ΚΕΦΑΛΑΙΟ XI
Ο ονειροπαθής διακόπτει την περιπέτειά του. Το σκοτεινό πέπλο της καταιγίδας και η επιθετικότητα του ανέμου μιμούνται τη δύση μιας εσχατολογικής ημέρας. Αφού έκλεισε τα παντζούρια, ακόμη κι αν παρέλειψε ορισμένες λεπτομέρειες, δεν ξεχνά τον Beethoven. Τη στιγμή που ένας κεραυνός χτυπά μια κοντινή λεύκα, ανάμεσα σ’ ένα allegro κι ένα andante, ο απογοητευμένος ονειρευτής αναταξινομεί τα λάθη του και τα εντυπωσιακά κατορθώματά του. Τις ευτυχείς συμπτώσεις και τις πιο απρόβλεπτες ταλαιπωρίες…
Εθελοντικά κλεισμένος στο διαμέρισμά του εδώ και δύο μέρες, ο Damien, αιχμάλωτος των απουσιών και των φευγαλέων παρουσιών της Nielle, βημάτιζε πάνω κάτω όταν η σκιά του Carlos φίλτραρε το φως που περνούσε από τα τζάμια της πόρτας. Χωρίς να του αφήσει χρόνο να χτυπήσει, κάλεσε μέσα τον φοιτητή, στολισμένο με χαζά χαμόγελα, σαν να είχε μόλις εκθρονίσει τον κάτοχο ενός ρεκόρ Guinness σε διαγωνισμό ποτού.
— Γεια σου, Damien! Έχω μισό μπουκάλι κόκκινο. Δηλαδή… εεε! Ας πούμε μάλλον πως μου έχει μείνει το μισό μπουκάλι. Μου ήρθε να τελειώσουμε το κρασί μαζί. Να πιούμε λίγο ξινό κρασί με μια καλή κουβέντα. Όχι, θέλω να πω… να πιάσουμε μια καλή κουβέντα πάνω απ’ το… Να τα πούμε σαν φίλοι, τέλος πάντων!
Χωρίς να πει λέξη, ακούγοντας αφηρημένα τις επαναλαμβανόμενες φλυαρίες του Carlos για την παιδαγωγική ποιότητα «…του κώλου! …» του «…σκατένιου! …» διδακτικού προσωπικού του «…σκατοπανεπιστημίου!» του, ο Damien έβγαλε από το ντουλάπι δύο αταίριαστα ποτήρια. Ενώ έλεγχε την καθαριότητά τους με επιμέλεια λαγωνικού, αναρωτιόταν αν ο μεθύστακας είχε ανάγκη από παρηγοριά ή αν είχε έρθει, πονηρά, να ελέγξει την ηθική του ισορροπία και να βολιδοσκοπήσει τις έγνοιες του.
Ο Carlos κατάπινε το κρασί μονορούφι. Ο Damien το έπινε με τις άκρες των χειλιών. Έτσι συζήτησαν για την επίδραση που είχε άλλοτε το αψέντι, το σκωτσέζικο ή το ουίσκι στα μέσα του αιώνα και τα σημερινά ναρκωτικά στους μεγάλους καλλιτέχνες. Αφού κατάπιε την τελευταία του γουλιά, ο ονειρευτής, παρασυρμένος από το δυνατό κρασί σε επηρμένες κουβέντες όπου έβλεπε τον εαυτό του μια μέρα ως το nec plus ultra των δημιουργών κόμικς, φτάνοντας ως το σημείο να φαντάζεται ότι θα λάμβανε το βραβείο «Yellow Kid», δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί και ρώτησε τον Carlos. Τον ρώτησε τι είχε απογίνει με το ποίημά του, που δεν είχε λάβει ποτέ καμία ανταπόκριση. Ωστόσο, αποσιώπησε τη μορφή του γραπτού για να αποφύγει κάθε υποψία λογοκλοπής.
— Ξέρεις αν η Nielle έλαβε το τελευταίο μου γράμμα; … Βασανίζομαι, δεν παίρνω ποτέ απάντηση!
— Δεν ξέρω τίποτα! … Τη Nielle, δεν τη βλέπω ποτέ! Βλέπω κυρίως την αδελφή της. Αυτή μένει εκεί τώρα, τέλος πάντων, έτσι νομίζω…
Ο Carlos είχε κοκκινίσει και αυτή η απόχρωση, που έδινε στο πρόσωπό του το ίδιο χρώμα με τη μύτη του, κοκκινισμένη από το μπράντι, δεν έσβησε παρά μόνο όταν τελείωσε την απάντησή του.
Αυτή η φανερή υποκρισία φάνηκε να κοκκινίζει και το κατάπληκτο πρόσωπο του Damien. Και σ’ εκείνον το αίμα ανέβαινε στο κεφάλι. Εκ πρώτης όψεως, αυτή η απάτη έμοιαζε υπαγορευμένη από το αλκοόλ, όμως προφανής στόχος της ήταν να σπείρει την αμφιβολία.
— Πιστεύεις στ’ αλήθεια πως δεν μένει πια εκεί πάνω; … Μα τα βήματά της και η φωνή της, που ακούω…; Πες μου, Carlos, τρελαίνομαι; …
— Μη σκας, ακόμη και ο Μαθουσάλας ήξερε πως όλοι ήταν τρελοί του κερατά. — Τέλος πάντων… πρέπει να φύγω…! Ευχαριστώ για το κόκκινο. Ο επόμενος γύρος δικός μου.
Κάπως ασυνάρτητος, ο φοιτητής, ρημαγμένος από τη βρομιά του ψέματός του, αποσύρθηκε κατηφής, ελαφρά μεθυσμένος… (?)
Οργισμένος και πικραμένος από την αβεβαιότητα που είχε προκαλέσει, ο Damien συνέχισε να κυνηγά τον Carlos με τη σκέψη του στη σκάλα, φτάνοντας ακόμη και να εύχεται να τον ακούσει να κατρακυλά και ύστερα να ανακουφίζει την πτώση του με βλαστήμιες σε κάθε πλατύσκαλο.
— Να, τέσσερα μόνο σκαλιά πριν πέσει. Τρία, δύο, κι έμεινε ένα…! — Εκνευρίζομαι, δεν γέρνει. Στέκεται ακίνητος στο πλατύσκαλο. Καημένε Carlos, μάλλον προσπαθεί να συνέλθει για να μη χάσει την ισορροπία του. Όχι! Στρίβει δεξιά για να μπει σπίτι του. Μα δεξιά! Είναι η κατεύθυνση… του διαμερίσματος της Nielle!
Καθαρά, δύο φωνές από πάνω αντήχησαν σαν δύο ξιφιστικά χτυπήματα που θα ξέσκιζαν το δέρμα ενός τυμπάνου, διεκδικώντας η καθεμία ένα από τα τύμπανα των αυτιών του. Η φωνή της μούσας του έδωσε το πρώτο χτύπημα.
— Μου έγραψε ο Damien; … Άκουσα!
— Ναι, λέει πως σου έστειλε ένα ποίημα.
— Μα δεν πρόφερε ποτέ αυτή τη λέξη! Μιλούσε μόνο για γράμματα. Πώς ξέρεις ότι ήταν ποίημα; …
— Εγώ… έτσι το είπα…! Τι; Ακούς από κάτω; …
— Ναι, και λοιπόν…;! … Ποιος είσαι εσύ που επιτρέπεις στον εαυτό σου να υποκλέπτει την αλληλογραφία μου; Η Nielle ήταν έξαλλη. Τόσο έξαλλη, ώστε τα λόγια της, που έμοιαζαν να σφίγγουν τον λαιμό του Carlos, δεν φαίνονταν ικανά να χαλαρώσουν παρά μόνο όταν εκείνος θα ομολογούσε την ατιμία του.
Ξεσκεπασμένος και ανήμπορος, διακήρυξε την αθωότητά του αποκαλύπτοντας, με αδιαφορία, μια μηχανορραφία της οποίας δεν ήταν ο υποκινητής. Κάρφωνε τον άλλον.
— …Ο Lou είναι! … Αυτός με ανάγκασε. Αυτός μου επέβαλε να φερθώ έτσι. Το ορκίζομαι!
— Δεν θέλω να ξανασυμβεί αυτό. Είναι σαφές; … Είτε πρόκειται για γράμματα του Damien είτε οποιουδήποτε άλλου! … Κατάλαβες; … Όσο για τον Lou, θα τα ακούσει όταν έρθει η ώρα. Τότε θα τον ρωτήσω και θα μάθω αν λες την αλήθεια!
Αν η γνώση αυτού του γεγονότος είχε θολώσει από κατάπληξη την ακοή του Damien, αυτή η υποβόσκουσα αποκάλυψη — πως και η Nielle μάζευε ψήγματα από την ιδιωτική του ζωή — είχε παγώσει το βλέμμα του. Παρότι η αδιακρισία του τον είχε πλουτίσει με πληροφορίες, δεν προσπάθησε να συλλάβει το περιεχόμενο της υπόλοιπης ταραχώδους και μπερδεμένης συνομιλίας ανάμεσα στον φοιτητή και τη μούσα του. Προσπαθούσε να απαλλαγεί από την πίκρα που τον πλημμύριζε. Η οργή και η επιθυμία για εκδίκηση πηδούσαν η μία πάνω από την άλλη, σπρώχνονταν.
— Πονάω! πρόφερε, πνιγόμενος μέσα στη σιωπή.
Για να μην κλάψει, φοβούμενος μήπως εκείνη τον ακούσει, παρηγορήθηκε με αυτή την τυχαία συγκυρία που του είχε επιτρέψει να λύσει το μυστήριο των γλυκών σημειωμάτων του που είχαν ναυαγήσει. Η ανακάλυψη της δηλητηριώδους τακτικής τον είχε γλιτώσει από το να ναυαγήσει στην παραίτηση από τη μούσα του και από τις μελλοντικές του ελεγείες.
Η ένταση αυτής της ευτυχίας, γεννημένης από ένα κακό τέχνασμα, λύγισε και κατέρρευσε κάτω από την πίεση μιας δυσπιστίας που τον βασάνιζε τελευταία. Η παρέλαση των ακουστικών ψευδαισθήσεων. Ήταν άραγε η επιθυμία του τόσο ισχυρή, τόσο βίαιη, ώστε να φαντάζεται τη Nielle να περπατά, να στροβιλίζεται, να γελά, να ζει στο καταφύγιό της και ακόμη να συνομιλεί με κάποιον άλλο…, όπως με τον Carlos λίγες στιγμές πριν; Ήταν ήδη πολύ αργά; …
Ο πόνος του Damien ήταν τόσο μεγάλος, τόσο εκπληκτικά καυστικός, ώστε δυσκολευόταν να συγκρατήσει τις παραληρηματικές του σκέψεις, να εμποδίσει τον εαυτό του να φτύσει τη χολή του πάνω σε γείτονες αφηρημένους, μα υπονοούμενους.
— Είναι για να ευχαριστήσετε τον διάβολο, για να τον χαϊδέψετε με τη φορά του τριχώματος του θηρίου, που συμφωνήσατε σ’ ένα συλλογικό σύμφωνο; … Μια αόρατη περγαμηνή, λεκιασμένη και συνυπογεγραμμένη με τις απάτες σας, που αποδεικνύει την άνευ όρων υποστήριξή σας στο κακό. Τον αφανισμό της συνείδησής σας και της λογικής μου. Τον εκούσιο φόνο σε σιγανή φωτιά της κόλασης!
Βρομερά όντα! … Πώς μπορώ να αποφύγω την παράνοια; Με έχετε πιάσει σε ποντικοπαγίδα, εσείς οι ένοικοι από πάνω κι εσείς οι γείτονές μου από κάτω. Όλοι σας δείχνετε σκληρότητα απέναντί μου.
Οι Brouillette… Κάθε φορά που προφέρω «Nielle» μπροστά τους, ρωτώντας αν τους τίμησε ίσως με κάποια επίσκεψη, όλοι ανεξαιρέτως μού απαντούν υπεκφεύγοντας: «Nielle; … Ποια Nielle; … Για ποια μιλάς, Damien; …» Μα επιτέλους! — Εδώ και πάνω από δύο χρόνια τούς πληρώνει κανονικά το νοίκι της. Το χρήμα μπορεί να μην έχει μυρωδιά, όμως πιάνεται με το χέρι! — Για ποιον με περνάτε; … Ποιοι είναι οι σκοποί σας; … Εντάξει, μια διαταραχή της προσωπικότητάς μου κατακρεούργησε την ψυχή μου και δεν αρνούμαι πως νόμιζα ότι ήμουν ο Kristos! … Ίσως δεν το ξέρετε: τον απέλυσα…! Τον αφόρισα από την τρέλα μου.
Τότε, γιατί να με κάνετε να υποφέρω άδικα; … Ψυχική σταύρωση; … «Ποια σταύρωση; …» θα μου λέγατε!
Καταφεύγοντας στο κρεβάτι του, ο Damien έπνιγε την ηχώ των λυγμών του στο μαξιλάρι και διέκοπτε τα παράπονά του με αναλύσεις ολοένα πιο βασανιστικές. Να ξαναβρεί φυσιολογική αναπνοή; Δύσκολο! Στις προσπάθειές του ορθώνονταν καταβροχθιστικές σκέψεις με παράλογες αλληλουχίες.
— Γελοίο! Μου κόβουν τον λαιμό σαν αρνί θυσίας, κρύβοντάς την πίσω από μια προστασία που δεν αξίζουν να της προσφέρουν. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος που να πρέπει να συγκρατήσουν ή να προλάβουν, γιατί ούτε σταθερότητα ούτε θάρρος έχω για να ορθωθώ απέναντι στις παρεκτροπές τους. Η αντιπαράθεση με τρομάζει· είμαι δειλός.
Πώς να πλησιάσω από δω και πέρα την αγάπη μου, να αγγίξω φευγαλέα το πνεύμα της, να υποτάξω την ψυχή της; Να της γράψω; Ακόμη κι ένα επικό ποίημα για τα αισθήματά μου θα ήταν μάταιο· το έργο θα κινδύνευε να υποκλαπεί παρά τις προειδοποιήσεις. — Να τη δω; Την κρύβουν, τη θάβουν, βυθιζόμενοι κι οι ίδιοι στην αξιοκαταφρόνητη πανουργία τους.
Πώς να ανακτήσω αυτές τις χαμένες και κλεμμένες λέξεις που διατηρούσαν την ελπίδα να διορθώσω τη ζωή μου, αυτές που θεωρούσα κόκκινο χαλί ξετυλιγμένο ως τη μούσα μου; … Να υπερβώ την απώλειά τους, να εξευγενίσω τη σφαγή τους διευρύνοντας το φάσμα αυτών των έκπτωτων ρημάτων με την παραμικρή νότα, με τις πιο σημαίνουσες δονήσεις. Να μη βαρεθώ να της γράφω… μέσω αυτής της μουσικής που θα της επιβάλω. Μη μου κρατάς κακία, πονάω τόσο. «Hard Headed Woman.»
***
Το ηλιακό πλέγμα βογκά, έχοντας γίνει σχεδόν μια ανεξάρτητη ταυτότητα. Ο ονειροπαθής κουλουριάζεται στον αχώριστο καναπέ του. Σε δράση πάνω στις συνάψεις του: η μνήμη του, ο υποβολέας στο θέατρο της ζωής του.
Η καταιγίδα είναι σφοδρή. Η βροχή πολλαπλασιάζεται καθώς πιτσιλά το έδαφος, σαν μικροσκοπικά και αμέτρητα συντριβάνια δακρύων που καταπίνουν ξανά τον εαυτό τους. Η εσωτερική του φλυαρία επανεγκαθίσταται μέσα στην προσμονή μιας χαράς που θα ερεθίσει τους ήδη καταπονημένους νευρώνες του. Στον ορίζοντά του διαγράφεται η σιλουέτα απροσδόκητων αγγελιοφόρων από αλλού, σαν από άλλον πλανήτη. Ο ερτζιανός κόσμος.
Ο Damien είχε εμπλουτίσει τη δισκοθήκη του με καινούργιες αποκτήσεις, διευρύνοντας έτσι τους τρόπους αποστολής των μηνυμάτων του σε μορφή ντεσιμπέλ χάρη σε δίσκους δανεισμένους από φίλους. Ήδη επιλεκτικός, ο Damien θα γινόταν εκλεκτικός. Μετρώντας τις επιπτώσεις κάθε τραγουδιού στα αισθήματα της μούσας του, ζύγιζε τα συναισθήματα που μετέδιδε η μουσική τους. Σχεδίαζε να ζωγραφίσει εξαντλητικά τον πίνακα των ονείρων του. Υπολόγιζε σαν αναλογιστής, προέβλεπε σαν μελλοντολόγος, πεπεισμένος πως στο τέλος αυτών των πολλών ωρών ακρόασης τουλάχιστον ένα κύμα θα περνούσε από την καρδιά της Nielle. Ο δισκόφιλος αγαλλίαζε με τις μουσικές του ανακλήσεις. Ύστερα, σαν ντισκ τζόκεϊ, άρχισε την ευρυθμία που προόριζε για τη χαριτωμένη γυναίκα. Οι αντιδράσεις; Ήξερε πως ούτε θα τις έβλεπε ούτε θα τις άκουγε και δεν θα μπορούσε να τις χαρεί, όμως από μανία — καλύτερα, από ιδιοτροπία — τις φανταζόταν.
Η συνείδηση και η ακεραιότητά του θρυμματίζονταν. Δωροδοκούσε την ηθική του και αθώωνε τον εαυτό του με αθώα και καθησυχαστικά κίνητρα, γνωρίζοντας πως μ’ αυτό το τέχνασμα εμπλεκόταν σε μια στρεβλή και ανέντιμη παρενόχληση. Κάποτε, απαθής, χτυπούσε το στήθος του τρεις φορές με τη γροθιά· μη αναγνωρίζοντας το σφάλμα του, ειρωνευόταν ταυτόχρονα τον εαυτό του: «Έχω επιλογή; … Έχω επιλογή; Έχω και τόσο μεγάλη επιλογή; … Ας είναι!» Αναγνωρίζοντας την απέχθεια που ενείχε αυτή η τακτική, έκρινε πως, κατά βάθος, αυτό ήταν το ελάχιστο.
Κατέφυγε σε όλες τις μορφές, σε όλα τα μουσικά είδη. Στην αφέλεια της λαϊκής μουσικής και στον δυναμισμό του ροκ· στην αέρινη ψυχή ορισμένων τζαζ κομματιών και πολλών μπλουζ· στο κύρος των κλασικών και στις αλήθειες, ενίοτε μεσσιανικές, μεγάλων τραγουδοποιών. Στις προβολές του καλούσε τις άλλες Μούσες του σύμπαντος, για να του ψιθυρίσουν εκείνες τις λέξεις που αγνοούσε η ψυχή του, εκείνα τα λόγια που θα του έδιναν το θάρρος να παλέψει.
— Nielle, αγάπη μου! Ναι, έχω το θράσος να συνεχίζω να επικαλούμαι αυτό το συναίσθημα του οποίου θα προτιμούσες την άμεση και οριστική αφαίρεση! Σ’ αγαπώ, μα είναι πια πολύ αργά, γιατί αυτή η πολυπολιτισμική ωδή ανοίγει με τον ηλεκτρικό σου τροβαδούρο, τον Cat Stevens, με τους στίχους του και τη φωνή του που απολαμβάνεις και που θα σε ρίξουν από τη σέλα. Αυτός την αρχίζει. Άκου το «Hard Headed Woman…!»
Εκείνη τη μέρα, πριν εμφανιστεί στην ατμόσφαιρα η τελευταία νότα, ο Damien επέτρεψε στον εαυτό του μια παύση για να ενισχύσει, να υπογραμμίσει και να δικαιολογήσει με τη σιωπή την επίδραση και την αλήθεια του τραγουδιού. Το πρωινό γερνούσε, καθώς μερικά δευτερόλεπτα είχαν μόλις μορφάσει πάνω στην ενδέκατη ώρα. Στο μεταξύ, τίποτε δεν απάλυνε την πληγή που είχε προκαλέσει ο αποκλεισμός του, εκτός από τα βήματα της Nielle. Όμως η πιθανότητα ενός τεχνάσματος θα ακύρωνε τη βεβαιότητα.
— …Κι αν αυτά τα βήματα δεν ήταν, κατά κάποιον τρόπο, παρά μια παρέλαση μίμησης; Η λίγκα των σπορέων της Μεγάλης Καλλιεργημένης Αμφιβολίας, που διαδηλώνει και εργάζεται για να με εξαπατήσει; Όχι! … Αδύνατον!
Αυτά τα βήματα μοιάζουν υπερβολικά με τα δικά της… Η καρδιά μου δεν μπορεί παρά να αναγνωρίζει την παρουσία της: συντονίζεται, χτυπώντας με την ταχύτητα των μετακινήσεών της. Ένας ρυθμικός κώδικας.
Να… τρώει το πρωινό της και ο σφυγμός μου τρέφεται από το ξύπνημά της. Τελείωσε· κατευθύνεται προς το δωμάτιό της για να ντυθεί, να βαφτεί, να αρωματιστεί… πάλλεται! — Τώρα βγαίνει, περνά στο σαλόνι, σταματά πολύ κοντά στο στερεοφωνικό της… η καρδιά μου παύει να εκπέμπει…! Ποτέ πριν δεν άκουγε μουσική το πρωί!
Ο Damien σκαρφάλωσε πάνω στον καναπέ του, όρθιος με τα πόδια ενωμένα, σχεδόν στις μύτες, για να πλησιάσει τη μουσική που φιλτραριζόταν αχνά μέσα από το ταβάνι. Αυτή η στάση, στα όρια της ισορροπίας, ήταν άβολη. Σαν να διέθετε τη διορατικότητα μάντη που προβλέπει ατύχημα, η Nielle ανέβασε την ένταση.
Χωρίς να πάψει να τεντώνει τ’ αυτί, ξανακάθισε, αναρωτώμενος αν αυτή η προσοχή, όσο ακούσια κι αν ήταν, δεν του φανέρωνε άμεσα την οργή και την αμηχανία μέσα στις οποίες την είχε, εγωιστικά, εκσφενδονίσει. Κι όμως, αναγνώρισε το διάσημο «Let It Be» των Beatles.
Οι γνώσεις του στην αγγλική γλώσσα ήταν περιορισμένες και, ακόμη κι αν σιγοτραγουδούσε φάλτσα, αυτό δεν τον εμπόδισε να μεταφράσει κατά προσέγγιση, όσο του επέτρεπαν οι δυνατότητές του. «Έτσι είναι! Άσ’ το να πάει! Έτσι έχουν τα πράγματα…!» Αυτή η μελωδία τού θύμιζε την εφηβεία του, αλλά και μια εισβολή που δεν είχε συμβεί και τρελούς, φανταστικούς χορούς με τη Nielle, ικανούς να κάνουν τ’ αστέρια να ριγήσουν. Θυμόταν το ανύπαρκτο.
Του ήταν ευχάριστο να μην είναι ο ντισκ τζόκεϊ. Απόλαυσε αυτή τη χαρά στρέφοντας την προσοχή του στο επόμενο κομμάτι, «Across the Universe».
Ξαφνικά, τα αυτιά του ενοχλήθηκαν από διακυμάνσεις της έντασης. Η Nielle διασκέδαζε χαμηλώνοντας τις στροφές και τονίζοντας το ρεφρέν. Αυτές οι σκόπιμες μεταβολές τον εκνεύρισαν, όμως τις εξήγησε με μια ιδιαίτερη προτίμηση της Nielle για αυτό το σημείο: «Nothing’s gonna change my world» («Τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει τον κόσμο μου!»). Αυτή η φράση λαμπύριζε, ξεχώριζε καθαρά από τις υπόλοιπες. Αυτός ο ηχητικός διαχωρισμός έκανε τον Damien να πιστέψει πως του ανταπέδιδε το ίδιο νόμισμα. Τέλος του πενταγράμμου, τέλος των μέτρων. Μόνο δύο παλιές επιτυχίες. Η Nielle έβγαλε τον δίσκο και διάλεξε έναν άλλο.
Φιμωμένος! Εμβρόντητος! Η νέα επιλογή της αγαπημένης του τον θάμπωνε τόσο, που τον μετέτρεπε σε αληθινό εκτόπλασμα. Κι όμως, χωρίς να το ξέρει, εκείνη προσπαθούσε να τον εξορκίσει με τη βοήθεια του Léo Ferré, του υπέρτατου ποιητή που κατήγγελλε την κοινωνική αδικία και τη δόλια υπερβολή: «Avec le temps, tout s’en va… on oublie…»
Χτύπησε το κουδούνι της, αναγκάζοντάς την να κινηθεί. Τα βήματά της, σαν μετρονόμος, έδιναν τον ρυθμό στην καρδιά του Damien. Άνοιξε στον Marc, τον φίλο και σύμβουλό της…, κι ύστερα πήγε να χαμηλώσει την ένταση, σχεδόν ανεπαίσθητα.
— Τι κάνεις, Marc;
— Πολύ καλά, κι εσύ, Nielle, είσαι καλά; … Είσαι έτοιμη; …
— …έρχομαι αμέσως! είπε, κατευθυνόμενη προς το δωμάτιό της για να πάρει την τσάντα της.
— Nielle, παίζει ένας δίσκος· θέλεις να κλείσω το στερεοφωνικό…;
— Όχι! Αφήνω το τραγούδι να τελειώσει.
— Γιατί;
— …μμμ… επειδή…! απάντησε στον Marc με γλυκερή φωνή. Ύστερα απέφυγε μια λιτανεία από πειράγματα προσθέτοντας έξυπνα: «…κινδυνεύουμε επίσης να καθυστερήσουμε… με τον καιρό, αν δεν φύγουμε.»
Ξεκάθαρο για τον ονειρευτή. Αυτή η απάντηση έδινε απτή μορφή στο παιχνίδι της μούσας του. Μόλις είχε εκτεθεί, ομολογώντας άθελά της τη συνειδητή πρόθεση να επικοινωνήσει.
Η Nielle και ο Marc έφυγαν. Η πόρτα έκλεισε πίσω τους.
Ηχογραφημένο σε ζωντανή εμφάνιση, το τραγούδι του Ferré, που αποκεφάλιζε τους κόμπους του χρόνου, μαλάκωσε την επιστροφή του Damien στη μοναξιά ως τα χειροκροτήματα και ως τις επευφημίες των θαυμαστών για ανκόρ, ώσπου η τεχνική διέκοψε κι αυτές.
Απότομα, όπως όταν ένα όνειρο λιώνει και, λίγο πριν από το τέλος του, επιβάλλεται ένα υποσυνείδητο συμπέρασμα, ο Damien ανέλυσε τα γεγονότα και προέκτεινε τη σκέψη του στον modus operandi της μούσας του. — Παραλυμένη! — Όσο ασυνήθιστες και εύθραυστες κι αν ήταν, οι λαθραίες επικοινωνίες του είχαν αποδώσει καρπούς.
— Bull’s eye! Πέτυχα τον πανέμορφο στόχο μου! Η θεωρία μου για το πλαστικό μήνυμα που μεταφέρεται από τα ηχητικά κύματα του ηχείου, όσο σαλεμένη και ύπουλη κι αν είναι, αποδεικνύεται αποτελεσματική! Πανηγυρίζω! — Ακόμη κι αν η Nielle μου μετέδωσε πως «τίποτε δεν θα αλλάξει, πως με τον χρόνο όλα σβήνουν κι έτσι είναι τα πράγματα!», μου απάντησε!
Αυτή η λεπτή προσοχή, αυτή η καλυμμένη τρυφερότητα, αποκλείει άραγε αναγκαστικά τον οίκτο; Είναι ασυμβίβαστες η τρυφερότητα και ο οίκτος; Δεν έχει σημασία· εγώ που πίστευα πως δεν με αγαπούσε καθόλου… Τι ευχάριστη διάψευση!
Μα εδώ υπάρχει παρανόηση! Δεμένος, καταδικασμένος σαν τον άσο μπαστούνι, παραμένω παρ’ όλα αυτά ο ρήγας κούπα, γιατί ποτέ ο χρόνος δεν θα εξορίσει τα μάτια της από τη μνήμη μου. Ο έρωτας δεν αποβάλλεται από μια ύπαρξη, από ένα ον, με την εκτομή αυτού του θαυμαστού συναισθήματος σαν να γινόταν βιοψία. Καμιά χειρουργική επέμβαση, όσο ακριβής κι αν είναι, κανένα νυστέρι, όσο κοφτερό κι αν είναι, δεν μπορεί να κλαδέψει ούτε να αφαιρέσει την ουλή που αφήνει. Μια τέτοια πράξη θα ξανάνοιγε την πληγή χωρίς να ανακουφίσει τον ασθενή, θυμίζοντάς του μέσα από τον πόνο πως ο έρωτας θα μένει κρυμμένος στο πνεύμα του ώσπου να πεθάνουν και οι δυο.
***
Η Πέμπτη Συμφωνία διασχίζει την ακοή του ονειροπαθούς. Τα δυνατά, ορμητικά μπάσα γαργαλούν τις μεμβράνες των μέτριων ηχείων. Ενοχλητικοί κραδασμοί κατακρεουργούν τη μοναδική του προσιτή απόλαυση.
Παρά τη μάζα των εικόνων που έχουν συσσωρευτεί, κλεισμένος ερμητικά στην παλιά του τρώγλη, δεν έχει ακόμη βρει το λάθος: εκείνο το καθορισμένο χωροχρονικό σημείο που θα τον είχε αγκιστρώσει, παλουκώνοντας τη ζωή του και εξαφανίζοντας άλλους δεσμούς. Ανησυχεί· το τέλος της παράτολμης προθεσμίας πλησιάζει…
Η γάτα του γουργούριζε στην αγκαλιά του ενώ εκείνος παραφύλαγε στα παράθυρα· αμοιβαία, χάριζαν ο ένας στον άλλο ασφάλεια και στοργή. Τα τοπία του δρόμου και της πίσω αυλής θα μπορούσε να τα σχεδιάσει με κλειστά μάτια, τόσο σχολαστικά τα ξεψάχνιζε και κατέγραφε τις λεπτομέρειές τους για να ξεχνιέται όσο περίμενε.
— Από εκείνον τον συνδυασμό των Beatles με τον Ferré, ζεις μέσα μου, λάγνα, πλημμυρίζοντάς με με μια εξαιρετική και βαθιά μυστηριώδη χαρά. Δεν χρειάζεται πια να χαμηλώνω τα βλέφαρα ούτε καν να ανοιγοκλείνω τα μάτια για να σε φανταστώ· είσαι εδώ, επίμονη τόσο μέσα όσο και έξω από την ανάσα μου. Είσαι πιο παρούσα από ποτέ. Κι όμως, παραδόξως, αφήνω το πρόσωπό μου να σχηματίζει κύκλους από λίπος και ιδρώτα πάνω στο τζάμι, περιμένοντας να εμφανιστείς.
Αγχωτικές, αυτές οι χίμαιρες με τις οποίες τάιζε τον χρόνο του. Αμείλικτα, δυνάμωναν εκείνη την καυστική ανησυχία που τον τραβολογούσε. Αυτή τον απολίθωνε όταν βρισκόταν αντιμέτωπος με τους ιλιγγιώδεις ελιγμούς των γειτόνων του. Μπροστά στα ψέματά τους, στις επιπλήξεις τους βαμμένες με καταδικαστική ηθικολογία, προτιμούσε να ψεύδεται διά της αποσιώπησης, να τους εξαπατά με τη σιωπή και με τις αντιδράσεις του, που καταπίεζε, απομονωμένος στο καταφύγιό του.
— Τι απόλαυση θα ήταν να πιάσω τη Nielle επ’ αυτοφώρω και να ξεγελάσω τον Lou που την καμουφλάρει. Εκείνον, θα έσφαζα την περηφάνια του, δεκάρα δεν δίνω! Εκείνη όμως, να την εκφοβίσω, ποτέ! Κι όμως, και οι δυο τους αντλούν μοχθηρή ευχαρίστηση από το να ξεγελούν την επαγρύπνησή μου…
…Σχεδόν κάθε πρωί, εκείνος μεταφέρει, με το χέρι τεντωμένο ψηλά, ένα κοστούμι κρεμασμένο σε μεταλλική κρεμάστρα και καλυμμένο με σελοφάν. Σαν να είχε μόλις βγει από το καθαριστήριο. Κατεβαίνοντας τη σκάλα, μετακινεί σταδιακά το φορτίο του προς τα πίσω, αλλάζοντας έτσι τη γωνία του σε κάθε σκαλί. Όλη αυτή η πειθαρχία για να κρύψει τις κινήσεις της Nielle, που κρύβεται πίσω από το ίδιο κοστούμι, πάντα άψογα σιδερωμένο. Το βράδυ, στην επιστροφή… το ίδιο τέχνασμα.
Ηλιθιότητα! Από τα πρώτα χιόνια, το τέχνασμα δεν είναι πια βιώσιμο. Περιττό να πούμε πως το να αφήνεις τέσσερα ίχνη ποδιών ενώ είσαι άνθρωπος — άρα δίποδος — προκαλεί ένα «effet bœuf» — εντύπωση… βοδιού!
Και τι να σκεφτεί κανείς για το «effet œuf», την εντύπωση του αβγού; … Ποιο γέννησε ποιο; … Η κότα; … Μήπως αυτή η ερώτηση είναι άδειο τσόφλι; — Η Mia επαναλαμβάνει μονότονα το ίδιο ρεφρέν, χωρίς να αλλάξει ούτε ένα γιώτα, για να με κάνει να πιστέψω πως η αδελφή της ίσως πράγματι έφυγε από εδώ. Υπό αυτές τις συνθήκες, τι παρακινεί τα παιχνίδια κρυφτού; Τις σκηνοθεσίες και αυτές τις απαντήσεις που ταλαντεύονται ανάμεσα στην αμφισημία και τη βεβαιότητα; — Οι μελετημένες αιχμές της, που αγγίζουν τα όρια της συνεννόησης και είναι γεμάτες δυσπιστία, με κάνουν να εκτιμώ πως η Nielle ζει εκεί πάνω όταν δεν βρίσκεται εκεί και πως είναι παρούσα όταν στην πραγματικότητα αναπνέει αλλού. Σκοπός της είναι άραγε συνειδητά να αυξήσει την απορία μου, να την τροφοδοτήσει με αμφισημία για να την κεντρίσει προς τον πανικό και να τη συμπυκνώσει σε ένα επικίνδυνο μάγμα; … Ώστε αργότερα να υπάρξει μια απελευθερωτική εκφόρτιση της οποίας δεν θα μπορώ να εντοπίσω την πηγή;
Ποιος μπορεί, με αξιοπρέπεια και ειλικρίνεια, να με πληροφορήσει για τη Nielle; … Η Mia; Ο Carlos; Ο Lou; Οι Brouillette, οι από κάτω γείτονες; … Μερικοί απ’ αυτούς ψεύδονται με τόσο αποσυντονιστική ευκολία, ώστε ξεπερνούν το ίδιο το ψέμα και το μεταφέρουν ακόμη και στις διεστραμμένες συμπεριφορές τους.
Σαν να χτυπούσα τα δάχτυλά μου…, μου αρκεί να προφέρω «Nielle»· αμέσως τους παρασύρω στους σοφισμούς τους. Την ίδια ακριβώς στιγμή που το όνομα της αγάπης μου δονείται στον αέρα, ένα πολύ ελαφρύ, χαρακτηριστικό χαμόγελο σχεδιάζεται νωχελικά στα πρόσωπά τους, κι ύστερα από τα σπινθηροβόλα μάτια τους ξεχύνονται η ειρωνεία και η άτονη αηδία τους για το πρόσωπό μου.
Μετά από αυτό το στάδιο, έρχεται η δική μου κατάπληξη. Τα στόματά τους (…ποιος θα πίστευε πως ήταν πράγματι στόματα…) ανοίγουν διάπλατα· τα χείλη τους τρεμοπαίζουν σε έναν συγχρονισμένο σπασμό. Τέλος, μέσα στα δύσοσμα ορθάνοιχτα στόμιά τους διακρίνονται οι γευστικοί τους κάλυκες που, σαν σαρκοφάγα άνθη, ανοίγουν περισσότερο για να γευτούν καλύτερα το μίσος και την πικρία τους. Την πείνα τους για τον πιο αδύναμο.
***
Ο Karajan και η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου συνεχίζουν με το andante con moto. Παρόλο που οι άνεμοι της καταιγίδας χάνουν την ταχύτητά τους, μέσα στα πάθη τους οι μουσικοί είναι αληθινοί. Ο συμβολισμός του θανάτου παραμένει σταθερός στην καταιγίδα, στη μουσική και στην ψυχή του ονειροπαθούς. Από απελπισία, η επιθυμία του για μια συνειδητή εξαγωγή αυτών των όγκων του παρελθόντος δυναμώνει…
Καθόταν στην κουζίνα του; … Ήταν ξαπλωμένος στον καναπέ του; … Ήταν στο κρεβάτι; … Στεκόταν μπροστά στα παράθυρα; … Έμενε ακίνητος στο εργαστήριό του; … Ύστερα από τις τόσες αναποδιές του, δεν εργαζόταν πια· η φαντασία του βάλτωνε προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσει την παρωδία της απομάκρυνσης της Nielle.
— Την ανεξαρτησία που μου δείχνει η Nielle, μπορώ να την καταλάβω, ακόμη και να τη συμμεριστώ… λίγο· όμως την καβαλά άγρια. Ποδοπατά τη ζωή μου, θεωρώντας με νεκρό, κι εκεί βρίσκεται η αγωνία μου.
Με όλες μου τις δυνάμεις κρατώ τα περισσότερα συναισθήματά μου στο περιθώριο, αφήνοντάς τα να ασφυκτιούν. Όσο για εκείνα που αντιστέκονται, καταλήγουν αποτεφρωμένα στη φωτιά του πάθους μου. Αυτή η πικρή μέθη γεννιέται από το χάλασμα των συναντήσεών μας και από τις δυστυχείς παρεμβάσεις της μοίρας.
Ο ονειροπαθής υποφέρει λιγότερο απ’ ό,τι παλιά, περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Εκτίει αυτή τη βαριά ποινή που του επέβαλε η μοίρα: την καταδίκη σε αναγκαστικές αναμνήσεις μέσα στο κάτεργο που είναι το μυαλό του.
Η συμφωνία τελειώνει… Από την καταιγίδα ακούγονται πια μόνο μακρινά γρυλίσματα. Ο χρόνος, σύμφωνα με την ακούραστη συνήθειά του, συνεχίζει να κυλά μέσα από διαφορετικές αντιλήψεις, όπως καθετί ανθρώπινο.
Το δυσκολότερο, το πιο επώδυνο, δεν έχει ακόμη εμφανιστεί. Η πομπή των τελευταίων «ενθυμήσεων»: στιγμές μετέωρες, εικόνες που θα ξαναβγάλει στην επιφάνεια και θα θελήσει να ανακυκλώσει σε έκσταση μέσα στη μνήμη-οδηγό του.
Ανοίγει το παράθυρο. Τον μολυσμένο αέρα, τον ξεχνά. Για να στεγνώσει την πικρία του, παίρνει μια ανάσα υγρασίας και τρυφερής δροσιάς που η καταιγίδα έχει φυσικά αφαιρέσει από τους σωρειτομελανίες της. Ύστερα, επιστρέφοντας στον καναπέ του, κάνει αρκετές φορές τον γύρο του. Όχι για να ξεμουδιάσει, αλλά για να επιτρέψει στον εαυτό του την αγκύλωση, ζαλίζοντάς τον, αποβλακώνοντάς τον, αναισθητοποιώντας τον ακόμη περισσότερο. Να αναζητήσει κάτι πέρα από την παραφροσύνη εγκαθιστάμενος ταυτόχρονα μέσα της.