«Ερωμένη του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών». Θα είχε άραγε αυτό το κύρος των παρασκηνίων την ίδια γοητεία, ή ακόμη και την ίδια επίδραση στη Marilyn, αν είχε αντιληφθεί πόσο μάταιη ήταν στην πραγματικότητα αυτή η ιδιότητα ως μέσο για να συγκαταλεχθεί ανάμεσα στα μεγάλα ονόματα της Ιστορίας; Εκ πρώτης όψεως, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι η Marilyn αποτελεί κοινωνιολογικό και καταναλωτικό φαινόμενο. Μπορούμε όμως επίσης να θεωρήσουμε «την παρουσία της» ένα ιστορικό ατύχημα;

Ακούω κραυγές! (Ουφ!) Ακούω και ζητωκραυγές! (Επιτέλους!) Εντάξει! Ανήκει στην ιστορία του κινηματογράφου και τροφοδοτούσε τα κουτσομπολιά του Χόλιγουντ. Όμως η συμμετοχή της στην παγκόσμια Ιστορία είναι αναμφισβήτητη. Είναι παράξενο!... Είναι τρελό!... Είναι επαναστατικό! Κι όμως, η ανθρώπινη εξέλιξη έχει τα ίδια χαρακτηριστικά.

Τίποτε δεν εμπόδιζε αυτή τη γυναίκα, που ήξερε πώς να κοιτάζει μια κάμερα ή πώς να αφήνεται να θαυμάζεται από αυτήν, να διαθέτει υψηλό βαθμό αυτογνωσίας. Αυτό αποδεικνύει υψηλό επίπεδο αφαιρετικής σκέψης.

Όλοι γνωρίζουν ότι οι περισσότεροι σύγχρονοί της τη θεωρούσαν μια όμορφη χαζούλα, μια γοητευτική ξανθιά που γεννούσε ευχάριστες φαντασιώσεις και πρόσφερε, διακριτικά, μια γλυκιά διέξοδο σε κάποια επιθυμία... Μήπως όμως αυτή η συμπεριφορά που παρέπεμπε σε χαμηλό δείκτη νοημοσύνης, ντυμένη με φαινομενική αθωότητα, είχε σχεδιαστεί με σχεδόν μακιαβελικό τρόπο από τη Norma Jeane;

Όταν δεν ήταν ακόμη παρά ένα απλό μοντέλο, μια πεινασμένη στάρλετ, η Norma Jeane αποφάσισε να διευρύνει τις γνώσεις και την καλλιέργειά της. Πόσοι από εμάς θα διαβάζαμε, μεταξύ άλλων, Freud ή Dostoevsky μόνο και μόνο για τη χαρά της μάθησης, εκδηλώνοντας ταυτόχρονα ανοιχτά, με γοητευτική αφέλεια, αυτή την επιθυμία αυτομόρφωσης;

Η Marilyn έχει πλέον περάσει στη «νέα ιστορία του κόσμου», εκείνη που ανοίγει την τρίτη χιλιετία μετά τον Χριστό! Όμως το ερώτημα παραμένει: θα είχε φτάσει σε αυτό το επίπεδο φήμης αν δεν είχε συναναστραφεί τους Kennedy; Ίσως... Σήμερα όμως το άστρο που εξακολουθεί να λάμπει δεν είναι πια ο JFK, αλλά η Marilyn.

Για να αναδείξουμε τη συμβολική διάσταση, ας υπογραμμίσουμε ότι καθετί που αγγίζει, κατασκευάζει ή δημιουργεί ο άνθρωπος τού μοιάζει. Οι μεγάλες συγκρούσεις, αυτοί οι κακοήθεις όγκοι της ανθρώπινης νοημοσύνης, δεν αποτελούν εξαίρεση. Δυστυχώς, οι παραδοσιακοί πόλεμοι, αυτές οι νομιμοποιημένες μαζικές δολοφονίες, συμβαίνουν παντού και καμία χώρα δεν είναι προφυλαγμένη από μια σύγκρουση. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την ύπαρξη μιας άλλης μορφής πολέμου, μιας σύγχρονης «επίθεσης».

Πράγματι, η Marilyn Monroe, με την εμφάνισή της, τη γοητεία της και το όνομά της, ήταν μια πανίσχυρη εικόνα! Και στον άλλο κόσμο παραμένει μια εξίσου ισχυρή εικόνα. Το 1959, εκείνη η συνηθισμένη συνάντηση... με τον Nikita Khrushchev, εκείνον τον επιβλητικό φαλακρό άντρα, δεν ήταν παρά μια απλή αναμέτρηση ανάμεσα σε δύο ιδεολογίες, δύο δυνάμεις, δύο σύμβολα. Η Marilyn κέρδισε εύκολα εκείνον τον γύρο.

Κάθε πόλεμος, κάθε φόνος ξεριζώνει από τη Γη μια μοναδική σπίθα, μια ζωή που δεν θα επιστρέψει ποτέ. Δεν είναι μόνο σώματα που πέφτουν: είναι πεπρωμένα, χαμόγελα, αγάπες και όνειρα που χάνονται για πάντα.

Σκεφτείτε το: ανάμεσα σε αυτούς τους νεκρούς, πόσες ιδιοφυΐες έσβησαν πριν προλάβουν να μεταμορφώσουν τον κόσμο; Πόσοι εφευρέτες δεν πρόλαβαν ποτέ να εφεύρουν; Πόσοι καλλιτέχνες δεν πρόλαβαν ποτέ να μαγέψουν τα μάτια και τα αυτιά μας; Πόσες γενναιόδωρες ψυχές δεν πρόλαβαν ποτέ να απαλύνουν τη μοναξιά κάποιου άλλου, να απλώσουν το χέρι, απλώς να αγαπήσουν;

Και τα παιδιά που θα μπορούσαν να είχαν αποκτήσει είναι κι αυτά καταδικασμένα στην αιώνια σιωπή. Αυτοί οι γιοι και οι κόρες που δεν γεννήθηκαν ποτέ, ολόκληρες αυτές οι γενεαλογικές γραμμές που σβήστηκαν, αποτελούν ισάριθμους κόσμους που δεν θα δουν ποτέ το φως. Η μουσική του αύριο θα μπορούσε να ήταν πλουσιότερη. Οι επιστήμες, πιο τολμηρές. Οι τέχνες, πιο λαμπρές. Οι καρδιές μας, πιο ευτυχισμένες.

Ας σταθούμε για μια στιγμή. Ας φανταστούμε τι θα μπορούσε να είχε γίνει η Ιστορία, αν η ανθρώπινη παραφροσύνη δεν είχε επιβάλει τη διαδοχή των σφαγών της. Ποιες αυτοκρατορίες θα είχαν ανθίσει χωρίς τους πολέμους; Ποιοι πολιτισμοί θα είχαν αναπτυχθεί μέσα στην ειρήνη; Ποια υπέροχα παιδιά θα είχαν κληρονομήσει τη Γη, αν η βία δεν είχε συντρίψει τους προγόνους τους;

Στρέφω τη σκέψη μου σε όλα αυτά τα θύματα. Κάποτε, ένα από αυτά είπε: «Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε». Πώς όμως να γίνει αυτό, αν οι λαοί μας εξακολουθούν να αλληλοσπαράζονται, να αφανίζονται από ανθρώπινο χέρι;

Δεν μπορούμε να αναστήσουμε όσους χάθηκαν. Μπορούμε όμως, εδώ και τώρα, να επιλέξουμε να χτίσουμε διαφορετικά. Με τις προσευχές μας, τα λόγια μας, τους διαλόγους μας, τις διαδηλώσεις μας, την άρνησή μας να δεχτούμε την αιματοχυσία, μπορούμε να επηρεάσουμε εκείνους που κυβερνούν. Μπορούμε να τους θυμίσουμε ότι το αληθινό μεγαλείο δεν βρίσκεται στο να κυβερνά κανείς με τον φόβο, αλλά στο να προστατεύει τη ζωή.

Ας σταματήσουν οι πόλεμοι. Ας σταματήσουν οι φόνοι. Ας πάψει η ειρήνη να είναι ένα εύθραυστο όνειρο και ας γίνει η μόνη αυτονόητη πραγματικότητα.

Ας αποδώσουμε στον Καίσαρα ό,τι ανήκει στον Καίσαρα... Ορίστε! Υπέβαλα το ουσιώδες μέρος αυτού του κειμένου στην τεχνητή νοημοσύνη και της ζήτησα να το τελειοποιήσει.