πνεύμα…, ιδιοποιούμενος την αξίωση πως βρισκόταν ο ίδιος στην απαρχή της σύλληψης του παιδιού με τη συνέργεια της πανέμορφης Nielle, φανταζόμενος πως εκείνη είχε επιθυμήσει μαζί του μυστικιστικές συγγένειες. Ασυνείδητα, ο ονειρευτής αντέγραφε εκείνη τη βασανιστική σάγκα της παιδικής του ηλικίας.
Θα σκέπαζε τη Nielle με λόγια αγάπης, θα την ύψωνε με κολακείες χαϊδεύοντας με τις λέξεις τη μεγαλοπρεπή ομορφιά εκείνης της κοιλιάς γεμάτης υποσχέσεις…· όμως η εκδήλωση ενός σημείου, μιας έκκλησης προς τη ζωή, όσο ανεπαίσθητης κι αν ήταν, θα έσβηνε για πάντα την υποταγή του σ’ εκείνη τη νεράιδα της όψης, σ’ εκείνη την εσωτερική Nielle. Εκείνη που είχε στεφανώσει στους ιερούς μύθους των ονείρων του, εκείνη που προστάτευε ζηλότυπα μέσα του σαν φιλάργυρος μάγος το αλχημικό του χρυσάφι.
«Κακοφτιαγμένος!» ούρλιαζε καθισμένος, με τα χέρια σταυρωμένα, λικνιζόμενος συχνά με απότομες κινήσεις σαν να ήθελε να δικαιολογήσει την παρουσία του σώματός του. Σαν απορρυθμισμένο αυτόματο που έδενε μέσα του μια ψυχή κλεμμένη από ανθρώπινο ον, ενσάρκωνε τον δισταγμό, τον φόβο των συναισθημάτων, τον φόβο του αληθινού, τη φρίκη του να μην ξέρει πια να διαλέξει ανάμεσα στην αγάπη για τη Nielle και στη φαντασμαγορική ασφάλεια που του επέβαλλε η αντιστάθμιση.
Ο Damien πέρασε ώρες υποφέροντας από εκείνα τα ξεσπάσματα γέλιου που μετέφερε ο άνεμος και από εκείνες τις κραυγές χαράς που η απόσταση μόλις κατάφερνε να πνίξει, από εκείνες τις μικρές ευτυχίες από τις οποίες ήταν αποκλεισμένος και που ακτινοβολούσαν από τον τελευταίο όροφο του σπιτιού των Brouillette. Φυλάκιζε μέσα του τα τονωτικά κύματα που εξέπεμπε εκείνη η φωνή που τον απορροφούσε, τον έκαιγε και τον πάγωνε. Όταν η αύρα την έκανε βουβή, έψαχνε μέσα του, ξαναβρίσκοντας παρόμοιες δονήσεις που πολιορκούσαν την ψυχή του. Ύστερα τις έφερνε τόσο κοντά τη μία στην άλλη, ώστε ζαλιζόταν από τα ρίγη.
Από τη σύγκριση στην αντιπαράθεση, όσο μεγάλωνε η ανυπομονησία του, η μέθη εκείνης της φωνής, που δρούσε σαν οπιούχο, μετατράπηκε σε άλλη δίψα. — Τα μάτια της Nielle. — Αυτή η λαχτάρα τον έκανε να παραπατά προς τα όνειρα… σαν υπνοβάτης.
— Γεια σου, Damien! Χαμένος δείχνεις! πέταξε ο Bruce μ’ ένα κυνικό γέλιο.
— Μμ…; Α! Γεια σου, Bruce, πού πας έτσι;
— Καλά είσαι; … Τι θα πει πού πάω; … Μάλλον εσύ, πού πας; … Δεν φαίνεται να καταλαβαίνεις πως βρίσκεσαι μπροστά από το σπίτι μας; …
— … Μπροστά από το σπίτι σας…; Ο ονειρευτής δεν ήξερε τι να πει. Η φωνή τον είχε παρασύρει, ξεδιπλώνοντας και μετατρέποντας σε αλληγορία εκείνη τη φανατική ανάγκη ώσπου τον έφερε κάτω από τα παράθυρα του τρίτου. Ένα τραγούδι σειρήνας τον είχε τραβήξει όπως το φεγγάρι καλεί τους ωκεανούς.
Ακόμη κι έτσι δελεασμένος και παγιδευμένος από την ονειροπόλησή του, συνήλθε, προσποιούμενος κανονικότητα παρά την απώλεια διαύγειας.
— … και τι κάνεις εσύ, Bruce;
— Τίποτα σπουδαίο. Βλέπω τηλεόραση… Α, τώρα που το σκέφτομαι! … Είδα τη Nielle σου ν’ ανεβαίνει στο σπίτι της Mia. Ήξερες πως είναι έγκυος; … Μπορεί να πει κανείς πως την αγάπησες, αυτή τη σκρόφα!
— Bruce!
— Ω! Συγγνώμη, κύριε Damien. Ίσως την αγαπάς ακόμη, ακόμη και με τέτοια κοιλιά! ξεφούρνιζε ο νεαρός με σκοπό να τον πειράξει για να περάσει η ώρα.
Προσπαθούσε να ελέγξει τον θυμό του χωρίς να δείξει στον νεαρό Brouillette πως τον είχε πετύχει στην καρδιά. Ύστερα του απάντησε με μια ισχνή φωνή και με μια ηρεμία που θα ξάφνιαζε ακόμη και τον ίδιο, αν, χάρη σε κάποια πανταχού παρουσία, μπορούσε να παρατηρήσει τον εαυτό του.
— Έλα τώρα, πιστεύεις στ’ αλήθεια πως την αγαπώ ακόμη ύστερα από τόσο καιρό; Θα πρέπει να βρήκε άντρα. Είναι πολύ όμορφη για να ζει μόνη. Είναι πανέμορφη έγκυος, έτσι δεν είναι;
— Μπα! Εγώ…! — Άκου! Σε λίγο θα ξαναπαίξουν μια παλιά ταινία κουνγκ-φου με τον Bruce Lee, το είδωλό μου. Θες να τη δούμε;
— Όχι. Αλλά πήγαινε! Κάτσε μπροστά στην οθόνη και… αν δεν σε ενοχλεί πολύ, εγώ θα μείνω εδώ να πάρω λίγο αέρα. Εντάξει; …
— Κανένα πρόβλημα. Το πεζοδρόμιο ανήκει σε όλους! γρύλισε ο Bruce, απογοητευμένος που δεν είχε καταφέρει να στρατολογήσει έναν ακόμη οπαδό των πολεμικών τεχνών.
Ενώ ο «Karate Kid» εκστασιαζόταν μπροστά στην ταϊβανέζικη βία και στην κακοσυγχρονισμένη μεταγλώττιση, ο Damien αναμασούσε τα πάντα και το τίποτε, μονότονα και χωρίς διακοπή. Ούτε η ένταση ούτε η ροή αποσπούσαν τον τηλεθεατή. Τα λόγια δεν απευθύνονταν σ’ εκείνον. Με τον μονότονο και συνεχή χείμαρρό του, ο ονειρευτής συμπεριφερόταν σαν εκμεταλλευτής αιθέριων ιζημάτων ψυχικής διάθεσης. Κατά κάποιον τρόπο τολμούσε να ελπίζει σε μια απάντηση μέσα στην επιείκεια των ματιών της μούσας του, χάρη στην επίμονη και άνοστη λεκτική του ακράτεια.
— Θα απαγγέλλω όλη νύχτα αν χρειαστεί! Ακόμη κι αν με σωριάσει αναίσθητο μια γλάστρα που θα πετάξουν από το παράθυρο, μουρμούριζε χαμηλόφωνα, χωρίς να τον αντιληφθεί κανείς, μέσα στην εξιδανίκευση του αρνητισμού του.
Ειρωνεία της μοίρας: πήρε για μια στιγμή βαθιά ανάσα ώστε να ξεχύσει τις ασυναρτησίες του σε ελαφρώς υψηλότερο τόνο.
— …!
Εκεί πάνω, απόλυτη και ξαφνική σιωπή. Παρόλο που το βράδυ μαράζωνε προς όφελος της νύχτας και το φεγγάρι δεν είχε εμφανιστεί, παράξενα μια θάλασσα γαλήνης αγκυροβολούσε πάνω στη διακομμένη απαγγελία του.
Τότε η Nielle ήρθε να υποτάξει, με την αξιοζήλευτη σιλουέτα της εγκύου, το φως που ξεχυνόταν πέρα από ένα ανοιχτό παράθυρο. — Δεν κουνήθηκε πια. — Ύστερα εξέπεμψε εκείνο το κωδικοποιημένο κάλεσμα που μόνο ο Damien μπορούσε να μεταφράσει, εκείνη την αναφώνηση που το μυαλό του περίμενε επί χιλιετίες φανταστικού χρόνου.
— Ba. Ba. Bi. Bo. Bi, τραγούδησε σιγανά σε τονικότητα σολ, αφήνοντας τις προσδοκίες της να αιωρούνται μέσα σε μια σαγηνευτική γαλήνη με απόχρωση συναγερμού.
Καρφώθηκε στη θέση του. Βουβός, αποσβολωμένος, δεν εξέπεμπε πια τίποτε, ούτε το μάταιο ούτε, δυστυχώς, κάτι σωτήριο ή ουσιαστικό. Η πολυλογία κόπηκε. Τίποτε. Πίστευε στ’ αλήθεια πως ονειρευόταν. «Ψευδαισθήσεις! Πάλι ψευδαισθήσεις!» έλεγε μέσα του, χωρίς να ξαναρχίσει τη φλυαρία, ελπίζοντας πως θα επαναλαμβανόταν εκείνη η ευχάριστη και εκπληκτική ακουστική ψευδαίσθηση.
Ακόμη κρεμασμένη από μια απάντηση που αργούσε, απογοητευμένη και πληγωμένη στην περηφάνια της μπροστά στη Mia και στους άλλους καλεσμένους, η Nielle φαινόταν πεπεισμένη πως ο Damien την είχε αφήσει να περιμένει άσκοπα, κοροϊδεμένη απλώς από την απελπιστική του αδράνεια, από βλακεία ή από εκδίκηση.
— Τσακίσου λοιπόν! … Φύγε από δω! διακήρυξε η Nielle με βασιλική αποφασιστικότητα, καταδικάζοντας σε εξορία έναν υπήκοο ήδη εξόριστο. — Τα παντζούρια έκλεισαν βίαια πάνω στη δικαιολογημένη και σφοδρή αγανάκτησή της, που οι δικοί της δυσκολεύονταν να δαμάσουν. Στο ισόγειο, ο εκνευρισμός ζητούσε συγγνώμη με ανεπαίσθητα δάκρυα.
— Μα τι έπαθαν αυτοί εκεί; … — Damien;! — Έφυγε! — Ταμπαρνάκ, πόσο βαρετός έγινε από τότε που δεν παίρνει πια ναρκωτικά μαζί μας, γρύλισε ο Bruce χωρίς να χάσει το ενδιαφέρον του για την αγωνία της ταινίας, και βυθίστηκε ξανά σ’ αυτήν.
Damien; … — Διέσχιζε εκείνον τον γκριζωπό διάδρομο προς εκείνη τη γυναίκα με την ισχυρή προσωπικότητα, για να ζητήσει συγχώρεση και να στενάξει στα πόδια της. Βίαιη και ειρωνική, η οργή της μούσας του τον είχε ξανασυνδέσει με την πραγματικότητα.
Κακόβουλες σκιές, που γλιστρούσαν προς το μέρος του από παντού, δεν μπορούσαν να τον αγγίξουν. Προχωρούσε αμείλικτος, νιώθοντας μόνο την απόλαυση πως θα ξανάβλεπε τη Nielle: «Άρρητη ευδαιμονία. Θεϊκή απόλαυση. Εκλεκτή χαρά. Παραδείσια ειρήνη, επιτέλους δική μου!» Η αυλή απλωνόταν μπροστά του μεγάλη και ελεύθερη: «Να ’μαι, Hard Headed Woman, μούσα όλων των μουσών μου, νεραϊδένια έμπνευση, ευλογημένη ενέργεια. Τρυφερό ανθρώπινο πλάσμα.» Η πορεία των βημάτων του χάιδευε εκείνη της Nielle· την πορεία των επιστροφών της, την πορεία των φυγών της. Κάθε δρασκελιά τόνιζε την προσμονή μιας μέθης που δεν είχε ποτέ βιώσει: «Ναι, θα είμαι φίλος. Ναι, θα είμαι έμπιστος. Ναι, αν μπορείς και το θέλεις, θα είμαι εραστής, σύζυγος, πατέρας για το παιδί που μεγαλώνει μέσα σου.»
Ο ονειρευτής απομακρύνεται για λίγο από αυτή την ποίηση, για όσο χωροχρόνο χρειάζεται ώστε να ελέγξει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά του.
— Αν τέντωνα αυτό το χρονικό κενό, ίσως έβρισκα τη δύναμη που χρειάζομαι για να επουλώσω τις πληγές μου· να θυσιάσω αυτό το μη-ον, φυλακισμένο μέσα μου, προς όφελος της ζωντανής γυναίκας που επέστρεψε. Με τη διαίσθησή μου, θα πρέπει να επινοήσω ή να αποκαλύψω; … Θα ξέρω να καθορίσω την ορθότητα των λόγων με τους οποίους θα υπνωτίσω τη μούσα μου, με τη βοήθεια της κοινής μας ευαισθησίας.
Υποχώρηση! Απόρριψη! Γάντζωμα! — «ΟΧΙ! Δεν θα πας!» εκτόξευαν από τα σκοτάδια τα μοχθηρά φαντάσματά του, που επιτέλους τον είχαν προφτάσει, εκείνα των βασάνων και των κρίσεών του. Η σκάλα, σαν να παραμορφωνόταν, του αρνιόταν την πρόσβαση. Τα πόδια του έμεναν ακίνητα, σαν παγιδευμένα σε τσιμέντο ταχείας πήξης. Αδύνατον να ανέβει τα σκαλοπάτια. Ο Damien πνιγόταν και ξαφνικά κατέρρεε κάτω από τις αμφιβολίες.
— … Κι αν ήθελε απλώς να με κοροϊδέψει, να ξεφύγει για λίγο από τη δουλειά της; Τι κορόιδο που θα γινόμουν! — Να υποχωρήσω πριν γελοιοποιηθώ! — Δεν θα άντεχα ξανά τα καυστικά τους γέλια. Πώς θα αντιδρούσα; … Μπορώ να ρισκάρω μια κατάρρευση, να παλέψω και να τραυματίσω τη Nielle και την αθώα ζωή μέσα της; — Αν φύγω τώρα, θα πει για μένα: «Ακλόνητος!» και αργότερα θα αναγνωρίσει αυτή την ιδιότητα, θαμμένη μέσα στο μίσος της!
Αθόρυβα, χωρίς όνειρα, γύριζε σπίτι για να προσπαθήσει να σπάσει αυτή τη νέα αλυσίδα που τον έδενε από μέσα και να ξεσπάσει στο πιάνο του, με το κλαβιέ κλειδωμένο, που το ήθελε βουβό απέναντι σε κάθε πρόσθετο συναίσθημα.
***
Ο ονειροπαθής πλησιάζει τον αποχαιρετισμό του προς το μηδέν. Μα θα του βγάλει τη γλώσσα μόνο ύστερα από αυτές τις καθυστερημένες ακολουθίες. Μια επιθυμία: να κρυφοκοιτάξει μια φαντασία απαλλαγμένη από κάθε δεσμό. Ένας αιώνιος ονειρευτής δεν θα γίνει ποτέ άκαμπτος πραγματιστής. Το ξέρει. Απομένουν μερικές ακόμη αναμνήσεις για λεηλασία, από εκείνες που δεν θα τον αποτελειώσουν. Τελευταία στροφή. Ένα γκονγκ αναγγέλλει το τελικό σπριντ.
Η Bichoune δεν ξαναήρθε να δει τον Damien παρά δύο εβδομάδες ύστερα από εκείνη την αυθόρμητη έξοδο με τη φίλη της… Ο καθένας απολάμβανε το δικό του παράπτωμα· κανείς δεν ρώτησε για τις διασκεδάσεις του άλλου στις αδιάφορες μέρες και μήνες που ακολούθησαν.
Ο Damien φυτοζωούσε και άφηνε τις ονειροπολήσεις του να διασχίζουν την ερημική του καρδιά, όπου μόνο μία όαση τον δρόσιζε. Εκεί έπινε νερό ονείρου κάτω από τη σκιά χουρμαδιών από ψευδαισθήσεις. Ένα αόρατο φυτό, συνήθως βλαβερό για τα στάχυα φωτός που φύτρωναν στην περιφέρεια αυτού του καταφυγίου, μεγάλωνε κοντά σε μια καθαρή πηγή. Στη φαντασία του Damien, του φαινόταν ακίνδυνο αυτό το «Lychnis githago», στολισμένο με πορφυρά άνθη και σπόρους φλεγόμενους από την ίδια τους την τοξικότητα και κοινώς ονομαζόμενο «nielle». Μέσα στην ψυχή του, απαλλαγμένο από πίκρα ή βλαβερότητα, ή ακόμη κι έξω απ’ αυτήν, ανέδιδε ένα υπνωτικό άρωμα που μοσχοβολούσε την καθημερινότητά του.
Άλλο φυτό, άλλη επιθυμία. Με φύλλα γκι στο χέρι, πήγαινε στη Bichoune για να περάσει εκεί τη νύχτα των Χριστουγέννων και να ξανατοποθετήσει το μικρό βόδι και τον μεγάλο γάιδαρο. Ωστόσο, αυτές οι φαντασιώσεις σερβιρισμένες πάνω σε άχυρο δεν τον αποσπούσαν από τις σκέψεις για τη Lysianne, και καταλάβαινε επίσης πως η Mylène, που τη φιλοξενούσε, είχε δικαίωμα στο δικό της μερίδιο ευτυχίας.
Φυσώντας με περισσότερη δύναμη και μαγεία μέσα στην ονειρική του τρομπέτα σαν άγγελος των βουνών, ήλπιζε πως οι ευχές του θα αντηχούσαν ως τις καρδιές των πιο δυστυχισμένων: των φτωχών, των αρρώστων, των απόκληρων, των απομονωμένων· εκείνων που δεν έδιναν δεκάρα γι’ αυτόν, όπως, για παράδειγμα, οι Brouillette που δέχονταν κόσμο, ο καινούργιος ενοικιαστής του εργαστηρίου που άλλωστε δεν γνώριζε· ή εκείνων που τον είχαν προδώσει ή μισήσει, εκείνων των νικητών: Lou, Carlos, Jonathan και Mia.
Έστελνε ακόμη ευχές σε όλους εκείνους τους ξένους που είχαν επωφεληθεί από την αισθησιακή γενναιοδωρία της Nielle. Εκείνους που, για να μπουν στην επικράτειά της…, διέσχιζαν ατρόμητοι εκείνο το τούνελ. Σαν ορθάνοιχτη πόρτα προς παράξενες φιλίες, ο διάδρομος, ιδωμένος από τον δρόμο, έμοιαζε με πίνακα που απεικόνιζε πάντα το ίδιο μουντό τοπίο: παλιά γκρι και μπαλωμένα υπόστεγα, στεφανωμένα από τις κορυφές νεαρών δέντρων που μεγάλωναν στα γειτονικά οικόπεδα καθώς περνούσαν οι εποχές.
Μέσα σ’ αυτό το κάδρο, όπου το χιόνι ομογενοποιούσε τον καμβά, ξεπρόβαλε μια ψηλή σιλουέτα: η Nielle, που σταμάτησε απότομα, προστατεύοντας το νεογέννητό της και σφίγγοντάς το στο στήθος από φόβο για τις αντιδράσεις του ονειρευτή. Φοβόταν αυτό το ζώο, φορέα της λύσσας.
Συνεχίζοντας τον δρόμο του, επιεικής, διψασμένος και τρυφερός, χάραζε για πάντα στη μνήμη του τα δύο πλάσματα.
— Nielle, σ’ αγαπώ! Αγαπώ αυτό το παιδί που μου απαγορεύεις για πάντα να γνωρίσω. — Μη φοβάσαι. Δεν θα επιτεθώ ούτε θα πλησιάσω κανέναν από τους δυο σας για το υπόλοιπο της ζωής μου. — Τις καλύτερες ευχές μου! … Τα σέβη μου, την αγάπη μου, βασίλισσά μου, μούσα μου!
Ο ονειροπαθής τιμά με ένα δάκρυ, δροσερό σαν τη δροσιά, εκείνη τη μακρινή και τελευταία συνάντηση που προανήγγειλε αυτή την ατελείωτη περίοδο κενού — ακόμη παρούσα — χωρίς να ξαναδεί τη Nielle. Στην πραγματικότητα, γι’ αυτόν εξακολουθεί να είναι η πιο ταραγμένη απ’ όλες τις περιόδους, μέσα στη μηδενική αξία του μηδενός. — Ξανά και ξανά, μέσα στις φαντασιώσεις και στα όνειρά του, ζούσε στο νησί της φαντασίας του, όπου μεγέθυνε πόνους και θλίψεις. Μοναδικό αντίδοτο, που επιπλέον τον εξευγένιζε: να κάνει έρωτα με τη μοναξιά του.
***
Ο Damien διέκοψε τη σχέση του με τη Bichoune την επόμενη χρονιά. Ανυποχώρητη, τον παρενοχλούσε ακατάπαυστα. Ο λόγος ήταν απλός: το να την παρατήσει ένας ευφυής κοντοπίθαρος…, ένας διανοούμενος και καλλιτέχνης τσέπης, αμαύρωνε τη λάμψη της ως vamp και ξεθώριαζε το προσωπικό της κύρος ανάμεσα στις ανδρόγυνες φίλες της.
Αν δεν είχε επέμβει η μητέρα του, την οποία φιλοξενούσε όσο ο αρχηγός της οικογένειας νοσηλευόταν για χημειοθεραπεία, αν δεν είχε συμβεί μια καυστική σύγκρουση ανάμεσα στις δύο γυναίκες — μια μάχη κριαριών! —, θα είχε αφήσει τον εαυτό του να σαπίζει ακόμη μέσα στην απιστία εις βάρος του. Χωρίς αυτό, ο δειλός θα αναρωτιόταν ακόμη αν διαθέτει θάρρος και δεν θα είχε ποτέ προσέξει πως το τελευταίο σημείο αναφοράς προς τη μούσα του επρόκειτο να εξαφανιστεί από τη γειτονιά.
Η Mia, η μόνη αδελφή της Nielle που γνώριζε, του θύμιζε από φαντασία ένα μοιρογνωμόνιο κάθε φορά που εκμεταλλευόταν την επιδεικτική της στάση, κάθε φορά που μπορούσε να απολαύσει τα θέλγητρά της και να λιώσει γι’ αυτά. Ιδιοποιούνταν, σαν σε απαγωγή οικειότητας, τις ομοιότητές της με τη μούσα του ώσπου να γλείφει τα ίδια του τα όνειρα. Έφτανε ακόμη και στο Νιρβάνα αγκαλιάζοντας με τα καταδικασμένα του μάτια τον κώλο της όμορφης δαιμόνισσας. Και σύντομα εκείνη θα άλλαζε κόλαση.
Ωστόσο, η Mia δεν μετακόμισε χωρίς να μαζέψει από την αλληλογραφία της ένα τελευταίο σημάδι ζωής. Ένα γράμμα του Damien, μέσα στο οποίο ερμήνευε τα κίνητρα που γεννούσαν εκείνες τις μηχανορραφίες εναντίον του και εξέφραζε ταυτόχρονα την απόγνωσή του και την επιδοκιμασία εκείνων των επαναστατικών και προστατευτικών κινήσεων υπέρ της Nielle. Το στόλισε ακόμη και με ζωηρές λεπτομέρειες για τις χειρότερες αθλιότητες, βέβαιος πως θα την εξέπληττε. — Τέλος, υπέγραφε τον αποχαιρετισμό με μια σχεδόν επίσημη επανάληψη: την αγάπη του για τη Nielle.
Η ομολογία θα είχε επαναληφθεί σαν σε μπιζ, αν είχε επισυνάψει μια σύντομη κασέτα που θα μαγνήτιζε την εμπνεύστρια ακροάτρια μ’ ένα συνταρακτικό: «Ba. Ba. Bi. Bo. Bi.», χωρίς φωνή, μόνο στο πιάνο.
***
Μια ξαφνική ριπή αέρα ανοίγει την πίσω πόρτα. Σαν ένας αιολικός δικαστής, ανοίγοντας έναν σφραγισμένο φάκελο, να αποκάλυπτε το αποτέλεσμα μιας μακράς διάσκεψης: «… και ο νικητής είναι…; … Ο μικρός ονειρευτής! Ακόμη πολύ αδύναμος για να μετακινηθεί, ο κύριος Damien, πρώην ονειροπαθής, θα έρθει να παραλάβει το τρόπαιο στη θέση του.»
Η ανακατάκτηση κατέληξε σε νίκη. Όλα ξαναθυμήθηκαν, σχεδόν ξαναβιώθηκαν, χωρίς να τινάξει τα μυαλά του στον αέρα ούτε να καταφύγει στο ήδη γεμάτο περίστροφο, τυλιγμένο σε μια πετσέτα και κουβαλημένο μέσα σ’ εκείνη την παλιά βαλίτσα όπου βρισκόταν δίπλα στο ημερολόγιο και στη φωτογραφία…, για την περίπτωση μιας οδυνηρής αποτυχίας.
Άχρηστο! Ο Damien, ο μικρός θεραπευμένος ονειρευτής, ξυπνά ξανά στη ζωή. Ο τρομαγμένος ονειρισμός του ήδη σταθεροποιείται. Γρήγορη θεραπεία; … Οριστική; Το υποψιάζεται. Μυρίζεται την ελευθερία της ψυχής του, με την ευφορία στην καρδιά. Μέσα από αυτή την εσωτερική αναζήτηση απελευθερώθηκε από τη σκλαβιά μιας αδιόρατης μούσας. Μα ακόμη καλύτερα! Ποτέ ξανά εκείνες οι αυτοκτονικές ιδέες που πετάγονταν από τα καλοκαίρια του, σκοτεινιασμένα από μοιρολατρία, όταν μνημόνευε τα πρώτα του κλάματα. — Τέλος! Τελείωσαν εκείνες οι εβδομάδες του Ιουλίου και του Αυγούστου, εκείνοι οι χρονικοί διάδρομοι με οροφή από αμέτρητα δαμόκλεια σπαθιά, εκείνες οι περίοδοι που αποκαλούσε ζώνες νοσταλγίας. — Χάθηκαν! Εκείνες οι στιγμές εξέγερσης εναντίον του εαυτού του, όταν κατηγορούσε τον εαυτό του που είχε εγκαταλείψει εκείνους τους χώρους όπου φυτοζωούσε κάτω από τα βήματα της Nielle. Στο κάτω κάτω, δεν ήταν τότε πιο κοντά της;
Λυπόταν για την έλλειψη Δαμιανισμού του. Θρηνούσε για όσα δεν έγιναν, για εκείνα τα πενήντα βήματα που δεν έκανε ποτέ. Εκείνη την πρώτη απόπειρα που θα τον είχε οδηγήσει στον τρίτο όροφο, πέρα από δεκατρία σκαλοπάτια παγιδευμένα με αγωνίες· εκείνη την απόσταση με χαρακτήρα απείρου, που θα μπορούσε να είχε διανύσει ακόμη και γυμνός και γονατιστός, με ένα λουλούδι στο χέρι.
Με τη συνείδησή του διορθωμένη, πάγωνε μ’ έναν αποχαιρετισμό τον μεγαλομανή ονειρευτή και τον τρελό εραστή μέσα του, αψηφώντας, με μια τελευταία ενόχληση, το υποσυνείδητο που είχε συνηθίσει στη μούσα.
— Nielle, όπου κι αν βρίσκεσαι, άκουσέ με! … Λησμονιά; … Δεν ξέρω τη λέξη! Μα, έχοντας πια διαμορφωθεί από την ανακεφαλαίωση των αναμνήσεών μου, από δω και πέρα θα χύνω μόνο δάκρυα σκόνης· κι η αυτοκτονία που με απειλούσε αφανίστηκε από το ίδιο της το κακό, σαν πιλότος καμικάζι που κάνει χαρακίρι μέσα στο κόκπιτ του.
Πειραματίστηκα με τον σφετερισμό του χρόνου, αποκοιμίζοντάς τον ανάμεσα σε δύο πικοδευτερόλεπτα μέσα σ’ ένα όνειρο. Φρίκη! Αποδεικνύεται πιο αϋπνικός από μένα. Εξερεύνησα τον χώρο που μας χώριζε προσπαθώντας να αλλοιώσω την ελαστικότητά του. Υπερβολικά ανθεκτική, αυτή η απόσταση· αντί να σπάσει, μας απομάκρυνε για πάντα. Η θέλησή μου ήταν τόσο μεγάλη, οι δυνάμεις μου τόσο ασήμαντες.
Σε πόθησα τόσο πολύ, μούσα-φάντασμα, ώστε το εκτόπλασμά σου έπνιξε την ψυχή μου. Το να γλυκαίνω την απόρριψή σου γαντζωμένος, μέσα από αυνανισμό, στη φωτογραφία σου δεν μου επέτρεπε παρά να περιμένω. Υπερβολικά;
Το να πεθαίνεις σημαίνει συχνά να τελειώνεις τη ζωή με τον τρόπο που πάλεψες ή αμύνθηκες. Ο θάνατος είναι το τελευταίο και γενναιότερο μάθημα ζωής που μπορεί κανείς να προσφέρει στους άλλους, σ’ εκείνους που θα μας νοσταλγήσουν όσο και σ’ εκείνους που τους πρήζουμε. Γι’ αυτό θα περιμένω τη νύχτα του τάφου όπως περίμενα εσένα: με παραίτηση. Θα υποταχθώ στη λύτρωσή της όταν παρουσιαστεί. Εκείνη, ξέρω πως θα έρθει να μ’ αγαπήσει.
Αδύναμα πουλάκια τσιρίζουν από φόβο μέσα στους εφιάλτες τους. Από ένστικτο φοβούνται, γιατί όταν ξυπνήσουν θα τα σπρώξουν έξω από τη φωλιά. — Θα πετάξουν ή θα ψοφήσουν.
Σώος και αβλαβής ύστερα από τη διάσχιση των σκοταδιών του, ο Damien μπορεί να ακρωτηριάσει τα φτερά του, τώρα πια περιττά και ενοχλητικά, για να ανακαλύψει καινούργιους ορίζοντες. Μα είναι εξαντλημένος και χλωμός, αφού καθάρισε και ξέπλυνε το μυαλό του κι ύστερα εξάγνισε τη μνήμη του· νιώθει μουδιάσματα και ο θώρακάς του τού φαίνεται να στενεύει. Παρ’ όλα αυτά, χρειάζεται καθαρό αέρα, εκείνος, ο καινούργιος άνθρωπος.