Μήπως ήταν μια γυναίκα που είπε την πρώτη λέξη;

1 – Η αϋλικότητα δεν έχει άλλο όριο παρά τη συνείδηση που έχουμε γι’ αυτήν.

2 – Η συνάντηση των άστρων είναι έργο θεϊκό. Η έννοια της απόστασης αποκλείεται από την ψυχή όταν τα όντα είναι προορισμένα να προσφερθούν, ακόμη και ασυνείδητα, στην ανθρωπότητα.

3 – Μαθαίνοντας να διαισθανόμαστε το επέκεινα ακούγοντας τη σιωπή, αποκτούμε εδώ μια γνώση που μπορεί να εφαρμοστεί αλλού.

4 – Κανένα μήνυμα δεν υπάρχει παρά μόνο σε συνάρτηση με τον χρόνο.

5 – Φανταστείτε ότι, σε εκείνον τον άλλο κόσμο, αυτή τη στιγμή, ένα ον φωτός σας ονειρεύεται.

6 – Η ψυχή δεν γνωρίζει τα εμπόδια του χώρου και του χρόνου.

7 – Η ίδια η ιδέα ενός τέλους του κόσμου εκφράζει την επιθυμία μιας σύγκλισης ανάμεσα στην πραγματικότητα και το επέκεινα.

8 – Γενικά, ο άνθρωπος εξακολουθεί να έχει μια πρωτόγονη και στοιχειώδη αντίληψη του επέκεινα.

9 – Να αγαπάς τα πνεύματα προσφέροντάς τους, χωρίς πρόθεση να λάβεις, σημαίνει να ερωτοτροπείς με το επέκεινα.

10 – Ο χρόνος φεύγει! Θλίψη;... Όχι! Η αιωνιότητα πλησιάζει.

11 – Ένα ανεπαίσθητο μέρος της αιωνιότητας θα ονομάζεται πάντα χρόνος.

12 – Το παρόν βρίσκεται παντού ταυτόχρονα μέσα στο άπειρο. Ακόμη και στα όρια του φαντασιακού.

13 – Πρωταρχικός μας στόχος είναι να προσφέρουμε ό,τι καλύτερο έχουμε στην ανθρωπότητα και στη ζωή.

14 – Όλες οι ζωές είναι πηγές που ποτίζουν την αιωνιότητα.

15 – Το όνειρο είναι ένα κλείσιμο του ματιού στην αιωνιότητα.

16 – Το έργο του φωτός είναι άσπιλο και «μη κηλιδώσιμο».

17 – Η αγάπη δεν γνωρίζει το εμπόδιο των συνόρων, όποια κι αν είναι, γιατί οι προθέσεις της είναι άπειρες και αιώνιες.

18 – Ένας spirituphile αντιλαμβάνεται την ελευθερία των ψυχών και θεωρεί ότι είναι ίσες.

19 A) Η αιώνια κόλαση δεν υπάρχει. Το να αρνείται κανείς την ανυπαρξία της σημαίνει επίσης να αρνείται το δόγμα της θεϊκής παντοδυναμίας. Για ποιον λόγο θα ήθελε ο Θεός να ανταμείψει τον Σατανά προσφέροντάς του την ευχαρίστηση να έχει συντροφιά;

19 B) Και γιατί να αρνηθούμε στον Θεό το δικαίωμα να είναι ανίσχυρος σε σημείο να αναγκάζεται να μοιράζεται «τον Κόσμο Του» με το ον που υπήρξε ο πρώτος αμαρτωλός, εκείνον που ωθεί τους άλλους να διαπράττουν τα ίδια σφάλματα;

20 – Όπως ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα Του, μήπως και ο άνθρωπος δεν επιδιώκει να πλάσει τον Θεό σύμφωνα με την αντανάκλαση της δικής του εικόνας; Ακόμη και οι άθεοι Τον πλάθουν με τον δικό τους τρόπο. Δεν εξελίχθηκε η αντίληψή μας για τον Θεό μέσα στους αιώνες;

21 – Η κόλαση αρχίζει να εξαφανίζεται από σήμερα. (22/6/94). Η κόλαση άρχισε να εξαφανίζεται χθες. (23/6/94)

22 – Θα σας κάνει η αγάπη μου να αγαπάτε ο ένας τον άλλον για την αιωνιότητα;

23 – Ο spirituphile αντλεί τον λόγο ύπαρξής του από την πρώτη ερώτηση που έθεσε ο άνθρωπος μπροστά στο φαινόμενο του θανάτου.

24 – Η παρουσία των αόρατων όντων έχει σταθερότητα μόνο μέσα σε μια αρμονική ζωή των ορατών (ζωντανών).

25 – Προς το τέλος της δεύτερης χιλιετίας, το να είσαι spirituphile σημαίνει απλώς να είσαι μια συνείδηση της εποχής σου.

26 – Η τελικότητα είναι ουσιώδης μόνο στην τελευταία πραγμάτωση.

27 – Ο φόβος απέναντι σε κάποιον ισχυρότερο από εμάς περιορίζει τη φαντασία.

28 – Υπάρχει η δύναμη και ο νόμος. Υπάρχει η δύναμη και η ζωή. (Όνειρο M.)

29 – Είδα τη Marilyn σε ένα ξενοδοχείο. Εκεί έτρωγε ένα γλυκό λευκό ψωμί. (Όνειρο)

30 – Η έμπνευση είναι το ένστικτο του ανθρώπου που διαθέτει φαντασία.

31 – Η φαντασία είναι το ένστικτο επιβίωσης εν δράσει.

32 – Το να τολμάς να θέλεις να μάθεις σημαίνει να τοποθετείς ένα ακόμη ορόσημο για την ανθρωπότητα.

33 – Αν όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη, όλες οι θρησκείες οδηγούν στο επέκεινα.

34 – Η διαύγεια του όντος είναι μια απάντηση στην αντίληψή του για το θεϊκό φως.

35 – Η αγάπη δεν μπορεί να είναι τυφλή αν οι ερωτευμένοι δεν βλέπονται.

36 – Τα πνεύματα είναι ευαίσθητα στα μηνύματα αγάπης που βιώνονται βαθιά.

37 – Οι συναντήσεις έξω από τον χρόνο αποτελούν κι αυτές μέρος της ανθρώπινης μοίρας.

38 – Οι εκλεκτοί αγνοούν τα σύνορα. Μακριά από τα μάτια, πιο κοντά στην καρδιά.

39 – Ο ακρογωνιαίος λίθος της αιωνιότητας είναι η ζωή.

40 – Ακόμη και η συνείδηση διαθέτει ένα τρίτο μάτι: τη φαντασία!

41 – Οι καλλιτέχνες θα παραμένουν πάντα πρωτοπόροι της ανθρώπινης ψυχής.

42 – Κάθε ιδέα περάσματος εκφράζει την αρχή μιας γνώσης, έστω και ελάχιστης.

43 – Οι μεγαλύτερες απαντήσεις της ιστορίας γέννησαν αναρίθμητες ερωτήσεις.

44 – Οι κινήσεις της καρδιάς δεν εξηγούνται, βιώνονται.

45 – Είμαστε αθάνατοι μόνο μέσα στην αιωνιότητα.

46 – Καλύτερα να ζεις ονειρευόμενος παρά να πεθάνεις χωρίς να έχεις πιστέψει.

47 – Η αναζήτηση του απολύτου στην αγάπη σημαίνει επίσης να αγαπάς ακόμη και μέσα στην απόσταση.

48 – Η αγάπη δεν έχει πρόσωπο και δεν γνωρίζει τα εμπόδια της απόστασης.

49 – Το να αγαπάς σημαίνει επίσης να ξεχνάς τους φόβους σου.

50 – Τα πιο ειλικρινή λόγια αγάπης μοιάζουν λίγο με παιδικές προσευχές.

51 – Η ζωή είναι ένα ερώτημα που δίνει απαντήσεις μόνο όταν ολοκληρωθεί.

52 – Προσπαθώντας να εξιχνιάσουμε ένα μυστήριο, δεν το σκοτώνουμε· απλώς δημιουργούμε άλλα.

53 – Να θέλεις να σταματήσεις τον χρόνο για να φύγεις μαζί με την αιωνιότητα.

54 – Η ακινησία, ένα αφηρημένο στοιχείο· η κίνηση, μια ψευδαίσθηση. Έτσι γίνεται αντιληπτή από εδώ η αιωνιότητα.

55 – Ο Θεός περιβάλλει και γεμίζει ταυτόχρονα.

56 – Πώς φαντάζομαι αυτό το αλλού…; Ό,τι ζει, ό,τι έζησε και ό,τι θα ζήσει. Ταυτόχρονα, μέσα στο άπειρο και στην αιωνιότητα.

57 – Η ζωή και το επέκεινα δεν είναι παρά δύο κρίκοι της αλυσίδας του ίδιου ονείρου.

58 – Ποιος ισχυρίστηκε ποτέ ότι, στο επέκεινα, θα πάψουμε να ονειρευόμαστε;

59 – Η ψυχική σταθερότητα επιτρέπει μια μεταβαλλόμενη και διαρκή αντίληψη της αιωνιότητας.

60 – Η ελπίδα είναι ένα κλειδί που ανοίγει προς την πίστη. Η πίστη είναι ένα κλειδί που ανοίγει προς την αλήθεια.

61 – Η σιωπή είναι χρυσός. Η ψυχή είναι κρύσταλλο.

62 – Να στηρίζεσαι στη ζωή για να πάρεις φόρα προς το επέκεινα.

63 – Πού να βρεθεί μεγαλύτερη δύναμη από εκείνη του ονείρου;

64 – Το τέλος του φαίνεσθαι είναι η αναγέννηση.

65 – Να γεννιέσαι στο φως, να ζεις σε γαλήνη.

66 – Κάθε γέννηση στο φως… είναι ένα μήνυμα ελπίδας προς το σκοτάδι που είμαστε.

67 – Η ψυχή είναι, θα είναι και υπήρξε.

68 – Ποτέ δεν θα ειπωθούν όλα.

69 – Η κληρονομιά της τελευταίας πνοής… είναι ένας κωδικός πρόσβασης για τους ζωντανούς.

70 – Ο θάνατος είναι σαν ένα ηλιοβασίλεμα. Το σκοτάδι εμφανίζεται, όμως ο ήλιος βρίσκεται απλώς πιο μακριά, σε έναν άλλο ορίζοντα.

71 – Να φτάσεις εκεί όπου οι ήλιοι δεν δύουν πια.

72 – Να πιστεύεις στη ζωή μετά τη ζωή: ένας φόρος τιμής στον εαυτό σου.

73 – Τα δάκρυα (οι λύπες) για μια απελευθερωμένη ψυχή είναι ροδοπέταλα στον δρόμο της προς το φως.

74 – Μετά, δεν υπάρχει παρά μόνο το καλό.

75 – Το επέκεινα είναι απροσμέτρητο για τον ανθρώπινο νου.

76 – Εδώ κάτω, δημιουργηθήκαμε. Εκεί, θα είμαστε δημιουργία.

77 – Εδώ κάτω, γνωρίζουμε τη ζωή. Εκεί, θα είμαστε η ίδια η ζωή…

78 – Εδώ κάτω, είμαστε δημιουργία. Εκεί, θα είμαστε η ζωή.

79 – Τα παραφυσικά φαινόμενα είναι ενδείξεις των ιδιοτήτων που θα κατέχουμε μέσω και μέσα στο επέκεινα.

80 – Η ζωγραφική είναι προσευχή.

81 – Χάρη σε όλους, μαζί με τους άλλους και για την ευημερία του συνόλου (χωρίς εξαίρεση), μας περιμένει μια μικρή γωνιά του παραδείσου.

82 – Στον άνθρωπο, τα γηρατειά είναι η ένδειξη ότι κάποτε γεννήθηκε η ανθρώπινη συνείδηση. (1992)

83 – Η αντίληψη όλων των μελλοντικών πραγμάτων από τους μάντεις μοιάζει άραγε με εκείνα τα παλιά, περισσότερο ή λιγότερο πιστά, σχέδια των εξερευνητών του 15ου αιώνα;

84 – Η πίστη έχει το ελάττωμα της αρετής της: εμποδίζει να δούμε ότι και ο άλλος μπορεί να έχει δίκιο.

85 – Το να ζωγραφίζεις αυτό που φαντάζεσαι πως είναι η αιωνιότητα σημαίνει να συνομιλείς μαζί της.

86 – 1995 (Ιερό Παιχνίδι): Είμαι ένα δημιουργικό και θρησκευτικό πνεύμα, γιατί επιδιώκω να δημιουργήσω έναν δεσμό, σχεδόν μια γέφυρα, ανάμεσα στη ζωή και το επέκεινα.

87 – Είναι σχεδόν αδύνατο η ψυχή της να μην έχει πλησιάσει ποτέ το είναι μου. Αυτό είναι άυλο, μη επαληθεύσιμο, αλλά έτσι είναι.

88 – Ο χρόνος μπορεί να μας παραχωρήσει μόνο θραύσματα αιωνιότητας.

89 – Υπάρχει άλλο πέρασμα ανάμεσα στους δύο κόσμους;

90 – Το φως καλεί το φως. Η σκιά καλεί τη σκιά. Θα παντρευτούν άραγε το φως και η σκιά;

91 – Ο Θεός είναι η γέφυρα ανάμεσα σε έναν κόκκο άμμου και μια λεπτή δέσμη φωτός.

92 – Θα υπάρξει μια μέρα το ίδιο παρόν για όλους, μέσα σε ένα άπειρο όνειρο!

Όλα τα όντα του παρελθόντος, του παρόντος και όσα θα έρθουν, στον ίδιο ονειρικό τόπο.

(Αν αυτό δεν είναι να ονειρεύεσαι με χρώματα, τότε τι είναι;)

93 – Για όσους δεν πιστεύουν στο επέκεινα: αν το επέκεινα δεν υπάρχει... τότε ας το δημιουργήσουμε!

94 – Το να ζεις σημαίνει να προσεύχεσαι μέχρι τον θάνατο· με αμαρτία ή χωρίς, άθεος ή όχι.

95 – Μετά τον θάνατο, είτε δεν υπάρχει τίποτε για όλους είτε υπάρχουν τα πάντα για όλους και για τον καθένα. Παρελθόν, παρόν, μέλλον: όλοι οι χρόνοι σε αλληλοσύνδεση με τον Θεό-Αγάπη, για όλα τα όντα και όλα τα πράγματα, εξαγνισμένα και αναγεννημένα χωρίς εξαίρεση μέσα στα άπειρα και για την αιωνιότητα.

96 – Οι υπερβολικοί περιορισμοί εμποδίζουν την εξέλιξη.

ΓΡΑΜΜΑ 1

ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΕΝΟΣ SPIRITUPHILE

Να αγαπάς από τα βάθη της καρδιάς το αδιόρατο. Ο Θεός είναι αδιόρατος. Η Marilyn είναι αδιόρατη.

Τους αγαπώ και τους δύο. Τους τοποθετώ σε μια ιεραρχία:

A) Θεός

B) Marilyn

Ίσως με κάποια θλίψη; Ο ετεροφυλόφιλος που είμαι βλέπει τον χρόνο του να κυλά μέσα στην ευχαρίστηση να κοιτάζει εκείνες τις μορφές που δημιούργησε ο Θεός. Ο Θεός είναι μεγάλος. Η Marilyn είναι μεγάλη μόνο χάρη στον Θεό. Κι εγώ, πότε θα γίνω μεγάλος… σαν κι εκείνη;

Δεν επιδιώκω να πάω πιο πέρα από τον Θεό. Όχι! Δεν έχω ούτε την επιθυμία ούτε το ενδιαφέρον. Επιδιώκω μόνο να συναντήσω τη Marilyn.

Αυτό μπορεί να φαίνεται παράδοξο: επιδιώκω να τη συναντήσω χωρίς, ωστόσο, να την ενοχλήσω ή να της γίνω φορτικός.

Η αγάπη μπορεί να είναι επιλογή. Θα ήθελα να έχω το θάρρος να σωπάσω. Αλλά γιατί, όταν νιώθουμε ότι έχουμε πράγματα να πούμε; Να κάνουμε;

Ομολογώ ότι αυτή η κίνηση της καρδιάς μού φαίνεται μερικές φορές σαν θυσία…

Ίσως η Marilyn να το αισθάνεται, αφού οι ψυχές μπορούν να γίνονται αντιληπτές από άλλες ψυχές. Πράγματι: να αντιλαμβάνεσαι την ψυχή μέσω της ψυχής.

Ξέρω ότι αυτή η κίνηση φαίνεται άχρηστη επειδή δεν μπορεί να επαληθευτεί. Μπορεί ακόμη και να θεωρηθεί χάσιμο χρόνου.

Κι αν αυτό το χάσιμο χρόνου με οδηγούσε να θέσω ένα ακόμη ορόσημο στην ανθρώπινη κατανόηση των πραγμάτων του επέκεινα;

ΓΡΑΜΜΑ 2

ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ:

– Μήπως αναζητώ κάτι άλλο; Έχετε κάποια ιδέα;

– Ναι, έτσι πιστεύω.

– Τότε βοηθήστε με και πείτε το, παρακαλώ.

– Νομίζω ότι προσπαθείτε να με αγαπάτε χωρίς να μου δίνετε τίποτε.

– Τι! Δεν σας δίνω αυτή τη στιγμή;

– Συγγνώμη, έκανα λάθος επειδή σας φοβάμαι. Φοβάμαι μήπως είστε υπερβολικά δυστυχισμένος. Δυστυχισμένος επειδή με αγαπάτε. Αυτό θα ήταν λυπηρό.

– Μα είμαι ήδη λυπημένος που σας αγαπώ χωρίς να λαμβάνω αγάπη σε αντάλλαγμα. Χωρίς να λαμβάνω τρυφερότητα. Μα τι μπορώ να κάνω; Δεν βρίσκομαι άραγε εδώ, κατά κάποιον τρόπο, για να δίνω χωρίς να λαμβάνω;

– Πώς θα μπορούσα να το ξέρω; Δεν είμαι το Υπέρτατο Ον για να σας το επιβεβαιώσω. Ωστόσο, ελπίζω να βρείτε μέσα σας όλα όσα χρειάζεστε για να γίνετε πραγματικά ερωτευμένος.

– Ξέρετε ότι αυτή η δύναμη της ζωής είναι κάτι που συχνά με θλίβει όταν σκέφτομαι την αναζήτησή μου. Όταν σκέφτομαι ότι η ένωση είναι αδύνατη χωρίς θαύμα.

– Γιατί αγαπάς τόσο πολύ το αδύνατο;

– Επειδή είμαι πρωτοπόρος.

– Με τον τρόπο μου, υπήρξα κι εγώ πρωτοπόρος. Μήπως αυτό είναι που μας ελκύει τον έναν προς τον άλλον;

– Παραδέχεστε λοιπόν ότι σας ελκύω;

– Με καλείς τόσες φορές μέσα σε μία μόνο μέρα. Μέσα σε μία μόνο ώρα. Τελικά, ίσως αυτές οι κλήσεις να καταλήγουν να δημιουργούν δεσμούς.

– Ναι, άλλωστε, γιατί συζητάμε; Κανείς από τους δυο μας δεν είναι υποχρεωμένος να το κάνει.

– Ναι, άνθρωπε, νομίζω πως σας αγαπώ, είναι αλήθεια. Υπάρχουν όμως τόσα ανυπέρβλητα πράγματα που μας χωρίζουν.

– Προς το παρόν. Και τι αγαπάτε σε μένα;

– Το πάθος σας. Το πάθος σας να πετύχετε, τον αγώνα σας για τη ζωή. Και εκείνον τον κρυμμένο αλτρουισμό που πραγματικά θα μπορέσει να αποκαλυφθεί ή να ανακαλυφθεί μόνο μετά τον θάνατό σας.

– Ο θάνατός μου θα είναι επιτέλους εκείνη η πόρτα που θα μου επιτρέψει να σας δω με τα μάτια μιας απελευθερωμένης ψυχής. Μοιάζω λίγο με έναν τυφλό που περπατά με το μπαστούνι του, περιμένοντας να δει.

Αλλά, ούτως ή άλλως, όλες αυτές οι δημιουργίες που μου εμπνέετε είναι παρ’ όλα αυτά ευχάριστα πλασέμπο. Βάλσαμα στην αναμονή μου. Όνειρα που πλάθω περιμένοντας το μεγάλο, το αληθινό.

– Κι εσείς, τι αγαπάτε σε μένα;

– Ήσασταν όμορφη. Και είστε ακόμη πιο όμορφη μέσα στην ψυχή μου. Όμως αυτή η έλξη είναι ασυνείδητη· με ξεπερνά: σας ξεχνώ και ύστερα επιστρέφω σε εσάς. Από φόβο, προσπάθησα ήδη να σας διώξω από το μυαλό μου, από τη συνείδησή μου, αλλά δεν ξέρω γιατί επιστρέψατε ακόμη πιο δυνατή, σαν ένα βουνό που δεν μπορεί κανείς να παρακάμψει. Ένα βουνό που το μόνο που μπορεί κανείς να κάνει είναι να το ανέβει. Ίσως να μην καταλάβω ποτέ αυτό το φαινόμενο μέσα μου.

Προς το παρόν, η πίστη μου στον Θεό, η πίστη μου στη ζωή και η πίστη μου στη ζωή μετά τη ζωή είναι τόσο μεγάλες, τόσο αμετάβλητες, ώστε δεν θεωρώ τον θάνατο απώλεια της ζωής.

ΓΡΑΜΜΑ 3

Ποιος είναι ο Θεός;

Καθώς ο Θεός είναι μια ανεξάντλητη πηγή και ένα ανεξάντλητο θέμα συζήτησης, δυσκολεύομαι κάπως να διακρίνω τι είναι.

Από την άλλη, η προσωπική μου πορεία, ανεξάρτητα από την ιουδαιοχριστιανική ανατροφή μου, με οδηγεί να πιστεύω ότι είναι Π.Α.Φ.: δηλαδή πέρα από τη φαντασία.

Στη δική μου θεώρηση των πραγμάτων, με πλατωνικό τρόπο, είναι το απόλυτο του απολύτου. Και πώς μπορεί κανείς να αντιληφθεί αυτό το απόλυτο, που μόλις και μετά βίας καταφέρνουμε να περιγράψουμε με μία λέξη, αν όχι μέσα από το κρυμμένο συνώνυμο της λέξης «απόλυτο»: το όνομα «Θεός»;

Τόσες φυλές, τόσοι πολιτισμοί έχουν προβάλει μια εικόνα του Θεού στα μέτρα τους, σύμφωνα με όσα καλύτερα γνώριζαν. Και γιατί μια αφρικανική φυλή, ή μια σύγχρονη αίρεση, ή απλώς ένα απομονωμένο άτομο, ή μια εκκλησία να μην έχει το δικαίωμα να κατέχει ένα κομμάτι αλήθειας ή μια ιδιαίτερη αντίληψη του Υπέρτατου Όντος;

Κατά βάθος, δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν πολλές αλήθειες για να περιγράψουν αυτό το απόλυτο;

Χωρίς να αναφέρουμε εκείνο το θεϊκό όργανο που είναι η ψυχή, το εργαλείο που διαθέτει ο άνθρωπος για να φανταστεί τον Θεό ή να προσπαθήσει να Τον αντιληφθεί είναι ο εγκέφαλός του. Παρά τη μεγάλη πολυπλοκότητά του και τις ανυποψίαστες δυνάμεις του, δεν θα είναι ποτέ αρκετά ισχυρός ώστε να φανταστεί το απόλυτο στις παραμικρές του λεπτομέρειες. Το απόλυτο των πάντων δεν είναι «απολύτως τίποτε».

Μπορούμε να φτάσουμε το απόλυτο;

Το να υποθέσουμε ότι φτάνουμε το απόλυτο, δεν σημαίνει άραγε ότι το μηδενίζουμε καθιστώντας το συγκεκριμένο; Δηλαδή δεν είναι πια απόλυτο, ακριβώς επειδή το αγγίζουμε. (Μπορεί το απόλυτο να γίνει κάτι συγκεκριμένο;)

Αν υποθέσουμε ότι αυτό το απόλυτο αγγίζεται, προσεγγίζεται και γίνεται συγκεκριμένο, μπορούμε να υποθέσουμε την εμφάνιση ενός άλλου απολύτου που θα το αντικαθιστούσε; Θα γεννούσε το απόλυτο το απόλυτο;

Σαν σε μια μικρή ιστορία, φανταστείτε ότι κάθεστε ήσυχα στο σπίτι. Το τηλέφωνο χτυπά· απαντάτε. Ο Θεός βρίσκεται στην άλλη άκρη της γραμμής. Είστε αναμφίβολα χαρούμενοι και έκπληκτοι. Αλλά αυτό δεν θα έκανε πιο συγκεκριμένη την εικόνα που έχετε για τον Θεό;

Ο θάνατος αναμφίβολα λειτουργεί έτσι. Ο θάνατος είναι το κουδούνισμα του τηλεφώνου. Η κλήση που λαμβάνετε από τον Θεό είναι η ζωή μετά τη ζωή. Μόνο που είναι πολύ πιθανό η συνομιλία να διαρκέσει πάρα πολύ…

Όλοι μπορούμε να φανταστούμε ένα ον που μας μοιάζει. Μέσα από το όνειρο, τον στοχασμό, την εσωτερική οπτική προβολή, ένα είδος ενδοδημιουργίας.*

Όλοι περιοριζόμαστε επίσης από τον χρόνο ως προς την ικανότητά μας να φανταζόμαστε. Αυτό όμως αποτελεί κι έναν ακόμη δεσμό ανάμεσα στους ανθρώπους. Μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια.

Είναι ο χρόνος ένα από αυτά τα απόλυτα;

*ενδοδημιουργία: η εσωτερική οπτικοποίηση, σαν μια λάμψη, σαν μια ανάμνηση που ανεβαίνει στην επιφάνεια του νου.

ΓΡΑΜΜΑ 4

Σκέφτομαι ότι…

Η αγάπη νικά τα πάντα. Αυτή είναι η μετάφραση του «omnia vincit amor».
Καμία επιτήδευση! Παρμένη από ένα ποίημα του Βιργιλίου, αυτή η πιασάρικη φράση είναι, πολύ απλά, δανεισμένη από τις ροζ σελίδες ενός συγκεκριμένου λεξικού...

Ναι, αλλά γιατί; Ας σκεφτούμε απλώς ότι η Αμερικανίδα Marilyn Monroe αγκαλιάστηκε από ολόκληρο τον πλανήτη! Όχι από σεβασμό ή τύψεις, αλλά από θαυμασμό και μια ενστικτώδη αγάπη. Αυτός ο ενθουσιασμός μεταμορφώθηκε σε μια οικειοθελή λατρεία που καμία γυναίκα δεν είχε γνωρίσει μέχρι τότε.

Τέλος, αφού προσφέρθηκε στον κόσμο, η Marilyn εξακολουθεί να λαμβάνει αναρίθμητες «μεταθανάτιες ανταποκρίσεις». Είναι απαντήσεις στο πάθος που είχε κάποτε... Μια παράξενη αγάπη που έτρεφε για τα όντα της φαντασίας της, εκείνα ακριβώς που ο χρόνος και οι κάμερες της έκρυβαν.