Μια φορά κι έναν καιρό, στην απέραντη χώρα των ονείρων, υπήρχε ένα βασίλειο κρυμμένο κάτω από όλα τα άλλα. Δεν είχε τίποτε το ιδιαίτερο, εκτός από το ότι κατοικούνταν μόνο από αρουραίους.

Το βασίλειο αυτό έμοιαζε με τον δικό μας κόσμο. Υπήρχαν γονείς αρουραίοι, παιδιά αρουραίοι, χωριά και πόλεις αρουραίων, σύνορα ανάμεσα στις περιοχές. Αρουραίοι γεννιούνταν, αρουραίοι πέθαιναν. Υπήρχαν διάσημοι αρουραίοι και λιγότερο γνωστοί. Υπήρχαν δόλιοι αρουραίοι, υπήρχαν ακόμη και τίμιοι. Υπήρχαν αρουραίοι που εργάζονταν και άλλοι που, για τον έναν ή τον άλλο λόγο, δεν ήταν σε θέση να το κάνουν.

Αυτό που χαρακτήριζε τον κόσμο των αρουραίων ήταν το σύνθημά του: «Ξεχώρισε όπως μπορείς, αλλά ξεχώρισε!»

Ανάμεσά τους, όμως, υπήρχε ένας γέρος, τεμπέλης και πανούργος αρουραίος που, σε όλη του τη ζωή, προσπαθούσε να ξεχωρίσει. Ποτέ δεν είχε βρει πώς, με τον δικό του τρόπο, να τηρήσει το σύνθημα.

Καθώς η ζωή του πλησίαζε στο τέλος της και του απέμενε λίγος χρόνος, του ήρθε επιτέλους μια ιδέα. «Αφού ο χρόνος είναι τόσο πολύτιμος, γιατί να μην τον κυνηγήσω και να τον πιάσω;»

Σκαρφίστηκε ένα τέχνασμα: ένα κουτί για τη φύλαξη των λεπτών. Είχε πρόχειρη όψη και ήταν φτιαγμένο από ψημένη ζύμη. Επίτηδες μάλιστα το έκαψε λίγο.

Σε όλους τους δημόσιους χώρους κόλλησε αφίσες για να διαφημίσει την εφεύρεσή του, κάτι που δεν άργησε να τραβήξει την προσοχή όλων των προέδρων και των σημαντικών αρουραίων.

Κάλεσαν τον εφευρέτη να κάνει μια επίδειξη.

Ο γέρος αρουραίος μεταμφιέστηκε πασπαλίζοντας το τρίχωμα του κεφαλιού του με λίγο λευκό αλεύρι. Καθυστέρησε την άφιξή του και έτρεξε λίγο, ίσα όσο χρειαζόταν για να λαχανιάσει. Ύστερα, όταν παρουσιάστηκε μπροστά τους, ζήτησε συγγνώμη.

— «Αξιότιμοι αρουραίοι, σας ζητώ να με συγχωρήσετε. Μα πρόλαβα να ξαναπιάσω λίγο από τον χρόνο που είχε εξατμιστεί από το κουτί που βλέπετε.»

Χωρίς καθυστέρηση, μπήκε κατευθείαν στην ουσία. Μιλούσε γρήγορα, έχοντας προβλέψει πως αυτό θα μπορούσε να ζαλίσει τη συνέλευση. Πειστικός, τους έκανε να πιστέψουν πως όλοι θα μπορούσαν να επωφεληθούν από τον αιχμαλωτισμένο χρόνο.

— «Ακόμη και ο θάνατός σας θα μπορούσε να καθυστερήσει!» διακήρυξε δυνατά. «Αρκεί να ξαναπάρετε τον χρόνο που θα είχατε αποθηκεύσει σ’ αυτό το μικρό κουτί από καμένη ζύμη. Δυστυχώς, είναι εύθραυστο και ο χρόνος μπορεί να ξεφύγει. Αν ήταν φτιαγμένο από χρυσό, το μέλλον σας θα ήταν εξασφαλισμένο.»

— «Θα σας δώσουμε όσο χρυσό θέλετε. Μπορούμε ακόμη και να χτίσουμε ένα τεράστιο κουτί, ένα ολόχρυσο κτίριο για να κρατά τον χρόνο, αν μας το ζητήσετε!...»

— «Δείξτε μας όμως πρώτα τα βασικά», φώναξε ένας από τους αξιωματούχους αρουραίους.

Ο γέρος αρουραίος τούς ζήτησε να γυρίσουν προς τον τοίχο πίσω τους. Έτσι, κανείς δεν τον είδε να σκουπίζει το αλευρωμένο κεφάλι του αφού πέταξε το εύθραυστο κουτί του, που έγινε χίλια κομμάτια.

Ο πιο διακριτικός αλλά και πιο παρατηρητικός από τους επιφανείς αρουραίους πρόσεξε, ανάμεσα στα συντρίμμια στο πάτωμα, ένα μικροσκοπικό ροζ μαξιλάρι.

— «Πού πήγε ο χρόνος;» ρώτησε ένας από τους ευγενείς αρουραίους καθώς γύριζε. Ύστερα πρόσθεσε: «Μη μου πείτε, το βλέπω· ξανανιώσατε!»

— «Πράγματι, το νιώθω! Ένα μέρος του χρόνου που είχα εξοικονομήσει επέστρεψε σ’ εμένα· ο υπόλοιπος ξέφυγε. Η απώλεια οφείλεται στην κακή ποιότητα και στην ευθραυστότητα του μικρού κουτιού», είπε ψέματα ο γέρος αρουραίος.

— «Και τότε γιατί αυτό το μικρό μαξιλαράκι;» ρώτησαν μερικοί διορατικοί αρουραίοι.

— «Ο χρόνος, όταν δεν έχει τίποτε να κάνει, βαριέται και αποκοιμιέται. Για να τον προσελκύσετε, αρκεί να βάλετε ένα άνετο μαξιλάρι μέσα στο κουτί. Έτσι, όσο περισσότερο κοιμάται ο χρόνος, τόσο πιο ξεκούραστος και διαθέσιμος είναι όταν τον χρειάζεστε. Για να βάλετε χρόνο στο κουτί, είναι απλό. Αρκεί να κάνετε τα πάντα πιο γρήγορα. Ο χρόνος που δεν χρησιμοποιείται είναι εκείνος που πηγαίνει για ύπνο.»

Όλοι οι αρουραίοι είχαν μόνο καλά λόγια για τον εφευρέτη.

Χωρίς καθυστέρηση, ολόκληρο το βασίλειο έπιασε δουλειά: ευγενείς, εργαζόμενοι και άνεργοι. Ένα γιγάντιο χρυσό κουτί, ψηλό σαν βουνό, κατασκευάστηκε σύμφωνα με τα σχέδια του γέρου αρουραίου. Είχε μάλιστα καταφέρει να πείσει τους ηγέτες του βασιλείου να χτίσουν μέσα του μια μεγάλη κατοικία για να μένει. Το επιχείρημά του ήταν απλό: θα επιτηρούσε τον χρόνο, θα φρόντιζε να μην ξεφύγει και θα μετρούσε τα λεπτά που θα αιχμαλώτιζε το κουτί.

Για την κατασκευή, το βασίλειο πήρε τον χρόνο του. Αφού ο χρόνος δεν μπορούσε να φυλαχτεί πουθενά αλλού παρά μόνο σε ένα κουτί που είχε εφεύρει ο γέρος αρουραίος, δεν υπήρχε λόγος να βιαστούν.

Την ημέρα των εγκαινίων του συλλέκτη χρόνου, ο γέρος αρουραίος εγκαταστάθηκε πολύ άνετα στα καινούργια ολόχρυσα διαμερίσματά του. Δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να τεμπελιάζει, να τρώει και να λαγοκοιμάται. Υπερβολικά βολεμένος μέσα σ’ εκείνο το χρυσό φρούριο, δεν ενδιαφερόταν πια παρά μόνο για τον εαυτό του και απολάμβανε να θυμάται πώς είχε ξεγελάσει τους πάντες.

Παντού αλλού στο βασίλειο, η ταχύτητα έγινε υποχρεωτική. Όλα έπρεπε να γίνονται ολοένα πιο γρήγορα, όλο και πιο γρήγορα, ώστε να αιχμαλωτίζεται όσο το δυνατόν περισσότερος χρόνος.

Μια καινούργια αρρώστια εμφανίστηκε στο βασίλειο: η έλλειψη ελεύθερου χρόνου, που προκαλούσε ο ξέφρενος ρυθμός. Οι αρουραίοι δεν ξεκουράζονταν πια, δεν κοιμούνταν πια. Ήθελαν να εξοικονομήσουν χρόνο. Όλα έπρεπε να γίνονται πιο γρήγορα, πιο βιαστικά. Η δουλειά, οι αποφάσεις, τα παιχνίδια: τίποτε δεν γλίτωνε. Όλα γίνονταν τόσο γρήγορα, ώστε κανένας αρουραίος δεν έβρισκε πια χρόνο να ζήσει. Δεν ήξεραν πια να ξεχωρίζουν την ευτυχία από τη δυστυχία· δεν είχαν καν τον χρόνο να αντιληφθούν τη διαφορά.

Όλοι οι αρουραίοι του βασιλείου έγιναν τόσο αγχωμένοι και νευρικοί, ώστε άρχισαν να σκοτώνουν όσους δεν κινούνταν αρκετά γρήγορα. «Έτσι θα μείνει περισσότερος χρόνος για τους αρουραίους που απομένουν!» έλεγαν. Κι όσοι απέμεναν έκαναν το ίδιο μεταξύ τους.

Ο τελευταίος, ένας φιλόδοξος αρουραίος που δεν είχε πάψει να πηγαίνει όλο και πιο γρήγορα, υπέκυψε τελικά στην εξάντληση.

Μια μέρα που ο γέρος αρουραίος ξέμεινε από προμήθειες, αποφάσισε να βγει από την άνετη φωλιά του. Δεν είδε παρά θάνατο και ερήμωση και κατάλαβε τη δική του ευθύνη για την καταστροφή.

Θα ήθελε να ζητήσει συγγνώμη. Είχε όλον τον χρόνο στη διάθεσή του.

Δεν μπορούσε πια: ο χρόνος των άλλων αρουραίων είχε τελειώσει.