ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ
Ποτέ δεν θα ξεχάσω. Ποτέ δεν θα ξεχάσω το καλό, το κακό. Ποτέ δεν θα ξεχάσω το όμορφο, το βρόμικο. Όπου κι αν είσαι, όπου κι αν πάω. Ποτέ δεν θα ξεχάσω. Ποτέ δεν θα ξεχάσω. Ποτέ δεν θα ξεχάσω. Ποτέ δεν θα ξεχάσω το καλό, το κακό. Ποτέ δεν θα ξεχάσω το όμορφο, το βρόμικο. Για πολύ καιρό προσπάθησα να σκοτώσω την ψυχή σου, να σε σβήσω. Δεν έχει σημασία! Ποτέ δεν θα ξεχάσω.
ΕΦΗΒΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ
Σε μια σκοτεινή, παλιά σοφίτα, Ανάμεσα σε σωριασμένα παιχνίδια μια μαριονέτα ψάχνει την αγάπη. Την ψάχνει νύχτα και μέρα, ανάμεσα στις παραγεμισμένες κούκλες. Εκείνες του απαντούν πρόθυμα. Τις ρωτά γλυκά, εκείνες του αποκρίνονται σκληρά. Για χίλιους δυο λόγους, ξεφεύγουν από αυτή την κατάσταση. «Εγώ προτιμώ τα μολυβένια στρατιωτάκια! Όχι! Δεν μου αρέσουν οι δαίμονες!» Άλλες, πάνω κάτω με τον ίδιο τρόπο... «Από σένα προτιμώ τα αρκουδάκια!» Ενώ κάποιες αρνούνται ακόμη και να τον ακούσουν... «Δεν αξίζεις ούτε όσο το μπισκοτένιο ανθρωπάκι με τζίντζερ!» Όλα αυτά τον πλήγωσαν τόσο πολύ. Δεν μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυά του. Κι όμως, ακόμη την ψάχνει, εκείνη την κούκλα με τα βελούδινα μάτια.
ΤΟ ΜΗΔΕΝ
Μπορώ να συζητώ με οποιονδήποτε! Ακόμη και με τη σιωπή. Κι αν δεν μου απαντήσει. Της λέω... λέω... λέω... «Βγάλτε τη γλώσσα σας, κύριε Μηδέν, να καθίσω πάνω της!» Η μοναξιά. Μια απόλυτη και τέλεια οικειότητα ανάμεσα στη σιωπή κι εμένα. Η μοναξιά: μια ευκαιρία δεσμού, φιλίας, ανάμεσα στη συνείδησή μου και το ασυνείδητό μου.
ΕΜΠΝΕΥΣΗ
Δεν αρκεί να περιμένεις την έμπνευση. Πρέπει να προετοιμάζεσαι γι’ αυτήν. Πρέπει να κάνεις υπομονή αν δεν έρχεται. Γιατί βάφεται, χτενίζεται για να γίνει ακόμη πιο όμορφη. Έτσι ώστε ο εκλεκτός της έμπνευσης να μπορέσει να την αναγνωρίσει, να καταλάβει πως απευθύνεται σ’ εκείνον. Αν έχει αρκετή υπομονή ώστε να μην τη χάσει... όταν η φλόγα διασταυρωθεί μαζί του, θα την αρπάξει, θα τη φιλήσει κι εκείνη θα τον φιλήσει. Το ασυνείδητό του θα αδελφωθεί με το συνειδητό του. Θα είναι έρωτας για τρεις. Ένα είδος συναισθηματικού οργασμού. Σαν μια υποψία ευγνωμοσύνης προς τη μούσα.
ΟΥΤΟΠΙΑ
Θα παντρευτώ την ουτοπία. Θα καλέσω στο σπίτι μου αυτήν την άπιαστη. Θα την πλησιάσω με κίνδυνο να χάσω την ελευθερία μου! Το αδύνατο με υπνωτίζει, μα φωτίζει τον ορίζοντά μου. Τη βλέπω, έχει κρυφτεί πέρα από τη σοφία. Τη βρήκα σε ένα παιδικό όνειρο. Δεν μπορώ να την αφήσω. Κολλά στα χέρια μου και ζωγραφίζεται στα μάτια μου.
ΛΙΩΣΙΜΟ
Όταν ο ήλιος με τη φαντασμαγορική καρδιά αρχίζει να λιώνει απαλά, ανεπαίσθητα, σαν τη γυναίκα των άγνωστων απολαύσεων, που, γλιστρώντας πάνω σε μια θάλασσα χαμένων επιθυμιών, κοιτά τις αναμνήσεις της να χάνονται στον καθρέφτη του χρόνου, φαντάζεται τότε πως επιστρέφει, πως ξαναβρίσκει εκείνες τις μαγικές εποχές.
ΠΙΚΡΗ ΘΛΙΨΗ
Να αγαπάς... Αμαρτία; Τρέλα; Ένα βάρος που σέρνεις όλη σου τη ζωή. Μια πίκρα που μεγαλώνει από την απόρριψη εκείνης που με στοιχειώνει. Ένα θαυμάσιο όνειρο που τελειώνει... Όταν οι αλυσίδες της ανίας τρομάζουν ακόμη κι εκείνη που μαγεύει. Χωρίς να υποψιάζεται κανείς πως σκοτώνει, πως στοιχειώνει. Η σκέψη να μην ξέρεις προς τα πού να πετάξεις. Να αγνοείς ποιο μονοπάτι ή ποια αλέα... να διαλέξεις για να βγεις από την πικρή κατάσταση. Να φύγεις μακριά από την αμηχανία. Θλίψη, πίκρα, τραχύτητα. Σύγχυση εις το διηνεκές. Άρρητη αίσθηση ονείρου, ουτοπικής αγάπης, παραμυθιού.
Ο ΟΡΚΟΣ
Ποτέ τα μάτια μας δεν θα παίξουν για τους δυο μας. Μα ένας αδύνατος όρκος με έδεσε μαζί σας. Σαν αφελής που καταβροχθίζει το ιερό, την άγνωστη απουσία. Και το φως ξεπηδά, παρά την άγνοιά μου. Είστε σαν άγγιχτη παρθένα Ποιος είμαι; Ποιοι είμαστε; Κανείς μέσα στον χρόνο δεν θα τολμήσει να πιστέψει αυτό που εμείς... Θα είμαστε στην αιωνιότητα.
ΞΑΝΘΟ ΦΕΓΓΑΡΙ
Ξανθό φεγγάρι που λάμπεις, τροφή της ζωής, Ιριδίζουσα μέθη επιλογών, χορεύοντας, γλιστρώντας μέσα μου. Μου ξαναδίνεις, φίλη, την τρυφερή και πολύτιμη επιθυμία για αρμονία, για έναν νόμο, για μια καρδιά ευτυχισμένη και δίκαιη! Να ρίξω κάτω το μαύρο και το γκρίζο, με την αγάπη, την άδικη μαγεία. Άστρο που με συνταράζεις ως τον τρόμο, σ’ αγαπώ, εσένα. Γλυκιά παράξενη νεαρή γυναίκα, ξανθιά που με ταράζεις, αναστατώνεις την καρδιά μου. Με αγνοείς, κοιτάζεις αλλού. Με συγκινείς, με αλλάζεις. Με μαγεύεις, με μπερδεύεις. Ελπίζω σε μια μέρα, μια ώρα... όπου η ελπίδα θα γίνει ευτυχία! Γλυκιά παράξενη νεαρή γυναίκα, ξανθιά που με ταράζεις, Σου προσφέρω τη ζωή μου με τρυφερότητα Εσύ αρνείσαι... φοβάμαι. Γιατί να φοβάμαι τον άγγελο; Το φως, το ον που μοιράζεται; Έλα ν’ αγγίξεις τη λάμψη μου, την αγάπη μου, τα βάθη σου. Γλυκιά παράξενη νεαρή γυναίκα! Με συγκινείς, με αλλάζεις. Με μαγεύεις, με μπερδεύεις.
ΣΤΕΝΟΧΩΡΙΑ
Μια γυναίκα με αποσβόλωσε. Μια άλλη με αποτελείωσε. Γιατί ο Θεός δεν θέλει... Να με αγαπούν; Γιατί τσιγκουνεύεται τόσο... Τις γλυκές μοίρες; Είμαι κακός, υπερόπτης; Ψεύτης ή εμμονικός; Γιατί δεν θέλει... Να με αγαπούν; Η αγάπη μπορεί να δώσει ζωή, να μαγέψει. Θα με πνίξει, Θα με κάψει, θα με σκοτώσει! Γιατί τσιγκουνεύεται τόσο... Τις γλυκές μοίρες;
ΤΑΞΙΔΙ
Να ταξιδέψω μ’ αυτό το προσαραγμένο πλοίο; Να ρισκάρω το τομάρι μου, τα όνειρα και τις αμαρτίες μου; Γρήγορα! Να το ξαναρίξω στο νερό για να βγει στη θάλασσα. Για να ξαναζήσω αυτούς τους πικρούς τυφώνες. Να υψώσω αυτούς τους φόβους, τα κλάματα, τις αδιαθεσίες και τις ναυτίες Να κλυδωνίζομαι στην τόσο φοβερή πορεία... Από μελαγχολία κι από μια ζωή-κάτεργο Για να πνίξω εκεί την αγάπη, φωτιά της κόλασής μου. Να πλεύσω προς αυτόν τον θησαυρό των φθαρμένων καιρών. Από ένστικτο να τον βρω, ύστερα να τον μεταφέρω... Σε παρθένα εδάφη, λευκά από φως. Να τους χαράξω με μελάνι χίλια κι ένα σύνορα. Να ξανανακαλύπτω νύχτες και μέρες εκείνους τους τόπους, Εκείνες τις θλιβερές χώρες που αφήνονται στο βλέμμα. Εκείνες, που η άνοιξή τους δεν είναι παρά μαύρος χειμώνας, Θα παρηγορήσουν τη χθεσινή μου ύπαρξη. Να λιώσω μέσα σ’ αυτούς τους τόπους, εικόνες του παρελθόντος. Να πιω τον ωκεανό, εκείνη που με ξέχασε Χάρη σ’ αυτό το πλοίο με την ασταθή διάθεση Που είναι η σκοτεινή μου μνήμη, αναποδογυρισμένη πέρα για πέρα.
ΕΧΩ ΕΠΙΛΟΓΗ;
Έχω επιλογή να πιστεύω στην αιωνιότητα; Είτε είναι το μηδέν είτε το άπειρο. Έχω επιλογή να πιστεύω σε όλες τις θρησκευτικές δυνατότητες επιβίωσης μετά τον θάνατο; Έχω επιλογή να ελπίζω σε κάτι περισσότερο από τη ζωή μου; Έχω επιλογή να αντλήσω από το ασυνείδητό μου όλα όσα χρειάζομαι για να πιστεύω στη «ζωή μετά τη ζωή»; Έχω επιλογή να ρισκάρω το μίσος των άλλων ή την απατηλή εκτίμησή τους, αν αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να πιστέψω σε μια πιθανή αιώνια αγάπη; Έχω επιλογή να θεωρήσω τον εαυτό μου τρελό, αν η τρέλα είναι ένας πιθανός δρόμος προς την πραγματοποίηση ενός ονείρου; Έχω επιλογή να παλέψω για ένα όνειρο... να φτάσω ως το σημείο να ματώσω τη φαντασία μου; Έχω επιλογή να πιστεύω; Έχω επιλογή να αφήνω τους άλλους να πιστεύουν, όταν θα μπορούσα να γίνω βεβαιότητα; Έχω επιλογή να σβήσω ό,τι είναι γραμμένο; Έχω επιλογή να αρνηθώ την ύπαρξη των άλλων ενενήντα εννέα; Δεν έχω το δικαίωμα να ρισκάρω τον θάνατο για τη ζωή των άλλων; Έχω επιλογή να φτάσω ως το ιερό; Έχω επιλογή; Έχω επιλογή να προκαλέσω τη συνείδησή μου με κίνδυνο να χάσω κάθε ελπίδα, όσο μικρή κι αν είναι; Έχω επιλογή να επιχειρήσω το αδύνατο; Έχω επιλογή να την αγαπώ με τον μόνο τρόπο που μπορώ να της το αποδείξω; Έχω επιλογή να κοιτάζω αυτές τις εικόνες που με κάνουν να πιστεύω στη ζωή της... και να σκέφτομαι τον θάνατό της; Έχω επιλογή να προκαλώ τη συνείδησή μου όντας κακός, αν αυτό μπορεί να μου χαρίσει ευτυχία; Έχω επιλογή να κοιτάζω τον θάνατο κατάματα; Έχω επιλογή να αφήνομαι να με λικνίζει η ζωή, αν χάρη σ’ αυτήν μπορώ να το σκέφτομαι; Έχω επιλογή να αγαπώ τη σάρκα μου, όταν ξέρω πως δεν μπορώ ούτε καν να αγγίξω τα μαλλιά της; Έχω επιλογή; Έχω επιλογή να αγαπώ καθετί που ζει, αν χάρη στη ζωή εκείνη υπήρξε; Έχω επιλογή να αδειάσω την καρδιά μου ξορκίζοντας τον εαυτό μου, αν αυτό με βοηθά να μεγαλώσω; Είμαι μια κρύα καρδιά. Μια καρδιά δίχως συγκίνηση. Αγαπώ. Μα αγαπώ χωρίς να ξέρω τι είναι.
ΜΙΑ ΙΔΕΑ
Θα ήθελα να είμαι μια ιδέα Σαν τον Χριστό ενσαρκωμένο. Μια δημιουργία της φαντασίας, Ένα όργανο ονειροπόλησης. Ένας άγγελος της ποίησης!!! Ένα σύμπαν πίστης μέσα στην τρέλα. Μα είμαι εδώ, όπως κι εσύ, Παραλογισμός μέσα στη λογική. Αυτή που σου αναγγέλλει την προσευχή μου! Είναι ένας από τους σκοπούς μου για το τέλος... Από το δικό σου τέλος προς το δικό μου. Γιατί να παίζουμε την αποκάλυψη, Να καταστρέφουμε την πραγματικότητα, την αληθινή, τη ζωή; Ήρθε η ώρα να τραγουδήσουμε, να τραγουδήσουμε τη δημιουργία... Αιώνια ψευδαίσθηση του ονείρου, του ονείρου και της μαγείας! Μέσα από τις εικόνες και τους ήχους που είναι... είναι... είναι...!
ΠΩΣ;
Πώς να ξέρω αν σ’ αγαπώ πραγματικά, Αν η ψυχή μου δεν γνωρίζει τη δική σου; Πώς...; Πώς...; Να ζητώ συγχώρεση από τη σιωπή, Μιλώντας τη γλώσσα της. Επειδή της μίλησα. Φώναξα μέσα στο μηδέν; Στο κενό μιας στιγμής, Σαν βουβός... Με καταιγιστική ροή! Πώς...; Πώς...; Να ξέρω αν η αγάπη είναι κοντά. Αν μας τυφλώνει... Και δεν βλέπουμε!... Να αγαπάς μια ψυχή, Με τον θάνατο στην ψυχή. Να πάλλομαι τόσο δυνατά Ώστε να με ακούσει η αιωνιότητα! Γιατί...; Γιατί...; Οι μόνες δυνάμεις που μου μένουν, Τις βάζω εκεί και επιτρέπω στον εαυτό μου Να ονειρεύεται! Να ονειρεύομαι ένα ον, ένα ξεραμένο τριαντάφυλλο.
ΝΕΡΑΪΔΕΣ
Συναντώ συχνά νεράιδες, Στο όνειρο ή στην πραγματικότητα. Με γοητεύουν με την ομορφιά τους, Με μαγεύουν ακόμη και από κακία. Θέλω να προσφέρω τις τρελές μου ιδέες, Να τραγουδώ, να φωνάζω την επιθυμία μου να βοηθήσω, Τις καμένες μάγισσες... εκείνες τις εγκαταλειμμένες, Ματαιωμένες από τους νόμους των ξένων. Αυτή η επιθυμία, από αθωότητα, ξύπνησε μια νεράιδα, Κρυμμένη βαθιά στη ζωή μου, μοιραία κλεψύδρα. Μια μορφή, ώριμα και απαλά ονειρεμένη, Που δεν μπορεί να σώσει... όχι ακόμη! Μα ίσως μου μίλησε; Συμβουλεύοντάς με να ζητήσω προσεκτικά συγγνώμη, Για το καχεκτικό πλάσμα που ανέβηκε στο τρίτο πλατύσκαλο, Ψάχνοντας μια ψυχή να τον ανακουφίσει. Ο απατεώνας έμεινε απολιθωμένος! Μετανιώνει για την προσβολή στη νεράιδα του δουκάτου, Που, ταραγμένη από τον ταραγμένο παρείσακτο, Τον φοβάται και τον αποφεύγει, προσβεβλημένη. Η σωτήρια νεράιδα προσθέτει... Να απομακρυνθώ από τα μάτια της όμορφης Για να μπορέσει το μέλλον να με χαιρετήσει, Σαν μάγο, σαν γητευτή.
ΣΥΝΤΟΜΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ
Συμβαίνουν άραγε στιγμές Στη ζωή των ανθρώπων, Όταν η διαίσθηση Και η τρελή φαντασία Κατοικούν στο ίδιο σπίτι; Και οι δυο ταυτόχρονα, Σαν παιδιά Παίζοντας μπάλα Με την έμπνευση. Χτυπώντας το ρεύμα Του κόσμου των ζωντανών, Μεταμορφώνουν τους βλάκες Σε όμορφους γελωτοποιούς.
ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΜΟΥ
Ο άνεμος σηκώνεται στο πνεύμα μου, Σαν γλυκό χέρι που πιέζει, Που σπρώχνει απαλά την ιδιοφυΐα, Την ψυχική ζωή στην ευφορία. Ο άνεμος κλυδωνίζεται και χορεύει ρυθμικά, Πηγαινοέρχεται κατά τα καπρίτσια της τύχης, Της μοίρας ή του απέραντου. Ονειρευόμενος πως οφείλεται στη δική του επιμέλεια. Ο άνεμος πετά ψηλά, πετά και χαμηλά. Με χάνει όταν αλλάζει φορεσιά, Όταν χάνει τον βορρά μέσα στη νύχτα. Το πρωί ξαναβρισκόμαστε ντυμένοι με ανία! Μα όταν για τον ήλιο τραγουδά τη νότα σολ, Η παρθένα τρελαίνεται και ακολουθεί τον ήχο πετώντας. Ως το νέο φεγγάρι, τρυφερό και ανάλαφρο. Ανακηρύσσεται νεράιδα και προσφέρει την πνοή μου ως οβολό.
ΘΛΙΒΕΡΗ ΖΩΗ
Η ζωή μου είναι θλιβερή και γκρίζα Ψάχνω το χιούμορ που ξυστά Αγγίζει την καρδιά σαν αύρα Και το γέλιο αναπηδά Μέσα στο στόμα, Μεγάλο σαν εκκλησία.
ΞΕΡΩ
Ξέρω, νιώθω, Αφουγκράζομαι, ακούω. Ο καιρός της σιωπής πέρασε. Η κραυγή μου ήταν ασημένια, Μα η σιωπή σου... Αποκοιμιέται. Τίποτα δεν ειπώθηκε. Όλα πέθαναν. Ξέρω, νιώθω, Αφουγκράζομαι, ακούω. Αυτές οι πνοές που μέσα σου, Με προλαβαίνουν, Έπαιξαν Με τη συνείδησή μου, Σαν λύρα δίχως χορδές, Ούτε αντηχήσεις.
ΚΕΝΟ
Είμαι ένα ρολό άδειο από νόημα, μοναδικό. Χρωματίζοντας το κερί, δικαιολογώντας το χειρότερο! Χορεύω στον ρυθμό των κολασμένων θορύβων του δρόμου. Να κάνω τη ζωή, να την ξανακάνω!!! Άκαιρος, εξαντλητικός χαρακτήρας συμβολαιογράφου. Συνθλίβοντας το νέφος που πνίγεται από την μπύρα. Χειρίζομαι το αποσμητικό αέριο, αρωματισμένο με νερό πρωινού. Πνίξου! Σύνθλιψε!.... Ψόφα! Αιώνιο πόστο φωτεινών ελιξιρίων, που πάλλεται από τα λεπτά έντερα του προέδρου Μωρού Πάπιας, Χαμογελαστό θηρίο, παρά το καυστικό, μονόδρομο κι αλλόφρον βλέμμα του. Προσοχή στα μάτια που σφάζουν τα ηχηρά νέον, πολλαπλασιασμένα, Από τα φθαρμένα μολύβια μαθηματικών με παλιά γένια και βρόμικα γυαλιά. Είμαι ένα ρολό άδειο από νόημα μα μοναδικό.
Ο ΜΑΘΗΤΗΣ ΚΑΙ Η ΜΟΥΣΑ
Να διασχίζω βουνά, ποτάμια καβάλα σε μια μούσα. Μεταφέροντας τον μαθητή στην αγκαλιά της. Ξεφεύγοντας από τα νευρωνικά οφέλη της φαντασίας. Εγγενής και σκίζοντας το κεφαλικό περίβλημα Με μια κίνηση τόσο βίαιη όσο και παρακμιακή. Σφάζοντας ο ένας τον άλλον με μανία χάρη στο άσυλο Ενός μακριού μαχαιριού φτιαγμένου από γλυκές μπανάνες. Χειραφετούμαι, τεντώνομαι σαν καγκουρό εν πτήσει, πηδώντας πάνω από Τις ευκαιρίες να νοθεύω μέσα στις λέξεις, με τις λέξεις, .... ξεχνώντας τη λέξη κακό. Ναι!.... Εγώ...., εγώ..... , εγώ.... ! Εγώ! Να ψάξεις τη μούσα, να τη βρεις με κάθε τίμημα! Αλλιώς, εκείνη σε παγιδεύει σ’ ένα δίχτυ Υφασμένο από τις συμπτώσεις της ζωής. Μα αυτή η μούσα δεν είναι δική σου επιλογή.