ΝΟΣΗΡΗ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ
Αυτά τα μηνύματα αγάπης είναι τροβαδούροι, που διδάσκουν πως το να αγαπάς για πάντα είναι «η προσευχή». Η δέηση που ταράζει τον Θεό μέσα στη λογική Του, σπάζοντάς Τον χωρίς περιστροφές στην καρδιά του σπιτιού Του. Τα μάτια του Θεού είναι γεμάτα δάκρυα, το κεφάλι Του βουτηγμένο στο κλάμα. Η καρδιά κομμάτια, οι αναμνήσεις θρυμματίζονται από τη σκιά στο φως, το επικίνδυνο κακό με παραμονεύει. Η ψυχή γυμνή, άοπλη, το σώμα μου αυταπατάται, με μια ζωή μέσα σε δοκιμαστικό σωλήνα. Η δοκιμασία ενός δειλού, από τη σκιά στο φως, το επικίνδυνο κακό με παραμονεύει. Διπλή ζωή, διπλό δράμα, η ανάσα μου σβήνει, η αγάπη δεν αγοράζεται. Ούτε χρυσάφι ούτε χρυσόσκονη, από τη σκιά στο φως, το επικίνδυνο κακό με παραμονεύει. Να κυνηγώ άδικα την κυρία, μάταια ή φλογισμένος από πόθο, το δηλητήριό της δεν σταματά παρά στον θάνατο, πάντα έτοιμη, από τη σκιά στο φως, το επικίνδυνο κακό με παραμονεύει. Ντυμένη στα μαύρα, η γοητεία της, σκορπιός της καρδιάς μου, όλο κακό, ζαλίζει το μυαλό, ο θάνατός μου θα γίνει η γιορτή σου, από τη σκιά στο φως, το επικίνδυνο κακό με παραμονεύει.
Ο ΑΦΗΡΗΜΕΝΟΣ
Αν θέλεις ένα φιλί... Μμμ...! Ψάξε με! Βρες με! Αν θέλεις να με πληγώσεις, φύγε μακριά από μένα! Αν με ακολουθείς βήμα βήμα Ουουου! Τι πάταγος! Αν γλιστρήσω κάτω απ’ τα σεντόνια σου Τότε...! λέω μέσα μου... Κουνήσου, αγόρι μου! Εγώ εδώ, εσύ όχι! Τι να σε κάνω; Αν μου έρθει να έχω bo bi, τότε BA BA BI BO BI, εγώ, εγώ! Αν θέλεις να με φιλήσεις, ψάξε με, βρες με Αν θέλεις να με πληγώσεις Φύγε μακριά μου. Εσύ εκεί! Εγώ όχι Δεν θα κουνηθώ ούτε βήμα. Εγώ εδώ, Εσύ όχι! BABABIBOBI! * Εγώ, εγώ! Αν θέλεις να με φιλήσεις δε νοιάζομαι για μένα πλησιάζω εσένα Εγώ εδώ! Εσύ όχι! Δεν θα εκδικηθώ, για μια φορά. BABABIBOBI! * Εγώ, εγώ! που με τρελαίνεις Εγώ την καρδιά σου ήθελα. Εγώ εδώ! Εσύ όχι! Εσύ εκεί! Εγώ όχι!
ΟΙ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ
Οι σταγόνες της βροχής χωρίς να είναι γλυκά δάκρυα, ο ήλιος που λάμπει και γοητεύει, κι οι δυο αγγελιοφόροι των πιο τρελών ονείρων! Ένα κομμάτι μου πετά προς τ’ αστέρια εκεί ψηλά. Ακόμη ψηλότερα είναι στιγμές αγάπης χαρισμένες, τόσο ζεστές, τόσο δυνατές, που ποντάρω στη μοίρα. Κανένα άνοιγμα, ούτε καν μέσα στην πονηριά, δεν θα αντικαταστήσει το γλυκό άνοιγμα, εκείνη την υγρή σπηλιά και πέρα για πέρα άδεια, που μόνο θα γέμιζε η άπληστη ψυχή μου.
ΤΟ ΜΑΝΝΑ
Ο λόγος της γλίστρησε απ’ τον ουρανό, σαν μάννα. Ας αντηχούν ακόμη οι λέξεις που μαζεύω, χρυσώνοντας την ειλικρίνεια που, διακριτικά, μου δείχνει ...να προσφέρω μια χαρούμενη καρδιά στην παλάμη. Είτε ήταν νεράιδα, ποιήτρια ή χαρούμενη τσιγγάνα, στους απόηχους της φωνής της ακόμη αιωρούμαι. Τόσο ψηλά, τόσο μακριά, σαν το πέταγμα ενός ιδανικού, μια τρελή ευτυχία που δένει άτομα. Από τον πολύτιμο ήχο αναδυόταν... Τι λέω;... Αναβλύζει! Η φαντασία, περίτεχνη μα διάφανη, μιας δόνησης καθαρής σαν κρύσταλλο, σαν σπάνιο λουλούδι με πολύτιμο βάλσαμο. Ανάμεσα στους καλλιτέχνες του πλανήτη που, όπως κι εγώ, ο Côme, αναζητούν από καιρό, με κόπο, τη ζωντανή έμπνευση που θα τους συντρέξει, μήπως είμαι εκείνος που η μούσα του αφήνει έναν μίτο της Αριάδνης...
Η ΥΠΑΡΞΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
Υπήρξε ποτέ η αγάπη; Αγαπώ και δεν με αγαπούν, ειλικρινής και γενναιόδωρος... Ψάχνω, ψάχνω. Είναι άραγε αναζήτηση του αδύνατου; Πού να τη βρω; Μήπως πρόκειται για ουτοπία; Μια μελωδία ιδεών. Η επιθυμία να εκραγώ! Να ξεσπάσω και να ξεχυθώ... μέσα στο όνειρο μιας αγαπημένης. Υπάρχει αυτή η αγάπη; Γεννήθηκε; Αγαπώ τρυφερά. Θέλω να ζω με την εποχή μου, στροβιλιζόμενος με την ίδια ορμή. Μα αν αυτή η μούσα... Αν η αγάπη είχε έρθει σ’ εμένα, θα ήξερα άραγε γιατί;
ΜΕΙΝΕ ΣΤΑ ΖΕΣΤΑ
Πιάσε με απ’ τα λόγια μου. Πεθαίνω στα γέλια Να λες πως το ξέρεις, δεν είναι κι άσχημα. Μείνε στα ζεστά. Κάτι να πεις Όλα μένουν να γίνουν. Πιάσε με απ’ τα λόγια μου. Μη μου γυρνάς την πλάτη. Δεν είμαι. Ούτε κάρτα για Bingo Το πρόσωπό μου δεν είναι... Τρίλιζα. Bingo! Όταν το Χ μου μπλοκάρει το Ο σου. Η καρδιά μου φωνάζει Τρίλιζα. Λέξεις, λέξεις, ω! Ω! Ω! Σιωπή και στόμα χαμένο. Λέξεις, λέξεις, ω! Ω! Ω! Qué tic και tac! Qué tic και tac! Qué tic και tac! Qué tic και tac! Σαν τρένο. Μες στο μπάνιο μου Qué tic και tac! Qué tic και tac! Qué tic και tac! Qué tic και tac! Ρολόι στο χέρι, πάρε το χέρι μου, μεθαύριο. Πατέρα, μαμά Μόνιμα. Χάσε τώρα, μα άφησέ το να γίνει. Μίλα πριν... Μετά, είναι ο άνεμος. Που έχει δαγκώσει το χαλινάρι! Με λέξεις και με παιχνίδια. Ω! Ω! Ω! Σιωπή και στόμα χαμένο. Όταν το Χ μου μπλοκάρει το Ο σου, Η καρδιά μου φωνάζει: Τρίλιζα.
ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΗΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ
Το δικό σου. Εκείνο που δεν υπάρχει. Εκείνο που δεν θα υπάρξει. Ονειρεύτηκα πως κρατούσα ένα όνειρο. Το δικό μου. Εκείνο που γεννιέται από... ...εκείνα που κάνεις εσύ. Ονειρεύτηκα πως δημιουργούσα όνειρα. Ένα παιχνίδι που δεν υπάρχει Που ψάχνει για χρυσό. Όλοι ονειρευόμαστε μοναδικά όνειρα. Ντυμένο με χιτώνα. Ονειρευόμαστε πως τρώμε. Ονειρεύτηκα πως διάλεγα τα όνειρά μου. Ύστερα, να τα πουλήσω σε δημοπρασία, Ώσπου να μη μείνει τίποτε.
ΟΡΘΟΓΡΑΦΟΝΥΧΙΑ
Να ’μαι, όρθιος μπροστά σου. Ένα φύλλο τρέμει λιγότερο από μένα. Πάρα πολλά γυμνά συναισθήματα! Γρήγορα, φαντάζομαι το ίδιο μου το χέρι Να με χαστουκίζει χωρίς περιστροφές Για να με συνεφέρει. Διαβάζεις δυνατά. Σαστισμένος. Τα λάθη ξεπηδούν καταρρακτωδώς. Αντίο, λεπτές ιδέες! Έπρεπε να είχα περιμένει ως αύριο... Να γυαλίσω το περιτύλιγμα. Να ξανακάνω τα μαθήματά μου. Για δες! Κι όμως, μου το είχαν πει, Να ξαναδιαβάζω όσα γράφω για να μεγαλώσω. Αχ! Η ανοησία επιμένει. Να η αμηχανία του πονηρού... Η ντροπή του παγονιού. Ω! τα γαλλικά μου... του Κεμπέκ. Ήθελα η χαρά μου Να είναι απέραντη... ως το ρίγος. Τι θέλεις να πω; Μήπως είναι μάταιο να διορθώνεσαι; Το άγχος, σαν σύρτης, Κλείδωσε με λουκέτο το τρελό μου μυαλό. Σαν κλόουν που χαλά τη διάθεση, Λέω: Κοίτα τη μύτη μου! Κοίτα! Γελάστε λοιπόν όσο θέλετε. Η ορθογραφία μου σας αφήνει ανικανοποίητους. Η όσφρησή μου, υπερβολικά προσεκτική, Έψαχνε μόνο την αγάπη που μεθά. Κι αυτό εδώ... το είχα χάσει. Κανένα ίχνος: ούτε πρόχειρο, ούτε απόδειξη. Τότε κάλεσα την ψηφιακή σκιά, Μια πνοή μελανιού χωρίς πρόσωπο. Μου επέστρεψε τις λέξεις μου — ή το είδωλό τους — Κι εγώ υπέγραψα, ταραγμένος μα ευγνώμων.
ΜΠΟΥΜΠΟΥΚΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ
Σαν μπουμπούκι τριαντάφυλλου Το πρωί, όλο δροσιά, Η πρώτη λέξη μιας πρόζας, Το τέλος του κενού Ή η αρχή κάποιου άλλου πράγματος. Η ψυχή μου επέστρεψε Είχε φύγει;... Χαμένη. Με έβρισκε άνυδρο! Άρρωστη και σκυθρωπή Πέρασε τα χαλινάρια στον λαιμό της Προς το μηδέν που αναστατώνει. Μα η ψυχή μου επέστρεψε. Σε μια παράξενη στάση. Τότε έψαχνα, άπληστος, Λόγους για την ανδρόπαυση... Μ’ ένα γρήγορο βλέμμα Σε είδα σαν λουλούδι ανθισμένο! Ναι, επέστρεψε Γιατί ψυχή έχω μόνο όταν σε βλέπω.
ΠΕΝΑ
Αν είχα την πένα του φίλου σου, του συγγραφέα, θα άφηνα τις λέξεις να πετάξουν χωρίς φόβο, ν’ ανοίξουν τα φτερά τους διάφανα, φωτεινά. Κοντά σου θα αφήνονταν όπως δεν τολμά η καρδιά μου. Αν είχα την πένα του φίλου σου, του συγγραφέα, θα επινοούσα νέους απόηχους που δεν θα πέθαιναν, θα επαναλάμβαναν για σένα, όμορφη, ήχους που αγγίζουν απαλά, που στροβιλίζονται χωρίς να φοβίζουν καμιά στιγμή. Αν είχα την πένα του φίλου σου, του συγγραφέα, οι στίχοι μου θα ήταν σάρκα σε ανάπαυση, πέτρες χρωματιστές, βελούδο και σπίθες. Σαν μια καρδιά που θα την άγγιζαν με το δάχτυλο, που θα έσκαγε από απόλυτη ευτυχία. Αχ! Αν... θα ήμουν ποιητής της ομίχλης και της σελήνης, αυτοκράτορας.
ΜΥΣΤΙΚΑ
Μια μέρα, ελπίζω σε λέξεις... Που θα είναι γλυκές ή σοβαρές, Ίσως όλες μαζί Να βγουν απ’ το κλουβί τους. Θα παίξουν πάνω στο εγώ Για να λυτρώσουν τις πληγές, σαν δάκρυα ηρώων Που κυλούν ασταμάτητα, Πνίγοντας δύναμη και θάρρος. Ναι! Ονειρεύτηκα αυτές τις λέξεις Μαζεμένες σε μικρό χωριό Καθαρισμένο απ’ όλα τα κουτσομπολιά. Θ’ αφήσουν τα μυστικά να πετάξουν Του ενός, του άλλου· ...σοφά.
ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ
Ένα παιδί, με τα πόδια στο νερό, Αναρωτιόταν από πού ερχόταν η θάλασσα. «Από πού έρχονται αυτά τα όμορφα και περήφανα κύματα;» Έλεγε δυνατά στον εαυτό του. Έψαχνε να βρει κι άλλες λέξεις, Για να βρει απάντηση στη χίμαιρά του. Μα ένα δάκρυ έκανε το μυστήριο ν’ αναβλύσει στην παιδική του καρδιά. Για να παρηγορηθεί απ’ τις στενοχώριες του, Μάζεψε ένα κοχύλι απ’ το έδαφος. Το έφερε στ’ αυτί του, ήδη εξοικειωμένο Με τον ήχο του ωκεανού και τους απόηχούς του. «Γιατί κλαις, bambino;» Άκουσε από εκείνη την παράξενη φωνή. Χωρίς να ξαφνιαστεί από την ξένη Που του μπέρδευε το μυαλό. Επανέλαβε τα ίδια λόγια, Παρόμοια με τα χθεσινά: «Θέλω να μάθω από πού έρχεται η θάλασσα. Να καταλάβω γιατί είναι τόσο όμορφη.» «Μικρέ, βάλε το μυαλό σου να δουλέψει. Σκέψου πολύ δυνατά τη μητέρα σου. Ξέρεις πως κι εκείνη προέρχεται από μια μητέρα, Και πως μπορούμε να πάμε ακόμη πιο πίσω. Στην πραγματικότητα, βλέπεις τη στάθμη του ωκεανού; Εκεί όπου χάνονται καράβια και αερόστατα. Από εκεί έρχονται οι μητέρες και η θάλασσα. Από εκείνο το μέρος όπου όλα δεν είναι παρά ρυάκι. Σου φαίνεται μακριά, μικρέ ήρωα; Μην ανησυχείς, κοίτα πίσω σου. Μαζί είναι οι δυο τροφοί σου. Γιατί η μητέρα σου πίνει στην άκρη του ρυακιού. Στον λαιμό της κατεβαίνει μια σταγόνα νερού, Που, σαν την πρώτη πρώτη της γης, Ήλπιζε να μεγαλώσει και να γίνει θάλασσα. Και να γίνει το στολίδι της ζωής.» Το παιδί πήρε αυτή την απάντηση σαν δώρο, Και συμπέρανε από τα λόγια του συντρόφου: «Ευχαριστώ, καταλαβαίνω πως η μαμά είναι μια θάλασσα, Που μοιάζει μ’ αυτή τη σταγόνα νερού. Είτε βρίσκομαι εδώ είτε σ’ ένα κάστρο, Για να γίνομαι καλύτερος και ν’ αρέσω και στον εαυτό μου, Θα μου αρκεί να κοιτάζω τη μητέρα μου, Γιατί είναι ό,τι πιο όμορφο υπάρχει.»
ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΖΩΝΕΣ
Ανάμεσα σε δυο ελεύθερες ζώνες, πετούσα ψηλά κι ευτυχισμένος, φυσικός και ισορροπημένος, παίζοντας τα δικά μου παιχνίδια. Τριγυρνούσα σε σκόρπια όνειρα, τραγουδώντας ακόμη πιο ψηλά τη φωτιά μου· μόνο γελούσα, αποφεύγοντας τις ρυτίδες και το γκρίζο που γεννιόταν στα μαλλιά μου. Βολευόμουν σε άνυδρα όνειρα, σε βροχερούς έρωτες, γαντζωμένος σε όξινες ανταλλαγές, κι έτσι ξεχνούσα να είμαι αληθινός και γενναίος. Και να που έρχεσαι, σαν ντροπαλός άγγελος, ξυπνώντας με στο καλό, στο καλύτερο, σβήνοντας μέσα μου δύσοσμους εφιάλτες και αγκαθωτούς δρόμους. Έτσι, καθαρμένος και διαυγής, σχεδίαζα αρχαϊκούς όρκους σφυρηλατημένους από τη χλωμή και παγωμένη ψυχή μου, που εσύ, μούσα και σύντροφος, στέλνεις με την πνοή σου προς τον Θεό.
ΤΟΣΑ ΚΑΙ ΤΟΣΑ
Τόσα τραγούδια αγάπης, Τόσα ποιήματα, Τόσα όμορφα γραπτά, ήδη επινοημένα. Τόσες μικρές λέξεις, Τόσα γλυκά αισθήματα, από τους ωραίους στις όμορφές τους, ήδη εξομολογημένα. Τόσα βλέμματα, Τόσα χαμόγελα, Τόσα τρυφερά βιώματα έχουν γίνει αισθητά. Υπάρχουν τόσα και τόσα που θα ήθελα! Τόσα και τόσα απ’ όλα που θα ήθελα να δώσω. Μα στη δημιουργία, καμιά αποκλειστικότητα. Τόσους τροβαδούρους που θα ήθελα να δω εμπνευσμένους, να ζουν μέσα από σένα.
ΑΝΕΜΟΣ ΛΗΘΗΣ
Άνεμος του πνεύματος διώχνει τη λήθη. Ξαναδίνει ζωή. Σαν μια αναγέννηση. Σαν την Αναγέννηση.