ΚΕΦΑΛΑΙΟ XIII
Το μέτωπό του ζαρώνει κάτω από το βάρος των ερωτημάτων. Σκέψεις ακονισμένες σαν ξυραφένιες λεπίδες καταξεσκίζουν τη λογική του, σαν αγκάθια αρνητικής ενέργειας που μπλέκονται και σωρεύονται στον εγκέφαλό του ώσπου να γίνουν αληθινό μάγμα. Η εξάντληση, που υπογραμμίζει σαν προειδοποίηση τις δύο πενιχρές ώρες ψυχικού μόχθου που του απομένουν για να ξεμπλέξει, συμπιέζει την αρχική του ορμή. Ύστατη προσπάθεια, αδύναμη ανάκτηση ελέγχου.
Με μια τυφλή χειρονομία επιτρέπει στη μοίρα να σπάσει τη νυχτερινή γαλήνη, διαλέγοντας έναν δίσκο στην τύχη. Η μόνη του φροντίδα είναι να ακουμπήσει τη βελόνα στην πλευρά Α. Οι πρώτες νότες… αδιάφορες! Μόνο αφού χτυπήσει απότομα το στήθος του, για να πείσει τον εαυτό του να τελειώνει μ’ αυτό, αναγνωρίζει τους άσχημους σκοπούς εκείνης της παλιάς, κοινότοπης τζαζ από την αρχή αυτής της άγριας θεραπείας. Από αδυναμία ξαπλώνει ξανά στο όχημα των ταξιδιών του, τον παλιό καναπέ, οικογενειακό κειμήλιο ηλικίας άνω του ενός αιώνα. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις, προσπαθεί να ανεβάσει την τιμή των μνημοτεχνικών του μετοχών.
Από εκείνες τις λίγες μέρες στην εξοχή λαμβάνει υπόψη μόνο ένα φλας μπακ· συγκρατεί μόνο το ξεκαθάρισμα που του είχε επιτρέψει εκείνη η περίοδος.
Παρόλο που το αίμα του παρέμενε μολυσμένο από ναρκωτικά παρά τη σύντομη αποχή, ο καθαρός αέρας και η επιστροφή στο περιβάλλον των παιδικών του χρόνων τον είχαν αναζωογονήσει. Ήλπιζε πως η Nielle θα μπορούσε να διακρίνει αυτή την αίσθηση ανανεωμένης υγείας ακόμη κι από μακριά.
Ακόμη περισσότερο κι από τη φυσική του κατάσταση, οι προθέσεις του παρουσιάζονταν ανανεωμένες. Μόλις πάτησε το πόδι του στο σπίτι, ψιθύρισε απαλά, σηκώνοντας περήφανα το κεφάλι, και χαιρέτησε τη μοναξιά του μ’ έναν τόνο πρόκλησης.
— Καλημέρα, μοναξιά· λοιπόν, παίζουμε τη μίμηση; … Κρυβόμαστε στη σιωπή; Ε, λοιπόν! Θα πρέπει να γλιστρήσεις διακριτικά ανάμεσα στα όγδοα και τα τριακοστά δεύτερα, ανάμεσα στα κλειδιά του σολ, όλα σε χαμηλή ένταση, γιατί θα ακούω τους δίσκους μου στην ένταση της «muzak» των σουπερμάρκετ. Τέρμα πια να μολύνω την ψυχή της Nielle με τις ματαιώσεις μου. Η μουσική θα φορέσει ρούχα λιτανείας και το αστικό μου ερημητήριο θα προσαρμοστεί.
Και ορκίζομαι στην αγαπημένη μου φαντασία: τέλος η εντατική παρακολούθηση από τα παράθυρα!
Μια ξαφνική απορία τον έκανε να βάλει φρένο στις υποσχέσεις του, που ωστόσο δεν ήθελε να πετάξει στον αέρα…
— Μα τι στο διάολο θα κάνω με όλον μου τον χρόνο! Ξαφνικά νιώθω αποπροσανατολισμένος! Αν συνέχιζα τις εξομολογήσεις στο ημερολόγιό μου, αναπόφευκτα θα κατέληγα να μιλώ για τη γειτόνισσά μου. — Να τελειώσω το κόμικ μου; … Θα θυμόμουν υπερβολικά τις γκάφες και την ανυπομονησία μου. — Να καθαρίσω τις χιονισμένες εισόδους και να ξαναγίνω ένας Δον Κιχώτης, ένα μασκοφόρο κάλεσμα; … Ακόμη κι αν ήταν μόνο για να ξεμουδιάσω, θα κινδύνευα να ξαναπέσω στην καταιγίδα.
Όλες αυτές οι υπερβολικά ζωηρές ασχολίες, όλες αυτές οι περισπάσεις θα μου θύμιζαν ακούραστα τη μούσα μου, με κάθε λέξη, κάθε γραμμή ή κάθε φτυαριά!
Αργά, γύρισε τις παλάμες του προς τα πάνω σαν να ζητούσε από τον ουρανό να διαβάσει εκεί το μέλλον. Λεπτή διαίσθηση: δεν είδε παρά το σύμβολο της χειρωνακτικής του δεξιοτεχνίας. Επαναλαμβάνοντας την επίκληση, φαντάστηκε το Υπέρτατο Ον να κάνει την ίδια χειρονομία πριν από τη Γένεση. Προεκτείνοντας αυτή την εκπληκτική φαντασίωση της φαντασίας του, του φάνηκε πως το δημιουργικό όριο της θεϊκής δύναμης βρισκόταν στην αποθέωσή της: την Εύα, την πρώτη γυναίκα.
Ξεθάβοντας από αυτό το αρχαϊκό όραμα την ηδονική απόλαυση που ίσως έκανε τον Θεό να ριγήσει όταν ολοκλήρωσε το έργο Του, και την ευτυχία που εκείνος, ο Damien, έπρεπε να ξαναβρεί, άντλησε μια εμπνευστική συμβίωση. Τη δημιουργία μιας δεύτερης Lilith. Έναν πειρασμό στον οποίο θα υπέκυπτε συνειδητά. Μια άλλη γυναίκα για να τον αποσπάσει από το μαρτύριό του, από τον έρωτά του για τη Nielle. Από συνειρμό, όλες οι επιθυμίες του κατέληξαν σ’ έναν μόνο άλλο λυρισμό…, ήδη ιδωμένο…, τη Marilyn.
Ωστόσο, το να αναπαραγάγει σε τρεις διαστάσεις το αρμονικό πρόσωπο της ηθοποιού των Διδύμων δεν θα ήταν παρά επανάληψη. — Στο παρελθόν, μια άλλη προσπάθεια είχε αποτύχει. Οι πολυάριθμες προσπάθειες που είχε καταβάλει τότε για να πετύχει το μοντελάρισμα είχαν αποδειχθεί άκαρπες. Από μια σύμπτωση περιστάσεων, οι πρώτοι όγκοι προεξείχαν από την ύλη όταν η Nielle έφτασε στον δρόμο. Οι αντίστοιχες ομορφιές τους, που συγκρούονταν απαθώς μέσα στην ψυχή του καλλιτέχνη, αποδυνάμωναν τη συγκέντρωσή του και τον απομάκρυναν από την εφαρμογή των τεχνικών του γνώσεων στη γλυπτική.
Ο Damien ανέθεσε λοιπόν στον εαυτό του, μέσω αυτού του ευχάριστου μόχθου, ένα καθήκον: να χαλιναγωγήσει τη γοητεία που ασκούσε η Nielle πάνω στον αισθητιστή μέσα του.
Στα επόμενα λεπτά ξαναβγήκε από το παλιό υπόστεγο που εφαπτόταν στο σπίτι, με τα χέρια φορτωμένα μ’ ένα βαρύ κομμάτι κρύας «plasticine», σε θερμοκρασία που άγγιζε το πάγωμα.
Καθώς προχωρούσε στην πεζογέφυρα που, στο ύψος του δεύτερου ορόφου, συνέδεε αυτόν τον ετοιμόρροπο αποθηκευτικό χώρο με τη βεράντα, τρεις άγνωστοι που ανέβαιναν τη σκάλα προς τον τρίτο όροφο τον κοίταξαν επίμονα. Ένας απ’ αυτούς, μάλλον ψηλός άντρας, μιλούσε αγγλικά στους άλλους, κρύβοντας δύσκολα μια έντονη πορτογαλική προφορά. Εκείνος άνοιξε την πόρτα στο ζευγάρι που τον συνόδευε. — Ο Damien δεν τόλμησε να αναρωτηθεί, φοβούμενος μήπως συμπεράνει πως η Nielle είχε μετακομίσει.
Το υλικό δεν έγινε εύπλαστο παρά μόνο ύστερα από αρκετές ώρες. Όμως, όσο αυτή η μάζα περίμενε να επανέλθει στην ιδανική θερμοκρασία χειρισμού, ο ονειρευτής συμβουλευόταν τις βιογραφίες της σταρ που είχε στην κατοχή του. Από τις πολλές εικονογραφικές του πηγές ξέθαψε την εικόνα μιας Marilyn περισσότερο ταραγμένης παρά ώριμης από τις ερωτικές της απογοητεύσεις. Τη φωτογραφία μιας γυναίκας συντετριμμένης από την αδυναμία μιας ειλικρινούς, φυσιολογικής και ορατής σε όλους σχέσης…
Τις ημέρες που ακολούθησαν, ο Damien αναγκάστηκε να διπλασιάσει τις προσπάθειές του, γιατί μόλις και μετά βίας κατάφερνε να ξεχνά τις πολυάριθμες κινήσεις εκεί πάνω. Παρ’ όλα αυτά, ποντάροντας τα πάντα στο έργο, έπρεπε να παραδεχτεί πως οι περισπασμοί έπεφταν βροχή στην επικράτεια της όμορφής του. Άλλωστε, ο Carlos και ο Lou, που εξακολουθούσαν να τα πηγαίνουν καλά, ενώνονταν τακτικά με την ανανεωμένη παρέα.
Αναγνώριζε εύκολα τα βήματα της Mia, αλλά μάταια προσπαθούσε να αγνοήσει εκείνα της Nielle. Ακόμη και μέσα στη συγκέντρωση της δουλειάς μπορούσε να κωδικοποιεί όλους τους χαρακτήρες, παλιούς και νέους. Εκτός από έναν, που είχε παρεισφρήσει σ’ αυτή την ανορθόδοξη κρουστή σύνθεση. — Κατά την απουσία του. — Έχοντας την εντύπωση πως είχε ξανακούσει αυτά τα χτυπήματα τακουνιών χωρίς να προσπαθήσει να τα συνδέσει με κάποιον, ονόμασε την εικόνα που κατοικούσε κάτω απ’ αυτά τα βήματα «Αποχή».
Κάθε φορά που τα άκουγε, για να μη μαραζώνει βυθισμένος στις ερωτήσεις του, επαναλάμβανε στον εαυτό του, για να πάρει κουράγιο, πως η προτομή είχε ξεκινήσει καλά, πάντοτε με τον ίδιο ακριβώς τόνο, σαν να ήταν η φράση ηχογραφημένη.
***
Καθώς θυμάται εκείνον τον οδυνηρό Ιανουάριο, την άφιξη των μισθοφόρων ως ενισχύσεων, αυτή τη νέα ομάδα παικτών, ο ονειροπαθής τινάζεται. Δεν αγνοεί την τότε μη αναστρέψιμη βύθισή του σ’ εκείνη τη σάπια άβυσσο των απορρυθμισμένων αισθημάτων του, εξαιτίας της αδυναμίας του να κατανοήσει τις αντιδράσεις των άλλων. Ο φόβος του αγνώστου. Το κακό τον είχε αγγίξει· θα τον πλήγωνε. Η απόλυτη ταπείνωση περίμενε στα παρασκήνια. Η μουσική κοινοτοπία τού φαίνεται ακόμη πιο γλυκερή. Συνήθεια; … Ρουτίνα; … Ήδη;!
Τα χέρια του ζύμωναν ζωηρά την ύλη και τη διαμόρφωναν ολοένα καλύτερα. Αντιλαμβανόταν σαφή βελτίωση της κρίσης του στο παιχνίδι της μεταφοράς των γραμμών, από το φωτογραφικό πρότυπο στη μορφοπλαστική απόδοση. Αποκτώντας γούστο γι’ αυτή τη μορφή έκφρασης, άφηνε ακόμη και τη φιλοδοξία να τον παρασύρει: να δημιουργήσει από μνήμης ένα ανάγλυφο του προφίλ της Nielle.
Εξακολουθούσε να παραδίνεται στο παραλήρημα αυτής της φαντασίωσης όταν ένα απρόσμενο τηλεφώνημα τον τράβηξε έξω απ’ αυτή.
— Damien! Ο Lou Jobim είμαι. Αν είσαι ελεύθερος τώρα… θα ήθελα να σου ζητήσω μια μικρή χάρη.
— Πες μου! Τι είναι; απάντησε, περίεργος και προσεκτικός, ενώ ταυτόχρονα σκούπιζε από το ακουστικό τα λιπαρά αποτυπώματα που είχε αφήσει η plasticine.
— Λοιπόν…, αγόρασα ένα γραμμάριο χασίς από τον Bruce, αλλά δεν προλαβαίνει να το φέρει εδώ, στο Gula Lupus. Δεν έχεις παρά να περάσεις από το σπίτι του, να πάρεις το πράγμα και να μου το φέρεις εδώ!
— Εντάξει! Σύμφωνοι! Πάω! … Τα λέμε σε λίγο!
Βλέποντας στο αίτημα μόνο την πιθανότητα να συναντήσει τυχαία τη Nielle, ο Damien δεν καθυστέρησε ούτε καν σιωπηλά για να στοχαστεί πάνω σ’ αυτό και άφησε στην άκρη την πομπώδη εκτόνωσή του.
Ταυτόχρονα αμέριμνος και καχύποπτος, ο Damien ένιωθε ωστόσο μια κάποια οργή να ανεβαίνει. Παρ’ όλα αυτά, η μοναδική χάρη που του είχαν ζητήσει εδώ και μήνες έκρυβε κινδύνους. Μόλις ο Bruce τού είπε πως υπήρχε επείγουσα ανάγκη να φτάσει το πλασίμπο στα χέρια του Lou, πήρε τον δρόμο για το εστιατόριο. Πήγε με τα πόδια. Μόλις δύο χιλιόμετρα. Χίλια βάσανα να διανύσει μέσα στο μυαλό του ονειρευτή.
— Είμαι πρόθυμος να σας αφήσω στην ησυχία σας, αλλά μην το παρακάνετε με τα νοσηρά σας σχέδια· αλλιώς, δεν ξέρω από ποια βάθη θα ξεπηδήσουν οι αντιδράσεις μου. — Ανάθεμα! … — Αυτό το απρόοπτο δεν πρέπει να με φυλακίσει στο ελάττωμα της πικρίας, ακόμη λιγότερο να το εντείνει πολλαπλασιάζοντας την αταξία, το τέλμα μέσα στο κεφάλι μου. — Αλλά! … Μήπως θέλουν να μου στήσουν παγίδα; Να με συλλάβουν, να με κλείσουν φυλακή; — Όχι, Damien! Σταμάτα αυτές τις εσωτερικές κακολογίες, αυτές τις δευτερεύουσες σκέψεις. Ο Lou δεν θα ρίσκαρε ποτέ να μπλέξει τον Bruce Brouillette, τον γιο του ιδιοκτήτη, σ’ ένα τόσο μακιαβελικό σχέδιο.
Ήδη η μισή διαδρομή έχει διανυθεί μέσα από τους λαβύρινθους της πόλης και του νευρικού του συστήματος… τεντωμένου. Το βήμα του προχωρά και η φαντασία του εκτροχιάζεται, διεγερμένη από ένα ψυχρό φως: εκείνο των φανοστατών και των σκιών τους, σαν νεκροταφείο από μνημεία λευκής πέτρας.
— Αν ο Lou με προκαλέσει, αφού θα βρίσκομαι στο έδαφός του, θα βγω από τη σκηνή, από την πλευρά της αυλής. Δεν έχω ούτε το θάρρος ούτε την αποφασιστικότητα ενός Γουλιέλμου του Κατακτητή. Όχι, ευχαριστώ, καμιά μάχη του Hastings για μένα! — Αν η Nielle είχε τηλεπαθητικές δυνάμεις, θα ένιωθε την ειλικρίνεια του έρωτά μου και θα καταλάβαινε πως είναι λογικό να φοβάμαι εκείνη και το σύνταγμά της. Και στο διάολο πια! Οι γενναίοι ιππότες της να πάνε να γαμηθούν όλοι!
Σηκώνοντας το δεξί του χέρι, παρουσίασε στον Ύψιστο το μεσαίο του δάχτυλο, παρακαλώντας Τον να μεταβιβάσει το μήνυμα εκεί όπου έπρεπε. Ο ίδιος, ψοφοδεής, δεν είχε το θράσος.
— Λοιπόν, να το εστιατόριο! … Ίσα που προλαβαίνω να ψάξω στις τσέπες μου μήπως βρω, ελπίζω, τα απομεινάρια ενός λοξού χαμόγελου.
Η οξεία φτώχεια του τού απαγόρευε να συχνάζει σε εστιατόρια· οι ευχάριστοι και σωστοί τρόποι τού ήταν λοιπόν κάπως ξένοι. Η συστολή του αντιστάθμιζε την άγνοια της καλής συμπεριφοράς: περίμενε φρόνιμα στην είσοδο ώσπου να του υποδείξουν θέση.
Ενώ επέβαλλε τις γαστρονομικές του οδηγίες σ’ έναν βοηθό, ο Lou, με μια εύγλωττη χειρονομία, απαίτησε από τον διανομέα ονείρων σε κύβους λίγα λεπτά υπομονής.
Μην έχοντας χρήματα ούτε για έναν καφέ, ο Damien σκότωνε τον χαμένο χρόνο ερεθίζοντας από λαχτάρα τους γευστικούς του κάλυκες καθώς διάβαζε τον κατάλογο. Για να γιατρέψει τη φαγούρα της γλώσσας μπορούσε να χρησιμοποιήσει μόνο την αλοιφή των τιμών στο τέλος κάθε γραμμής.
— Γεια σου, Damien! Και… είδες τον Bruce; …
— Ναι! Μια απλή συγκατάθεση, υπογραμμισμένη από μια απαρατήρητη πράξη ταχυδακτυλουργικής μεταβίβασης.
Ο Lou, έχοντας πλέον στην κατοχή του το μαγικό τετράγωνο, αρκέστηκε, για να ευχαριστήσει τον Damien, σ’ ένα χαμόγελο αποφοίτου που παραλαμβάνει βραβείο αριστείας. Ήταν ήδη έτοιμος να ξεπροβοδίσει τον ονειρευτή.
— Καλημέρα, πρώην γείτονά μου! Πώς πάει η ζωή; … Τι νέα; παρενέβη η Rachelle, παλιά ένοικος των Brouillette, φίλη των γατών και συνιδιοκτήτρια του εστιατορίου.
Από περηφάνια ή από μανία; Ο Lou, που ποτέ δεν περιφρονούσε την απόλαυση να βρίσκεται στο επίκεντρο, βάλθηκε να φιμώσει τον καλλιτέχνη παίρνοντας πρώτος τον λόγο για να αραδιάσει το παραμύθι του.
— Α, ναι, μένει ακόμη στον δεύτερο όροφο… Πάντα ανάμεσα στη Nielle και στον Bruce… Ο μάγειρας σταμάτησε συνετά για λίγα δευτερόλεπτα, ακριβώς όσο χρειαζόταν για να μαρινάρουν οι υποθέσεις μέσα σε μια σύντομη παύση, πριν ακόμη προλάβει ο Damien να μιλήσει. — Τώρα που το σκέφτομαι, καλλιτέχνη! Δεν σου είπα το τελευταίο νέο… Φαντάσου πως η Mia, η αδελφή της Nielle, θα παντρευτεί σύντομα έναν ξένο. Και φαντάσου πως ζει στον Καναδά μόλις έξι εβδομάδες.
— Από ποια χώρα κατάγεται; ρώτησε η Rachelle, γοητευμένη από τον εξωτισμό της ένωσης.
— Είναι Πορτογάλος. Φαίνεται πως οι γονείς του είναι εύποροι. Όπως και να ’χει, εγώ έχω ήδη σχηματίσει άποψη. Μια από τα ίδια! … Πολλοί μετανάστες χρησιμοποιούν αυτό το νόμιμο μέσο για να αποκτήσουν υπηκοότητα.
Θα δείτε: η Mia θα βρεθεί διαζευγμένη μόλις περάσει το δαχτυλίδι στο δάχτυλο. Δεν είμαι κατά της μετανάστευσης, αλλά χρειάζεται προσοχή!
Ενώ η Rachelle προσπαθούσε να μετριάσει την κοινωνικοπολιτική θέση του Lou για τη μετανάστευση, ο ονειρευτής δάγκωνε τα χείλη του για να μην ξεφωνίσει τη λέξη «ξενοφοβικός!»
Καταλαβαίνοντας πως η φλυαρία του ίσως είχε μειώσει την εκτίμηση που του έτρεφε η εργοδότριά του, ο Lou υπεξέφυγε λέγοντας πως πρόσφατα είχε ξεφυλλίσει ένα πολυτελές περιοδικό. Πρόσθεσε, επιμένοντας, πως είχε προσέξει εκεί μέσα υπέροχες φωτογραφίες αυτοχθόνων της Παπούα με πολεμική βαφή. Ύστερα, ενώ συνόδευε τον μεταφορέα του προς την έξοδο και τον πίεζε να βιαστεί, παρακάλεσε τον Damien να πάει να ευχαριστήσει τον Bruce.
Καθόλου πλουσιότερος στον γυρισμό, αφού δεν είχε απαιτήσει κανένα ποσοστό για τη μεταφορά του πολύτιμου άχρηστου πράγματος, ο ονειρευτής ξαναπήρε τον δρόμο προς τη συνηθισμένη του ανέχεια. Ούτε τα κόκκινα φανάρια ούτε εκείνα τα ταξί, που έμοιαζαν να ελέγχονται (?) από προσωπικότητες οδηγών της Formula 1, τον αποσπούσαν από τα κουτσομπολιά που είχε αφηγηθεί ο χρονικογράφος των μαγειρείων του Gula Lupus.
— Ανάθεμα αυτόν τον Lou… garou! Μαζί του έχω συνεχώς την εντύπωση πως μιλά με δεύτερα νοήματα, πως χρησιμοποιεί τις λέξεις σαν μάγειρας… σε σιγανή φωτιά.
Για ποιο κακόβουλο λόγο άφησε να εννοηθεί πως βρίσκομαι ακόμη ανάμεσα στη Nielle και στον Bruce Brouillette; Γιατί αυτό το… ακόμη; … Έγινα μήπως εμπόδιο σε μια αμφίσημη σχέση ανάμεσα στη Nielle και σ’ εκείνον τον έφηβο που τρέφει τη γοητεία του με τις γκριμάτσες των τραγουδιστών της ροκ;
Nielle, με κατατρέχεις! … Κι όμως, είχα ορκιστεί να σε βγάλω από το μυαλό μου, απολαυστική γειτόνισσα. Πού πήγε η υπόσχεσή μου της Πρωτοχρονιάς;
Χωρίς να σταματήσει να περπατά, ο Damien ανάβει ένα τσιγάρο. Με επίσημη στάση τραβά την πρώτη ρουφηξιά σαν να επρόκειτο για πίπα ειρήνης, γιατί απορρίπτει την ιδέα μιας επανάληψης του πολέμου εναντίον των άλλων ή του ίδιου του εαυτού του. Κι όμως, πρέπει να αποσπάσει τα θραύσματα εκείνων των κουτσομπολιών που μόλις του αποκάλυψε ο Lou μπροστά στη Rachelle.
— Αυτός ο επικείμενος γάμος της Mia με τον Πορτογάλο…, ποιο συμφέρον τον έσπρωχνε να με ενημερώσει; Κανένα! — Αλλά, αν άφηνα τις σκέψεις μου να παρασυρθούν, θα προσγειωνόμουν ύπουλα στα χέρσα εδάφη του γελοιογραφικού Δαμιανισμού και θα σκηνοθετούσα μια μακριά πομπή μοιρολογητριών κρυμμένων κάτω από τη μακριά ουρά του νυφικού της νεαρής Mia, δίνοντάς τους έτσι την όψη φαντασμάτων που συμβολίζουν αδύνατες ελπίδες να πετούν μακριά μαζί με τη γαμήλια τελετή.
Στο βάθος, από ψηλά βουνά, μια βαγκνερική χορωδία θα διαλαλούσε πως, προσπαθώντας να κατακτήσω τη μία, είχα αποπλανήσει την άλλη.
Επιδέξια, ο Damien πέταξε τη γόπα του σε μια σχισμή αερισμού ενός φρεατίου, πετώντας μαζί της και τα ίχνη αυτού του σύντομου παραληρήματος.
— Αυτή η ευκολία που έχω να ονειροπολώ για τον έρωτα δεν παύει να με εκπλήσσει. Όταν με συνέλαβαν οι γονείς μου, πρέπει να βρίσκονταν υπό την εξουσία του Μορφέα! … Αχ! — Πόσο γελοίος νιώθω! Λένε πως η νύχτα είναι καλός σύμβουλος! Μήπως ακόμη περισσότερο ο ύπνος; Έτσι σκεφτόταν να ξαπλώσει νωρίς ύστερα από ένα ελαφρύ κολατσιό.
Στα σεντόνια του δεν ήταν μόνος. Ξαπλωμένη δίπλα του, κοιτάζοντάς τον επίμονα χωρίς να ανοιγοκλείνει τα μάτια, η αϋπνία τον παρέσυρε σε αμέτρητες εποποιίες.
***
Ο ονειροπαθής αγνοεί αν θα φτάσει στα σύνορα της απελευθέρωσής του. Τα όρια της προθεσμίας απέχουν τώρα μόλις λίγα λεπτά. — Με τους νευρώνες πυρακτωμένους και τον μαζοχισμό απαραίτητο εξαιτίας της αδρεναλίνης που του προσφέρει, στρέφεται, πάνω στον καναπέ του που είναι μουσκεμένος από μολυσμένο ιδρώτα, προς τις τελευταίες του αναμνήσεις. — Τέλος της πλευράς Α του δίσκου τζαζ. Πλευρά Β δεν θα υπάρξει. Σαν τη σκοτεινή πλευρά της σελήνης, θα γεμίσει τα δικά του σκοτάδια με θαμμένες εικόνες που ριγούν από τη χαρά να αυτοκτονούν καθώς ξαναβγαίνουν στην επιφάνεια.
— Γαμώτο! Αδύνατον να αποκοιμηθώ. Το πιο ηλίθιο είναι πως ξέρω την αιτία. Με τρώει να ξαναπιάσω επαφή με τη Nielle!
Θυμωμένος με τον εαυτό του, ο άυπνος σηκώθηκε και ήπιε αργά ένα ποτήρι δροσερό νερό για να ηρεμήσει. Ύστερα κατευθύνθηκε προς το γλυπτό του για να δουλέψει πάνω του και να αποσπάσει το μυαλό του από τον ίλιγγο που τον είχε κυριεύσει.
Όσο περισσότερο χάιδευε τη μορφή που πλησίαζε στη φυσιογνωμία της Marilyn, τόσο περισσότερο ευχόταν, με τρόπο που έμοιαζε με προδοσία, οι όγκοι που ψηλαφούσε, διόρθωνε και γυάλιζε κάτω από τα χέρια του να ήταν εκείνοι της δεσμοφύλακάς του, εκείνης που τον είχε φυλακίσει μέσα στον χρόνο, σ’ ένα και μοναδικό συναίσθημα. Ένα από τα πιο σοβαρά και πιο απορρυθμισμένα: τον έρωτα!
Αργά το απόγευμα ξύπνησε μουδιασμένος από τη δυσάρεστη στενότητα του καναπέ του· θέλοντας μόνο ένα διάλειμμα από τη νυχτερινή του εργασία, είχε αποκοιμηθεί μόλις ξάπλωσε. Αποπροσανατολισμένος από την ώρα, έμεινε ξαπλωμένος εκεί για λίγα λεπτά ώστε να σχεδιάσει νωχελικά το υπόλοιπο της ημέρας του. Ύστερα θυμήθηκε ένα όνειρο.
(Η Nielle είχε γίνει η νέα ηρωίδα του κόμικ του. Εκείνος, ένας γέρος σοφός. «Μιλούσαμε μεταξύ μας σε αινιγματική γλώσσα. Με μάγευε τόσο, που μου φύτρωναν φτερά.»)
Έκπληκτος από αυτό το ποιητικό ριμέικ που του παραχώρησε το υποσυνείδητό του, χωρίς να αποφεύγει μια συμβολική ανάλυση, ετοίμασε έναν από εκείνους τους φρικτούς στιγμιαίους καφέδες του και τον κατέβασε μονορούφι. Καθώς αυτά τα κατάλοιπα καφέ είχαν πάνω του την επίδραση ενός παράνομου ψυχοτρόπου, ήπιε αργά και δεύτερο φλιτζάνι από το απαίσιο δηλητήριο. Αυτή η απρόσμενη τοξικότητα γέννησε μέσα του την ιδέα να κινήσει την περιέργεια της Nielle με ένα ερμητικό μήνυμα.
— Απόψε, όμορφή μου, θα γλιστρήσω μια τρελή εξομολόγηση μέσα σ’ εκείνο το ξύλινο κουτί που είναι στερεωμένο στην πόρτα σου με μερικές σκουριασμένες βίδες. — Δεν με νοιάζει αν ο Carlos προσπαθήσει να υποκλέψει το σημείωμα, γιατί ο μαθητευόμενος μάγος που κρύβεται μέσα μου απολαμβάνει να τον μπερδεύει. Ιδίως αν ο κλέφτης Carlos γυρίσει μεθυσμένος.
Κοιτάζοντας την τελευταία σταγόνα που κρύωνε στον πάτο του φλιτζανιού του και αναρωτώμενος αν έπρεπε να την καταπιεί, συλλογιζόταν τη δομή των λέξεων για μια σωστή ονειρική διείσδυση στο εχθρικό οχυρό.
— Πρώτον, να είμαι σύντομος! Δεύτερον, να συνδέσω τη Nielle απευθείας με τον χαρακτήρα. Με εκείνη τη νεράιδα στο όνειρό μου, με εκείνη την ηρωική γυναίκα στο κόμικ μου. Τέλος, να υπογράψω έτσι ώστε μόνο εκείνη να μπορεί να συσχετίσει τον μυστικό κώδικα του ψευδωνύμου με εμένα.
Για να θάψει τον ήχο του στυλό που σημάδευε το χαρτί και τον ήχο των χαραγμένων στη συνείδησή του μομφών, που του έδειχναν πως ήταν έτοιμος να λυγίσει και να παραβεί την υπόσχεσή του, υπαγόρευσε στον εαυτό του αυτές τις λέξεις σαν ένας νωθρός βασιλιάς που μουρμουρίζει τη σύνταξη μιας επίσημης επιστολής στον κάπως κουφό γραφέα του…
(— «Η νεράιδα Ν. κρύβεται. Πρέπει να σωπάσω;
Σ’ αγαπώ. Σφίγγα!»)
Για αρκετά λεπτά, τα μάτια του δεν εγκατέλειψαν την αινιγματική δήλωση. Τη διάβασε, την ξαναδιάβασε εκατό φορές. Ο Damien επιθυμούσε ακόμη και τη μεταστοιχείωση του γαλάζιου μελανιού σε αλχημικό χρυσό ή τη μεταμόρφωση αυτών των λέξεων σε αφροδισιακό φίλτρο. Αυτή η ασυνήθιστη λατρεία της δημιουργικότητάς του παρατάθηκε ως αργά, ως εκείνη την ώρα που οι άνθρωποι διαλέγουν ανάμεσα στο νυχτερινό δελτίο ειδήσεων και σ’ ένα παλιομοδίτικο γαμήσι για να κλείσουν τη μέρα τους.
Χωρίς να φροντίσει να είναι αθόρυβος, πήγε να καταθέσει τη σιβυλλική διατύπωση σ’ εκείνο το κουτί της Πανδώρας όπου δεν είχε απομείνει παρά μόνο η ελπίδα, εκείνο το γραμματοκιβώτιο φθαρμένο από τις προσδοκίες του. Δεν ήταν πιο προσεκτικός όταν ξανάκλεισε την πόρτα για να επιστρέψει στις ονειροπολήσεις του· ξεχειλίζοντας από την τρώγλη του, εκείνες τον εμπόδιζαν να είναι διακριτικός. — Ονειρευόταν φωναχτά. — Αυτές οι γλυκύτητες του πνεύματος, καθαρές μα ζωντανές σαν την ηχώ των βουνών, τελείωσαν με τον ήχο του μάνταλου.
Αμέσως, η σκηνή ξανάρχισε υπό τον ήχο γρήγορων και ρυθμικών βημάτων στην εξωτερική σκάλα. Ο Damien, λαχανιασμένος και με την καρδιά να χτυπά από επιθυμία, ξαναγύρισε στην αθώα αλλά σκόπιμη ηδονοβλεψία του. Βιαζόταν να κρυφτεί για να θαυμάσει με την άνεσή του τη Nielle που θα επέστρεφε. — Χαρά γεμάτη χολή. — Μια παράξενη σιλουέτα τού έκοψε την ανάσα αρπάζοντας το γράμμα του, ύστερα κατέβηκε απότομα τα σκαλιά και εξαφανίστηκε απροειδοποίητα από την αυλή. Εξίσου γρήγορα, η μπροστινή πόρτα των Brouillette άνοιξε και ξανάκλεισε αμέσως, με τον ίδιο ρυθμό που συνόδευε την παραδοξότητα της στιγμής μέσα σε μια λογική που την επιβεβαίωνε.
— Καταραμένε! Όποιος κι αν είσαι! ούρλιαζε προς τον κλέφτη που μόλις είχε αρπάξει μπροστά στα μάτια του το μυστηριώδες σημείωμα που προοριζόταν για τη μούσα του.
Δεν κουνιόταν πια, σφίγγοντας μάλιστα τις κουρτίνες που τον προστάτευαν από κάθε βλέμμα σαν να ήθελε να τις σκίσει. Χαλάρωνε τη λαβή του μόνο κάθε φορά που περιέγραφε στον εαυτό του την εμφάνιση του ατόμου που στεκόταν εχθρικά απέναντι στις επιθυμίες του.
— Έχει ανδρόγυνη όψη, είναι ντυμένο από την κορυφή ως τα νύχια και φορά μάσκα· μου είναι αδύνατον να διακρίνω το φύλο του. Ένας σκούφος χωμένος ως τ’ αυτιά, ένα κασκόλ που κρύβει το υπόλοιπο πρόσωπο. Ο μπάσταρδος ή η σκρόφα ήταν κουκουλωμένος μέσα σ’ ένα χοντρό σκούρο παλτό και φορούσε βαριές χειμωνιάτικες μπότες. Κάποιου άλλου. Του πατέρα Brouillette. Εκείνες που φορά όταν ξεπαγώνει τα μπαλκόνια, τις βεράντες, τα πεζοδρόμια· εκείνες που βάζει για να δουλέψει.
Μα γιατί, Θεέ μου; … Ποιος στους Brouillette είναι τόσο απάνθρωπος ώστε να με μισεί σε τέτοιο βαθμό, να χώνεται μέσα στην ταραχή μου και να με μπερδεύει ακόμη περισσότερο;
Συγκολλημένος με την κατάπληξή του και με την οργή επειδή δεν μπορούσε να δώσει όνομα στο σκιάχτρο με τα χειμωνιάτικα συμπράγκαλα, κλεινόταν στον εαυτό του, περιφρονώντας την έλλειψη σεβασμού των γειτόνων του από κάτω.
— Αυτό το καταραμένο σπίτι στεγάζει μόνο υποκριτές του χειρότερου είδους; Εσείς, από την κόλαση του κάτω ορόφου, εσείς που ακούτε τα μηνύματά μου εξυψωμένα από τη μουσική και που τα έστελνα προς τον παράδεισό μου. Σας πρόσβαλα άραγε με την παράξενη τρέλα μου σε τέτοιο βαθμό, ώστε να θεωρείτε σωστό να περιορίσετε την ελευθερία μου; … Μακάρι ο ιός της κακίας που σας μολύνει να σας γαμήσει όλους!
Καταβάλλοντας πολλές προσπάθειες για να χαλαρώσει, κοιτούσε το πάτωμα σαν να προσπαθούσε να πλημμυρίσει με τα κύματά του τον κάτω όροφο.
— Μη φοβάστε, είμαι στα συγκαλά μου. Είμαι ερωτευμένος, αυτό είναι όλο! Αλλά πρέπει να καταλάβετε την αγωνία μου μπροστά στις αδικίες που μου φορτώνουν λες και είμαι κοπριά!
Στρέφοντας τα μάτια προς την αντίθετη κατεύθυνση, ο Damien, κλονισμένος από αυτή τη νέα υποκλοπή ενός από τα μηνύματά του, έφτασε να ξανασκεφτεί την τηλεπάθειά του, μολονότι αναποτελεσματική, ως τη μοναδική νοητή οδό για να διαλύσει τη συναισθηματική ομίχλη που τον έκανε να βογκά.
— Nielle, σ’ αγαπώ. Απλώς, σ’ αγαπώ!
Όπως εκείνοι οι αφόρητοι πόνοι που πρέπει να ξεσπάσουν από τα σωθικά, η απογοήτευση που μόλις είχε υποστεί τον άρπαξε από τον λαιμό, και με φωνή ικανή να κάνει τη γάτα του να ανατριχιάσει και τους τοίχους να τρέμουν, φώναξε με όλη του τη δύναμη.
— Ungerechtigkeit!
Εκσφενδονισμένη σαν βλασφημία, αυτή η γερμανική λέξη που σημαίνει «αδικία» είχε αντηχήσει μέσα από τις στρεβλές συκοφαντίες της γειτονιάς. Τα δάκρυά του δεν άργησαν να δηλώσουν την παρουσία τους στη σιωπή, που λυγμούσε με τον δικό της τρόπο, σαν να ήθελε να παρηγορήσει έναν φίλο.
Ο Damien, καταρρέοντας πάνω στα λυγισμένα του πόδια, ζήλευε την άνεση του κρεβατιού του, λαχταρώντας να μαλακώσει εκεί τη σκληρότητα αυτής της ξαφνικής καταδίωξης.
Προς τα μέσα της νύχτας αναδύθηκε από έναν ταραγμένο, σύντομο και ελάχιστα αναζωογονητικό ύπνο. Παραλείποντας τη δόση καφεΐνης του, πλησίασε το γλυπτό που βρισκόταν ακόμη σε εξέλιξη. Ένιωθε κάτι παραπάνω από απομονωμένος μέσα σ’ αυτό το σπίτι που έμοιαζε με άσυλο φρενοβλαβών· στριμωγμένος σαν γέμιση σάντουιτς ανάμεσα στο μουχλιασμένο ψωμί που είχαν γίνει οι Brouillette και στην καθαγιασμένη όστια που ήταν πάντοτε η όμορφή του. Κατέφυγε λοιπόν στην ημιτελή αναπαραγωγή εκείνης που δεν υπήρχε πια, της εφεδρικής του μούσας, της Marilyn, για να της εξομολογηθεί όσα ένιωθε.
— Εσύ είσαι πραγματικά η μόνη που με καταλαβαίνει, Miss Monroe. Και η δική σου ερωτική ζωή διαλύθηκε από αναταράξεις. Κι όμως… φοβάμαι πως η δική μου μάλλον δεν θα γεννηθεί ποτέ. Ξέρεις τι αναγκάστηκα να υπομείνω χθες…!? Πες μου, γιατί χρησιμοποιούν τη λαβίδα της ατιμίας για να αποβάλουν και το παραμικρό κομμάτι της ελπίδας μου να φτάσω ως την αντίζηλό σου;
Τι νόημα έχει! Όπως και ο Θεός, δεν μου απαντάς. Φοβάμαι πως στο τέλος ο Lucifer θα αποδειχθεί ισχυρότερος! Όλα αυτά τα προβλήματα στον κόσμο… όλο αυτό το κακό στον δικό μου.
Γκρινιάζοντας ακόμη για τα γεγονότα της προηγουμένης, ο καλλιτέχνης χάραζε, με ένα εργαλείο μοντελαρίσματος, την κίνηση των μαλλιών της αμερικανικής Αφροδίτης. Θα είχε επιτρέψει στον εαυτό του λίγη απαλή τζαζ αν η νύχτα δεν βρισκόταν τόσο κοντά στο πρωί. Ο Damien αναγκάστηκε λοιπόν να μετρά τα χωροχρονικά διαστήματα ανάμεσα στην άσεμνη σιωπή του σπιτιού και στα τριξίματά του. Ανάμεσα στα τελευταία, υποταγμένα στις διακυμάνσεις του ανέμου, παρεμβάλλονταν άλλοι, πιο τακτικοί ήχοι. Παρά τις ολοένα δυσκολότερες προσπάθειες συγκέντρωσης, συνέχιζε να σμιλεύει τα μαλλιά στην plasticine.
Αυτοί οι χαρακτηριστικοί ήχοι μετέγραφαν μια ανησυχητική αναστάτωση. Στην αρχή ελαφροί και λεπτοί, αραιοί στον ρυθμό τους, επιτάχυναν, επιτρέποντάς του έτσι να εντοπίσει την προέλευσή τους: τη διακριτική αποκάλυψη των ερωτικών συνευρέσεων της Nielle με έναν σύντροφο του οποίου η αναζήτηση της ταυτότητας δεν θα έκανε παρά να οξύνει την ταραχή του.
Περισσότερο αποσπασμένος από την επιθυμία να βρεθεί ο ίδιος μέσα στην υγρή ζεστασιά, μέσα στην ασύγκριτη απαλότητα αυτού του θεϊκού δοχείου, μέσα σ’ εκείνη τη νυχτερινή κόγχη, ο Damien αποφάσισε να μεταφέρει το γλυπτό του στο μοναχικό του υπνοδωμάτιο. Ο ύπνος ήρθε με τη σειρά του να τον συναντήσει, ενώ προσπαθούσε μάταια να αναλύσει τα δημιουργικά λάθη που είχε προκαλέσει εκείνο το ερωτικό φωνητικό crescendo της Nielle.
Träumen! … Dreaming! … Rêver! …
(«Είμαι ένα ζώο που μαραζώνει, εξαντλημένο από το να υπομένει αυτούς τους γλυκούς στεναγμούς. Αυτόν τον “Ύμνο στη Χαρά” που είναι η Nielle σε οργασμό. — Με πάθος προσπαθώ να σβήσω, να διαγράψω απότομα αυτά τα λεπτά ευχάριστης ακολασίας. Ύστερα η Nielle, γλιστρώντας πάνω στα πόδια της, των οποίων οι αναστατωτικές καμπύλες είναι τυλιγμένες σε μαύρες νάιλον κάλτσες, μαθητεύει κοντά σ’ έναν ακαδημαϊκό που οικοδομεί επιδέξια το ενδιαφέρον που του δείχνει, ένδοξος χαρακτήρας που είναι, γυαλίζοντας με αποτελεσματικές σάτιρες το βάθρο των αξιομνημόνευτων γκαφών μου.»)