ΚΕΦΑΛΑΙΟ V
Το διαμέρισμα είναι άδειο. Κανείς!… Μια βόλτα για να ξεμουδιάσει η μνήμη. Εργάτες και εργάτριες, σαν ολοκληρωμένα κυκλώματα, ανταποκρίνονται στο κάλεσμα του μεροκάματου. Στα μεσαία κύματα, είναι η ώρα των νευρικών ραδιοφωνικών παραγωγών. Είναι επίσης η στιγμή που ο κολομβιανός λαός, μεταξύ άλλων, υφίσταται τη μέγιστη εκμετάλλευση. Μα το κακό έχει ήδη γίνει. Δεν το σκεφτόμαστε πια· το αναλογιζόμαστε καθώς το γευόμαστε…
Στο μυαλό του ονειροπαθούς, τα πάντα γίνονται αφορμή για σχόλιο. Προχωρεί, στρίβει αριστερά ή δεξιά, κατά το κέφι των φωτεινών σηματοδοτών. Περιπλανιέται. Ένα κορδόνι του λύνεται. Χωρίς να κόψει το νήμα των σκέψεών του, ο Damien σκύβει, το ξαναδένει μηχανικά και συνεχίζει τον δρόμο του. Ύστερα η έντασή του ανεβαίνει, καθώς το πλήθος πυκνώνει. Δεν πανικοβάλλεται όμως· ψάχνει μια σπίθα.
Με την άκρη του ματιού εξετάζει τα βλέμματα. Ξεχωρίζει τα γαλάζια μάτια των άλλων και κατευθύνει την αδιάκριτη αναζήτησή του προς γυναίκες ψηλότερες απ’ αυτόν… πολύ ψηλότερες.
— Να τη! Επιτέλους, είναι εκείνη!… Τι όμορφη που είσαι!… Όχι! Μη διασχίσεις τον δρόμο. Σε παρακαλώ, γύρνα πίσω… — Μπα! Έτσι κι αλλιώς, δεν ήταν η Nielle. Όχι ακόμη. Μια άλλη, πάντα μια άλλη.
Οι πιθανότητες να σε συναντήσω τυχαία στον δρόμο είναι απειροελάχιστες. Αμφίβολες κι εκείνες να σε αναγνωρίσω. — Ζεις στο Μόντρεαλ ή στο εξωτερικό;… Με τι γεμίζεις τον χρόνο σου σήμερα το πρωί;… Πώς πάει η ζωή σου;… Είσαι ακόμη ζωντανή; — Απόλυτη αβεβαιότητα. Πλήρες σκοτάδι!
Ύστερα από τόσα χρόνια φυγής, εκούσιας ή επιβεβλημένης, θα μπορούσα να σε αναγνωρίσω αν σε έβλεπα;… — Σχεδόν αδύνατον! Θα ήμουν αρκετά διαυγής ώστε να μην παραβλέψω τα σημάδια της γήρανσης στο πρόσωπό σου, που, σαν τσαντόρ, θα άφηνε μονάχα τα μάτια σου ως ένδειξη; Εκείνη η φλογερή νεότητα, παγωμένη στη φωτογραφία σου —τη μοναδική που έχω—, δεν θολώνει τη λογική μου σε σημείο να φαντάζομαι μια «νεανικοποιημένη» εικόνα.
Αναμφισβήτητο! Σίγουρα έχεις αλλάξει. Καμία αμφιβολία: είναι η μόνη λογική συναγωγή που μπορεί να με ωθήσει προς την πραγματική όψη του σώματός σου. Μα αυτές οι μεταβολές, περιορισμένες από τη φθορά του χρόνου, δεν ανακόπτουν τις σχεδόν αχαλίνωτες ορμές μου. Εκείνες που με σπρώχνουν να ανακαλύπτω σε κάθε γυναίκα κάποιο στοιχείο, κάποια υπενθύμιση της ύπαρξής σου. Άδικο για εκείνη, δίκαιο όμως για τις ονειροπολήσεις μου.
Κι όμως, πρέπει να πάψω να μαζεύω εδώ κι εκεί χαμένα κύματα! Το να σε ξεχάσω είναι προτεραιότητα. Δεν έδωσα αυτή την υπόσχεση στον εαυτό μου στην αρχή αυτής της ημέρας αυτοανάλυσης;… Πρέπει να μείνω ήρεμος. Να σκεφτώ κάτι άλλο.
… Πρέπει να αγοράσω καινούργια παπούτσια. Αύριο;… Μερικά τζιν…
Τι είναι αυτό το άρωμα που εισπνέω;… Nielle!… Όχι. — Εκεί, πιο πέρα, αυτή η σιλουέτα!… Εκεί, αυτό το βλέμμα!… Πίσω μου, αυτή η γλυκιά φωνή;… Όχι!… Στα δεξιά μου, τη νιώθω. Σχεδόν μπορώ να την αγγίξω. Από πού έρχονται αυτές οι σειρήνες που μιμούνται το τραγούδι της μούσας μου;… Τι νόημα έχει; Είναι πάντοτε οι άλλες, εκείνες που της μοιάζουν… Nielle!… Εγώ είμαι!
Ανάθεμα!… Ένα μανεκέν από υαλοΐνες. Ένα Rootstein!… Γρήγορα, να γυρίσω σπίτι προτού αρχίσω να φιλάω τις βιτρίνες!
Ένα ξερό τρίξιμο. Ο ήχος της πόρτας που ξεκλειδώνει είναι ίδιος μ’ εκείνον που γεννά το πάθος του. Προσπαθεί να μιμηθεί τα ανάλαφρα βήματα της εμμονικής παρουσίας στη σκάλα. Μάταια! Οι μνημονικές του ικανότητες τον εγκαταλείπουν. Δεν κατευθύνεται προς το παλιό του δωμάτιο για να κλάψει εκεί. Τόσο διαφορετικό από ό,τι ήταν, πνίγει την ίδια την ανάμνησή του. Σταματά στην κουζίνα, στη συνηθισμένη της ακαταστασία, και ανοίγει την πίσω πόρτα για να αεριστεί αποτελεσματικά το υπερβολικά αποπνικτικό καμαράκι. Υπερβολικά πολλή θλίψη, υπερβολικά πολλή ναυτία αιωρούνται στον αέρα. Αφήνοντας το ρεύμα να κατακόβει τις εικόνες που έχει ήδη αναμασήσει, επιστρέφει στο σαλόνι και ξαπλώνει στο παλιό ντιβάνι, υγρό από ιδρώτα και φανταστικές αγωνίες.
Ξαφνικά ευαίσθητος στις αναμνήσεις των γραμμένων λέξεων, κλείνει το ημερολόγιό του. Ωστόσο, δεν εγκαταλείπει την πρόθεσή του να διαλευκάνει την προέλευση της σύγχυσής του. Η φωτογραφία της «πικρής-αγαπημένης» του ασκεί πάνω του μια παράξενη έλξη, τόσο ανεξήγητη όσο μια κατάσταση ύπνωσης. Βυθίζει νωχελικά το βλέμμα του στο νιτρικό άργυρο, ξανασυνδεόμενος με τις μελαγχολικές ορφικές του κτήσεις.
— Καταραμένη φωτογραφία!… Είμαι τόσο τρελός ώστε να λατρεύω ένα πρόσωπο πάνω σε μια απλή φοιτητική ταυτότητα; Αυτό το δελτίο ταυτότητας, που βρέθηκε τυχαία, είναι άραγε το μοναδικό δώρο της τύχης; Ένα δηλητήριο που μου είχε παραδώσει ο Bruce χλευάζοντάς με, πεπεισμένος πως θα με έκανε ευτυχισμένο. Μέσα σ’ εκείνη την ανέμελη παρόρμηση, με διαβεβαίωνε πως το έγγραφο, που έληγε, ήταν άχρηστο για τη Nielle. Αυτό το παγιδευμένο δώρο που περιποιείται τις πληγές μου κι ύστερα τις μολύνει ξανά σ’ έναν αέναο κύκλο! Αυτή η εικόνα, που τώρα περιπλανιέται μέσα στην ψυχή μου, μέσα σ’ αυτή την κόλαση που άναψαν μάταιες ελπίδες οι οποίες κάποτε ξεπηδούσαν στην καρδιά των ονείρων μου, είναι άραγε το μοναδικό βάλσαμο για την τιμωρία μου;… Πότε θα έρθει η λύτρωση;… Κάτω από ποιες συνθήκες θα σε ξανάβλεπα, μούσα;… Αν;…
Kein Spiel!… Κανένα παιχνίδι!… No game! —
Aber ein Gebet!… Μα μια προσευχή!… But a prayer!
— Εσύ, δημιουργέ και αρχιτέκτονα της ψυχής μου! Άκουσε αυτή την προσευχή που σου απαγγέλλω με τον ίδιο βαθμό συγκίνησης που μου εμπνέει το Δεύτερο Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα του Ραχμάνινοφ. Λέξεις και νότες: σε καθεμιά τους εκφράζεται μια λύπη, ένα μαρτύριο. Μα ολόκληρη η προσευχή ικετεύει τη μεγαλοψυχία σου.
Συγχώρεσέ με γι’ αυτή την απλή πρόθεση να σφετεριστώ τη δόξα του Kristos, ακόμη κι αν έκανα τον Μωάμεθ, τον Βούδα και τους άλλους διεκδικητές να ανατριχιάσουν από το Λίμπο, τη νιρβάνα ή τη Βαλχάλα. Μονάχα για λίγο πίστεψα πως ήμουν ευλογημένος από τα σχέδιά σου.
Σε παρακαλώ να με απαλλάξεις, ακόμη κι αν κυλιόμουν στη λάγνα λατρεία των κάλλων της ξανθιάς ηθοποιού, απολαμβάνοντας σαν δαίμονας βεβηλώσεις με νεκροφιλική χροιά.
Αυτά τα παραπτώματα, όσο βαριά κι αν είναι, δεν αρκούν για να με κάνουν να δεχτώ αυτή τη σκληρή, απάνθρωπη τιμωρία!… Πώς να αποδεχτώ ότι δεν είμαι ο εκλεκτός, ο βασιλιάς της καρδιάς της Nielle;
Αλλιώς, ανάγκασέ με να περπατώ με σκυμμένο κεφάλι σαν ξεπεσμένος ονειροπόλος, για να αποφεύγω εκείνα τα γαλάζια μάτια πάνω σε φόντο ουρανού. Εκείνα τα κυανά βλέμματα που διαπερνούν την ψυχή μου και την κάνουν να πάλλεται τρυφερά ως την αποθέωση των ονειρικών μου διαθέσεων.
Ξόρκισε εκείνες τις ταραχτικές συναντήσεις ενός κλάσματος του δευτερολέπτου, που μπερδεύουν την πραγματικότητα μέσα στο καταφύγιο της αμφιβολίας! Αναγκάζομαι να ομολογήσω πως ο έρωτας δεν επιβάλλεται, πως μπορεί μονάχα να υποδηλωθεί… Γιατί σου άρεσε να διαλέξεις τη Nielle για να μου το αποδείξεις; Δεν θα ήταν καλύτερα να είχες διαλέξει κάποια άλλη, ώστε να πονάω λιγότερο;…
Αμήν!
Μια στιγμή ανάπαυλας. Καμία ανάσα και… στιγμιαίο κενό. Μουσική μετάφραση: σιωπές, παύσεις τετάρτου και παύσεις μισού πάνω σ’ ένα πεντάγραμμο παρθένο σαν την ανέγγιχτη έμπνευση. Η σύγχυση προσπαθεί να κυριαρχήσει πλήρως στη χρονολογία των γεγονότων. Η εικόνα συμμετέχει στην ανασύνθεση των αναμνήσεων, τοποθετώντας με ακρίβεια, μέσα στον χωροχρόνο, το σημείο όπου κρύβονταν το καλό και το κακό. Η ταυτότητα λειτουργεί σαν ημερολόγιο, ακριβέστερο, λεπτομερέστερο, σαν εικονογραφημένες σελίδες. Μια εικόνα αξίζει χίλια δεινά… Γύρω από τον ονειροπαθή τα πάντα μεταμορφώνονται. Οι τοίχοι ξαναβρίσκουν τα ίδια χρώματα, τα ίδια διακοσμητικά στοιχεία όπως εκείνα τα χρόνια όπου γεννήθηκε και τράφηκε η διαταραχή.
— Ανάθεμα αυτό το κόμικ! Τι βλακεία να κάνω αυτή τη δουλειά μ’ ένα πινέλο μόλις λίγο μεγαλύτερο από βελόνα. Καταστρέφω την όρασή μου σαν να θέλω να βγάλω τα μάτια μου από τις κόγχες τους.
Είναι τρέλα να αναγκάζω τον εαυτό μου να χαράζει κάθε γραμμή, να καθορίζει κάθε σχήμα, να τελειοποιεί τις υφές με μεγεθυντικό φακό. Η συγκέντρωση που απαιτεί αυτό το έργο είναι μεγαλύτερη απ’ όσο θα δικαιολογήσει ποτέ το αποτέλεσμα. Κάθε δέντρο έχει τα φύλλα του καθαρά ορισμένα, και καθένα απ’ αυτά καμαρώνει ακόμη και για τις νευρώσεις του…
…Και… εκείνα τα βήματα, εκεί πάνω, που μου σημαίνουν την παρουσία της Nielle, με αποσυντονίζουν τόσο εύκολα…
Χοπ! Όπως θα έλεγε κι ο άλλος! — Ξέχνα τα πάντα, σκέψου ένα μόνο πράγμα, συγκεντρώσου. Αγνόησε κάθε ευτυχία, όσο γλυκιά κι αν είναι. Τίποτε δεν πρέπει να σε αποσπάσει από τον πολιτιστικό σου στόχο, Damien! Ούτε η παραμικρή λέξη, ούτε το παραμικρό βήμα, ούτε το παραμικρό…
Αχ, γαμώτο! Πώς μπορώ να κατευθύνω τις σκέψεις μου πάνω σ’ αυτή τη λευκή, ελαφρά μελανωμένη επιφάνεια;… Ο καθηγητής είναι στη Nielle και τη γαμάει…!
Θα πουλούσα τρεις φορές την ψυχή μου για να πάρω τη θέση του. Να κρατώ τη Nielle στην αγκαλιά μου… να χαϊδεύω απαλά και στοργικά το τρυφερό, ευαίσθητο, στυτικό της κόσμημα.
Τάξη! Δώσε κίνητρο στον εαυτό σου, ονειροπόλε! Ανάλαβε τον ρόλο σου ως καλλιτέχνης, Damien!… Ξέφυγε, χωρίς καν να δώσεις μάχη, από αυτή την αναστάτωση που σε συγκινεί, στρέφοντας τη σκέψη σου σε μια άλλη ιδέα… Μα ποια;… Α, ναι! — Για τη χαρά να σχεδιάζω τη ζωή μου, αγόρασα την περασμένη εβδομάδα μισή ντουζίνα κινέζικα μπισκότα της τύχης. Ανατολίτικη σοφία τυλιγμένη σε ζαχαρωμένη ηθικολογία: «Οι ανθισμένοι δρόμοι δεν οδηγούν στη δόξα.» Αυτό έγραφε το μικρό χαρτάκι μέσα στο πρώτο μου μπισκότο. Στην πραγματικότητα, τρία από τα έξι ανέφεραν την ίδια παροιμία. Και να σκεφτεί κανείς ότι υπάρχουν αφελείς που πιστεύουν στα ωροσκόπια. Τουλάχιστον εγώ τη γλιτώνω μ’ ένα γαργάλημα στο στομάχι του Τοξότη μου…
Τώρα που το σκέφτομαι…
Η Nielle πήγαινε στη δουλειά της όταν της πρόσφερα μία από αυτές τις λιχουδιές. Το ίδιο βράδυ, συναντώντας την στη σκάλα, κατάλαβα αμέσως από την κάπως ψυχρή στάση της: είτε δεν είχε εκτιμήσει το ρητό είτε δεν είχε χωνέψει καλά το ασιατικό γλυκό. Κι όμως, ελάχιστα με ενδιέφερε το δίδαγμα· ήθελα απλώς να την ακούσω να μου επαναλαμβάνει την παροιμία, μόνο και μόνο για να παρατείνω τον χρόνο μαζί της.
Κρίμα για την ακόρεστη περιέργειά μου. Η άρνησή της συμμάχησε με την απαξίωσή της ακόμη και προς την ιδέα να μου ευχηθεί καλό υπόλοιπο της ημέρας. Φοβόταν μήπως μου αποκαλύψει κατά λάθος κάποια μυστικά;… Υπερβολικά ηθικολογικό ρητό;
Εγώ, αποσβολωμένος σαν εκείνο το βατράχι που περιμένει να το φιλήσουν, έμεινα ακίνητος, καθισμένος στο μεσαίο σκαλοπάτι της σκάλας, να κοάζω «Σ’ αγαπώ!» μέσα στην καρδιά μου για όλο το υπόλοιπο βράδυ.
Γαμώτο!
Τέσσερις ώρες δουλειάς, χαμένες! Άλλη μια κηλίδα μελανιού. Κοίτα, Damien: αυτό που βλέπεις είναι τα ερεθιστικά βογκητά της Nielle, το ερωτικό της crescendo. Ο οργασμός της είναι αυτό το χυμένο μελάνι.
Τελείωσε κιόλας; Ποιος κατεβαίνει τη σκάλα; Εκείνη ή εκείνος; Είναι ο Jonathan! Είναι ο καθηγητής! — Μα κι αν είναι η Nielle;… — Πάντα αυτή η ακατανίκητη επιθυμία που με ωθεί να εκμεταλλεύομαι κάθε ευκαιρία για να τη θαυμάζω. Να ρίξω μια ματιά ή όχι;… Δεν βαριέσαι! Πρέπει να θρέψω τη λίμπιντό μου με τις απολαυστικές καμπύλες της. Και θα εντείνω την απόλαυση προβάλλοντας τον εαυτό μου σε μια άχρονη ιστορία, σαν το παρελθόν και το παρόν να βρίσκονται σε όσμωση.
Είμαι μια φορά που ήταν…; Όχι, μια φορά κι έναν καιρό ήμουν εγώ, που είμαι… Δεν βαριέσαι αυτή την αιώνια εισαγωγική φόρμουλα· η ιστορία άρχισε… κάποιος εμφανίζεται…!
…κι έτσι ο Damien πρόλαβε μόλις να σταθεί στο παράθυρο, ώστε να δώσει την εντύπωση πως χασομερούσε ήδη εκεί. Σιγοτραγουδώντας αδιάφορα, ήταν πεπεισμένος πως δεν είχε κανένα ταλέντο στην υποκριτική, αλλά διέθετε χάρισμα στο ψέμα.
— Να το! Κάποιος περνά κάτω από την αυλόπορτα. Μα ποιος διασχίζει αυτόν τον διάδρομο που διοχετεύει τους απόηχους της αυλής προς τον δρόμο;… Shit! Δεν είναι παρά εκείνος ο ζιγκολό καθηγητής… Γαμώτο! Με είδε!…
— Γεια σου, Damien! Τι κάνεις; Λοιπόν, χαζεύουμε τις χοντρές κυράτσες της γειτονιάς που κόβουν βόλτες στο πεζοδρόμιο;…
— Εγώ…! Ξεκουραζόμουν ανάμεσα σε δυο πινελιές. Φτιάχνω ένα κόμικ και…
— Ωραία! — Α! Μια και το έφερε η κουβέντα, έχω ένα σημαντικό νέο να σου πω. Μετακομίζω. Πάω να ζήσω αλλού με τη μνηστή μου. Παντρευόμαστε τον επόμενο μήνα!
Η καρδιά του Damien πάλευε, σαν να προσπαθούσε να απωθήσει, να σπρώξει πίσω όλο το αίμα που έπρεπε να καθαρθεί. Η μούσα θα πήγαινε να πλουτίσει τη ζωή του μοδάτου· εκείνος θα αναγκαζόταν να κόψει απότομα την ευχάριστη ικανοποίηση να θαυμάζει την όμορφή του. Η Nielle θα έφευγε από τα όνειρά του.
— Έρχεται η μέλλουσα σύζυγός μου. Ω! Γαμώτο!… Τι να της πω;
— Τι συμβαίνει, καθηγητά;
— Μόλις είδα το αυτοκίνητο της κοπέλας μου να στρίβει στη γωνία. Την πάτησα!… Είχα ραντεβού μαζί της και ξέχασα να πάω! — Βοήθησέ με, Damien! Αν σε ρωτήσει γιατί βρίσκομαι εδώ, της λες πως ήρθα να σε επισκεφτώ!
— Αυτή είναι η μνηστή του!… Άρα δεν είναι η Nielle; μουρμούρισε ο Damien σαν εγγαστρίμυθος που είχε πάθει ξαφνική αφωνία.
Ευφάνταστος, ο μελλοντικός σύζυγος ετοιμαζόταν να επιστρατεύσει τη συνενοχή του Damien για να καλύψει την πράξη που άγγιζε τη μοιχεία. Για να σώσει τα προσχήματα, υποδεχόταν την όμορφη μέλλουσα νύφη του σπεύδοντας να της κλέψει ένα φιλί που θα τον απάλλασσε από τις ενοχές, πεπεισμένος πως μόνο εκείνος γνώριζε το κίνητρο της εξαπάτησης.
— Damien! Να σου γνωρίσω τη Dominique, τη μνηστή μου.
Καχύποπτη, εκείνη δεν άργησε να ανακρίνει τον Jonathan, που ίδρωνε αίμα και νερό προσπαθώντας να κρύψει το άρωμα της Nielle, το οποίο είχε μείνει ακόμη κολλημένο πάνω στο δέρμα του.
— Πώς γίνεται να είσαι ακόμη εδώ; Δεν υποτίθεται πως θα με συναντούσες στον ράφτη πριν από μισή ώρα;
— Συγχώρεσέ με, αγάπη μου. Σταμάτησα να δω τον καλλιτέχνη για να τον ενημερώσω για τον επικείμενο γάμο μας. — Και ο Damien επέμενε να μου δείξει μερικά από τα έργα του. Είναι καλός σχεδιαστής. Φαντάσου, αυτή την εποχή δουλεύει πάνω σ’ ένα κόμικ. Κάναμε μια μακρά συζήτηση για ορισμένες πλευρές του σεναρίου. Ήταν τόσο ενδιαφέρον, ώστε ξέχασα να κοιτάξω την ώρα. Με συγχωρείς;… Έτσι δεν είναι, Damien;…
— Πράγματι…! Έχει…! Συζητήσαμε εκτενώς το θέμα… Είναι μια μάλλον ασυνήθιστη ιδέα. Αν είχα την ευκαιρία, Dominique, θα σου μιλούσα γι’ αυτήν, αλλά… πρέπει να δουλέψω.
Πεπεισμένος για την ίδια του την αθωότητα, ο καθηγητής αποχαιρετούσε τον καλλιτέχνη προσκαλώντας ταυτόχρονα την αγαπημένη του να τον ακολουθήσει με το αυτοκίνητο. Ο Damien, από την πλευρά του, είχε ενθουσιαστεί μαθαίνοντας πως η καυτή και ηφαιστειακή του μούσα δεν θα απομακρυνόταν από το οπτικό του πεδίο. Εξάλλου, δεν θεωρούσε τον εαυτό του καθόλου ένοχο ούτε υπαίτιο επειδή είχε γίνει ακούσιος συνεργός της ταρτουφικής υποκρισίας ενός εργένη που επιδιδόταν στις τελευταίες του ακολασίες.
Κρικ, κρακ, κροκ… το παραμύθι δεν τελείωσε· πρέπει να συνεχιστεί. Το τέρας έφυγε, η νεράιδα ξάπλωσε ξανά και κοιμάται πάνω στα όνειρά της, εκεί όπου μου απλώνει τα χέρια.
Ένα ψηφιακό ρολόι, πανικόβλητο από μια αχτίδα ήλιου, δείχνει οκτώ και ογδόντα οκτώ λεπτά. Κι όμως, είναι μέσα στο πρωινό, όχι το τέλος του κόσμου. Ο παραμορφωμένος χρόνος αποπροσανατολίζει τον ονειροπαθή, που βλέπει τις αναμνήσεις του να ξετυλίγονται σε αργή κίνηση. Ένας δισταγμός εμφανίζεται στη διαδικασία: να επιλέξει ανάμεσα στην απουσία μουσικής και σε μια ηχητική υποστήριξη ως άξονα απελευθέρωσης. Το ημερολόγιο δείχνει είκοσι οκτώ ημέρες αργότερα στο ρολόι των αναμνήσεων.
(«Σήμερα, 9 Αυγούστου
— Γλυκά μαρτύρια που μετακινείστε εδώ κι εκεί, ψηλότερα από τις σκέψεις μου, ακριβώς από πάνω μου. Μου αρέσει να σας ακούω και να σας αιφνιδιάζω όταν ακουμπάτε τόσο αιλουροειδώς στο ξύλινο πάτωμα. Ονειρεύομαι να σας κάνω μασάζ με όση ακριβώς δύναμη και χάδι χρειάζεστε. Να σας τρίβω προσεκτικά, πεπεισμένος πως την επόμενη φορά που θα σας ακούσω, θα μου τραγουδήσετε, σ’ ένα αρπέζ σε σολ, την τρυφερή σας ευγνωμοσύνη.
Απολαμβάνω αυτές τις στιγμές εξομολόγησης, αυτές τις αφηγήσεις των περιπετειών των ποδιών της Nielle. Λικνίζομαι μέσα στη νωχέλεια, ξαπλωμένος στο ντιβάνι μου, καραδοκώντας την πιο ανεπαίσθητη κίνηση, την πιο εύγλωττη· με τα μάτια κλειστά, περιμένοντας τα πόδια της να με ικετεύσουν να πάω να βρω εκείνη που τα στολίζει.»)
— Εκμεταλλευόμουν κάθε παρουσία της μούσας μου για να ξετρυπώνω την έμπνευση. Αυτές οι ευκαιρίες δεν μεταφράζονταν σε δημιουργία έργων ή σε καλλιτεχνικές αναζητήσεις, όσο ετερόκλητες κι αν ήταν, αλλά σε εμβάθυνση των ονειροπολήσεων. Η αθωότητα του να ποτίζομαι, σαν μέσα από ρίζες, από τη ζωή της Nielle.
Ένας μάρτυρας. — Η πλαστικοποιημένη αναπαραγωγή, η ταυτότητα που αποκαλύπτει ένα δίλημμα. ***