ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΠΩΣ...
Για να γράψεις ποίηση Πρέπει επίσης να είσαι απλός. Να ανασαίνεις μέσα στα σύννεφα Και να ντύνεις την ψυχή σου στα λευκά. Να ’χεις τη ρίμα φίλη Και συνείδηση δοκιμασμένη. Να χρησιμοποιείς σωστά Μια γλώσσα γιορτινή. Να περιμένεις απ’ το άπειρο Ό,τι πρέπει να γραφτεί. Να ’χεις, σαν επιδέξιος μάγος, Κόλπα κρυμμένα στα μανίκια. Μα όταν βρίσκομαι μπροστά σου... Η ποίηση είναι αυτό που βιώνεται. Το συναίσθημά μου ξεχειλίζει, Γιατί οι αύρες μας ενώνονται. Μα όταν βρίσκομαι μπροστά σου... Δεν ψάχνω πια αγγέλους. Σε κοιτάζω.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ
Αν νομίζεις πως είναι εύκολο, Να περπατάς πάνω σ’ ένα σκοινί. Να είμαι η μαριονέτα σου Αυτό με ανησυχεί. Μου αφήνεις μόνο ψίχουλα, Φωνάζοντας No! Non!... ή Niet! Κι όταν είναι να βγω στην πόλη... Είναι εξορία. Κάνω έρωτα Με λέξεις, Χαϊδεύοντάς σας Από μι ως ντο. Χωρίς μεγάλες παρακάμψεις, Σε κρεσέντο. Μια τρυφερή κίνηση Πάνω στο πιάνο. Από παλιά, Φωνές σαν ηχώ Γκρεμίζουν το άγχος Και φωνάζουν «Μπράβο!» Ήθελα να είμαι μόνος, Παιχνιδιάρης κι ερωτευμένος, Για να έχω τη φάτσα Ενός ευτυχισμένου αρρώστου. Ήθελα να είμαι μόνος, Ούτε σεμνότυφος ούτε ζητιάνος, Να αρπάξω μόνος την αγάπη Και να κάνω τον Θεό να ζηλέψει. Ήθελα να είμαι μόνος Στο μικρό μου δωμάτιο, Και ν’ αφήνω ελεύθερη να τριγυρνά Τη φωτογραφία σου που με πληγώνει λίγο.
ΓΕΜΑΤΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ
Όλα είναι μέσα στο κεφάλι μου, Πηδάς από ένα όνειρο Σε καινούργια όνειρα, Μαύρο σημάδι, ποτέ ανόητο. Μόνο βελούδο, Χρώμα, σαμπάνια Και φωτιά στο τζάκι. Όλα είναι μέσα στο κεφάλι μου, Πηδάς από ένα όνειρο Σε καινούργια όνειρα, Μαύρο σημάδι, ποτέ ανόητο. Μόνο βελούδο, Χρώμα, αγάπη Και ζεστά φιλιά. Σαν λουλούδι μέσα στο κεφάλι μου, Η αγάπη μού επαναλαμβάνει: «Λίγο, πολύ, σαν τρελός για όλα, Λίγο, πολύ, σαν τρελός... of you!»
ΤΑΞΙΔΙ ΧΩΡΙΣ ΣΤΕΓΗ
Να φύγω και να χαθώ Χωρίς φόβο, χωρίς στεναγμό, Να φύγω χωρίς αποσκευές, Γυμνός και κολυμπώντας. Μακριά, κοντά στους σοφούς, Από επιθυμία ή από οργή, Να μην πεθάνω εκεί Μα να πάω να μεγαλώσω. Χωρίς στέγη, Η βροχή είναι η σκεπή μου που γκρεμίζεται, Ο ήλιος που σκουριάζει. Χωρίς πίστη. Περπατώ χωρίς δάχτυλα, Ζορίζομαι. Πόσο κουρασμένος είμαι! Γιατί βρίσκομαι εδώ;
ΤΟ ΟΝΟΜΑ
Το όνομα, Τρέχει, αυτό το όνομα. Γύρω, κατά μήκος του ορίζοντα Των παθών μου. Μυρίζει, αυτό το όνομα. Το ωραίο, το καλό, Τη μεγάλη αγάπη εκείνων των γλυκών ημερών. Κι όμως, τι θαύμα, Όταν το σκέφτεσαι. Όλες αυτές οι λέξεις! Αυτοί που προηγήθηκαν από εμάς Και μας έμαθαν να μιλάμε. Όλες αυτές οι γυναίκες, Αυτές οι σοφές που μας γέννησαν. Και πάνω απ’ όλα μας έμαθαν να πάλλουμε.
ΡΟΜΑΝΤΙΚΟ ΡΟΚ
Για ένα τρελό ρομαντικό ροκ, Μια γλυκιά αγάπη, πιο δυνατή απ’ όλα. Αγγελική ή διαβολική, Ας πιούμε στην υγειά της ζωής, ας τη ζήσουμε ως το τέλος. Τρέχει το τρελό ρομαντικό μου ροκ, Πες παντού πως μέσα μας υπάρχει, Μαγικό και αυθεντικό, Εραστές που παίζουν και αψηφούν τα πάντα. Αφήνουμε τις ψυχές μας να μιλήσουν. Χωρίς ποτέ να κατηγορούμε ο ένας τον άλλον. Ορμάμε προς μια φλόγα, Την αγάπη στην πιο εκλεκτή της μορφή. Ελευθερία του άντρα, ελευθερία της γυναίκας. ... Για όλα. Χωρίς δυο όντα που αναζητούν το πάθος, Δεν υπάρχει ορίζοντας, ούτε ελπίδα στο βάθος. Χωρίς ένα παραμύθι από όνειρα κι αυταπάτες... Δεν υπάρχει παιδικό όνειρο για τους μεγάλους. Χωρίς να ξέρουμε πότε, χωρίς να ξέρουμε πού... Ακόμη και σε δυο χιλιάδες χρόνια, ένα ραντεβού. Σαν μυστικό, σαν μυστήριο... Ας ταρακουνήσουμε τα πάντα, ακόμη και τους γκουρού. Απ’ τα χάδια σου πήρα τη γεύση... Της τρυφερότητάς σου... με την καρδιά για ατού. Κανένα βαρίδι, κανένα σκοινί στον λαιμό... Ας ζήσουμε το τρελό ρομαντικό μας ροκ.
ΟΝΕΙΡΟ BAR-BAR
Σαν ζόμπι Χαμένοι μέσα στη νύχτα, Αναθυμιάσεις αλκοόλ Και γαλάζια σύννεφα. Τρελή σκόνη Και όνειρο Bar-bar. Τρέχουμε Αργά... πολύ αργά! Καλλονές στο φεγγαρόφωτο, Μάτσο με καρδιές από ομίχλη. Σύντομες στιγμές ζωής Τυλιγμένες στην ανία, Λυκάνθρωποι χωρίς φεγγάρι, Μάγισσες στα πρωτοσέλιδα. Ένα βλέμμα δίχως λέξη, Οι λέξεις που χρειάζονται! Μια χειρονομία προτείνει Για τα ρόδινα κορμιά, Την ύστατη συμβίωση. Η καρδιά χτυπά από πόθο. Αν οι δυο ψυχές φύγουν, Τα μυαλά ανάβουν, Οι επιθυμίες καπνίζουν, Ξεχνώντας τους πόνους. Με την καρδιά λίγο βαριά, Κανείς δεν αντιστέκεται, Παράξενη όσμωση, Επίδεσμος και δόση. Από σιωπή σε κραυγές, Όλοι, νύχτα τη νύχτα, Το σκάμε, από bar σε bar. Νύχτες τρελές και βάρβαρες, Νυχτερινοί δεσμοί, Η κοινωνία οσφραίνεται, Οι μοναξιές τολμούν, Η λήθη προτείνει, Η συγχώρεση αποφασίζει.
ΣΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
Θα ήθελα να ζω στο πλάι σου, Καθημερινά, Να σε τυλίγω με ευτυχία, Να σου προσφέρω φροντίδα και προσοχή. Το καλύτερο που μπορεί να δώσει ένας άνθρωπος,... Το καλύτερο. Θα ήθελα ν’ αγγίζω απαλά την καρδιά σου. Τρυφερά, Χωρίς να σε φοβίζω. Να χαϊδεύω τα μαλλιά σου, τα στήθη σου. Με τρυφερότητα, ώρα την ώρα. Από την απόλαυση στην ευτυχία, Ώρα την ώρα. Θα ήθελα να κρύβομαι μέσα στα όνειρά σου. Με αγάπη, Να σου αρέσω, να σε εκπλήσσω. Να δίνομαι, να ξαναμαζεύομαι. Να ξεχύνομαι ορμητικά, Χωρίς να σε πληγώνω. Ορμητικά. Θα ήθελα το πρωί να ξυπνώ, Ήρεμα. Να σε φωνάζω όταν ξυπνάς, Να σε παρουσιάζω στον ήλιο, Με σεβασμό, Σαν βασίλισσά μου, Μέσα στη ζεστασιά του, Με τη δική σου καθοδήγηση. Θα ήθελα, κάθε μέρα μαζί σου, Απλά, Να σε γνωρίζω ξανά, Να σου δηλώνω την αγάπη μου, Με πάθος, Να διακηρύσσω αυτή την προσευχή. Θα ήθελα σε κάθε συνάντηση, Αθώα, Να σε γνωρίζω ξανά, Να σε γοητεύω, να σ’ αγαπώ. Απλό πάθος!!! Με θέρμη. Με θέρμη.
ΡΟΜΑΝΤΖΟ ΣΕ ΝΟΤΕΣ
Μια λέξη Με μουσική, Μόνο για εμάς τους δύο Τους ερωτευμένους. Νότες Που σου μιλούν Για μια μεγάλη ευτυχία Μαγευτική. Δάχτυλα που... ...αγγίζονται Μέσα Στις καρδιές μας. Σώματα Που ανταλλάσσουν Ξανά, ξανά. Αγάπη μου. Βλέμματα Τρυφερά και γλυκά Που χαϊδεύουν το ένα το άλλο Στην τύχη. Οι ερωτευμένοι έχουν ένα όνειρο Χωρίς ιστορία. Ν’ αγαπιούνται για πάντα Κι ύστερα να πετούν Σαν άγγελοι.
ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΡΑΠ
Πάρε τους εφιάλτες σου, Τις παλιές σου μαυρίλες. Χώσ’ τα όλα στο ντουλάπι. Μην περιμένεις Τον επόμενο ψίθυρο, Τη δεύτερη οφθαλμαπάτη, Ούτε την τελευταία κλήρωση. Στόχευσε μονάχα την ευτυχία. Ξέχνα τον φόβο. Αυτή τη βαλίτσα με τους παλιούς πόνους. Ετοιμάσου, Γυμνός και δίχως πανοπλία, Χωρίς θυμό ή οργή Για ένα καινούργιο πρόσωπο. Ωπ! Περίμενε, φέρσου συνετά. Ξέφυγε απ’ την ώρα που περνά τόσο γρήγορα, Περπάτα πιο μακριά στην ακτή. Απόφυγε τις μολυσμένες παραλίες, Τα ιερά τέρατα, Τους διψασμένους ψεύτες.
ΠΥΡΙΝΗ ΟΡΜΗ
Θα ήθελα να έχω τεράστια χείλη Για να σκεπάσω το εκστασιασμένο σώμα σου Μ’ ένα φιλί Σαν πυρκαγιά.
ΤΟΛΜΗΡΑ ΛΟΓΙΑ
Άγνωστη που με ταράζεις Που με παγώνεις, με στοιχειώνεις. Θα τολμούσα να σου μιλήσω Χωρίς να σημαδευτώ; Να προσπαθήσω να πλησιάσω Εσένα, την κομψή. Να σου πω λόγια Περισσότερο κι από προσκλητικά. Και να σου δείξω με τα χέρια μου... Ιδρωμένα και διστακτικά, Το σημείο που άγγιξες Εσύ, που τόσο εξυμνώ. Έναν καθαγιασμένο τόπο Όπου το όνειρο γυρεύει Έναν κρυφό βωμό Όπου θυσιάζεται η ψυχή μου. Θα τολμούσα να σου μιλήσω, Άγνωστη που με ταράζεις, Χωρίς να πω τ’ όνομά μου, Απ’ την καρδιά μου που τρομάζει.
Η ΑΥΡΑ ΠΟΥ ΞΕΦΥΓΕ
Σαν μια απαλή αύρα Πέρασε πάνω απ’ τα όνειρά μου, Με χάιδεψε αχνά, δίχως να μ’ αγγίξει, Κι έφυγε από λάθος. Να την πιάσω ξαφνικά, Ακόμη και στον αέρα, να τη δέσω. Με κίνδυνο να βυθιστώ. Να λοιπόν! Η ύστατη ανοησία. Να ψάχνω, πάντα να ψάχνω. Αυτή την πνοή, απαλή σαν αεράκι, Που, αρνούμενη το στοίχημα, Παίζει με την ελευθερία μου. Να τρέξω και να ξεδιψάσω Σ’ εκείνη την πηγή που λαχταρώ, Η αιώνια εμμονή! Να μην τη φτάσω. Πείτε μου γιατί η εξαίσια Μουσική κρύφτηκε Στα κρυφά για να τραγουδήσει Τη γοητεία της άλλης όχθης. Σαν μια απαλή αύρα Μάζεψε απ’ τα όνειρά μου Μια αγάπη νεκρογέννητη, Ό,τι κι αν λένε.
ΧΩΡΙΣΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ
Χωρισμένοι από τον χρόνο. Θα μας ενώσει η αιωνιότητα; Θα είμαστε εκεί μαζί; Θα είμαστε εκεί παντρεμένοι; Κάθε μέρα τα ίδια βασανιστήρια, Οι ίδιες ονειρεμένες χαρές. Να τη σκέφτομαι πιο συχνά κι από τον Θεό. Συναρπαστική εικόνα! Σαν το νερό που ελκύει, Τη φωτιά που ζεσταίνει,... Εγώ...! ΕΓΩ επιθυμώ! Τα μάτια μου, χωρίς απόλαυση. Τα χέρια μου, χωρίς ζεστασιά. Ούτε ομορφιά, ούτε αισθησιασμός. Κανένα σώμα.... καμιά καρδιά... Ποτέ αυτή η φωνή δεν θα μου πει ούτε λέξη. Ποτέ η ανάσα μου δεν θα σμίξει με τη δική της. Να εμποδίσω τον εαυτό μου να το ονειρεύεται....! Χωρίς να συλλογίζομαι, χωρίς να σκέφτομαι. Σαν μυστικό που αποκαλύφθηκε. Δεν είμαι μικρός, Εγώ....! Είμαι ποταπός!
ΝΥΧΤΕΡΙΝΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ
Να φωνάζω προς τη νύχτα, Να κλαίω μέσα στα όνειρά μου, Να πνίγομαι απ’ την ανία, Η ψυχή μου διαλύεται! Η ελπίδα είναι εχθρός. Για μένα, η μεγάλη ανακωχή! Εδώ κείτεται η καρδιά μου. Άλλος ένας θάνατος; Τι έχω; Παντού, η ζωή! Η αγάπη... την πολιορκεί!! Τι έχει; Με ξεχνά; Ναι! Πεθαίνω απ’ όλες τις μεριές.
ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΩΝ ΒΗΜΑΤΩΝ
Από λεπτό σε λεπτό, Απ’ το μπλε στο μπλε, Απ’ το πράσινο στο πράσινο, Η βροχή μιμείται το χιόνι Με τη θλίψη της που ασπρίζει, Ασπρίζει τις σκέψεις των βημάτων Που, μουσικά, ξαναπαίζουν συμφωνίες Που μόνο το βήμα ενός παιδιού μπορεί να δημιουργήσει. Από λεπτό σε λεπτό, Από ώρα σε ώρα, Το χρώμα τραγουδά τον χειμώνα, Το μοναδικό σύμπαν Που μπορεί να φοβίσει την κόλαση. Τη μαύρη κόλαση. Το λευκό της ερήμου Θα την πνίξει ώσπου να ματώσει.
ΜΕΤΕΩΡΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
Χιονοθύελλα, βροχή, καταιγίδα. Όποιο κι αν είναι το ρητό «Βάλε καρδιά στη δουλειά». Ν’ αποσυρθείς απ’ τη ζωή. Μία ή χίλιες εικόνες Πολύτιμες και σοφές Δεν σβήνουν την οργή Του κακού που κραυγάζει. Η περαστική διάθεση Δεν γυρεύει μήνυμα Παρά στην αξία της ηλικίας, Ό,τι κι αν λέει ο νους. Να σπάσεις το κλουβί Χωρίς να βλάψεις Το ον που τιμάς, Τον εαυτό σου ή τον άλλον. Κάθε μέρα, ύφανση, Χωρίς φόβο στη δουλειά, Να ωριμάζεις μούσκεμα στον ιδρώτα, Να σωπαίνεις μπροστά στη ζωή.
Ο ΚΗΠΟΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ
Το μυαλό μου είναι ένα απ’ αυτά τα πολύ παράξενα σύμπαντα, Τις περισσότερες φορές γυρισμένο ανάποδα. Μα σαν αφηγητής, μέσα σ’ ένα ανοιχτό βιβλίο... Το όνειρο ζει εκεί και περιπλανιέται. Σαν παιδί, θρεμμένο απ’ τα παιχνίδια του, με φωτίζει... ...Για τη ζωή και τα μεγάλα μυστήριά της. Κλέβει απ’ την πραγματικότητα, χαρές ή δυστυχίες. Κι όλων των ειδών τις εικόνες μού φέρνει πίσω. Γι’ αυτήν εδώ, καμιά εξήγηση! Κι ας υπερβάλλει. Ανάλογα με τα κέφια του, τις μπλέκει σε μπελάδες. Όποιο κι αν είναι το μήνυμα, να ειπωθεί ή να σωπάσει, Τις οδηγεί ένας πρώτης τάξεως δειλός. Ένας τρελός!... Διαλέγει ένα πρόσωπο σαν λουλούδι που προσεύχεται. Απ’ αυτά τα μάτια αναδύεται ένα φιλικό φως, Εκείνη, τόσο γοητευτική, γλυκιά και πάνω απ’ όλα περήφανη,... Για τη σοφία που κυλά στις φλέβες της. Ομολογώ πως, γι’ αυτό το λουλούδι, είμαι συνένοχος του ονείρου μου! Αδύνατον ν’ αντισταθώ! Είναι υπερβολικά όμορφη υπόθεση!? Κι ας γνωρίζω ελάχιστα από τη ζωή της, απ’ το είναι της.... Μόνο σύντομες συναντήσεις που με αναστατώνουν. Χωρίς αμφιβολία, σ’ εκείνες χρωστώ μια συγγνώμη!... Η συνείδηση τις αποκλείει! Το υποσυνείδητό μου προτιμά εκείνη! Γλιστρώντας γλυκές απολαύσεις στη φαντασία μου, Βλέπω εκεί τους Κήπους της Εδέμ. Αυτό το τριαντάφυλλο, όμορφο σαν γυναίκα, το πνεύμα το λατρεύει. Κι ακόμη! Πιστεύω πως η αγάπη θα είχε πέτρινη καρδιά, ...αν στη ζωή της δεν είχε ήδη έναν ειλικρινή άντρα, Να τη στηρίζει στις λύπες της. Ένα τόσο εξαίσιο πλάσμα δεν μπορεί να ζει χωρίς να ξεφεύγει λίγο. Πώς να μη φανταστώ έναν αντίπαλο; Να τον αντιμετωπίσω; Να σπείρω αναστάτωση; Να ξεσηκώσω την κόλαση; Μέσα σ’ αυτό το ζευγάρι.... ό,τι κι αν γίνει; Να τη λαχταρώ, με σοβαρό κίνδυνο να τη δυσαρεστήσω; Όχι! Χωρίς αμφιβολία! Μα μαζί μ’ αυτό πάει και κάτι άλλο.... ...να την εκτιμώ γι’ αυτό που είναι μέσα στον χειμώνα μου. Ποιητική λάμψη που έκανα δική μου.