Μια φορά κι έναν καιρό, στην απέραντη χώρα των ονείρων, ζούσε ένας μικρός ψαράς που τον έλεγαν Jacko. Ο Jacko ψάρευε κυρίως στη μεγάλη λίμνη μπροστά στο σπίτι του. Μια λίμνη που, το πρωί, έμοιαζε με καθρέφτη.

Ο Jacko αγαπούσε επίσης τους δυνατούς ανέμους που σήκωναν τα κύματα, σαν να τα ρουφούσε η ανάσα του ουρανού. Κι όταν μάζευε τα δίχτυα του, ξεκουραζόταν κοιτάζοντας το κάστρο στην άλλη όχθη της λίμνης. Τον τελευταίο καιρό το είχαν ονομάσει «το κάστρο των απρόσιτων ανθρώπων».

Αυτή τη φήμη την όφειλε στον Rostre, τον μάγο, και στον αχόρταγο λύκο του, που εμπόδιζαν την πρόσβαση στο κάστρο. Κανείς δεν έμπαινε. Κανείς δεν έβγαινε.

Όταν επέστρεφε στο σπίτι, ο Jacko χώριζε την ψαριά στα τρία. Ένα μέρος για την αγορά, ένα για το γεύμα του και το τρίτο το έβαζε σ’ ένα μείγμα με μυστικά βότανα.

Η συνταγή ήταν τέλεια! Είτε μικρό είτε μεγάλο, κανένα στομάχι δεν μπορούσε να αντισταθεί στο pamplito. Τι παράξενο όνομα είχε διαλέξει ο Jacko για εκείνο το μείγμα με βάση το ψάρι!

Ο Jacko δεν έτρωγε ποτέ pamplito. Το ετοίμαζε για να πιάνει γλάρους.

Όταν ένας γλάρος παγιδευόταν στο κλουβί, ο Jacko του έπιανε κουβέντα. Για λίγα λεπτά γινόταν ο έμπιστός του, θέλοντας και μη.

Στην αρχή μιλούσε για το ψάρεμα, την ποίηση και λίγο απ’ όλα. Ύστερα επινοούσε ιστορίες για εκείνους τους απρόσιτους ανθρώπους που ζούσαν στο κάστρο. Όταν τελείωνε η συνεδρία, πριν ελευθερώσει το πουλί, το αντάμειβε με ένα κομμάτι ψωμί αλειμμένο με μέλι.

Μια μέρα, όμως, έπιασε έναν γλάρο που του φάνηκε πιο εχθρικός από τους άλλους.

Γι’ αυτόν έκανε εξαίρεση και διηγήθηκε μόνο φανταστικές ιστορίες για τους ανθρώπους του κάστρου. Το άγριο πουλί δεν του ενέπνεε τίποτε άλλο.

Ο γλάρος, που πάλευε άγρια, σταμάτησε να ροκανίζει τα κάγκελα του κλουβιού. Ποτέ ο Jacko δεν είχε τόσο προσεκτική ακροάτρια. Ο ψαράς, όμως, δεν έδωσε σημασία σ’ αυτή τη λεπτομέρεια και ολοκλήρωσε τη σειρά των ιστοριών ελευθερώνοντας το πουλί.

Την επόμενη μέρα, ο άγριος γλάρος επέστρεψε. Διώχνοντας με μια φτερουγιά τα άλλα πουλιά, φώναζε για να τραβήξει την προσοχή. Ο γλάρος ήθελε να διευκολύνει τη σύλληψή του!

Ο Jacko χαμογελούσε, γιατί ήδη φανταζόταν πως θα μπορούσε να εκπαιδεύσει το ζώο. Έδωσε λοιπόν στον γλάρο λίγο pamplito, ακόμη και φέτες ψωμιού με μέλι.

Ύστερα επινόησε καινούργια παραμύθια για το μικρό τολμηρό πλάσμα.

Χωρίς πια να προσπαθεί να δραπετεύσει, ο γλάρος κρεμόταν από τα χείλη του δεσμοφύλακά του. Εκείνο το βράδυ, ο Jacko ένιωθε εμπνευσμένος. Επινόησε τριάντα έξι ιστορίες. Μάλλον ήταν πάρα πολλές. Ο μικρός ψαράς, εξαντλημένος, γύρισε στο σπίτι για ύπνο και ξέχασε να ελευθερώσει το πουλί.

Μέσα στη νύχτα, γοερές φωνές και κλάματα αναστάτωσαν τον Jacko. Έμεινε ξαπλωμένος, επειδή πίστευε πως επρόκειτο για κακό όνειρο.

Με το χάραμα, πρόσεξε πως το πουλί είχε παραμείνει φυλακισμένο στο κλουβί. Άνοιξε την πόρτα και άφησε τον γλάρο να βγει. Εκείνος κοίταξε τον Jacko χωρίς να φύγει. Ύστερα, με το ράμφος του, έγραψε αυτές τις λέξεις στην άμμο.

— «Κλείστε με μέσα! Μείνετε ξάγρυπνος μαζί μου τη νύχτα που έρχεται.»

Κάπως ξαφνιασμένος, υπάκουσε στο πουλί και το ξανάβαλε στο κλουβί.

Η ψαριά ήταν φτωχή. Σκεφτόταν υπερβολικά το πουλί που ήξερε να γράφει. Ο Jacko επέστρεψε με ένα μόνο ψάρι, για τον ίδιο και για τον γλάρο που τον περίμενε.

Ο Jacko ετοιμάστηκε να περάσει τη νύχτα. Άναψε φωτιά και επινόησε άλλες τριάντα έξι ιστορίες για εκείνους τους απρόσιτους ανθρώπους.

— «Τι αλλόκοτο, να περνά κανείς τη νύχτα με ένα πουλί που ξέρει να γράφει!» σχολίαζε τακτικά ανάμεσα στα παραμύθια του.

Μόλις είχε πέσει η νύχτα, όταν συνέβη μια εκπληκτική μεταμόρφωση. Ο γλάρος μεταμορφώθηκε σε μια πανέμορφη νεαρή γυναίκα.

— «Ανοίξτε την πόρτα του κλουβιού, σας παρακαλώ. Είναι υπερβολικά στενό και τραυματίζομαι εδώ μέσα», είπε με σταθερή φωνή η νεαρή γυναίκα, ντυμένη αρχοντικά.

Της άνοιξε. Χίλιες ερωτήσεις πέρασαν από το μυαλό του Jacko. Τόσο θαμπωμένος ήταν, που δεν βρήκε τίποτε να πει.

— «Είμαι η Marie-Anne και ζω στο κάστρο στην άλλη όχθη της λίμνης», συνέχισε βγαίνοντας από τη στενή φυλακή.

— Εγώ είμαι ο Jacko, κι αν πράγματι ζείτε εκεί πέρα, είμαι ένας ασήμαντος άνθρωπος.

— Ασήμαντος; Ω, όχι! Το ταλέντο σας ως παραμυθά έβαλε βάλσαμο στη θλιμμένη ψυχή μου.

— Είστε τόσο όμορφη όσο ο ουρανός στο φως της μέρας. Με ποια μαγεία πετάτε εκεί με τη μορφή γλάρου;

— Ο Rostre, αυτός ο γέρος μάγος! Είναι δικά του τα μάγια! Ο Rostre ήθελε ο πατέρας μου, ο βασιλιάς, να του παραδώσει τις δύο αδελφές μου κι εμένα ως μαθητευόμενες και ως συζύγους. Ο πατέρας μου αρνήθηκε κατηγορηματικά. Τότε ο Rostre μάς καταράστηκε.

Κάθε πρωί μεταμορφωνόμαστε σε πουλιά. Η καθεμιά σε διαφορετικό είδος πουλιού. Φοβόταν μήπως έχουμε το ίδιο κάλεσμα! Όταν έρχεται η νύχτα και ξαναβρίσκουμε τα ανθρώπινα σώματά μας, εκείνος μεταμορφώνεται σε έναν τεράστιο λύκο και μας εμποδίζει να βγούμε από το κάστρο για να ζητήσουμε βοήθεια.

Ακόμη και με τη μορφή πουλιού, η φυγή είναι αδύνατη, γιατί το ένστικτό μας μάς φέρνει πίσω στο κάστρο, στη φωλιά μας, κατέληξε η Marie-Anne.

Ύστερα πρόσθεσε, κοιτάζοντας τις ανταύγειες της φωτιάς στο πρόσωπο του ψαρά: «Ήξερα πως, γράφοντας στην άμμο, δεν θα προσπαθούσατε να με πουλήσετε σε κάποιον πλανόδιο άνθρωπο των πανηγυριών.»

Επειδή αυτή η εξομολόγηση έμοιαζε λίγο με τα παραμύθια του, ο Jacko βρήκε γρήγορα μια λύση.

— «Πρέπει να πάω για ύπνο, αν θέλω να έχω καλή ψαριά», είπε χαμογελώντας στη Marie-Anne. «...και σας προσκαλώ να μπείτε στο ταπεινό μου σπίτι, ελπίζοντας πως, όταν ξαναγίνετε γλάρος, δεν θα φοβηθείτε. Το μικρό μου σπίτι είναι το μεγαλύτερο κλουβί που έχω.»

Λίγες ώρες αργότερα, ο Jacko τραγουδούσε κάτω από τον ήλιο καθώς μάζευε τα πρώτα του δίχτυα. Ποτέ δεν είχε υπάρξει τόσο επιδέξιος και τόσο τυχερός. Είχε ψαρέψει τόσο πολύ μέσα στη μέρα, που δυσκολεύτηκε να φέρει τη βάρκα του πίσω στην όχθη.

Η Marie-Anne θα είχε βοηθήσει τον ψαρά, αλλά, όπως αναμενόταν, τα φτερά είχαν επιστρέψει... Η πριγκίπισσα Marie-Anne δεν θα ξαναγινόταν άνθρωπος παρά μόνο τη νύχτα.

Είχε φέρει τόσα ψάρια, ώστε ετοίμασε το pamplito απευθείας μέσα στη βάρκα. Ύστερα έπλασε όλο το μείγμα σε ανθρώπινες φιγούρες. Έμοιαζε με ένα γιγάντιο πιάτο γεμάτο ανθρωπάκια.

Στον Jacko είχε απομείνει μόλις αρκετός χώρος για να πλεύσει. Δίπλα του βρίσκονταν μόνο δύο γεμάτοι σάκοι με το ίδιο μείγμα.

Με το πανί υψωμένο, ο Jacko προχώρησε άφοβα μέσα στη νύχτα: γνώριζε καλά τη λίμνη. Ο άνεμος φυσούσε όπως ακριβώς είχε ελπίσει. Κανένα εμπόδιο δεν δυσκόλεψε το πέρασμα.

Αφού έδεσε τη βάρκα όχι μακριά από το κάστρο, άρπαξε τους δύο σάκους. Έκανε μερικά βήματα και ύστερα σταμάτησε για να βγάλει λίγο pamplito. Του έδωσε τη μορφή ενός μικρού καθιστού ανθρώπου.

Λίγο πιο πέρα έκανε το ίδιο. Κάθε μερίδα είχε πάρει τη μορφή ενός μικροσκοπικού ανθρώπου· όλες μαζί έμοιαζαν με μια σειρά από ξωτικά που κοιτούσαν τ’ αστέρια.

— «Τι ωραία γλυκίσματα για να βοηθήσω το κάστρο», σκεφτόταν ο Jacko.

Όταν πλησίασε στα τείχη, άλειψε το σώμα του με pamplito. Σκεπάστηκε τόσο πολύ, ώστε ο λύκος, που μόλις τον είχε δει, τον βρήκε ξαφνικά πολύ λαχταριστό.

— «Τι ωραία που μυρίζετε, ανθρωπάκο!» είπε ο λύκος στον Jacko. «Νομίζω πως θα σας φάω!»

— «Να με φάτε;» πρόσθεσε ο Jacko. «Ελπίζω να λυπηθείτε εμένα, τα μικρά μου αδέλφια και εκείνους που βρίσκονται στη βάρκα εκεί κάτω.»

Ο λύκος, που ορμούσε πάνω του, ξαφνιάστηκε βλέποντας το θήραμά του να φεύγει τόσο γρήγορα. Ο Jacko, σε εγρήγορση και προετοιμασμένος, άρχισε να τρέχει πριν προλάβουν να τον αρπάξουν τα νύχια του θηρίου.

Κάθε φορά που ο λύκος πλησίαζε, υπήρχε πάντα ένα ακαταμάχητο γλύκισμα από pamplito για να τον καθυστερεί. Όπως οι γλάροι και οι άνθρωποι, έτσι κι ο λύκος δεν μπορούσε να αντισταθεί στη μυρωδιά και στη γεύση της απολαυστικής παγίδας του Jacko.

Όσο περισσότερο σταματούσε ο λύκος για να καταβροχθίσει pamplito, τόσο περισσότερο απομακρυνόταν ο Jacko. Ο Jacko ξέφυγε, και το θηρίο δεν έβλεπε πια παρά το λαχταριστό γεύμα που γέμιζε τη βάρκα! Ο Jacko περίμενε να μικρύνει η παγίδα.

Ο λύκος καταβρόχθισε τα πάντα μονομιάς.

Όπως είχε προβλέψει ο Jacko, ο λύκος έφαγε υπερβολικά και η βάρκα έγινε κρεβάτι για τον λαίμαργο. Σε χρόνο μηδέν, η σιωπή της νύχτας διακόπηκε από δυνατά ροχαλητά.

Εκμεταλλευόμενος τον ύπνο του λύκου, ο Jacko οδήγησε τη βάρκα ως τη μέση της λίμνης, εκεί όπου το νερό ήταν βαθύτερο.

Πήρε μια αξίνα και τρύπησε το σκαρί. Το νερό μπήκε γρήγορα στη βάρκα. Εκείνη βυθίστηκε γοργά, παρασύροντας στον βυθό της λίμνης τον λύκο, που ήταν υπερβολικά ζαλισμένος από τον ύπνο για να παλέψει.

Ο Jacko κολύμπησε προς ένα φως που ερχόταν προς το μέρος του. Ήταν η Marie-Anne, που δυσκολευόταν να κωπηλατήσει μια μικρή βάρκα.

Και οι δύο έσπευσαν να επιστρέψουν πριν από την αυγή. Ο Jacko φοβόταν πως, αν η Marie-Anne ξανάπαιρνε τη μορφή πουλιού, θα πετούσε πίσω στο κάστρο.

Ο ήλιος εμφανίστηκε, κάνοντας τη λίμνη να λάμπει και φωτίζοντας το πανέμορφο πρόσωπο της Marie-Anne, που είχε διατηρήσει ακέραιη την ανθρώπινη μορφή της.

Χωρίς καθυστέρηση, ξαναξεκίνησαν προς το κάστρο. Αυτή τη φορά, ο Jacko κωπηλάτησε σε όλη τη διαδρομή.

Και στα μισά του δρόμου, στο σημείο όπου είχε πνιγεί ο λύκος, κάτι παράξενο τράβηξε την προσοχή τους. Τα ρούχα του μάγου Rostre επέπλεαν εκεί όπου ο Jacko είχε βυθίσει τη βάρκα του.

Ο Jacko, παρατηρώντας λεκέδες πάνω στα ρούχα, έφερε τη μύτη του κοντά για να τα μυρίσει. Ύστερα άρχισε να γελά.

— «Γιατί γελάτε;» ρώτησε η Marie-Anne.

— «Ενώ εσείς την ημέρα μεταμορφωνόσασταν σε γλάρο, τη νύχτα ο Rostre γινόταν λύκος. Και γελώ από περηφάνια, γιατί κανείς δεν αντιστέκεται στο pamplito μου. Ούτε καν οι κακοί μάγοι!»

Φτάνοντας στο κάστρο, η Marie-Anne ξαναείδε τα μέλη της οικογένειάς της, που έτρεχαν παντού ψάχνοντάς την. Δεν ήταν πια θύματα του μάγου, που τώρα είχε πνιγεί. Η Marie-Anne τούς παρουσίασε τον Jacko και τους εξήγησε με ποιον τρόπο την είχε βοηθήσει.

Λίγες μέρες αργότερα, ο βασιλιάς και οι δικοί του κάλεσαν τους πάντες σε μια μεγάλη γιορτή. Στο μενού: ένας γάμος, νόστιμο pamplito και παραμύθια του πρίγκιπα Jacko για το κάστρο των φιλόξενων ανθρώπων.