ΚΕΦΑΛΑΙΟ X
Το κέντρο της καταιγίδας δεν βρίσκεται ακόμη από πάνω του. Η βία της μεγαλώνει ύπουλα. Η ηλεκτρομαγνητική ισχύς εντείνει τα ίχνη, τα σημάδια της επιστροφής προς τα πίσω. Οι χρόνοι που πέρασαν χαλιναγωγούν το παρόν, το ζαλίζουν. Το θηρίο ονειρεύεται, συστρέφεται από τον πόνο· απ’ έξω, τίποτε δεν φαίνεται.
Οι φωνές συνωστίζονται, οι ακουστικές ψευδαισθήσεις επιμένουν να τον καταστρέψουν, μα τον αναγκάζουν να παλέψει για την επιβίωσή του. Απέναντί του, αυτά τα δηλητηριασμένα οράματα τον αντιμετωπίζουν και τον προκαλούν σε μονομαχία, όμως το εφευρετικό του πνεύμα τον οδηγεί να θεωρεί αυτή την εμπειρία ένα είδος ψυχολογικής ομοιοπαθητικής…
Σε λίγο, δεκαοκτώ η ώρα. Η συνηθισμένη ώρα των τηλεοπτικών ειδήσεων: ένα οδυνηρό αλλά αναγκαίο κακό. Υπερβολικά πολλές, οι συμφορές καταφθάνουν κατά ομάδες. Παντού στον κόσμο, εδώ και αμέτρητους αιώνες, ο ένας ξεκάνει τον άλλον. (Ήθη και έθιμα;…)
Ο ονειροπαθής δεν χρειάζεται τη βοήθεια κανενός για να ασκήσει βία στον εαυτό του. Του αρκεί να ανοίξει τις βαλβίδες της μνήμης του και να αφεθεί, με σπρωξιές, να οδηγηθεί ως εκείνη την περίοδο που περιστρεφόταν γύρω από τη μούσα του. Παραπλανημένος μέσα στο ίδιο του το μαρτύριο από τη θαλπωρή του μαλακού καναπέ, αφήνεται στον Beethoven να τον νανουρίσει στην οδύσσειά του.
Το δεξί του χέρι ζωντανεύει και ξεμουδιάζει, ενώ τα δάχτυλά του εκτελούν μια κυκλοτερή κίνηση. Αυτή η ενστικτώδης χειρονομία είναι η ασυνείδητη επανάληψη της πράξης της γραφής που, άλλοτε, κατάφερνε να χαστουκίζει τις δύσκολες ώρες του. Η επικοινωνία γεννά την κατανόηση…
— Επικοινωνία! Επικοινωνία! Αυτός είναι ο μόνος στόχος που μου έχει απομείνει στο μυαλό! αναφωνούσε ο Damien, στέλνοντας έναν μακρύ και δυνατό αναστεναγμό προς τον τρίτο. — Να της γράψω; … Πάλι, χωρίς απάντηση; … Πόσα γράμματα έχω συντάξει μέσα στη δυσφορία λέξεων που δεν επέστρεψαν ποτέ ως η ζεστασιά ενός ευχαριστώ ή, πιο επίσημα, ως μια επιβεβαίωση παραλαβής; … Πώς να την κάνω να αναγνωρίσει στον εαυτό της μια γυναίκα με ισχυρή θέληση, μια «Hard Headed Woman», την αυθεντική μούσα της δημιουργικής μου ιδιοφυΐας; Με ποιο τέχνασμα να την κάνω να αποθησαυρίζει αρμονικά το πάθος μου και να την παρακινήσω να απαλύνει τα μηνύματά μου, ώσπου τελικά να συνδέσει το ίδιο της το σπίτι μ’ εμένα; …
Μπλοκαρισμένος στην έμπνευσή του από την αμετάβλητη ψυχραιμία της γειτόνισσάς του, αξιολογούσε, ζύγιζε τα ευαίσθητα σημεία του Σκορπιού που ήταν η Nielle. Αναζητούσε την καταλληλότερη λογοτεχνική μορφή, εκείνη που αλάνθαστα θα απέδιδε με χάρη τις προθέσεις του, από τις πιο διστακτικές ως τις πιο ρητές.
— Έχω τόσα πράγματα να της πω. Τόσες εικόνες να μεταγράψω σε λέξεις, τόσα αισθήματα κρυμμένα στα βάθη των σκέψεών μου να της εμπιστευτώ. — Πόζα, δίχως πρόζα. — Ένα ποίημα; … Ίσως; … — Δεν θα έχω την πρωτοτυπία του Carlos, αφού δεν διαθέτω ούτε τις γνώσεις του ούτε το λιτό και άμεσο ύφος του· όμως ο λυρισμός θα γίνει προέκταση της ψυχής μου.
Χωρίς να σταματά τη σκοπιά του, ρίχνοντας πότε πότε κλεφτές ματιές προς την πόρτα, ο Damien κάθισε αργά στο τραπέζι της κουζίνας. Μπροστά του βρίσκονταν ένα μόνο φύλλο χαρτί και μια εντελώς συνηθισμένη πένα. Κράτησε την αναπνοή του, αντλώντας από την κοιλιά του τη ζωτική ενέργεια απ’ όπου θα ξεπηδούσε η δημιουργία ενός ποιήματος αντάξιου της μούσας του. Ύστερα, αυθόρμητα, αθώος στιχοπλόκος, έγραψε μερικές παράφωνες στροφές που αργότερα τελειοποίησε…
(Η συνάντηση μιας νεράιδας…
Ένα όνειρο μέσα στην πραγματικότητα.
Σαγηνευτική ομορφιά!
Όμορφο μάγεμα…
ή ασυνείδητη κακία;
Γρήγορα, να ξεχάσεις
Εκείνο το έκτρωμα που στο πλατύσκαλό σου
Γύρευε, για να ανακουφιστεί,
Μια ψυχή που για μια στιγμή…
…τον είχε ταράξει.
Γρήγορα! Να προσφέρω μια τρελή ιδέα!
Μια ευχή να βοηθήσω
Όλες τις μάγισσες που κάηκαν,
Αμείλικτα,
Από τους νόμους του ξένου.
Και σ’ ένα μέλλον απτό,
Στα ουράνια μάτια σου να λουστώ,
Για να γίνω ολόκληρος.
Αιώνια…
…Μάγος, ακόμη και γητευτής!
Άνοιξέ μου την πόρτα σου,
Στο φως της ψυχής μου!)
Η πένα επιβράδυνε όταν υπέγραψε το όνομά του κάτω από εκείνο το συνονθύλευμα λέξεων, γιατί μερικοί στίχοι ξανάφερναν στην επιφάνεια την ανάμνηση μιας προσβολής προς τη νεράιδα, μιας ανοησίας που είχε ξεχάσει. Η μαγεία της λογοτεχνικής φαντασίας διαλυόταν και ο δισταγμός της τελευταίας χειρονομίας της γραφής ανέσυρε μια διαφορετική και αποκρουστική ανάμνηση…
— Ή θα μ’ αγαπάς! … Ή θα φύγεις!
Εκείνη η προειδοποίηση, που είχε εκσφενδονίσει από την τρώγλη του προς τη Nielle, είχε αποδειχθεί μικροπρέπεια ενός περήφανου και απογοητευμένου μάτσο. Χωρίς ούτε λόγο να συμπεριφερθεί έτσι ούτε, πολύ περισσότερο, τα προσόντα για να αντιστοιχεί σ’ αυτόν τον τύπο άντρα, αυτή η πολεμική ιαχή είχε σκοπό να τραβήξει την προσοχή της γειτόνισσάς του, αλλά και να εντυπωσιάσει την παρέα. Μια μικρή ομάδα νεαρών ανδρών αδοκίμαστων από τη ζωή, με τον Bruce στον ρόλο του πνευματικού αρχηγού.
Αυτοί είχαν έρθει να γεμίσουν την ελευθερία που είχε πρόσφατα αποκτήσει ο Damien μετά το συζυγικό του ναυάγιο· σε αντάλλαγμα, τον άφηναν να επωφελείται δωρεάν από τα απαγορευμένα «φαρμακεία» τους. Ήταν η μαριχουάνα, αυτή η φυτική σειρήνα, που τον είχε κάνει να ναυαγήσει στις ακτές της έπαρσης; Ή ένας έρωτας που ήδη διαισθανόταν πως ήταν αδύνατος;
Η ψυχή του ονειροπαθή υφίσταται μια αναμφισβήτητη σύγχυση που εγκαθίσταται στις μπερδεμένες διακλαδώσεις των αναμνήσεών του. Η αιτία αυτού του αποπροσανατολισμού βρίσκεται σ’ εκείνο το φλας μπακ που είχε παρεισφρήσει υποκειμενικά κατά τη σύνταξη του ποιήματος, πιο συγκεκριμένα όταν το είχε μονογράψει. Αυτή η ζάλη τού αποσπά ξανά την εντύπωση πως έχει γίνει η ανάμνηση κάποιου άλλου… Σαν αναπήδηση, αντήχηση, ένα τίναγμα από την εμμονή του με τον αριθμό δύο: η δομή της αμφιβολίας επιβάλλει κατηγορηματικά τουλάχιστον δύο κατευθύνσεις. Πρησμένος από σκεπτικισμό, αυτό το βάσανο που τον κατατρύχει υπονομεύει την αυτοπεποίθησή του. Η αποφασιστικότητά του ξεθωριάζει.
Να ξαναβρεί τον εαυτό του χάρη σε μια αφελή λύση; … Γιατί όχι! — Να δεκαπλασιάσει το πρόβλημά του για να το κάνει αναιμικό!
Καθώς ο χρόνος του ήταν μετρημένος, αφού είχε προγραμματίσει ένα εικοσιτετράωρο βαθιάς ενδοσκόπησης, επέλεξε να πει ψέματα στον εαυτό του εισάγοντας έναν αναχρονισμό σ’ αυτή την οριοθετημένη εκτύλιξη του παρελθόντος του. Να σκάψει στη μνήμη του, να ψάξει σ’ εκείνες τις κυψέλες όπου κρύβονται αμφίβολες περιπέτειες που έζησε με την ομάδα των νεαρών κατεργάρηδων.
Ο ονειροπαθής φαντάζεται τον εαυτό του, τον Damien, καθισμένο εκεί μπροστά σ’ αυτές τις ρίμες γραμμένες σε γαλάζιο χαρτί, να εξαπατά τον ίδιο του τον εαυτό. Το χρονικό ψέμα είναι αναγκαίο, γιατί εκείνη τη χρονιά η μνήμη του τον μετέφερε ακόμη πιο μακριά, προς τα πίσω…
— Θυμάμαι! … ? … ! Περίπου δύο εβδομάδες μετά από εκείνο το φρικτό τελεσίγραφο προς τη Nielle! … Είχα αναγκαστεί να φύγω από την πόλη και να πάω στην εξοχή για να συνέλθω. Η ίδια η ιδέα του διαζυγίου δεν με επηρέαζε, όμως μου έλειπαν η απαλότητα του δέρματος και οι λεπτές τρυφερότητες της Mylène.
Πριν φύγω για να ξεκουραστώ στο σπίτι των τόσο γενναιόδωρων γονιών μου, είχα δώσει τα κλειδιά της τρώγλης μου στον Bruce Brouillette, λέγοντάς του ανέμελα να την εκμεταλλευτεί όσο περισσότερο μπορούσε… Όμως τα όρια του ενός δεν είναι υποχρεωτικά και τα όρια του άλλου. Η σχετικότητα ίσχυε ακόμη και για την αρχή της ελευθερίας.
Κατά συνέπεια! … Όταν επέστρεψα, αντίκρισα αυτή την… άγρια αθλιότητα που είχαν προκαλέσει ο Bruce και η παραβατική του παρέα. — Ολοκληρωτική διάλυση. — Με την πρώτη ματιά, μόνο δύο άδεια μπουκάλια σαμπάνιας έδιναν λίγη επισημότητα στο κατάλυμά μου. Το υπνοδωμάτιο ήταν άνω κάτω· στην κουζίνα, κρούστες από πίτσα ξεραίνονταν στα πιάτα αποκλειστικά για την ευχαρίστηση μερικών μυγών· ο αφρώδης οίνος είχε καταναλωθεί· το ντους, από την άλλη, έτρεχε με όλη του τη δύναμη. Κάποιος έκλεισε το νερό…! — Από το μικρό δωμάτιο, με περίπου τις ίδιες διαστάσεις με την τουαλέτα ενός αεροπλάνου, βγήκε τότε μια νεαρή γυναίκα τυλιγμένη στη ρόμπα μου. Αθώα και αμήχανη μπροστά στην παρουσία μου, έμοιαζε τυλιγμένη σ’ ένα σύννεφο ατμού που δραπέτευε μαζί της από εκείνο το στενό κουτί, μια παγίδα για όποιον παθαίνει κλειστοφοβία στο ασανσέρ. — Μόλις είχε κάνει ντους εκεί.
Έμοιαζε περίπου δεκαέξι ή δεκαεπτά χρονών και είχε, αν μου επιτρέπεται να το πω…, μάτια σ’ ένα «Nielle» γαλάζιο. Η σύγκριση γαργάλησε αμέσως τον μηχανισμό της φαντασίας μου. Ωστόσο, η νεότητά της και η αμηχανία της επέβαλλαν πάνω απ’ όλα μια προφανή αλήθεια: η κατάσταση απαιτούσε να την προστατεύσω.
Εξαρχής, καθόλου ξαφνιασμένος από την άφιξή μου, ο Mike, ο διακινητής ναρκωτικών της παρέας, μου απηύθυνε τον λόγο και προσπάθησε να με παρασύρει στις πράξεις τους, με την αισχρή αυτοπεποίθηση κάποιου που δεν έβλεπε κανένα πρόβλημα σε ό,τι μόλις είχε συμβεί.
— … είναι όμορφη! Ε; … Η σειρά σου! … Εμείς κάναμε ήδη ό,τι θέλαμε! Έτσι δεν είναι, Bruce?!
— Ακριβώς, man! … Και να άκουγες μόνο όλα όσα της κάναμε να περάσει! Χα! Χα!
Ο Bruce απαντούσε χωρίς ντροπή ή αμηχανία απλώς από καυχησιολογία; … Αλήθεια, ψέμα ή κομπορρημοσύνη; … Δεν είχε σημασία! Αποσβολωμένος, γινόμουν ο ακούσιος συνένοχος της συμπεριφοράς τους.
Κολλημένος στην έμμονη ιδέα του, ο Mike επανέλαβε την άσεμνη πρότασή του…
— … Έλα, Damien, η σειρά σου! … Δεν θα πει λέξη! Έτσι δεν είναι, Sophie;
— Όχι! Δεν θέλω άλλο. Φτάνει πια…!
Από εκείνη την επίμονη πρόταση του νεαρού διεστραμμένου και μετά, εκείνη δεν μιλούσε παρά μόνο για να φύγει. Ανήσυχη, μου έριχνε το ίδιο βλέμμα αηδίας, την ίδια έκφραση απόρριψης που έβρισκα στη Nielle. Η ανέχεια και μια υπερβολικά μακρόχρονη αποχή διαγράφονταν στην ταλαιπωρημένη όψη μου. Χωρίς αμφιβολία την απωθούσα κι εγώ. Όμως η άρνησή της ήταν σαφής και έπρεπε να γίνει σεβαστή.
Σαν νεαροί ρόκερ σε συναυλία που αργεί να αρχίσει, και οι τέσσερις γκρίνιαζαν και διαμαρτύρονταν για την αδράνειά μου και την αντίσταση της Sophie. Μας καμάκωναν με απειλές και προειδοποιήσεις, σαν επίδοξοι μαφιόζοι αποφασισμένοι να επιβάλουν την ψευτοπροστασία τους. Μην ξέροντας πια πού να στραφώ, πήρα τη νεαρή γυναίκα μαζί μου στο μοναδικό άλλο δωμάτιο του διαμερίσματος που μπορούσε να κλείσει με κλειδωμένη πόρτα: το εργαστήριό μου.
Ακίνητος, απλώς την παρατηρούσα, προσέχοντας κυρίως την ανησυχία της. Τι άλλο μπορούσα να κάνω; Τη ρώτησα μόνο αν ήταν καλά και τι ήθελε να κάνει.
Ξαφνιασμένη που δεν της ζητούσα τίποτε άλλο, έσφιξε τη ρόμπα γύρω της και μου είπε πως ήθελε απλώς να φύγει. Αυτή η αθωότητα μού την έκανε συμπαθή, αλλά…!
Αλλά εγώ σκεφτόμουν τη Nielle!
Η εικόνα της Sophie διαλύθηκε μέσα σε μια φανταστική μεταμόρφωση και στη θέση της εμφανίστηκε εκείνη της μούσας μου. Αυτή η νοητική μεταμόρφωση είχε το απρόβλεπτο αποτέλεσμα να με καταστήσει ανειλικρινή ακόμη και στην αντίδρασή μου απέναντι στην ψευδαίσθηση.
Λαμβάνοντας υπόψη την προχωρημένη ώρα, έπειθα τον εαυτό μου πως η Nielle ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι της, ίσως διαβάζοντας σε χαλαρή στάση. Υπολογίζοντας πόσο μακριά θα μπορούσε να φτάσει η φωνή μου, δεδομένης της ακουστικής του κλειστού δωματίου, αναφώνησα με προσεκτικά μετρημένη φωνή, φροντίζοντας ώστε η Nielle, είτε κοιμόταν είτε διάβαζε, να με ακούσει, ενώ προσποιούμουν πως απευθυνόμουν στην κατάπληκτη έφηβη: «Αγαπώ τη γυναίκα. Η αποστολή μου στη γη είναι να τη βοηθώ. Αγαπώ τη Γυναίκα, με κεφαλαίο “Γ”!». Χωρίς η πρόθεση να είναι πραγματικά νοσηρή ή αναίσθητη απέναντι στον φεμινιστικό αγώνα, αυτό το παραλήρημα φιλοδοξούσε να οδηγήσει τη Nielle προς μια πιο εξιδανικευμένη αντίληψη του δημιουργού που ήμουν.
Παρατηρώντας την κατάπληξη που προκάλεσε στη Sophie αυτή η υπερβολική δόση συμπυκνωμένης τρέλας, μίλησα μαζί της πιο ειλικρινά, αλλά λιγότερο ελεύθερα.
Με πατερναλιστικό και ηθικολογικό ύφος, την προειδοποιούσα για τον κίνδυνο που διέτρεχε μέσα σε αυτού του είδους την παραπάνω από τολμηρή σχέση: ένα νεαρό κορίτσι απομονωμένο μέσα σε μια αγέλη ολέθριων λύκων. Ύστερα, για να κάνουμε τους άλλους τέσσερις να πιστέψουν πως είχαν πάρει αυτό που ήθελαν και να μπορέσει η Sophie να φύγει χωρίς νέα πίεση, αυτοσχεδιάσαμε μερικούς θορύβους πίσω από την πόρτα. Ικανοποιημένοι από αυτή τη σκηνοθεσία, οι καταπιεστές την άφησαν να φύγει. Όσο για εκείνους, εγκατέλειψαν την τρώγλη μου, επιστρέφοντάς μου το κλειδί και την αυτονομία μου.
Ανακούφιση, επιτόπου…! Ωστόσο παρέμεινε αυτή η σκέψη για την ευάλωτη θέση της Sophie και για εκείνες τις ανθρώπινες χειρονομίες που έμοιαζε να έχει πάψει να περιμένει. Αργότερα, χαμένος μέσα στη στοργική θαλπωρή του κρεβατιού μου, ονειρευόμουν βαθιά τη Nielle… Στα βάθη μου, ο πουριτανός έγερνε προς την ακολασία.
Την επομένη, οργή και καβγάς! Η Nielle ήρθε στο σπίτι μου να ξεσκίσει τις φωνητικές της χορδές κατηγορώντας με για τη φασαρία των προηγούμενων ημερών. Θλιβερή σύμπτωση. Φιλόξενη, είχε φιλοξενήσει δύο φίλες της από το Άμστερνταμ που περνούσαν από το Μόντρεαλ· καλοπροαίρετη, είχε κοιμηθεί αλλού. Είχε κάνει τα πάντα ώστε οι δύο Ολλανδέζες να απολαύσουν όσο το δυνατόν περισσότερο τη φιλοξενία της, το καταφύγιό της, τη φιλανθρωπία της, αλλά κυρίως την ησυχία και την ανάπαυση που περίμεναν να βρουν.
Δικαιολογημένα, εκείνες είχαν παραπονεθεί στη Nielle για τον θόρυβο· θεωρώντας τη γειτονιά επικίνδυνη και άθλια, την πίεσαν να μετακομίσει για τη δική της ασφάλεια κι ύστερα έφυγαν, ευχόμενές της καλή τύχη.
— Συγγνώμη! Λυπάμαι! … Έλειπα. Είχα αφήσει τα κλειδιά μου στον Bruce Brouillette και σε παρακαλώ να με πιστέψεις: αν μπορούσα να είχα προβλέψει…
— Μην προσπαθείς να με πείσεις για την αθωότητά σου, Damien! Είμαι βέβαιη πως όλη αυτή η φασαρία, όλες οι βλακείες σας, ήταν προσχεδιασμένες. Με όλη αυτή την αναστάτωση ήθελες να με ταλαιπωρήσεις! … Να μου δηλητηριάσεις τη ζωή, σαν να μην έφτανε από μόνη της η παρουσία σου!
Τουσέ!
Δεν μπόρεσα να δικαιολογηθώ ούτε καταφατικά ούτε αρνητικά. Αυτή η δριμεία λεκτική επίθεση διέλυε σε συλλαβές τις λέξεις που σχηματίζονταν στο μυαλό μου· μόνο μια υπεκφυγή μπορούσε ακόμη να της δοθεί ως εξήγηση, πράγμα που την εκνεύρισε ακόμη περισσότερο. Αδικαιολόγητες τύψεις ξεπήδησαν τότε, εκτοπίζοντας και συντρίβοντας τις αθώες επιθυμίες μου.
Στην πραγματικότητα, είχα σκοπό να τραβήξω την προσοχή. Αλλά μόνο μέσω της απουσίας μου. (Αφελής!)… Συνταρακτική ειρωνεία της μοίρας. Αυτό το τέχνασμα της απομάκρυνσης ως προσομοίωση της απουσίας είναι εκείνο που χρησιμοποιεί σήμερα η Nielle. Αυτό το άπιαστο εμπόδιο υπάρχει επειδή πιστεύει πως με είδε όπως πραγματικά είμαι. Κι όμως, υπήρξαν στιγμές που δεν εξαφανίστηκαν, χωρίς να έχω θελήσει να παρουσιαστώ στις πιο σκοτεινές μου όψεις. Μη θεωρώντας τον εαυτό μου όμορφο, ψηλό και δυνατό, έτρεφα την παράλογη ιδέα πως τελικά θα υπέκυπτε ανακαλύπτοντας τις αρετές μου. — Το γελοίο δεν σκοτώνει; … Λάθος! — Μέσα μου έχει πεθάνει η λατρεία μου για το παράλογο.
Παραμύθι! … Fairy tale! … Märchen! — Πίστευα στην ιστορία του πρίγκιπα που μεταμορφώθηκε σε βάτραχο. Αλίμονο, περιμένοντας να με φιλήσει, κάπνιζα το χορτάρι του διαβόλου. «Καπνίστε! Καπνίστε, Άρχοντα της Βατραχίας. Φάτε το στη μάπα! Θα φουσκώσετε, θα φουσκώσετε, ώσπου το “fatum” να σας κάνει χίλια κομμάτια!» Να λοιπόν! Είμαι κατακερματισμένος. Νιώθω σαν να είμαι άδειος, κι αυτό το τίποτε που συγκατοικεί σαδιστικά μαζί μου, εγώ το είχα προσκαλέσει. Παλιά, η πριγκίπισσα μου μιλούσε και με κοίταζε λίγο. Τώρα: μηδέν! Ζέρο! Τίποτα! — Ο έρωτάς μου πάσχει από τύφλωση: δεν τη βλέπω πια, ούτε εκείνη ούτε εκείνο το φως που κρύβει με τη συνενοχή των δικών της.
Ύστερα από αυτή τη σύντομη σκέψη πάνω στο αποσυγχρονισμένο φλας μπακ, ο Damien ξαναδιάβασε το ποίημα που μόλις είχε γράψει. Βάσανα και ενοχές τον σφυροκοπούσαν. Πιάνοντας την πένα του, χωρίς να σκεφτεί τις συνέπειες, διέγραψε το ρήμα «να λουστώ». Η συνείδησή του, με το θάρρος της να παραπατά προς τη φυγή, τον έκανε να κλείσει τον στίχο έτσι: «Από τα ουράνια μάτια σου, να αποσπαστώ…»
Αφού γλίστρησε μέσα σ’ έναν γαλάζιο φάκελο το κείμενο που είχε φροντίσει να ξαναγράψει καθαρά, άφησε, σύμφωνα με τα προσχηματικά τελετουργικά του, το μήνυμα χρωματισμένο από Δαμιανισμό στο παλιό γραμματοκιβώτιο του αριθμού 2379. Όχι χωρίς, για να αυξήσει τις πιθανότητές του, να αφήσει ένα φιλί στην καρδιά του χαρτιού… εκεί όπου ήταν γραμμένο το μικρό όνομα της αγαπημένης του, λίγο πριν περάσει ο ταχυδρόμος.