ΚΕΦΑΛΑΙΟ IX
Αναζητώντας μια γρήγορη θεραπεία, ο άντρας με τον διαταραγμένο ονειρισμό αντιδρά μ’ έναν οξύ θρήνο. Ένας πανικόβλητος ήχος, ξεριζωμένος από έναν κόμπο που παραμονεύει στο ηλιακό του πλέγμα. Αυτόν τον πόνο τον παραδίδει στην αποπνικτική ατμόσφαιρα του σαλονιού.
Ξαπλωμένος μπρούμυτα, με τον καναπέ για κομπρέσα, χύνει, σαν από προαίσθημα, λίγα δάκρυα· οι δακρυϊκοί αδένες του έχουν ενεργοποιηθεί από την προσμονή επώδυνων δοκιμασιών που σκοτεινιάζουν την ερωτική του ζωή. Η πίκρα πλησιάζει.
Η Nielle θα έκανε τα πάντα για να ξεφύγει από τις επιθυμίες του ονειρευτή. Να μη φαίνεται πια. Στα όνειρά του, εκείνος την είχε ανεβάσει στα ουράνια. Εκείνη θα τον ξεγύμνωνε. — Εκείνος την υπερέβαινε. Εκείνη θα τον συνέτριβε. Απλό γι’ αυτήν: θα τον τύφλωνε με μια ψεύτικη απουσία.
Τόσο απρόβλεπτη όσο η αιφνιδιαστική επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, η Nielle είχε, ειρωνικά, διατυπώσει τη δική της κήρυξη πολέμου μέσα από εκείνο το διφορούμενο υπονοούμενο όταν αναφέρθηκε στο έργο που της είχε προσφέρει ο Damien. Αυτή η ανεπιθύμητη και ενοχλητική επίσκεψη του Damien, του ανέκαθεν αντικομφορμιστή, αποδεικνυόταν η σταγόνα που ξεχείλιζε το ποτήρι, η επιπλέον μπουκιά πριν από τη ναυτία. Η Nielle δεν άντεχε άλλο. Οι προσπάθειες επανόρθωσης κατέληγαν σε αποτυχία.
Σαν σέκτα που αποκτούσε επίσημη υπόσταση, μια φατρία σχηματιζόταν. Κανένας θρησκευτικός, ανθρωπιστικός ή πολιτικός σκοπός. Ο μοναδικός στόχος: να καταστρέψει το ηθικό της αντίπαλης παράταξης… Εύκολος και γελοίος στόχος: ένας και μοναδικός πεζικάριος. Ο Damien, ο στρατιώτης χωρίς σιγουριά.
Στρατηγικά ευνοημένη. Το πλεονέκτημα της αριθμητικής υπεροχής και το γεγονός ότι περπατούσαν πάνω από το κεφάλι του ενοίκου του κάτω ορόφου εξασφάλιζαν σχεδόν τη νίκη στη φατρία της μούσας. Τα όπλα τους: λεκτικές βόμβες, άγρια ανεξαρτησία, προκαταλήψεις, κατασκοπομανία, θεατρινισμοί και ακατανόητες συμπεριφορές. Το πιο σκληρά φονικό όπλο, παρά τη φαινομενική του αθωότητα: να εμποδίζουν συστηματικά κάθε συνάντηση του ονειρευτή με την πηγή της ενέργειάς του, την ίδια τη Nielle.
Για άμυνα, ο Damien διέθετε μόνο αυτές τις εύθραυστες ασπίδες: μια κάποια ημι-αφέλεια, έναν υπερβολικό αλτρουισμό και ένα εικονικό φάρμακο: τη χρήση ναρκωτικών όταν χρειαζόταν. Οι πόροι του: η φαντασία του και η αγάπη του για την εχθρική στρατηγό.
Γνώριζε πολύ καλά πως ένα δηλητηριασμένο ξίφος κρεμόταν πάνω από την ψυχή του. Από ηρωισμό; Από πάθος; Θα έφτανε ως το τέλος!
— Nielle! Πού είσαι; … Θεέ μου, γιατί κρύβεται έτσι; — Ύστερα από τόσες ώρες που την ακούω να ζει, πώς τολμά να με κάνει να πιστεύω πως δεν βρίσκεται εκεί πάνω;
Ζει εκεί! Εκεί μιλά, εκεί περπατά, εκεί τρώει, εκεί γαμάει. Βγαίνει από το σπίτι της, επιστρέφει και κυκλοφορεί χωρίς να δω ούτε καν τη σκιά της να σέρνεται σε κάποια γωνιά;
Έφτασε μάλιστα στο σημείο να αποκτήσει απόρρητο αριθμό τηλεφώνου.
Ο Damien είχε τη διαίσθηση πως εξυφαίνονταν κάποιες ίντριγκες. Κι όμως, δεν διέθετε καμία απτή απόδειξη. Ό,τι αφορούσε τη Nielle γινόταν άπιαστο, σε σημείο πανικού. Επανέρχονταν τακτικά αλυσοδεμένες ερωτήσεις που κάλπαζαν μέσα στο κεφάλι του σαν άγρια άλογα εξαντλημένα ύστερα από μια τρομακτική κούρσα.
— Ακούω τα βήματά της, εξακολουθεί να μένει από πάνω… Τότε γιατί μου λέει ψέματα η Mia; — Γιατί εκείνος ο Marc, που είχε συμβουλευτεί για τη συνεργασία της, δεν ξαναήρθε να πάρει την αλληλογραφία του, αφού είχε καυχηθεί, με νοσηρή ικανοποίηση, πως ήταν εκείνος που είχε επιλέξει για να το κάνει; — Ο Lou Jobim και ο οικότροφός του, ο Carlos, αρνούνται πως τη βλέπουν τακτικά. Πώς γίνεται, λοιπόν, να τους ακούω να επισκέπτονται τις δύο αδελφές σχεδόν καθημερινά; — Με ποιον τρόπο μπόρεσε ο Bruce Brouillette να μάθει το όνομα του νεαρού φοιτητή που φιλοξενεί ο μάγειρας; …
Κάθε φορά, βάζοντας απότομα τέλος σ’ αυτές τις ερωτήσεις που περνούσαν η μία πίσω από την άλλη… σε μονή φάλαγγα, προσπαθούσε να δει θετικά τα ολοένα αυξανόμενα προβλήματά του, αναζητώντας μια γρήγορη λύση για να ξαναέρθει σε επαφή με τη Nielle. Αφηρημένα, σαν να μην είχε παρά το περιβάλλον του για έμπνευση, έριξε μια ματιά γύρω του. Για λίγα δευτερόλεπτα, το βλέμμα του έμεινε καρφωμένο στο παρωχημένο ηχοσύστημά του.
— Η μουσική! Η μουσική! φώναξε.
Χωρίς καθυστέρηση κατευθύνθηκε προς τη συλλογή των δίσκων του, ψάχνοντας νευρικά ανάμεσα στους λιγοστούς τίτλους που την αποτελούσαν. Ακόμη πιο νευρικά, από ένα εξώφυλλο με φθαρμένες άκρες έβγαλε έναν από τους δίσκους που συμβόλιζαν περισσότερο την αγάπη του για τη μούσα. Τοποθετώντας προσεκτικά το βινύλιο στο πικάπ σαν να εκτελούσε μια τελετουργική κάθαρση, κατέβασε πάνω του τον ακόμη ισορροπημένο μηχανικό βραχίονα, στον οποίο ο χρόνος είχε σχεδόν συγκολλήσει μια παλιά βελόνα τόσο φθαρμένη, ώστε έξυνε τα αυλάκια αντί να τα ανιχνεύει. Τα ηχεία ξέρασαν τα πρώτα τους τραχιά νήματα: λίγες σύντομες συγχορδίες κιθάρας ως εισαγωγή, κι ύστερα ακολούθησε η φωνή του Cat Stevens: «I’m looking for a hard headed woman. One who will take me for myself…»
Κρατώντας εγωιστικά τις σκέψεις του για τον εαυτό του ώστε να μη φανερώσει το τέχνασμα, απολάμβανε τις πρώτες λέξεις μιας συμφωνίας ερωτικών μηνυμάτων που θα της έστελνε. Σαν ομοβροντίες ενός ύστατου αγώνα για την αγάπη, θα πετούσαν προς το υποσυνείδητο της γειτόνισσάς του, ώσπου εκείνη να μην μπορεί πια να αρνηθεί τη γνησιότητα των συναισθημάτων του.
— Σ’ αγαπώ, γυναίκα με ισχυρή θέληση. Δεν θα μπορέσεις να με εμποδίσεις να σου μεταδώσω τα συναισθήματά μου και, αν ήταν μέσω ενός τραγουδιού του Cat Stevens που κατάφερα την πρώτη φορά να σου απευθύνω τον λόγο, τώρα είναι πάλι μέσω εκείνου που σε πλησιάζω. Σε συγκινούν τα τραγούδια του επειδή έχουν ενσωματωθεί μέσα τους προσωπικά σημαινόμενα; Θα δεις την εικόνα μου να τα εκτοπίζει από εκεί! Όσο για τα προβλήματα, όσο για τις τύψεις που μπορεί να πολιορκήσουν τη συνείδησή μου, δεν θα έχουν καμία δύναμη, καμία επίδραση. Το σώμα μου, το πνεύμα μου, η ζωή μου εξαντλούνται για να ποτίζουν τον πολιτισμό· γιατί, λοιπόν, να μην μπορώ να τον υποτάξω για να σε κατακτήσω, μούσα;
Από τότε και στο εξής, ο Damien θα αλληλογραφούσε με τη Nielle με έναν συνθετικό τρόπο, μέσα από αυτές τις πλαστικές λέξεις, συχνές επιστολές και αλλόκοτες πρωτοβουλίες…
Την επομένη, με το πρώτο φως της ημέρας, βέβαιος πως κανείς δεν θα τον έβλεπε και χωρίς να αφήσει ούτε έναν αναστεναγμό, βγήκε από το σπίτι του. Κοντά στη σκάλα, πάνω στην άσφαλτο, με κόκκινο σπρέι, ζωγράφισε μια καρδιά γύρω από ό,τι είχε γράψει λίγες στιγμές νωρίτερα… («Σ’ αγαπώ, Hard Headed Woman!»)
Επιστρέφοντας σπίτι με τον ίδιο τρόπο… αδιαφορούσε παντελώς για την πιθανή αντίδραση των ιδιοκτητών, οι οποίοι, ούτως ή άλλως, τον θεωρούσαν ήδη έναν εκκεντρικό, έναν τύπο λίγο υπερβολικά «φευγάτο». Ένα ακίνδυνο φρικιό. Κυρίως, δεν τον ένοιαζαν καθόλου τα κουτσομπολιά που θα προκαλούσε αυτό το συγκαλυμμένο δρώμενο. Η εικόνα της μούσας του να διαβάζει το γκράφιτι, με την έκπληξή της συμπυκνωμένη σε αποχαύνωση, τον γέμιζε ευτυχία.
***
Για να προσφέρει πιο στέρεο έδαφος στην εμφάνιση αυτών των αναμνήσεων που μεταμορφώνονται, ο ονειροπαθής ακούει την Πέμπτη Συμφωνία του Beethoven. «Τα, τα, τα… Τα!» Η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου, υπό τη διεύθυνση του Karajan, αρχίζει… Ο θάνατος χτυπά!
Ταυτόχρονα, ένα τίναγμα φωτός στον ήδη σκοτεινιασμένο ουρανό. Μια αστραπή! … Για όσο κρατά μια λακωνική ονειροπόληση, οι ουρανοί ριζώνουν στην alma mater. Η βροντή, από την πλευρά της, παγώνει διακριτικά το ανάγλυφό της μέσα στους αναστεναγμούς της συμφωνίας.
Θύμα αποπροσανατολισμένο από μια εκθετική έξαρση της μνήμης του, δυσπιστεί απέναντι στις αναδρομές της μεγάλης αναστάτωσης. Κουλουριασμένος σε εμβρυακή στάση, προφυλαγμένος σε μια γωνιά του στενού δωματίου, φοβάται. Ο φόβος να ξαναζήσει σωματικά αυτές τις ακατανίκητες ανακλήσεις μαραίνει προσωρινά τις προθέσεις του. Τα χέρια του γίνονται αυτοσχέδια καταφύγια.
Να μη θυμάται πια! … Μάταια! Είναι πολύ αργά. Οι ηθοποιοί έχουν πάρει τις θέσεις τους πάνω σ’ αυτή τη γλοιώδη σκηνή που είναι ο εγκέφαλός του. Το σκηνικό παραμένει αμετάβλητο, οι αναμνήσεις γίνονται σχεδόν απτές. Η αντίληψη διαφέρει, μα η μορφή και η ουσία παραμένουν ίδιες, γιατί το παρελθόν είναι άφθαρτο. Φωνές ακτινοβολούν από τα θαμμένα όνειρά του· στην αρχή απείρως αδύναμες, ύστερα ακούγονται με τη βοήθεια καταιγίδων και μουσικής βίας…
Ο Damien δεν εργαζόταν πια. Χωρίς τη Nielle, η τέχνη έχανε το νόημά της. Σπαταλούσε τον χρόνο του με την ταπεινή ελπίδα να δει έστω για λίγο τη μούσα του. Με το παραμικρό βήμα, σιγανό ή όχι, στις σκάλες, κατευθυνόταν αμέσως προς το πρώτο του φυλάκιο, το παράθυρο του υπνοδωματίου. Από εκεί έλεγχε ουσιαστικά τις εισόδους και τις εξόδους. Όταν δεν υπήρχε πια ψυχή από πάνω του, έπαιρνε ακούραστα θέση στα άλλα σημεία παρατήρησης, το παράθυρο του σαλονιού ή εκείνο του εργαστηρίου του. Από εκεί, πάντοτε αθέατος, το πεδίο επιτήρησής του διευρυνόταν ώσπου να αγκαλιάσει την οδό Paix Glorieuse, το πάρκο της και τη λεωφόρο De Maisonneuve.
Στις νεκρές του ώρες έγραφε γράμματα στη Nielle ή συνέθετε ποιήματα εμπνευσμένα από εκείνη. Καθώς ισχυριζόταν πως δεν είχε κανένα ταλέντο στη γραφή, τα ξαναδούλευε ή τα αναδιατύπωνε επί ώρες. Από ιδιοτροπία, ξεχώριζε προσεκτικά όσα λαμπύριζαν ανάμεσα σ’ αυτά τα κείμενα. Ύστερα τα γλιστρούσε στο γραμματοκιβώτιο της Nielle. Επιφυλακτικός, περίμενε να περάσει ο ταχυδρόμος για να βεβαιωθεί πως τα λόγια του ανακατεύονταν πράγματι με την υπόλοιπη αλληλογραφία που προοριζόταν για την ένοικο του τρίτου.
Σκεφτόταν όμως και άλλους δρόμους που θα μπορούσαν να τον οδηγήσουν στη Nielle. Έτσι υποψιάστηκε πως μια φιλική σχέση με τον Carlos θα αποδεικνυόταν χρήσιμη. Άρχισε λοιπόν να παρακολουθεί τις μετακινήσεις του φοιτητή, του οικότροφου του Lou Jobim.
Την τελευταία ημέρα του Νοεμβρίου, ο Damien είδε τον Carlos να ακολουθεί μια διαδρομή που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ελικοειδής· πήγε τότε προς το μέρος του και του έπιασε κουβέντα. Αν ο φοιτητής δεν τον είχε πληροφορήσει πως επέστρεφε από μάθημα λογοτεχνίας, ο Damien θα νόμιζε μάλλον πως γύριζε από μάθημα οινολογίας, τόσο έντονα μύριζε αλκοόλ ο συνομιλητής του. Ο ονειρευτής ένιωθε άβολα, σχεδόν ζαλισμένος από τις αναθυμιάσεις, όμως αυτός ο τύπος απέναντί του αντιπροσώπευε μια ευκαιρία να ξανασυνδεθεί με τη μούσα του.
Καθοδηγημένος από μια λεπτή διαίσθηση, συνόδευσε τον Carlos μέχρι την πόρτα του. Την ίδια είσοδο με εκείνη της Nielle. Τον ίδιο προθάλαμο. Μια ανέλπιστη έκπληξη για τον Damien: ο οικότροφος του Lou τον προσκαλούσε μέσα.
— Ε, καλλιτέχνη! Τι λες να πιούμε ένα ποτηράκι μαζί; Έχω ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί σπίτι!
— Μήπως ενοχλώ;
— Μα όχι! Μα όχι! Έλα, μπες!
Ήταν η πρώτη φορά που πατούσε το πόδι του στο διαμέρισμα που επικοινωνούσε με εκείνο της Nielle. Ύστερα από μια σύντομη συζήτηση περί ανέμων και υδάτων, ο Carlos έφερε την κουβέντα στα μαθήματά του στο πανεπιστήμιο.
— Σου είπα πως σπουδάζω λογοτεχνία στο UQAM; … Θες να σου διαβάσω ένα ποίημά μου;!
— Δεν είμαι και ο καταλληλότερος για να κρίνω…
— Ένας από τους καθηγητές λογοτεχνίας μου μού είπε πως είναι για πέταμα. Αλλά δεν ξέρει τίποτα! … Άκου καλύτερα… «Ο κόσμος είναι σκατά! Όλα είναι σκατά! … Μου έρχεται να χέσω!» Λοιπόν, πώς σου φαίνεται;
— Εεε! …
Άφωνος από την έκπληξη, ο Damien δεν τολμούσε να πει την πραγματική του γνώμη, σκεπτόμενος αφενός πως έβρισκε αυτή την ποιητική φλέβα παχύσαρκη και αφετέρου πως, αν ο κόσμος είχε ποτέ ανάγκη από έναν αφαλό, ο Carlos θα ήταν απολύτως κατάλληλος να γεμίσει το κενό. Έκρινε όμως πως, αν τον πληροφορούσε για τη ναυτία που του προκαλούσε η ανάγνωση ενός τέτοιου εκτρώματος, οι πιθανότητες συμφιλίωσής του με τη Nielle θα μειώνονταν αισθητά. Σκέφτηκε λοιπόν να καταφύγει σε περισσότερη διπλωματία…
— Χμ! … Νομίζω πως ο καθηγητής σου ήταν λίγο υπερβολικός στην κριτική του. Χμ! … Είναι πρώτο προσχέδιο; …
Ξαφνιασμένος από αυτή την τελευταία ερώτηση, ο σκατολάγνος ποιητής προσπάθησε να ξεγλιστρήσει.
— Θα με συγχωρέσεις που σε πετάω έξω, αλλά πρέπει να επιστρέψω στα σκατένια μαθήματά μου. SHIT!
Αστραπή έμπνευσης. Ο τρίτος όροφος τού άνοιγε διάπλατα την καρδιά του. Αντιλαμβανόμενος μια ευκαιρία που ίσως να μην παρουσιαζόταν ξανά για πολύ καιρό, ο Damien διατύπωσε ένα πιεστικό αίτημα προς τον οικότροφο.
— Πες μου, Carlos… αυτή τη στιγμή δεν είναι κανείς στο σπίτι της Nielle και της Mia, έτσι δεν είναι; … Τα διαμερίσματά σας επικοινωνούν και δεν υπάρχει ούτε κλειδαριά ούτε λουκέτο ανάμεσά τους, σωστά; … Επιπλέον, βλέπω πως οι πόρτες και των δύο διαμερισμάτων είναι ορθάνοιχτες… και…
— Άντε! Πες το επιτέλους!
— Εεε! … Έχω μια εξομολόγηση να σου κάνω… Αγαπώ τη Nielle και θα μου άρεσε πολύ να επισκεφθώ τον χώρο όπου ζει. Έχω ξαναπάει, αλλά πάει καιρός…! Σε παρακαλώ, μόνο για λίγα λεπτά!
Ξαφνική συγκίνηση επειδή το συκώτι του τον πίεζε να ξεμεθύσει; Ο Carlos συγκατένευσε στη συγκινητική ικεσία του ονειρευτή, ο οποίος είχε πιει μόνο ένα ποτήρι.
— ΟΚ! … Αλλά μην το πεις σε κανέναν. Δεν είναι δικό μου το σπίτι…! Αν το μάθει ο Lou, θα αναγκαστώ να μετακομίσω. Ξέρεις πως με φιλοξενεί δωρεάν. — Λοιπόν! Πήγαινε, κάνε την επίσκεψή σου!
Από τη στάση του Carlos ήταν φανερό πως ο μάγειρας τον κρατούσε κάτω από τον ζυγό του και πως φοβόταν μήπως κάνει το παραμικρό στραβοπάτημα. Ο Carlos, ο αλκοολικός σκατολάγνος ποιητής, δεν ήταν κακός άνθρωπος· όμως, αναγκασμένος να λειτουργεί σαν μαριονέτα στα χέρια του Lou, έμοιαζε να χάνει μεγάλο μέρος εκείνης της ελευθερίας κινήσεων, εκείνης της τρελής ελευθερίας που απαιτεί η φοιτητική ζωή.
Απόλαυση! … Ήρθε η πολύτιμη στιγμή. Ο Damien προσπαθούσε να διατηρήσει όλη του τη διαύγεια εις βάρος της χαράς του, φωτογραφίζοντας και καταγράφοντας τα πάντα νοερά.
(«Ένα απλό σάρωμα με το βλέμμα στην είσοδο του λημεριού της Nielle μού επιτρέπει να εξακριβώσω τη διαρρύθμιση και να απογράψω μέρος του περιεχομένου της σαν να επρόκειτο για θησαυρό.
Προς τα αριστερά, επιπλώνοντας άνετα το σαλόνι, ένας διθέσιος καναπές σε φυσικούς τόνους εκτείνεται κατά μήκος του τοίχου. (Εκεί! Για ώρες ολόκληρες θα συζητούσαμε για το μέλλον μας, για το δικό της παρελθόν και το δικό μου, χαϊδεύοντας, φιλώντας τους σωματικούς μάρτυρες των αντίστοιχων πνευματικών μας εξελίξεων: τα δυο σώματά μας να ανακαλύπτουν το ένα το άλλο, ακόρεστα, τρελά το ένα για το άλλο.) Πιο κοντά στην πόρτα υψώνεται μια ρουστίκ βιβλιοθήκη από βερνικωμένες σανίδες και στοιβαγμένα τούβλα· οι τίτλοι των βιβλίων μαρτυρούν μεγάλη ποικιλία θεμάτων. (Εκεί, συμβουλευόμενοι, διαβάζοντας αυτά τα βιβλία, θα κάναμε κι οι δυο την εκπληκτική ανακάλυψη πως το πρώτο θαύμα του κόσμου βρίσκεται στο αρχέγονο ανθρώπινο όνειρο.) Τέλος, μερικά υγιέστατα φυτά, κρεμασμένα ή τοποθετημένα με φροντίδα, δεσπόζουν πάνω από ένα απλό ηχοσύστημα, πιο πρόσφατο από το δικό μου. (Εκεί, με λεπτότητα, θα της αποδείκνυα πως κι εγώ, στην κλασική μουσική, προτιμώ ορισμένες συνθέσεις: «Τι θα έλεγες, Nielle, αν ακούγαμε τον Μεσσία του Handel; … Εκτός αν προτιμάς τις Ωδές στην Αγία Καικιλία του Purcell, ή τον King Arthur του; … ή την Τοκάτα και φούγκα σε ρε ελάσσονα, BWV 565, του Bach.»)
Μια κάποια πρωτοτυπία στη διακόσμηση φλερτάρει με το μάτι και τη φαντασία. Στον τοίχο που χωρίζει το σαλόνι από το υπνοδωμάτιο είχε ανοιχτεί ένα μεγάλο άνοιγμα, αφήνοντας σχεδόν μόνο ένα χαμηλό οριζόντιο τοιχίο: ένα είδος εσωτερικού παραθύρου που, αν παρουσιαζόταν η περίσταση, προσκαλούσε στα προοίμια ταραχώδων ερωτικών συνευρέσεων. Ο χώρος ανάπαυσης ή σαρκικού αναβρασμού της μούσας μου (…ανάλογα με τη γλυκιά περίσταση…) είναι ταπεινά επιπλωμένος με μια συρταριέρα, πάνω στην οποία βρίσκονται παρατημένα ένα σετ μανικιούρ και μια βούρτσα μαλλιών. Όσο για το κρεβάτι της, οι γραμμές του είναι απλές χωρίς να είναι μοντέρνες. Είναι στρωμένο με λευκά σατέν σεντόνια. (Εκεί, εμείς…!) Αν το σαλόνι της Nielle αποτελεί το αντίγραφο του δικού μου ακριβώς από κάτω, το υπνοδωμάτιό της δεσπόζει πάνω από το εργαστήριό μου…»)
— Γρήγορα! Δεν έχω μόνο αυτό να κάνω — να σ’ αφήνω να περιηγείσαι! ειρωνευόταν ο Carlos, διακόπτοντας προσωρινά τις ερωτικές φαντασιώσεις του Damien.
(Στρίβοντας προς τα δεξιά…, η κουζίνα. Ένα σετ από βαμμένο ξύλο, αποτελούμενο από ένα στρογγυλό τραπέζι και τέσσερις καρέκλες, γυαλίζει με ένα φινίρισμα που θυμίζει καρυδιά. (Θυμάμαι να κάθομαι εκεί εκείνο το περίφημο βράδυ μιας κάποιας πέμπτης Ιουλίου. Ήμουν εντελώς μαστουρωμένος· αλλά αν η Nielle μού είχε πει: «Ναι!»;) Οι ηλεκτρικές συσκευές είναι κι αυτές ίδιες, κουζίνα και ψυγείο σε πολύ σκούρο καφέ. Ένα μικρό λευκό ράφι συμπληρώνει τα λιγοστά ντουλάπια της κουζίνας· στο επάνω ράφι, μερικά μικρά φυτά, στα χαμηλότερα, μερικά αψεγάδιαστα αξεσουάρ κουζίνας. Κοντά στην πίσω έξοδο, ένας μικρός πάγκος και ένας νεροχύτης τόσο μικροσκοπικός όσο ο δικός μου μοιάζουν να πνίγουν ο ένας τον άλλο σε μια μάχη για την επικράτεια.)
Σχηματίζοντας ένα χαζό χαμόγελο για να καθησυχάσει τον οικοδεσπότη του, που φοβόταν την ξαφνική επιστροφή κάποιας από τις δύο αδελφές, ο Damien, με τόνο τόσο αποστασιοποιημένο ώστε να του χαρίζει ύφος ανθρώπου που αστειεύεται χωρίς να χαμογελά, εξομολογούνταν στον καινούργιο του γείτονα:
— Βλέπεις αυτόν τον μικρό νεροχύτη, Carlos; … Δεν θα μπορούσες ποτέ να το μαντέψεις, αλλά έχω συχνά την εντύπωση πως η Nielle κι εγώ πλένουμε τα πιάτα μας ταυτόχρονα. Παρόλο που ο καθένας μας ζει στο δικό του διαμέρισμα, φαντάζομαι πως ζω μαζί της. Μου έχει τύχει μάλιστα να σπάσω ένα πιάτο αφήνοντάς το να μου πέσει στο πάτωμα, επειδή πίστευα πως η Nielle ήταν θυμωμένη μαζί μου επειδή δεν μου έλεγε τίποτα.
Βλέποντας την ανυπομονησία που κυρίευε τον φοιτητή, ο Damien περιόρισε τις παραληρηματικές φλυαρίες του και πάτησε στο κατώφλι του τελευταίου δωματίου.
Μια ακόμη βιβλιοθήκη, κατασκευασμένη με τον ίδιο τρόπο όπως εκείνη του σαλονιού. Μόνο που αυτή ντύνει ολόκληρο τον τοίχο. Τα θέματα των βιβλίων είναι λιγότερο ποικίλα· αφορούν κυρίως την ιστορία. Στο κέντρο, σαν να ήθελε να κάνει λιγότερο αποστειρωμένο το σκηνικό που απλωνόταν μπροστά του, ένα μακρόστενο πλεκτό χαλί ζεσταίνει την όψη του. Σ’ αυτό το βασίλειο στοχασμού της όμορφης λόγιας μου, ακριβώς πάνω από το υπνοδωμάτιό μου, βρίσκεται, κάτω από το παράθυρο, ένα γραφείο εργασίας. (Κάθεται άραγε εκεί για να γράφει το ημερολόγιό της, που θα αφηγούνταν τις προσπάθειές μου να την κατακτήσω…;)
Γυρίζοντας πίσω, ο επισκέπτης διαπίστωσε, από τη μισάνοιχτη πόρτα της τουαλέτας, πως δεν υπήρχε τίποτε ιδιαίτερο να αναφερθεί. Εκτός από το μικρό της μέγεθος, την άψογη καθαριότητα και εκείνα τα γυναικεία πράγματα που έλειπαν από το περιβάλλον της επιβεβλημένης εργένικης ζωής του.
Γυρίζοντας το κεφάλι από δεξιά προς τα αριστερά κι ύστερα αντίστροφα, σαν για μια τελευταία πανοραμική κίνηση, σε μια τελευταία προσπάθεια απομνημόνευσης, ένιωσε κύματα αρνητικής ενέργειας να του επιτίθενται. Επρόκειτο απλώς για ένα πράσινο φυτό. Για λίγο, ένα αίσθημα λύπης τύλιξε την έξαρση του Damien. Αναρωτιόταν τι συνέβαινε με τη Nielle, πώς αντιδρούσε, ενώ, πολύ απλά, ένα νεαρό χλωρόφυτο, ένας βλαστός φυτού-αράχνης, τον απεχθανόταν, εκείνον, τον άνευ όρων θαυμαστή.
Αντίθετα, αυτό το πλήγμα φυτικής προέλευσης τράβηξε την προσοχή του σε τρεις φωτογραφίες που δεν είχε προσέξει. Τρία ελαφρώς θολά στιγμιότυπα, στερεωμένα στον τοίχο με διάφανη ταινία, στα οποία η Nielle είναι φωτογραφημένη με τον Marc, τον ό,τι-κι-αν-ήταν-της, καθώς και με τον γιο του. Ο Damien θαύμαζε την όμορφη γυναίκα, αποτυπωμένη αυθόρμητα μέσα σ’ εκείνη την ατμόσφαιρα γαλήνης και συνηθισμένης ευτυχίας ενός οικογενειακού γεύματος…
Διαισθανόμενος την επιμονή των ονείρων που περιστρέφονταν σαν δορυφόροι γύρω από το κεφάλι του ονειρευτή, ο φοιτητής παρενέβη.
— Σε ποια από αυτές τις φωτογραφίες είναι πιο όμορφη; … Κατά τη γνώμη σου; … Εγώ δεν ξέρω! — Άλλωστε, δεν είναι ο τύπος μου. Εγώ βρίσκω τη Mia πιο ελκυστική! Δοκίμασα την τύχη μου, αλλά αυτές οι δυο κοπέλες είναι κάτι γαμημένες σνομπ! … Έλα! Ποια από αυτές τις φωτογραφίες…;
Θέλοντας να αιφνιδιάσει τον Carlos για να διακρίνει το κίνητρο πίσω από αυτό το ξαφνικό ενδιαφέρον, αυτή την υπερβολικά ανθρωπιστική πρόθεση, έκανε μια επιλογή που πίστευε έξυπνη.
— Είναι χαζό! … Αλλά βρίσκω τη Nielle απολύτως πανέμορφη σ’ αυτή τη λήψη, βλέπεις, εκεί… χασμουριέται!
— Πάρ’ την! Πάρ’ την μαζί σου, δεν θα πω τίποτα και ούτε καν θα το καταλάβει.
— Όχι! Η Nielle δεν θα το ήθελε αυτό, επέμενε, ενώ ταυτόχρονα μετέδιδε ψυχικά τον θαυμασμό του στο φυτό, στο αντιπαθητικό χλωρόφυτο, για το ότι είχε έρθει, για το ότι είχε επισκεφθεί το διαμέρισμα της Nielle. Πρόσθετε, για να καθησυχάσει το φυτό, πως μια κλοπή, ακόμη κι αν μεταμφιεζόταν σε χαριτωμένη μικροκλοπή, δεν θα μπορούσε να εντείνει αυτή τη χαρά που ήταν αδύνατον να κρυφτεί.
— Καλά, εντάξει! Πρέπει να φύγουμε, Damien. Η επίσκεψη τελείωσε.
Μια τελευταία ανάσα σ’ αυτόν τον ευλογημένο τόπο όπου τα πάντα τον έκαναν ευτυχισμένο. Ρούφηξε και την παραμικρή υγρασία· καταβρόχθισε με τα μάτια, σε ένα τελευταίο γλίστρημα, τις πιο ανεπαίσθητες λεπτομέρειες· γεύτηκε τις πιο αχνές μυρωδιές. Φανταζόταν.
Σε μια στιγμή απροσεξίας του αλκοολικού ποιητή, χαμήλωσε τα βλέφαρα για να αρχίσει ήδη να πλάθει τη Nielle μέσα στους δικούς της χώρους και να την ονειρευτεί καλύτερα. Με μεγαλύτερη ακρίβεια, με οριοθετημένες εικόνες που θα ξεδιπλώνονταν με την ακρίβεια που υπαγόρευαν τα βήματα της μούσας του.
Μέσα σ’ αυτή την έξαρση, πίστεψε πως ήταν ένα παραφυσικό ον, ένα μέντιουμ σε έκσταση, γιατί του φαινόταν φυσικό να αντιλαμβάνεται και να διοχετεύει τις σκέψεις που είχε σκορπίσει η Nielle: σκονισμένα feelings ή αισθήματα μόλις αρκετά ξεχασμένα, και κύματα που έχαναν τη δύναμή τους. Αφουγκραζόταν αυτόν τον μαγικό χώρο αναζητώντας κάποιο ίχνος ευνοϊκής κουβέντας γι’ αυτόν, κάποιες γλυκές ηχώ που δεν άκουσε. Όλες τις χαμένες ονειροπολήσεις της Nielle τις αποθήκευσε στη μνήμη του και θα τις έβαζε να δουλέψουν μόλις επέστρεφε σπίτι.
Τραβώντας τον από το ονειρικό του σύννεφο, ο Carlos ξύπνησε απότομα τον ερωτευμένο επισκέπτη.
— Ε! Τι κάνεις; Σου είπα πως βιάζομαι! Τι σκαρώνεις πάλι; …
Σαν να ήταν το υπερφυσικό κάτι απολύτως συνηθισμένο στη ζωή του. Μια παραξενιά. Ο Damien απάντησε σε μια εσωτεριστική γλώσσα που θεωρούσε προσιτή στον Carlos…
— Ό,τι βρίσκεται επάνω θα γίνει ό,τι βρισκόταν κάτω, και το αντίστροφο. Τα πουλιά που κούρνιαζαν κάτω πετούν τώρα επάνω! … Στην πραγματικότητα, Carlos… εκτελώ μια εντελώς συνηθισμένη αλχημική εξάχνωση. Νοερά ενημερώνω τη Nielle για την αγάπη μου και απόψε, όταν επιστρέψει, θα ακούσει μια ολόκληρη λιτανεία από «Σ’ αγαπώ, Nielle! Σ’ αγαπώ! …»
— Ταμπαρνάκ! Της κάνεις πλύση εγκεφάλου!? … Σπέρνεις υποσυνείδητη προπαγάνδα!?
Τρομαγμένος, ο φοιτητής πίστευε ακράδαντα πως ο καλλιτέχνης διέθετε ψυχικές δυνάμεις. Φοβούμενος όμως κυρίως μήπως ο Damien τού ρίξει κάποιο παρόμοιο ξόρκι, πέρασε πρώτος και κατέβηκε βιαστικά την εσωτερική σκάλα.
Ο Damien τον ακολούθησε νωχελικά. Μακάριος, εξέταζε προσεκτικά υπέροχες αφίσες που αναπαριστούσαν κάστρα του Λίγηρα και σκηνές αυλικής ζωής του Μεσαίωνα, καρφιτσωμένες πάνω στην παλιά ταπετσαρία του διαδρόμου. Προβάλλοντας τη σκέψη του προς εκείνη την εποχή του σκοταδισμού, ορκιζόταν, σαν για να πείσει τον εαυτό του, πως ακόμη κι αν βασανιζόταν με ανασκολοπισμό, με το σώμα του τροβαδούρου τρυπημένο και ματωμένο, τίποτε δεν θα τον εμπόδιζε να αγαπά, υποτάσσοντας το πεισματάρικο υποσυνείδητο της ευγενούς κυρίας. Δεν ήταν παρά αυτό το δαμιανικό μάντρα…
Χτυπώντας δυνατά την πόρτα πίσω τους, ο Carlos έλεγξε πολλές φορές αν το μάνταλο είχε ασφαλίσει σωστά, αν ο σύρτης κρατούσε. Έτσι βεβαιωνόταν πως ο καλεσμένος του δεν θα επέστρεφε ποτέ ξανά στον τρίτο. Συνεχίζοντας βιαστικά την κάθοδό του από την εξωτερική σκάλα, γύρισε και απευθύνθηκε με προσποιητά μελιστάλαχτη φωνή στον ονειρευτή, που μόλις είχε προλάβει να βγει.
— Α, πριν σε αφήσω, έχω μια ερώτηση να σου κάνω…
— Εμπρός, Carlos, ρώτα!
— Εσύ έγραψες εκείνο το γκράφιτι στην αυλή, ακριβώς εκεί; … Η επιγραφή «Hard Headed Woman» απευθύνεται στη Nielle, έτσι δεν είναι; …
Ο συντάκτης του μηνύματος δεν πρόλαβε να απαντήσει στην πρώτη ερώτηση. Ο φοιτητής επέμεινε ακόμη περισσότερο, βλέποντας το κοκκίνισμα της αμηχανίας στο πρόσωπο του καλλιτέχνη.
— Τι θέλεις να πεις μ’ αυτό; … Ποιο είναι το υπονοούμενο του «H. H. W.»; …
Παγιδευμένος από αυτή την εύστοχη διατύπωση και υποχρεωμένος να αφοπλίσει την ερώτηση, πασπαλισμένη με μια ειρωνεία που τον έκανε να υποψιάζεται πως η γενναιοδωρία του Carlos δεν ήταν παρά το προοίμιο αυτής της ερώτησης, περιπλανήθηκε στις σκέψεις του για μερικά δευτερόλεπτα κι έπειτα αποκρίθηκε με προσποιητό δισταγμό…
— … Τι θέλω να πω; … Την κατά λέξη μετάφραση; … Ή αυτό που πρέπει να συναγάγεις απ’ αυτήν; … Hard Headed Woman; …! … — Γυναίκα με σκληρό κεφάλι. — Ναι, αυτό είναι…! Σ’ αγαπώ, ξεροκέφαλη γυναίκα!
— Χα! Χα! … Κι ύστερα λες πως την αγαπάς. Απίστευτο! Μην προσπαθείς να βγάλεις άκρη με τους καλλιτέχνες. Άντε, γεια!
Ένα σύντομο χλευαστικό χαμόγελο, κι έπειτα ο Carlos συνέχισε τον δρόμο του γελώντας τρανταχτά.
Πίσω στη μοναξιά του, ο Damien ανατρίχιασε από φόβο μπροστά στη θλιβερή προβολή μιας πιθανής αντίδρασης της Nielle όταν θα λάμβανε την αναπόφευκτη αναφορά του φοιτητή-κατασκόπου. Μια ανείπωτη οργή.