ΚΕΦΑΛΑΙΟ VII
Ο Damien κρατούσε σκοπιά, τρέφοντας την ελπίδα πως θα έβλεπε έστω για λίγο τη μούσα του. Χαϊδεύοντας αδιάκοπα την υπομονή του, έστηνε, δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο, ερωτικές ιστορίες όπου η Nielle κι εκείνος ήταν οι μοναδικοί ήρωες. Ξανάπαιζε όλα εκείνα τα σενάρια της παιδικής του ηλικίας, για να σώσει μέσα τους την καλή του από τα νύχια του δράκου.
Αργά το βράδυ, ήρεμος και χορτάτος αφού είχε καταβροχθίσει το μοναδικό γεύμα της ημέρας, ξανάρχιζε τη σκοπιά του, τις επιθυμίες του…
Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά: μόλις είχε δει το αντικείμενο της εμμονής του να επιστρέφει κοντά του. — Μια μικρή απογοήτευση. — Τη συνόδευε ο Lou.
— Θα ήθελα να σου μιλήσω απαλά, Nielle, να μιμηθώ τη φωνή ενός αγγέλου και να σου αποκαλύψω όλα αυτά τα όνειρα… Αλλά μου αρκεί να βλέπω τον Lou μία φορά τη μέρα! Επιπλέον, φαίνεσαι λιγομίλητη. Σε ποια ταραχή θυσιάζεις τη χαρά της ζωής σου;
Με την πρόθεση να ακούσει καθαρά τα βήματα της αγαπημένης του, να τα ερμηνεύσει, ο Damien ακινητοποιούνταν, αποφεύγοντας κάθε περισπασμό που θα μπορούσε να βλάψει την ακρόαση αυτής της αόρατης επικοινωνίας, αυτής της κρυφής μέθεξης που του είχε γίνει συνήθεια.
Ο αφύσικα γρήγορος ρυθμός στην εξωτερική σκάλα τού φανέρωνε κάποια ανησυχία. Το νευρικό πάτημα των ποδιών, όσο εκείνη έψαχνε και τελικά έβρισκε τα κλειδιά στον πάτο της τσάντας της, πρόδιδε αμηχανία. Το χτύπημα από τις μύτες των παπουτσιών της Nielle στα ρίχτια της εσωτερικής σκάλας ήταν πολύ πιο εύγλωττο. Ήταν εξοργισμένη.
Η ενόχλησή της ανέβηκε ακόμη μερικούς βαθμούς· έδωσε λόγια στην απογοήτευσή της και, ξεσπώντας την αδρεναλίνη της μ’ ένα βίαιο λάκτισμα στον μεσότοιχο της σκάλας, αναφώνησε: «Αυτός! … Αυτός! … Δεν αντέχω άλλο!» Ύστερα, πάντα μαζί με τον Lou, μουρμουρίζοντας λόγια που πίστευε πως ο ονειροπαθής δεν μπορούσε να καταλάβει, παρέσυρε την οργή της μαζί της μέσα στο σπίτι.
Αυτή η λεκτική επιθετικότητα, εκείνο το χτύπημα στον τοίχο, απευθύνονταν πράγματι σ’ εκείνον. Σαν, για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου — όσο χρειαζόταν για να πληγωθεί —, να είχε εξαφανιστεί το χώρισμα που τους χώριζε.
Η ηχώ εκείνου του ξαφνικού θυμού αντηχεί ακόμη στ’ αυτιά του ονειροπαθή. Σαν να μην είχε πάψει ποτέ αυτός ο κραδασμός μέσα σε τόσα χρόνια. Με το εγώ κατακερματισμένο, τη συνείδηση παραμορφωμένη και τεντωμένη σαν λάστιχο από τη μια δεκαετία στην άλλη, κρατά το κρανίο του με τα δυο χέρια για να πνίξει την επίμονη ηχώ. Και ο χρόνος, όλο και πιο πολύτιμος, κυλά όσο συνεχίζεται η ανάλυση…
— Ποιος λόγος είχε ωθήσει τη Nielle να θυμώσει τόσο βίαια; — Μήπως ο μάγειρας της είχε διηγηθεί το όνειρό μου αλλάζοντας ταυτόχρονα την ουσία του, σαν προσαρμοσμένη συνταγή; — Μήπως είχε βγάλει ένα λανθασμένο συμπέρασμα για μένα; — Θεωρούσε άραγε πως αυτό το όνειρο δεν ήταν παρά ένα μικρόψυχο ψέμα; … Μια σχεδιασμένη πρόκληση, ένας σκοτεινός υπολογισμός που θα είχε προβλέψει ακόμη και την αντίδραση του Lou; … Ή μήπως ένιωθε να πνίγεται, να κατακλύζεται από τα κύματά μου όλη μέρα; Αυτά τα παραμύθια, αυτές οι ιστορίες, αυτές οι ονειροπολήσεις — τα μόνα χάδια που μπορώ να της προσφέρω.
Με τους νευρώνες του σε υπερδιέγερση, αντέχει δύσκολα την αναστάτωση, την κούραση και την επιθετικότητα των συμπολιτών του, εγκλωβισμένων στην κίνηση της ώρας αιχμής. Αυτό το οργανωμένο κοινωνικό ανακάτωμα εκφράζεται με όλες εκείνες τις μηχανικές φωνές: των μικρών κινητήρων και των ισχυρών μηχανών, των βραχνών κορναρισμάτων και των διαπεραστικών σειρήνων που εκνευρίζουν το πλήθος, μαζί και τα θύματα που πρέπει να σωθούν· ακόμη, με την κακοφωνία των ραδιοφωνικών σταθμών σε όλες τις συχνότητες και με εκείνον τον υπόγειο πόλεμο εγωισμών που διεξάγεται από όχημα σε όχημα μέσα από κατεβασμένα παράθυρα. Κι όμως, χάρη σ’ αυτό το πανδαιμόνιο που κάποτε θα καταλαγιάσει από έλλειψη εθελοντών, ξέρει πως το υποσυνείδητό του δεν βασάνισε ποτέ τη Nielle. Αλλιώς θα το επιστράτευε αμέσως για να ηρεμήσει την κοινωνία. — (Προσωρινή επανεμφάνιση ενός Kristos εξοργισμένου από το κυκλοφοριακό χάος;)
Ανήμπορος να κάνει οτιδήποτε, παρά την αποπνικτική ζέστη, ο ονειροπαθής κλείνει τα παντζούρια. Η ανάκτηση δυνάμεων είναι απαραίτητη. Για να επιτρέψει στο υποσυνείδητό του μια όσο γίνεται καλύτερη διαπραγμάτευση ανάμεσα στο θεραπευτικό όνειρο και το εγώ του, ενώνεται με τη σιωπή μιας νύχτας που, όπως και οι μέρες, οριοθετεί τις αναμνήσεις του. Αγγίζει ακόμη κι εκείνη την ευτυχία τού να έχει κοιμηθεί κάτω από τα πόδια της αγαπημένης του. Ένα απροσδόκητο μα απτό πλεονέκτημα αυτού του ταξιδιού προς τα πίσω: κάθε ανάπαυση μέσα στο παρελθόν τού χαρίζει μια ανάσα στο παρόν.
Πρέπει να συντομεύσει αυτή την απατηλή θεραπεία, παρά τα οφέλη της, ακόμη κι αν άλλες αναμνήσεις τον εγκαλέσουν. Αποδέχεται έτσι το διχασμένο του εγώ.
Η Nielle χτυπούσε την πόρτα του.
— Γεια σου, Damien! Η Mia με έπεισε για τις ικανότητές σου ως εικονογράφου. Ωστόσο, πριν πάρω την απόφασή μου για μια ενδεχόμενη συνεργασία, θα ήθελα να το συζητήσω με έναν φίλο που θα δεχτώ απόψε… Μπορείς να μου δανείσεις εκείνα τα πρωτότυπα που η αδελφή μου είχε τη χαρά να κοιτάξει;
— Γιατί όχι! Περίμενε εδώ, πάω να τα φέρω.
Ο Damien δεν περπατούσε προς τον χώρο εργασίας του για να πάρει τα σχέδιά του· αιωρούνταν προς το διαβατήριό του. Φοβόταν μάλιστα μήπως εκείνη είχε προσέξει την ταραχή του. Έτσι, μουρμουρίζοντας για τον μουντό φθινοπωρινό καιρό, έπαιρνε μερικές στιγμές απόσταση για να ξαναπατήσει στη γη.
— Ορίστε, εδώ είναι! Είμαι βέβαιος πως θα σου αρέσει πολύ να τα εξετάσεις… Μάλιστα, αν έχεις μεγεθυντικό φακό, χρησιμοποίησέ τον. Θα δεις πολύ περισσότερες λεπτομέρειες απ’ ό,τι με γυμνό μάτι.
— Εντάξει, θα σου τηλεφωνήσω.
Σχεδόν σκληρή, η μέρα κυλούσε υπερβολικά αργά. Όταν έφτασε το βράδυ, η άφιξη του επισκέπτη, εκείνου του φίλου της Nielle, έθεσε σε κίνηση τον μηχανισμό της αγωνίας.
Τα συνηθισμένα σημάδια επέτρεπαν στον Damien να παρακολουθεί την εξέλιξη μιας οικειότητας που οικειοποιούνταν, κρατώντας έτσι υπό έλεγχο τις ανησυχίες του. Τα πιάτα που χτυπούσαν μεταξύ τους, οι καρέκλες που μετακινούνταν, τα βήματα της Nielle και, χωρίς καμιά χρησιμότητα, τα βήματα των άλλων, τέλος τα θραύσματα συζητήσεων όπου μόνο η φωνή της μούσας του έλαμπε.
Όταν τελείωσε το γεύμα, παραδόξως, η δράση μεταφέρθηκε και στους τρεις ορόφους του κτιρίου, στα τρία σαλόνια το ένα πάνω από το άλλο: της Nielle, όπου συζητούσε φιλικά με τον σύμβουλό της· του ονειροπαθή, όπου εκείνος προσπαθούσε απεγνωσμένα να παρακολουθήσει τα σχόλιά τους· και, ακριβώς από κάτω, των Brouillette, που βρίσκονταν κι αυτοί στη δική τους περίοδο ακρόασης, με την τηλεόραση δυνατά να πνίγει τις φωνές από πάνω.
Στο αναλυτικό μπέρδεμα του επάνω ορόφου και στη μιντιακή ασυναρτησία του πρώτου προστέθηκε το κουδούνισμα του τηλεφώνου.
— Εμπρός, Damien! Η Nielle είμαι. Μπορείς να ανέβεις για λίγα λεπτά; Μην χτυπήσεις κουδούνι, απλώς μπες. Η πόρτα είναι ξεκλείδωτη.
— Εντάξει! Έρχομαι αμέσως!
Χωρίς να φροντίσει να περιποιηθεί τα γένια του ούτε να αλλάξει ρούχα, πρόθεση ή διάθεση, ο Damien εμφανίστηκε αμέσως, καθησυχασμένος από την πρόσκληση της Nielle και από την εγγύτητα του έργου.
Στην κουζίνα της αγαπημένης του, άλλα δύο άτομα έπιναν καφέ. Η Mia, που κρατούσε διακριτική στάση, και ο καλεσμένος της Nielle.
— Γεια σου, Damien! Την αδελφή μου την ξέρεις. Από δω όμως ο Marc, είναι ο… μου!
Δεν ολοκλήρωσε τη φράση της ούτε πρόσθεσε περισσότερες εξηγήσεις. Σαν να ήθελε να δημιουργήσει την απορία, ακόμη και την ανησυχία, στο μυαλό του ονειροπαθή. Δίχως αμφιβολία το είχε πετύχει· ο καλλιτέχνης έμενε βουβός, ξαναγυρίζοντας αδιάκοπα σ’ εκείνη τη σύσταση: «Είναι ο… μου! Είναι ο… μου! Τι μου είναι; …»
Ξαφνικά όλα εξαφανίστηκαν. Βρέθηκε ξανά, μέσα σ’ εκείνο το όνειρο που εκτυλισσόταν στο Los Angeles, ανάμεσα στις κολόνες και στα διάφανα πέπλα. Και ο άντρας με τον οποίο χόρευε η μούσα του λεγόταν κι αυτός Marc. Μια φρικτή προαίσθηση!
Εκείνο το όραμα, που κράτησε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, γλίστρησε ανάμεσα στις λέξεις που η Nielle συνέχιζε να ξεστομίζει.
— …και ύστερα, μετά από αυτή τη συζήτηση με τον Marc, ζύγισα τα υπέρ και τα κατά. Επιλέγω λοιπόν να συνεργαστώ, αλλά υπό ορισμένους όρους! … Sine qua non! Πρέπει να αφήσεις τη φαντασία μου εντελώς ελεύθερη. Δεν θέλω κανέναν δημιουργικό περιορισμό. Για τους υπόλοιπους όρους…, θα σε ενημερώσω αργότερα.
— Τι να σου απαντήσω; Σε εμπιστεύομαι απόλυτα. Θα μπορείς να χειριστείς όπως θέλεις το ήδη υπάρχον σενάριο. Με κίνδυνο να φανώ υπερόπτης, ήμουν τόσο πεπεισμένος ότι θα συνεργαζόσουν, ώστε έφερα ένα φωτοαντίγραφο του κειμένου για να μπορέσεις να δουλέψεις πιο άνετα. Πότε σκέφτεσαι να αρχίσεις;
— Δεν ξέρω, αλλά άφησέ μου χρόνο.
— Πολύ καλά! Σας αφήνω. Καλό υπόλοιπο βραδιάς!
Αφού έκλεισε την πόρτα πίσω του, έλεγξε αν την είχε πράγματι κλείσει. Γιατί τίποτε πια δεν έμοιαζε να τον χωρίζει από τη μούσα του. Ούτε καν αυτός ο νεοφερμένος, για τον οποίο εκείνη αποσιωπούσε τη φύση της σχέσης τους. Το μόνο που είχε σημασία εκείνη τη στιγμή ήταν η επεξεργασία που θα έκανε η Nielle στο κείμενο, ενώ εκείνος θα πρόβαλλε, μέσα στη φαντασία του, ένα άλλο είδος σεναρίου…
Ο ονειροπαθής, σημαδεμένος μεταξύ άλλων από την ιστορία των αναμονών του, αναρωτιέται σιωπηλά. Εκείνες τις ακολουθίες της μνήμης του όπου η αγαπημένη του ούτε φαίνεται ούτε ακούγεται, τις αποκαλεί μαύρες τρύπες. Από το ένα κενό στο άλλο, συμβουλεύεται τις αναμνήσεις εκείνης της εποχής για να αποσπάται. Κλείνοντας τα μάτια χωρίς καν να χρειάζεται να συγκεντρωθεί, ξαναβλέπει τη Nielle να περπατά, να μιλά ή να ανεβαίνει τη σκάλα. Τη θαυμάζει όπως ξεφυλλίζει κανείς ένα περιοδικό, σελίδα τη σελίδα.
Κι όμως, αυτές τις μαύρες τρύπες πρέπει να τις ξαναζήσει. Είναι σημαντικοί κρίκοι της διαταραχής που τον κρατά δεμένο.
— Nielle! Δώσε μου ένα σημάδι ζωής, μου γίνεται το αίμα νερό απ’ την αγωνία… κι ας είναι γουρουνίσιο! … — Καμιά είδηση, καμιά πληροφορία για τις ιδέες της, ούτε ίχνος λέξης! Δεν είναι τόσο η αβεβαιότητα για την εξέλιξη του κειμένου που με αποσυντονίζει, όσο η αδυναμία να αισθανθώ τη ζεστασιά της. Είναι άραγε αυταπάτη να νιώθω πως πάλλομαι σιωπηλά στην παρουσία της, εκείνης που ξαναδίνει ανάσα στη ζωή μου; Και αυτά τα ανησυχητικά βήματα, που λειτουργούν σαν κλεισίματα του ματιού προειδοποιώντας με για μια πιθανή επίσκεψη, δεν είναι παρά μια μακριά ακολουθία ψεύτικων συναγερμών.
Χαμένος μέσα στις σιωπές της, έβλεπε τα πάντα να μαραίνονται. Μόλις τον ξυπνούσαν τα βήματα της Nielle, όλα άρχιζαν να λαμπυρίζουν. Γρήγορα έβαζε τάξη στο χάος του διαμερίσματος. Μάταια, κάθε φορά, γιατί εκείνη συνέχιζε πάντοτε ίσια τον δρόμο της.
Μια χαρά που πήγε στράφι, μια βαριά ροπαλιά στις ψευδαισθήσεις του. Όμως το ηθικό του επέστρεφε γρήγορα· τουλάχιστον είχε γίνει η καθαριότητα.
— Αναπόφευκτα αυτά τα αποβλακωτικά τηλεφωνήματα! Στο κάτω κάτω, μόνο αυτή τη χλιαρή λύση έχω για να καθησυχάζομαι.
— …Γεια σου, Mia, ο Damien είμαι! Είναι εκεί η αδελφή σου;
— Όχι! Έχει βγει!
— Μπορείς να της πεις ότι ανησυχώ; … Έχω κολλήσει στην πρόοδο της δουλειάς μου επειδή δεν έχω ακόμη λάβει το κείμενό της.
— Εντάξει, Damien! Σου υπόσχομαι ότι θα της μεταφέρω το μήνυμα. Θα της προτείνω μάλιστα να περάσει να σε δει αύριο. Καθησυχάστηκες; …
— Ναι, σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ, καλή σου μέρα, Mia!
Ακουμπώντας απαλά το ακουστικό στη συσκευή, αυτή τη φορά με τηλεπάθεια, αντάμειβε τη Mia για τη γενναιοδωρία, τη λεπτότητα και κυρίως την προθυμία της να τον ακούσει, χαρίζοντάς της ευφάνταστες σκέψεις.
***
Ο ονειροπαθής εξετάζει τις ρωγμές που τρέχουν κατά μήκος των δοκαριών, τις μοναδικές απαντήσεις στα πολυάριθμα νοητικά του μηνύματα. Για τον άρρωστο ονειρευτή που θυμάται, αυτές οι χαραμάδες παραπέμπουν κυνικά σ’ εκείνη την άλλη ρωγμή που προσπαθούσε όσο καλύτερα μπορούσε να στοκάρει: τον διαλυμένο του γάμο. Συχνά, στις απουσίες της Nielle, για να αλλάξει παραστάσεις και να «ανακαινίσει τον εαυτό του», όπως έλεγε, επισκεπτόταν την ανασυγκροτημένη οικογένεια. Τη Mylène, τον François και τη Lysianne.
Έσερνε μαζί του τον πόνο του, αλλά το καθήκον τον τραβούσε μπροστά. Για το καλό όλων, και κυρίως για το καλό της κόρης του, ήθελε να διατηρήσει και να βελτιώσει αυτή την εμπειρία, δημιουργώντας τις καλύτερες δυνατές συνθήκες σχέσεων. Ένιωθε διχασμένος μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, με την αμφιθυμία των συναισθημάτων του να αιωρείται ανάμεσα στη λύπη για το διαζύγιο και στην αγάπη του για τη Nielle.
Συχνά, άλλωστε, μιλούσε με τη Mylène, τη συνετή σύμβουλο των πρωτόγνωρων σχέσεών του, για αυτές τις αποπροσανατολιστικές εξελίξεις με τη γειτόνισσα από πάνω. Η Nielle, εξίσου σειρήνα αλλά πολύ πιο απτή από εκείνη την άλλη μορφή που δέσποζε ακόμη ψηλότερα… τη Marilyn.
Κάθε επιστροφή του στο εργαστήριο έκλεινε με μια πνιχτή ερωτική εξομολόγηση…
— Ο Damien επέστρεψε, αγάπη μου!
Ύστερα, ανάλογα με την πηγή των θορύβων, εγκαθίστατο στο σημείο όπου η ακοή θα γεννούσε τις πιο γόνιμες πνευματικές φαντασιοκοπίες.
— Έχω τη διαίσθηση πως είσαι εκεί πάνω, Nielle. Ακούω τα πολύτιμα βήματά σου.
Μα τι κάνει ο Lou Jobim με σμόκιν στο πίσω μπαλκόνι μου; Μήπως έχει κιόλας γίνει εραστής σου και, από λεπτότητα, σε περιμένει όπως θα έκανα εγώ, περίλυπος, αναρωτώμενος γιατί λείπει ένα κόκκινο χαλί από τη σκάλα; Ανάθεμα! … Η περιέργεια με τσιμπά εκεί όπου είμαι πιο ευαίσθητος: στη λογική. Η καλύτερη αλοιφή για να καταπραΰνει κανείς το μυστήριο είναι η συλλογή πληροφοριών.
Χωρίς να περιμένει, ο Damien βγήκε να συναντήσει τον μάγειρα, ο οποίος συλλογιζόταν φωναχτά μια απλή μέθοδο για το τρίψιμο των σκευών του.
Η πόρτα που οδηγούσε στον τρίτο ήταν ανοιχτή και άφηνε να φανεί εκείνη η απότομη σκάλα. Αυτό το στενό πέρασμα ενεργοποιούσε ένα τραύμα στον ονειρευτή. Λανθάνον σύμβολο απελπισίας.
Αποφεύγοντας να δώσει την εντύπωση πως χώνει τη μύτη του παντού, ο Damien πλησίασε το γαστρονομικό φαινόμενο και του εξέθεσε τις υπαρξιακές του αμφιβολίες, φροντίζοντας ωστόσο να μην αναφέρει την πραγματική τους πηγή: την κοινή τους γειτόνισσα.
Υπεροπτικά εμπνευσμένος από την κοσμική του αμφίεση, μέσα σε μια αστραπή ιδιοφυΐας, ο μάγειρας έλυσε ακαριαία την αγωνία του Damien.
— Ξέρεις, όταν βρίσκεσαι στην άκρη της αβύσσου, καλύτερα να πέσεις μέσα! … Αν καταφέρεις να βγεις, ξαναφτάνεις στην άκρη του γκρεμού και έχεις την εντύπωση πως γλίτωσες οριστικά. Αν δεν τα καταφέρεις, ξαναδοκιμάζεις σε μια άλλη ζωή.
Έκπληκτος από τη διαβεβαίωση του Lou αλλά ακόμη διαυγής, ο Damien ρώτησε επιδέξια ποιος λόγος δικαιολογούσε μια τόσο επίσημη εμφάνιση.
— Ετοιμαζόμαστε να πάμε σε μια γευσιγνωσία σετσουανέζικων εδεσμάτων…
— Εμείς;!
— … Ναι, η Nielle κι εγώ. Θα συναντήσουμε εκεί ανθρώπους της τζετ σετ. Έχω μάλιστα επενδύσει σε κάτι εξαιρετικά κομψές και πολύ «in» επαγγελματικές κάρτες, για να εντυπωσιάσω αυτά τα μέλη της υψηλής κοινωνίας. Και η παρουσία της Nielle μόνο καλό μπορεί να μου κάνει…
… Άλλωστε, να τη! … Nielle, έρχεσαι; …
Η συζήτηση είχε σταματήσει· η στρατηγική βρισκόταν πλέον στη σιωπή των εσωτερικών διαπιστώσεων του Damien.
— Μα γιατί δεν κατεβαίνει; Από εκεί που βρίσκομαι, δεν μπορώ να τη δω. — Τι κάνει ακίνητη στην κορυφή της σκάλας; Το βλέμμα του Lou και τα ελαφρά τριξίματα στο τελευταίο σκαλοπάτι μού δείχνουν ξεκάθαρα πως είναι πράγματι εκεί! — Τι λόγο έχει αυτός να μου την κρύβει κάθε φορά που μια κίνηση θα μπορούσε να μου την αποκαλύψει; Ζηλεύει και την κρατά για τον εαυτό του.
Απολύτως τίποτε να δει κανείς; Όχι! Χωρίς αμφιβολία θαυμαστά όμορφη και γοητευτική, ακτινοβολούσε. Ο Damien δεν καταλάβαινε πια τίποτε. Κανονικά, αυτή η ψευδαίσθηση εμφανιζόταν μόνο στις πιο εξαίσιες φαντασιώσεις του.
Χάρη στην ικανότητά του να απογυμνώνεται από το σώμα του μέσω της φαντασίας, από πνεύμα σε πνεύμα, την περιέγραφε και την εξυμνούσε.
— Αυτό άραγε σημαίνει «λάμπεις διά της απουσίας σου»; … Διακρίνω ένα σεραφικό φως να έρχεται από το σημείο όπου κρύβεσαι, γαλήνια και ήρεμη σαν γλυκό πρωινό. Κομψή και λυγερή, προβάλλεις περήφανα μέσα σε ένα κομψό μαύρο σατέν βραδινό φόρεμα, με βαθιά ανοιχτή πλάτη που σε αποκαλύπτει ως τη μέση. Αρχοντική, φοράς στον λαιμό ένα ανεκτίμητο κολιέ σαν προνόμιο, ένα οικογενειακό κόσμημα που θαρρείς πως ξαναβρήκες. Η πιο μαγευτική εταίρα αυτού του μοδάτου πάρτι θα είσαι εσύ!
Σ’ ευχαριστώ, Nielle! Σ’ ευχαριστώ που με κάνεις να ζω μια τόσο παράξενα αξέχαστη στιγμή. Αυτό το παραμυθένιο φως θα μείνει απόρθητο μέσα στην ψυχή μου, ακόμη κι αν κρυφτείς από τα μάτια μου για όλη την αιωνιότητα.
Η απογοήτευση που δεν μπορούσε να θαυμάσει τη μούσα να φεύγει προς τις κοινωνικές της κατακτήσεις δεν τον κλόνισε, γιατί μόλις είχε ξεπεράσει τα φαινόμενα.
— Καλό βράδυ, Lou, εγώ μπαίνω μέσα. Α! Χαιρέτησέ μου τη Nielle, … εντάξει;
Εκείνη τη νύχτα κοιμήθηκε ελάχιστα, ενθουσιασμένος από όσα είχε αντιληφθεί την προηγουμένη, αλλά κυρίως από τη σκέψη ότι η Nielle θα τον πλησίαζε το πρωί. Ένα αληθινό όραμα και μια ολοζώντανη πραγματικότητα. Η Nielle, αστραφτερή, θα φώτιζε τη μέρα του.
Κι όμως, μόλις σηκώθηκε, εμφανίστηκαν αμφιβολίες. Έφταιγε ο ωροσκόπος του στον Καρκίνο; Μια υπερδραστήρια Μαύρη Σελήνη; Ή, ηλιθιωδώς, μια έλλειψη από μπισκότα τύχης! … Παράλογες ερωτήσεις.
Κατευθύνοντας τη δημιουργικότητά του στην αναζήτηση μιας κάπως παρουσιάσιμης, σχετικά φρέσκιας όψης, ο Damien γινόταν όλο και πιο νευρικός. Η εμφανής αιτία: ο καφές· η πραγματική: η αμηχανία για το πώς θα κατέληγε η συνάντηση. Κι ύστερα…! Επιτέλους, η Nielle εμφανίστηκε στο κατώφλι του με τρία απαλά χτυπήματα στην πόρτα.
— Καλημέρα! Πέρασε, σε παρακαλώ. Κάθισε!
Μπίνγκο; … Παγωνιά! — Ποτέ δεν την είχε νιώσει τόσο ψυχρή, τόσο μακρινή, τόσο υπεροπτική. Συνέπειες της αστικής συνάθροισης; … Με εμφανή περιφρόνηση, εξέταζε την καρέκλα που της είχε υποδείξει ο Damien. Χρησιμοποίησε μόνο την άκρη του καθίσματος, σαν ο περιορισμός της επαφής να εμπόδιζε τη δημιουργία δεσμών και να της επέτρεπε να ξεμπερδέψει ευκολότερα. Προσπαθούσε άραγε να καταστρέψει μια διαβολική δύναμη γοητείας αντάξια ενός Ρασπούτιν — δύναμη με την οποία, ολοφάνερα, ο καλλιτέχνης δεν ήταν προικισμένος;
Ύστερα του μίλησε, με μια παγωμένη χροιά στη φωνή.
— Λοιπόν! (Σαν προειδοποίηση)
— Είμαι εδώ για να διευθετήσω κι άλλες λεπτομέρειες της συνεργασίας μου. Τα μάτια της δεν είχαν λάμψη. Δεν ανοιγόκλεινε τα βλέφαρα. — Πρώτα απ’ όλα! … Θέλω να είναι ξεκάθαρο μεταξύ μας: επαγγελματική σχέση και τίποτε άλλο! επέμενε. — Κατάλαβες; … Αν αντιληφθώ ότι αναπτύσσεις οποιοδήποτε συναίσθημα για μένα, θα διακόψω αμέσως τη συνεργασία μου. Το έπιασες; …
Ατάραχος, ωθούμενος από την ανάγκη της στιγμής, επιστράτευσε στο έπακρο το μικρό ποσοστό πραγματισμού που του παραχωρούσε η προσωπικότητά του. Με αφελές ύφος, μολονότι αγνοούσε αν η Nielle διέθετε συγγραφικό ταλέντο — της αναγνώριζε πάντως μεγάλη πολυμάθεια —, προσπάθησε να την αποσυντονίσει πηγαίνοντας κατευθείαν στην καρδιά του ζητήματος.
— Άρχισες να δουλεύεις; … Να γράφεις; …
— Όχι! … Όχι ακριβώς… Αλλά νομίζω πως έχω μια πιο πρωτότυπη ιδέα από τη δική σου. Αντί να φανταστούμε μια μάγισσα που γίνεται νεράιδα, ας πάρουμε τον αντίστροφο δρόμο. Μια νεράιδα που μεταμορφώνεται σε μάγισσα όσο εξελίσσεται η ιστορία. — Λοιπόν! … Εντάξει; … Φεύγω. Γεια!
Χωρίς άλλη λέξη, εγκατέλειπε την τρώγλη του εικονογράφου, παραλείποντας να απαριθμήσει τους υπόλοιπους όρους της συμφωνίας. — Εκστατικός! — Ο Damien, σαστισμένος, έμενε καθισμένος, κοιτάζοντάς την λυπημένα να φεύγει, κι έπειτα συνέχιζε εκείνον τον προβληματισμό που είχε αρχίσει πριν από την άφιξη της αγαπημένης του.
— Γιατί ήσουν τόσο απόμακρη, Nielle; Γιατί; … Είμαι αποκρουστικός! Αλλά μήπως είμαι λεπρός;
Κατά βάθος, είναι φυσιολογικό να παρουσιάζεται κανείς με μια τόσο αποφασιστικά επαγγελματική πρόθεση. — Ήταν όμως απαραίτητο να με αποτελειώσεις με εκείνο το υπονοούμενο, αυτό το «και τίποτε άλλο!»;
Δεν θα σου ορμούσα ούτε, ακόμη χειρότερα, θα σε βίαζα! Επιπλέον, με πλήγωσες ξεριζώνοντας και στραγγίζοντας από αυτή την ανταλλαγή κάθε ανθρώπινο συναίσθημα· εσύ, ξαφνικά στωική και αμετακίνητη.
Σ’ εκείνο το σύντομο λογύδριό σου υποτίμησες την αγάπη που ήδη έτρεφα για σένα! Οι στόχοι της συμπεριφοράς σου, ολοφάνερα σχεδιασμένοι και υιοθετημένοι επίτηδες για να ψυχράνουν τους μελλοντικούς μου πόθους, αυτοαναιρούνται. Σε ξαναείδα. Μύρισα ξανά εκείνο το άρωμα που, σαν γλυκό αεράκι του Ιουνίου, στεφάνωνε το σώμα σου. Θα σε ξαναδώ και θα σκεπάσεις τις ονειροπολήσεις μου με τρυφερές εντυπώσεις, με εκείνη την ευωδιά που, μέσα στην ψυχή μου, σε προδίδει.
Αυτή η ανάμνηση, σερβιρισμένη «on the rocks», με υπερβολικά πολύ πάγο, δεν προμηνύει τίποτε καλό για όσες ακολουθούν. Βουβό, το παρόν σβήνει μπροστά σ’ ένα φλύαρο παρελθόν. Η ψυχρότητα της Nielle τον είχε πλήξει σε βαθμό που δεν φανταζόταν.
Με το παρουσιαστικό που αποδίδουμε σ’ ένα ζόμπι, ο ονειροπαθής αρπάζει έναν μαρκαδόρο που ο σημερινός ένοικος είχε αφήσει πάνω σε ένα από τα βοηθητικά τραπεζάκια του. Το μικρότερο. — Έχοντας ξεχάσει εντελώς πως το διαμέρισμα δεν ήταν πια δικό του, χαράζει δύο πλατιές μαύρες γραμμές σ’ έναν άδειο τοίχο του σαλονιού. Δύο κάθετες γραμμές, δύο σημάδια που παριστάνουν δύο μέρες αναμονής. Δύο ατέλειωτες μέρες χωρίς να δει τη Nielle. Αιχμάλωτος της αγάπης του, πνιγμένος στη δίνη των φαντασιώσεών του, βλέπει τώρα την εικόνα μιας μάγισσας με δέρμα νεράιδας να στολίζει το κελί των αναμνήσεών του, ξυπνώντας μέσα του την εικόνα ενός κελιού ταπετσαρισμένου με ένα και μοναδικό, υπερμεγέθες «centerfold».
Ο ονειροπαθής ετοιμάζεται να χαράξει άλλη μία γραμμή, όταν σκέφτεται την τρίτη μέρα…!
Παρατείνοντας στον τέταρτο καφέ την απόλαυση της πρώτης πρωινής γουλιάς, ο Damien δεχόταν μια απρόσμενη επίσκεψη. Η εξαιρετική συνεργάτιδά του συνοδευόταν από τον «αρχιμάγειρα», ο οποίος άνοιξε αμέσως τη συζήτηση.
— Να ο καλλιτέχνης! … Σου φέρνω πίσω εκείνη την ανθολογία για το χιούμορ που μου είχες δανείσει. Μου άρεσε πολύ! … Ιδίως εκείνο το κεφάλαιο για το μαύρο χιούμορ, πιο συγκεκριμένα…
Ο Lou μιλούσε, περιέγραφε, ξεκαρδιζόταν, πιτσιλώντας με σάλια εδώ κι εκεί.
Η μορφή της λογοτεχνικής ανάλυσης; … Ο Damien δεν είχε ιδέα. — Το θέμα που τον έκαιγε βρισκόταν εκεί, μπροστά του. Η Nielle ακτινοβολούσε ξανά.
Γύρω τους; … Σχεδόν απόλυτο κενό. Η φωνή του μάγειρα υπέστη μια απατηλή εξαφάνιση. Η πραγματικότητα το έβαζε στα πόδια, παίρνοντας μαζί της και τα έπιπλα! Αν η πραγματικότητα το ’χε σκάσει, το όνειρο είχε καρπίσει. — Ούτε λέξη. Απέναντί της, ο Damien παραληρούσε μέσα στο μυαλό του.
— Αγαπώ τα μάτια σου, Nielle. Το βλέμμα μου κολυμπά μέσα τους. Όχι! … Πνίγεται εκεί, παλεύει. Με εξυψώνουν και υποβάλλουν σιωπηρά ένα πάθος ευλαβικό και αφιερωμένο στην τρυφερότητα. Ένα ορατόριο! — Αγαπώ τα σγουρά μαλλιά σου. Ελεύθερα, τα δάχτυλά μου θα χόρευαν εκεί για πάντα, αργά, αγγίζοντας ανεπαίσθητα το ένα το άλλο καθώς θα ακολουθούσαν τις ίδιες καμπύλες και θα χάιδευαν το τριχωτό της κεφαλής σου. — Αγαπώ τα χείλη σου, ούτε λεπτά ούτε σαρκώδη. Επικοινωνούν με ηδονικό τρόπο. Σε ηρεμία προσκαλούν στο φιλί· σε κίνηση αναζωπυρώνουν μια επικίνδυνη φωτιά. Δελεαστικά όπως η ζωή σου! Αν η μοίρα σού είχε χαρίσει ύπαρξη στον αιώνα της Αναγέννησης, εκείνη η περίοδος καλλιτεχνικής αφύπνισης θα ήταν ακόμη πιο μεγαλειώδης και πιο σημαδιακή. Ο Boltraffio θα ήξερε να ζωγραφίσει την πιο μύχια αντανάκλαση της ψυχής σου. Μα τι φρικτό μαρτύριο θα ζούσε ο δάσκαλος Leonardo da Vinci, εξοργισμένος από την αδυναμία του να αποδώσει το χαμόγελό σου.
Πιο πίσω στους αιώνες…! Χάρη και δύναμη έμπνευσης στην πέτρα, κομψότητα και τεχνοτροπία στους όγκους, ισορροπία και πιστότητα — αυτοί θα ήταν οι στόχοι που θα έθετε στον εαυτό του ο θρυλικός Έλληνας γλύπτης Πυγμαλίων μπροστά στο πρότυπο που θα ήσουν εσύ…
Ήταν εκεί, ο ένας απέναντι στον άλλο…· εκείνος την έβλεπε να χαμογελά, εκείνη τον ένιωθε να ταξιδεύει. Διασκεδάζοντας με τη λατρευτική στάση του Damien, δεν έλεγε τίποτε, αφήνοντάς τον να τη θαυμάζει.
Ξαφνικά, η κρυστάλλινη περιπλάνηση έσπασε σε χίλια κομμάτια. Διαπιστώνοντας την απομόνωση στην οποία ο ονειροπαθής τον είχε βάλει εντελώς άθελά του, ο Lou, ενοχλημένος, ύψωσε τη φωνή αποχαιρετώντας κι έπειτα πήρε τη Nielle μαζί του έξω.
Ζήλευε τον μάγειρα για τον ρόλο του ως άμεσου γείτονα. Αυτό το πλαίσιο, αυτός ο ρόλος, αυτή η τύχη τού επέτρεπαν να συναναστρέφεται τη Nielle καθημερινά.
— Με εξοργίζουν όλοι αυτοί οι τύποι που έχουν την ευτυχία να την πλησιάζουν. Με κάνουν έξω φρενών όσοι, ακόμη πιο κοντά, έχουν το δικαίωμα να εισπνέουν τη μυρωδιά του σώματός της, αυτοί οι εκλεκτοί που έχουν την τύχη να διεισδύουν, χάρη στη Nielle, σ’ εκείνο το καταραμένο αιώνιο θηλυκό που με στοιχειώνει, που μου κόβει τα φτερά.
Μούσα! Μούσα που φιμώνεις την ολοκλήρωσή μου ως κάθαρμα αρσενικό! Παράδοξη γυναίκα, φειδωλή στην προσοχή και πληθωρική στις εκδηλώσεις, γιατί να με προικίσεις με έναν δεύτερο κεραυνοβόλο έρωτα; … Για να εξασφαλίσεις την εκτίμησή μου; κατέληγε ο Damien, τολμώντας να ξανακολλήσει τις ονειροπολήσεις του.
Η κούραση αρχίζει να αποβλακώνει τον ονειροπαθή. Δεν μπορεί πια να προσφύγει στο ημερολόγιό του· το αντικείμενο τον απωθεί. Δεν μπορεί πια να κοιτάξει τη φωτογραφία: εκείνη, σαν ασυνεπής δικαστής, απορρίπτει την υπόθεσή του. Έχοντας χάσει την υπομονή του με το alter ego του — αυτόν τον διπλό κάτω από το δέρμα του, αυτό το «εκείνος» που φοβάται —, διαπιστώνει πως στην πραγματικότητα φοβάται τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν αντέχει πια να βλέπει το διαμέρισμα, που τον τυφλώνει με παλιές σκηνές φθαρμένες ως τη σκόνη από την αδιάκοπη ανάκληση. Κλείνει τα μάτια.
Εδώ και μερικές ώρες, η μουσική έχει σωπάσει, δίνοντας τη θέση της στη φασαρία του δρόμου και στις δονήσεις του παλιού ψυγείου του διαμερίσματος.