ΚΕΦΑΛΑΙΟ XIV
Μηχανικά, μόλις ξύπνησε, ο Damien κοίταξε από το παράθυρο. Ένα καινούργιο στρώμα χιονιού σκέπαζε το προηγούμενο, ήδη γκριζωπό από την κατακάθιση ανθρακούχας σκόνης, σαν ο χειμώνας να λευκαινόταν με χλωρίνη.
— Θα ήταν ωραία ευκαιρία για τον μασκοφόρο φτυαρά να κερδίσει λίγη εκτίμηση, αν δεν ήμουν φυλακισμένος στο σπίτι μου από αυτούς τους καταπιεστές των κάτω ορόφων…! βρυχήθηκε ο Damien, με την επίμονη πίκρα από το φάντασμα της προηγουμένης. Το κλεπτομανές σκιάχτρο.
Βήματα άντρα σημάδεψαν την εσωτερική σκάλα! Ο Damien δεν έδωσε σημασία· κούμπωνε ένα πουκάμισο. Η πόρτα άνοιξε και ξανάκλεισε! Ο Damien φορούσε το παντελόνι του χωρίς να ανησυχεί. Τέλος, αθόρυβα, ο ανώνυμος κατέβηκε την εξωτερική σκάλα. Ο Damien έδενε τα κορδόνια του.
Ωστόσο, φωνές τρύπωσαν από τις μικροσκοπικές οπές αερισμού που στόλιζαν το κάτω οριζόντιο ξύλο ενός παλιού διπλού ξύλινου παραθύρου. Μέσα σ’ αυτά τα κακαρίσματα της αυλής…, ο ονειρευτής άρπαξε το μικρό όνομα του αγνώστου που τριγυρνούσε γύρω από τη μούσα του. Εκείνος, εμποδισμένος να φύγει από τον πατέρα Brouillette, αναγκάστηκε από ευγένεια να πιάσει κουβέντα. Αυτό το όνομα εξακολουθούσε να σκίζει το τύμπανο του εκνευρισμένου ονειρευτή.
Περίεργος και δύσπιστος, πλησίασε προσεκτικά το παράθυρο, όσο χρειαζόταν για να βλέπει χωρίς να τον βλέπουν, προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό του πως, τελικά, δεν θα μπορούσε να είναι παρά μια ακουστική ψευδαίσθηση. Μα, σφίγγοντας τα σαγόνια τόσο ώστε σχεδόν να φθείρει το ελεφαντόδοντο των δοντιών του, διαπίστωσε πως το όνομα που είχε ακούσει ήταν πράγματι σωστό και πως, για άλλη μια φορά, η ονειρική προαίσθηση επαληθευόταν.
— Ανάθεμα! … Jonathan! Ο καθηγητής! οργίστηκε μέσα του.
Σαν από σύμπτωση, ο Bruce ενώθηκε με τον καθηγητή και τον πατέρα Brouillette. Χαιρέτησε τον άσωτο ενοικιαστή, μόλις που δεν του φίλησε το χέρι, με μια ντροπιαστική δουλοπρέπεια. Αντιγράφοντας κατά γράμμα τις τεχνικές προσέγγισης του γεννήτορά του, ο Bruce επιδοκίμαζε τυφλά όσα κακάριζε ο καθηγητής, σκαρφαλωμένος στο πρώτο σκαλί, για να τους γοητεύσει και τους δύο.
Αποσβολωμένος, ο Damien προσπαθούσε να καταλάβει, να εξηγήσει στον εαυτό του την παρουσία του μοδάτου τύπου στο σπίτι της Nielle. — Διαζύγιο ή περιπέτεια; — Υποχωρώντας αργά, σαν άρρωστη γάτα του δρόμου που διαλέγει την αποχώρηση για να αποφύγει τον καβγά, γύρισε να ξαπλώσει και να συλλογιστεί ποια στάση έπρεπε να υιοθετήσει απέναντι σ’ αυτό το νέο δεδομένο.
Κι όμως, χωρίς βάσιμο λόγο, κρατούσε κακία στη Nielle που δεχόταν τον λόγιο στη φωλιά της. Τίποτε δεν θα τον εμπόδιζε να ζηλεύει νοσηρά το ζευγάρι, όμως η ταυτοποίηση του τριγυριστή της προηγουμένης είχε προτεραιότητα απέναντι στην επιθυμία του να βρεθεί κι εκείνος στα σατέν σεντόνια.
Μη βρίσκοντας καμιά απάντηση και χάνοντας τον εαυτό του μέσα στους αναστεναγμούς, έτρεξε στο σπίτι της Mylène και του François αναζητώντας παρηγοριά γι’ αυτή τη νέα ευθραυστότητα της ψυχής του.
Ύστερα από μερικά ποτήρια αναψυκτικό και ουγγιές συμβουλών, γύριζε σπίτι του φορτωμένος με μεθόδους χαλάρωσης, καταπραϋντικά αφεψήματα, θυμίαμα και μια ολόκληρη συλλογή δίσκων που του είχε δανείσει ο εραστής της Mylène. Από Genesis μέχρι Reggiani.
Με τα χέρια γεμάτα από αυτόν τον μουσικό εξοπλισμό και τις ήπιες θεραπείες, και το κεφάλι γεμάτο από τα λόγια: «Μα αυτή η κοπέλα δεν είναι για σένα! Είναι σειρήνα! Μοιραία γυναίκα!» προσπαθούσε να βγάλει τα κλειδιά από μια τσέπη του χειμωνιάτικου μπουφάν του. Ο Damien στριφογύριζε για να μην του γλιστρήσουν οι δίσκοι. Μόλις που άγγιζε με το νύχι το κρύο μέταλλο του κρίκου, όταν η πόρτα των Brouillette μισάνοιξε.
— Α, γεια σου, Damien! Και; … Καλά είσαι; … Η βιασύνη της σπιτονοικοκυράς να πληροφορηθεί για την ψυχική κατάσταση του ονειρευτή ακουγόταν περισσότερο σαν διαπίστωση παρά σαν ερώτηση.
Μπερδεμένος με τα πακέτα του, θα προτιμούσε ένα χέρι βοήθειας αντί για μια μομφή μεταμφιεσμένη σε ερώτηση. Ωστόσο, υπακούοντας διαισθητικά στο ανείπωτο αίτημα του καλλιτέχνη, εκείνη ανέλαβε προσωρινά το φορτίο και του πρότεινε να περάσει πρώτα από το σπίτι της, όσο εκείνος ξεκλείδωνε.
— Πήγαινε ν’ αφήσεις τα πράγματά σου και μετά έλα να πιεις μια μπίρα με τον άντρα μου. Έχουμε καιρό να τα πούμε.
Αυτή η ευγενική προσταγή αποτελούσε την ιδανική ευκαιρία για τον Damien να ερευνήσει, εντελώς αθώα, το περιστατικό της κλοπής. Αν δεν μπορούσε να φτάσει στην αλήθεια, μια επαγωγή θα τον οδηγούσε, χωρίς αμφιβολία, προς έναν ή δύο πιθανούς υπόπτους.
Μόλις βρέθηκε μέσα στο διαμέρισμα των ιδιοκτητών, παραδέχτηκε πως δεν ήταν σε θέση να αναμετρηθεί με την πείρα αυτής της αυτοκράτειρας του μπαλκονιού, ούτε να συναγωνιστεί τα τεχνάσματά της και τις επιδέξιες ερωτήσεις της. Πόσο μάλλον που δεν ήταν μόνη: τα δράματα και τα βάρη της την κυβερνούσαν από τα παρασκήνια. Ο άντρας της μιλούσε στο τηλέφωνο με αδύναμη, γλυκιά, μόλις ακουστή φωνή, προφανώς με κάποια πρόσφατη, νεαρή και όμορφη γνωριμία… Η μισότυφλη κόρη τους, η Nadine, είχε τα μάτια καρφωμένα στην οθόνη της τηλεόρασης. Προσπαθούσε να αποκρυπτογραφήσει τις σκιές μιας ταινίας δεύτερης διαλογής που έβλεπε για τρίτη φορά.
Έχοντας ξεχάσει την προσφορά της με άρωμα λυκίσκου, η κυρία Brouillette έβαλε αδιάφορα μπροστά στον ονειρευτή καφέ, γάλα και ζάχαρη. Με μια συγχωρητέα αγένεια, συνέχιζε τη ρουτίνα της. Ανοίγοντας κουβέντα για διάφορα θέματα, άφηνε τον Damien να χαϊδεύει την παχύσαρκη σκυλίτσα τους ανάμεσα σε δύο ασήμαντες παρατηρήσεις.
— Ε, ναι! Ε, ναι! Ήξερες, Damien, πως η χοντρή Esther…
— Η Esther;
— Ε, ναι! Η νεαρή βουλιμική από δίπλα, αυτή που δουλεύει σ’ ένα εργοστάσιο στα βόρεια της πόλης…
— Κατάλαβα ποια λες.
— Ε, ναι! Φαντάσου, αγόρι μου, πως κάθε μέρα πάει και περνά μερικές ώρες στο σπίτι της Simone, της γριάς λεσβίας. Αναρωτιέμαι τι μπορεί να λένε μεταξύ τους; … Και μιας και μιλάμε για τη γριά butch! Τις προάλλες είδα τα σουτιέν της απλωμένα στο σκοινί. Ήταν για γέλια, στ’ αλήθεια! Ήταν όλα λίγο κιτρινισμένα, παγωμένα και σκληρά από το κρύο. Και δεν είναι μικρά. Είναι τεράστια, Παναγιά μου!
Μάλιστα, οι φίλοι του Bruce ήθελαν να κάνουν μια άθλια φάρσα στη Simone, κλέβοντας τα σουτιέν της. Αυτοί, αν δεν προσέξουν με τα ναρκωτικά τους και τις κλοπές τους, θα καταλήξουν στη φυλακή.
Αφού τελείωσε, φαινομενικά ικανοποιημένος, τη μυστικοπαθή τηλεφωνική του κουβέντα, ο κύριος Brouillette — εκείνος που στο σπίτι φορούσε τα παντελόνια, αλλά αλλού τα έβγαζε — ήρθε κοντά στον Damien μ’ ένα ειρωνικό ύφος.
— Θες μια μικρή μπίρα;
— Ευχαριστώ, έχω ήδη καφέ…
Χωρίς να προσπαθεί να μαντέψει την αιτία του ειρωνικού του ύφους, ο ονειρευτής συμπαθούσε τον άντρα με τα έντονα γκριζαρισμένα μαλλιά. Απολάμβανε τις ιστορίες του πατριάρχη, παρόλο που στο παρελθόν εκείνος, με τα απίθανα παραμύθια του, ήταν ο πρώτος που είχε ξυπνήσει την παράνοιά του. Άθελά του, από αθωότητα ή ίσως ακόμη και για διασκέδαση, αυτές οι μυθοπλασίες που φύτρωναν μέσα στις ιστορίες του δρόμου τον είχαν τρομοκρατήσει.
Η κυρία Brouillette, μυρίζοντας τον ιδιαίτερο θαυμασμό που έτρεφε ο Damien για τον άντρα της, έκρινε τον ονειρευτή αφηρημένο και εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για να τρυπήσει την άμυνά του, επιτιθέμενη κατά μέτωπο, όχι όμως χωρίς κάποια λεπτότητα.
— Και; Damien! … Πώς πάει με την πρώην γυναίκα σου; … Η μικρή Lysianne, τι όμορφη που είναι, με τα ωραία κόκκινα μαλλιά της! Σαν να επιδοκίμαζε μόνη της τις εύστοχες παρατηρήσεις της, πρόσθετε από συνήθεια: «Ε, ναι! … Ε, ναι! Ε, ναι! … Λοιπόν!» Τελικά, η στρατηγική της έφτασε σ’ εκείνο που την έτρωγε περισσότερο: την ευημερία του ενοικιαστή της, η οποία, φυσικά, περνούσε πρώτα από τη δική της. «Και; … Σου αρέσει το μικρό σου διαμέρισμα; … Είναι ήσυχα. Ε; … Νομίζω πως είσαι καλά στον δεύτερο. Ακούω συχνά μουσική… Σου αρέσει, ε; … Α! Ξέρεις, εμάς δεν μας ενοχλεί καθόλου! … Καθόλου! … Ε, ναι! Μπορείς να το βάζεις όσο δυνατά θέλεις, δεν ακούμε τίποτε. Έτσι δεν είναι, εσείς οι δυο;»
Μέθοδος ύπνωσης μέσω ζάλης του υποκειμένου: η επιδέξια και πανούργα ανακρίτρια με τις παντόφλες επιτάχυνε την κίνηση του εκκρεμούς.
— Μου φαίνεται πως δεν κοιμάσαι και πολύ τις νύχτες… Συμβαίνει κάτι; … Ξέρεις, μπορείς να μας το πεις αν δεν είσαι στα καλά σου. Ε, Damien;
Βουλιάζοντας στην καρέκλα για να προσποιηθεί άνεση, ο Damien εξαφάνισε μονορούφι, στο βάθος του λαιμού του, την τελευταία σταγόνα καφέ. Μ’ αυτή τη χειρονομία άφησε για μερικά δευτερόλεπτα να περιμένει η αδιάκριτη μητρόνα, που είχε παγώσει προσδοκώντας να ακούσει τα κλάματα του ονειρευτή και μερικές εξομολογήσεις για να τις γράψει στο ημερολόγιο των κουτσομπολιών της.
— Ναι, όλα πάνε καλά! απάντησε απλά στη μακροσκελή διατύπωση.
Αντιλαμβανόμενος την αναποτελεσματικότητα, τη ματαιότητα της ανάκρισης της γυναίκας του, ο ηλικιωμένος σύζυγος παρενέβη πιο άμεσα, πιο αντρικά.
— Όμορφες είναι οι κοπέλες του τρίτου! … εεε! Η Mia, θέλω να πω… η άλλη δεν είναι πια εδώ! … Εγώ πάντως…, αν ήμουν νεότερος…
Αυτή η τελευταία διευκρίνιση σχετικά με την ηλικία ειπώθηκε ρητά για να καθησυχάσει τη γυναίκα του για τη φήμη του ως «playboy», γόη των γυναικών, μια φήμη που ο ίδιος φρόντιζε να συντηρεί ανάμεσα στους άντρες που κατοικούσαν στην οδό Paix Glorieuse.
Αυτή η αδέξια παρέμβαση του αρχηγού της οικογένειας γύριζε καθαρά προς όφελος του Damien, ο οποίος εξέφρασε, με κάποια νευρικότητα στη χροιά της φωνής του, την ανησυχητική έκπληξη του πρωινού.
— Ο καθηγητής γύρισε. Τον είδα σήμερα το πρωί. Νομίζω πως μένει στο σπίτι της Nielle… Και μάλιστα νομίζω πως σας είδα να μιλάτε μαζί του, έτσι δεν είναι, κύριε Brouillette; …
— Μα όχι! Είδες πράγματα! Πρέπει να με είδες να μιλάω με τον φίλο της Mia, τον Πορτογάλο. Και οι δυο τους έχουν μουστάκι… Αυτός κι ο Jonathan.
— Μα όταν έμενε εδώ, δεν είχε μουστάκι! αναφώνησε ο ονειρευτής.
— Δεν ξέρω αν είδες πράγματι τον καθηγητή, αλλά εμείς πάντως όχι, πρόσθεσε η σπιτονοικοκυρά, διακρίνοντας ένα ολοφάνερο κενό στα λόγια του άντρα της. — Και Nielle, λες; … Nielle; … — Nielle! — Ε, ναι! … Η αδελφή της Mia. Αυτή που ήταν εδώ παλιότερα. Πρέπει να ονειρεύεσαι, δεν μένει πια εδώ. Κι άλλωστε μόνο εκείνη γνώριζε τον Jonathan. Εκείνη κι εμείς. Ε, όχι! … Ε, όχι!
Προικισμένη με μια έκτη αίσθηση που αντιστάθμιζε τις αδυναμίες της μερικής τύφλωσής της, η Nadine, που ως τότε ούτε είχε αναμειχθεί ούτε είχε μιλήσει, αντιλαμβανόταν ήδη στον καλλιτέχνη τις αλλοτριωτικές συνέπειες της παρεξήγησης που γεννούσαν τα καλοδουλεμένα ψέματα των γονιών της. Έτσι διέψευσε τα λόγια τους, αυτές τις προσβολές προς τη νοημοσύνη του καλλιτέχνη.
— Ο καθηγητής! … Μου είπε καλημέρα το μεσημέρι! Ήταν με…
— Ε, ναι! Άντρα μου, το ξέχασες; Πρέπει να πάμε στην αγορά για ψώνια. Αχ! Παναγία μου! Πώς περνάει η ώρα! Συγχώρεσέ μας, Damien, αλλά πρέπει να φύγουμε! ξεπέταξε έτσι η κυρία Brouillette, αποφεύγοντας να βουτήξει σε φριχτές δικαιολογίες και σ’ ένα κουβάρι αόριστων εξηγήσεων.
Συνοδεύοντας τους ιαπωνικού τύπου χαιρετισμούς του μ’ ένα χαζό και ψεύτικο χαμόγελο, ο ονειρευτής αποσύρθηκε, δραπετεύοντας κι εκείνος από ένα αδιέξοδο. Αργά, σχεδόν επίπονα, ανέβηκε στο σπίτι του. Κάθε σκαλί που ανέβαινε γινόταν μια σκέψη για τη συμπόνια της μικρότερης κόρης, για εκείνη την απόδειξη στοργής που του είχε δώσει η Nadine Brouillette, εκείνη που, παρά την αναπηρία της, έβλεπε καλύτερα από τους γονείς της.
Ύστερα ξεφορτώθηκε εκείνο το χειμωνιάτικο δέρμα που τον βάραινε και, απολαμβάνοντας τη σωματική ανακούφιση του να νιώθει ελαφρύτερος, επέτρεψε στον εαυτό του να ακούσει διακριτικά έναν δίσκο… πολύ σημαδιακό. Η συνήθεια της τύχης εγκαθίστατο. Τα αυλάκια ήταν φαγωμένα, φθαρμένα, ταλαιπωρημένα, και οι πρώτοι τριγμοί τού θύμισαν τους αγκαθωτούς φίλους του από κάτω. Μα όταν η φωνή του τραγουδιστή μεταμόρφωσε τη σύντομη μουσική εισαγωγή, οι σκέψεις του ξανάρχισαν μια σχεδόν φυσιολογική ανοδική πορεία. Προς τη Nielle.
— Πες μου, Nielle! … Ποιο είναι το μυστικό του χαρίσματός σου; Πώς καταφέρνεις να συσπειρώνεις όλους όσοι σχεδιάζουν να πνίξουν τη ζωή μέσα μου; Καταφέρνετε να φράζετε τις συνάψεις μου, να με σπρώχνετε προς μια μη αναστρέψιμη ψυχική διάλυση. — Ίσως θέλεις να μου χαρίσεις τον οίκτο σου όταν, από τρελός της φαντασίας, βυθιστώ σε ολοκληρωτική ψυχική κατάρρευση;
Έτσι νανουρισμένος από τη μουσική, η επόμενη ώρα έκλεινε την πληγή που είχε ανοίξει η απόπειρα εξαπάτησης του ηλικιωμένου ζευγαριού. Απαλά, ο ονειρευτής προσπαθούσε να αγνοήσει την εντύπωση πως η Nielle ανταπέδιδε στον λόγιο εκατό φορές τα αισθήματα που ο ίδιος έτρεφε για τη μούσα του. Με αυτοσυγκράτηση, δεχόταν αυτό το αίσθημα απόρριψης που είχε γεννηθεί από την αδέξια παρέμβαση των Brouillette. Η εκστατική δόνηση της Nielle με τον Jonathan, την προηγούμενη νύχτα, αποκτούσε αναρίθμητα νοήματα που τον έφερναν στα όρια της τρέλας.
Παρά τον ζήλο που έβαζε για να χαλαρώσει, ένα ενοχλητικό φαινόμενο δεν έπαυε να τον βασανίζει: το αίσθημα πως είχε πιαστεί σε μέγγενη, ακινητοποιημένος σαν σε ποντικοπαγίδα. Θα ξερνούσε απ’ αυτό, μα ο εμετός δεν θα άλλαζε τίποτε. Η ψυχή του ήταν ωμή πληγή. Γδαρμένη ζωντανή! Οι κραυγές που θα έβγαζε θα περνούσαν· δυστυχώς, οι λυγμοί και τα δάκρυα που άγγιζαν τις άκρες των ματιών του αρνούνταν την έξοδο.
***
Επιτέλους, σε όλους τους ορόφους αγκυροβολούσαν για λίγες ώρες η νυχτερινή ανάπαυση και οι διάφανες εικόνες του ονείρου. Μερικές, αμφίβολης σημασίας, υπέγραφαν τους συμβολισμούς του ισογείου. Άλλες, πιο μαγικές, διαφανείς και καθαρές, εποφθαλμιούσαν τον τρίτο και τον δεύτερο όροφο…
Traum! Rêve! Dream!
(— «Κρεμασμένες σ’ έναν φωτεινό χώρο και απαλλαγμένες από κάθε λεπτομέρεια, εμφανίζονται άσπιλες τρεις θήκες δίσκων. Τρία λευκά τετράγωνα. Από αυτές τις τρεις μορφές γλιστρούν τρεις δίσκοι… Ο ονειρευτής νιώθει πως διεισδύει στη Nielle. Απαλή και υγρή. Σαν να ήταν αληθινό.»)
Ο ονειρευτής κοιμόταν. — Ο Σατανάς, όμως, αγρυπνούσε πάνω στους κόκκους της άμμου… Ο διάβολος μίσησε αυτή τη θεϊκή κίνηση μπρος-πίσω, αυτή τη χάρη του ασυνειδήτου, και μετατόπισε, εκτόπισε τη συνείδηση του Damien σε μια κατάσταση μισού ξυπνήματος. Σημαδεύοντας τον ονειρευτή με την καυτή τρίαινά του, τον παρότρυνε να εκδικηθεί αμέσως, από υποσυνείδητο σε υποσυνείδητο. Ποντάροντας στη δειλία του, στη βέβαιη ανανδρία του, ο πρίγκιπας του σκότους τον έπεισε πως είχε υποφέρει υπερβολικά και τον έκανε να υποκύψει στον νόμο της ανταπόδοσης.
Από την απόλαυση του Θεού στη ζωώδη φύση του διαβόλου, ο ονειρευτής πρόβαλε στο νοσηρό του μυαλό την εικόνα μιας άλλης γυναίκας, όχι της Nielle, την εικόνα ενός ξεπεσμένου έρωτα· ύστερα εκσπερμάτισε, άδειασε, μετάγγισε το κύμα του γόνιμου χυμού του σ’ ένα αδιέξοδο. Το σώμα, ποτέ ιδωμένο, μιας χαμένης ονειρεύτριας, εγκαταλειμμένης μακριά μέσα στις φαντασιώσεις της.
— Όχι! Δεν είναι αλήθεια! Όχι!
Αυτή η φωνή δεν ήταν του Damien αλλά, άδικα, της Nielle. Χτυπώντας ακόμη τη σιωπή της νύχτας, αυτός ο ενοχλητικός συναγερμός, αυτή η κραυγή πόνου και ταραχής ακούστηκε ακριβώς την ίδια στιγμή, σε μια σκοτεινή χρονική σύμπτωση με τη βρόμικη εκδίκηση. — Ο καθηγητής, η Mia και οι άλλοι κοιμισμένοι του επάνω ορόφου έσπευσαν να καθησυχάσουν τη Nielle ύστερα από το απότομο ξύπνημα που προκάλεσε ένας εφιάλτης.
— Θα περάσει, Nielle, πρέπει να είδες άσχημο όνειρο. Αυτό είναι όλο. — Είσαι καλύτερα τώρα; — Θες να μας το πεις; Θα ξανακοιμόσουν πιο εύκολα αν μας το περιέγραφες;
— Όχι! … Είναι που… Όχι, προπαντός δεν θέλω να μιλήσω γι’ αυτό. — Είμαι πολύ καλύτερα. Συγγνώμη που σας ξύπνησα όλους. Ευχαριστώ και πηγαίνετε να ξανακοιμηθείτε.
Μερικά χασμουρητά χαιρέτησαν τη σιωπή και τη γαλήνη που είχαν επιστρέψει, καλώντας τον ύπνο και καινούργια ονειρικά έργα.
Στον από κάτω όροφο, ο Damien, πνίγοντας τα κλάματά του στο μαξιλάρι, ζάλιζε τον εαυτό του με ξέφρενα mea culpa.
— Θεέ μου! Τι προσβολή! … Έρωτα, καταδέξου να με τιμωρήσεις, εμένα που δεν είμαι παρά αθλιότητα. Γλυκιά ζεστασιά χαμένη για πάντα σαν μια Ατλαντίδα ευτυχίας, βυθισμένη από τη μνησικακία. Ο έρωτας, αθώος, ήθελε να γεμίσει τις ψυχές μας, τις καρδιές μας που πεινούσαν η μία για την άλλη, ακόμη κι εν αγνοία μας. Ας μου καταφάει τα σωθικά αυτή η δυστυχία που ήδη με βρήκε!
Μόνο η ανάμνηση της διείσδυσης ελάφρωνε το βάρος των θρήνων και απάλυνε τη φριχτή ωχρότητα που εξακολουθούσε να βάφει το πρόσωπό του ύστερα από τη δική του ομολογία για τον θρίαμβο του κακού. Η ψυχή του κλεμμένη. Το κενό περικύκλωνε το συντετριμμένο του πνεύμα, η ενοχή τον έπνιγε, η μεταμέλεια τον ανασκολόπιζε. Με τη μετάνοια να του γεμίζει τη μάπα, απέναντι στον φόβο, η αμφιβολία και η υπεκφυγή γίνονταν το μοναδικό του καταφύγιο.
— Αδύνατον να είναι έτσι! Με ποια αποδεικτικά στοιχεία μπορώ να θεμελιώσω μια σχέση ανάμεσα στο όνειρό μου και στον εφιάλτη της Nielle; … Η ασυνείδητη εμφάνιση μιας υποσυνείδητης γέφυρας ανάμεσα σ’ εκείνη κι εμένα;
Για αντίβαρο, λαχταρούσε τη γαλήνη, αποβλέποντας έμμεσα στην κυριαρχία πάνω στα εγκεφαλικά του κύματα. Ήθελε να μην υπάρχει μέσα του καμιά σκέψη, οποιασδήποτε φύσης κι αν ήταν, στραμμένη προς τη Nielle· επιθυμούσε να μην την ενοχλήσει ξανά στον ύπνο της, συγκρατώντας ακόμη και την εκπνοή μιας νοερής έκκλησης για συγχώρεση. Κατάφερνε να σωπαίνει μόνο ενοχοποιώντας τον εαυτό του ακόμη περισσότερο.
— Φρίκη! … Κατάρα! … Δεν τολμώ πια να προφέρω τ’ όνομά της. — Σαπίλα, σκουπίδι, αυτό είμαι. Εγώ, που τόσο πολύ λαχταρούσα να περάσω στη ζώνη της ευαισθησίας της! Όλος αυτός ο χρόνος θαμμένος στη μνησικακία· όλη αυτή η επιμονή, αυτή η εμμονή να φτάσω στην ψυχή της…, όλα εξατμίστηκαν μέσα σε μια εκδικητική ηδονή. Ντροπή μου! … Πώς μπόρεσα να ακρωτηριάσω για πάντα τη συνείδησή μου; Πώς να μετανοήσω;
Η αγωνία των απουσιών της, εκείνα τα δάκρυα που χύθηκαν για χάρη της, η δολιότητα των παρασίτων που τη στηρίζουν…, τα είχα ξεπεράσει όλα. Οι υποσυνείδητες δυνάμεις μας επρόκειτο να στεφανώσουν τις καρδιές μας, ξεριζωμένες από τις κόγχες τους από ατελείωτα μπερδέματα. Αυτόν τον ατέλειωτο δρόμο, στρωμένο με σαρκασμούς και τραχιά ψέματα…, τον διέσχισα μάταια. Έκανα όλη αυτή τη διαδρομή για το τίποτε, δίνοντάς της ένα μάθημα που δεν άξιζε.
Θεέ μου! Δεν κουράστηκες να αφήνεις να ζει το ανθρωπάκι, το ακατονόμαστο ανθρωπάριο που είμαι; Το ανθρώπινο κουρέλι που ονειρευόταν έναν ουτοπικό έρωτα. Εμένα, αυτό το ναυάγιο που τόλμησες να εισακούσεις μέσα σε όλη Σου τη μεγαλοπρέπεια… Ω! Από οίκτο! Κεραυνοβόλησε το κτήνος που είμαι. Σε παρακαλώ! Εκτέλεσέ το!
Απογοητευμένος που είχε ευτελίσει, κάτω από τη σφραγίδα μιας βεντέτας, τόσες προσκλήσεις της ζωής — εκείνης που τον καλούσε στην αποθέωση —, έφτυσε πάνω στο χέρι του, που από δω και πέρα γινόταν έμβλημα απόλυτης βεβήλωσης…, μια προσβολή προς τον Έρωτα.
Στο κρεβάτι του, αναστατωμένο από τη θύελλα, ο ονειρευτής κουλουριασμένος σε εμβρυϊκή στάση δεν έβρισκε καταφύγιο, παρηγοριά, παρά μόνο στην αυθυποβολή της θολής ανάμνησης από τη μήτρα της μητέρας του. Δεν κατάφερε να αποκοιμηθεί παρά μόνο νωρίς το πρωί, καθώς ξαναμάθαινε να προφέρει το όνομα που είχε πλέον γίνει ιερό. Nielle.
Την επόμενη μέρα δούλευε στο μοντελάρισμα χωρίς την απαιτούμενη συγκέντρωση. Σύντομοι περίπατοι και ελαφρύ κολατσιό. Κανένας άλλος περισπασμός: ούτε μουσική ούτε όμορφες επινοημένες ιστορίες. Αναμασούσε την ιδέα πως η ψυχή του είχε απομακρυνθεί προς την κόλαση για να ενωθεί με τις τάξεις όσων συμμαχούσαν εναντίον του. Δεν προσδοκούσε πια ούτε καν την επανένταξή της σ’ αυτό το σώμα που τιμωρούσε.
***
Τόσο σ’ αυτό το «déjà-vu» όσο και στην τωρινή πραγματικότητα του ονειροπαθούς επιβάλλονται ένα σχίσιμο και η κατάρρευση των δυνάμεών του. Επιμένει να παλεύει μέσα σ’ αυτή την ενδοσκόπηση που δεν τελειώνει ποτέ. Η πηγή είναι εκεί, πυώδης· πίνει από το κακό που έθρεψε όλα αυτά τα χρόνια. Παραδόξως, ξεδιψά με το ίδιο δηλητήριο που ξεραίνει το πνεύμα του. Μακροχρόνια αυτοκτονία. Seppuku με τις βελόνες του χρόνου. — Στα αρχίδια του! — Εκείνο το όνειρο που τον ένωνε με τη Nielle, εκείνη η μετέωρη ονειρική κόγχη, ίσως αποδεικνύεται η απαρχή του μαρτυρίου. Η νύχτα επωάζει την ανάμνηση αυτής της φάσης που οριοθετεί τα σκοτάδια του.
Πάνω στον παλιό του καναπέ, ξανασκέφτεται εκείνο το γεγονός του οποίου άλλαξε την πορεία, εκείνη τη χαρά που αρχικά τον είχε υψώσει στα σύννεφα. Η Nielle, κατά κάποιον τρόπο, είχε επιτέλους απευθυνθεί σ’ εκείνον. Αυτή την πινελιά μαγείας ο ονειροπαθής την παγιώνει. Με κλειστά μάτια, φαντάζεται τη Nielle μπροστά του.
Την προβάλλει εκεί, μέσα στο μυαλό του, λίγα βήματα μακριά, ολόγυμνη. Λούζεται σ’ αυτή την απόπνοια, σ’ αυτό το εκστατικό άρωμα, σ’ αυτή την ευωδιά του Ιουνίου που εναρμονίζεται τέλεια με τη μυρωδιά του γυναικείου σώματός της. Τότε… απλά, πνίγεται στο χαμόγελό της.
Ύστερα την πλησιάζει προσεκτικά, χαϊδεύει το πρόσωπό της και διαπιστώνει την απαλότητά του αγγίζοντας μόλις το μακιγιαρισμένο δέρμα της με τις άκρες των τυφλών του δαχτύλων.
Χαϊδεύοντας τα σγουρά μαλλιά της, τα μετακινεί ανεπαίσθητα, τόσο ελαφριά είναι η κίνηση. — Πλησιάζει λίγο περισσότερο. — Τα χέρια του εξερευνούν ελεύθερα, αθόρυβα. Μόλις που αγγίζουν εκείνον τον λαιμό, του οποίου εισπνέει το άρωμα, εκείνο το καταφύγιο όπου καταποντίζονται τα κλεμμένα φιλιά, κι εκεί αφήνει την ανάσα του να κυλήσει στους πόρους αυτής της σάρκας που ποθεί σαν εμπνευσμένος ποιητής.
Τα χείλη του, που λαχταρούν να ενωθούν με τα χέρια του, θυσιάζονται εκεί όπου ο λαιμός αποκοιμιέται, αποκαλύπτοντας χωρίς ντροπή μια απέραντη απληστία.
Αγαλλιάζει αγγίζοντας εκείνους τους δεκτικούς ώμους που ακολουθούν απαλά τον χορό των ευκίνητων δαχτύλων του. Τα χέρια του αγκαλιάζουν τη μούσα του, στην αρχή αδύναμα, κι ύστερα, λίγο λίγο, φλογίζονται. Η ορμή και η εμπειρία συμμαχούν για ηδονικά χάδια. Όταν τα βλέμματά τους συναντιούνται, βλέπει τα γαλάζια μάτια της Nielle να υγραίνονται από συγκίνηση. Η γιορτή συνεχίζεται. Ένα σύμπαν μόλις γεννήθηκε.
Τρέμει λίγο, σχεδόν ανεπαίσθητα. Το στόμα του, σαν πρόκληση, πεταρίζει μέσα στον κίνδυνο να υποκύψει στους τραπεζοειδείς μυς. Δαγκώνει απαλά αυτά τα νεύρα που κρύβουν έναν παράδεισο έξαρσης. Δεν μένει εκεί, μα τα ρίγη συνεχίζουν, σαν κύματα, να πλημμυρίζουν την όμορφη.
Τελετουργικές κινήσεις. Τα ειδωλολατρικά χέρια λατρεύουν το δέρμα της σαν συναινετική αμαρτία, καλώντας ξανά τα χείλη να ενωθούν μαζί τους πάνω σ’ αυτό το στήθος με τις λεπτές αντιδράσεις. Εντυπωσιασμένα, χέρια και στόμα γεύονται τη ζεστασιά των μαστών της, μαθαίνοντας, μέσα από τους εύγλωττους αναστεναγμούς της Nielle, να προσανατολίζονται στις αντιδράσεις αυτού του σώματος της μούσας. Ψηλαφεί, χαϊδεύει, φιλά, πηγαινοέρχεται πάνω σ’ αυτές τις στρογγυλές φόρμες, στεφανωμένες με ορθωμένες θηλές και μαγευτικές θηλαίες άλω. Αυτά τα βουνά που αφήνονται να κατακτηθούν προκαλούν, απαιτούν μια ειλικρινή αύρα και αδιάκοπες τρυφερότητες.
Τα χέρια διαλέγουν τότε τον δρόμο της πλάτης, που καμπυλώνει ελαφρά, αφήνοντας την καρδιά να εκφραστεί με επιταχυνόμενους χτύπους. Η Nielle λυγίζει σαν η κοιλιά της να ικετεύει το στόμα του ονειρευτή να καθυστερήσει την έκσταση, σαν να ήθελε να επευφημήσει με εγκώμια την επίδειξη αυτού του χειμάρρου από απαλά φιλιά.
Θα ήθελε να χαθεί πάνω σ’ αυτή την απαλή κοιλιά που, μέσα στο παιχνίδι, τεντώνεται· όμως το ένστικτο τον προσκαλεί, τον καλεί ακόμη χαμηλότερα. Τα χέρια του περιπλανώνται σύμφωνα με τα αιτήματα, με τα σήματα που αναγγέλλει το σώμα της μούσας. Στο πέρασμά τους, οι γλουτοί ριγούν ελαφρά· σφίγγονται σαν να εκπλήσσονται που ανακαλύφθηκαν.
Διακριτικά, τα πόδια της θεάς τρέμουν, σηματοδοτώντας την πυρετώδη αναστάτωση ολόκληρης της ύπαρξής της. Ξαπλώνει αργά, προσέχοντας να μη φοβίσει τη μοναδική στιγμή. Ο ονειρευτής, μ’ ένα καθησυχαστικό φιλί, της μεταδίδει πως κατάλαβε το λιτό μήνυμα. — Διαίσθηση, ευαισθησία κι από τις δύο πλευρές. — Όλες οι αισθήσεις του ονειρευτή δεν παύουν να αναστενάζουν μπροστά σ’ αυτό το σώμα που παρασύρεται από την έξαρση.
Η καυτή κοιλιά της Nielle και οι γοφοί της υπογραμμίζουν, με τις ανυψώσεις τους, την αυξανόμενη ανυπομονησία· οι μηροί της, που τον αγκαλιάζουν συνένοχα, δέχονται αυτές τις εκχύσεις αγγιγμάτων και φιλιών, ζητώντας κι άλλο…, κι άλλο…
Σαν ανιχνευτές, τα δάχτυλα του καλλιτέχνη βγαίνουν σε αναγνώριση· ανιχνεύοντας τις προθέσεις, κατευθύνονται προς εκείνη την αξιοθαύμαστη βλάστηση που προβάλλει ανάγλυφη. Τόσο ποθητή. Καθοδηγούμενα από τη ζεστασιά που άφησαν ως ίχνη οι μαγεμένες παλάμες, τα χείλη του ονειρευτή γλιστρούν μόλις πάνω στην επιδερμίδα κι ύστερα, με μια εκλεπτυσμένη κίνηση, υποκλίνονται ταπεινά χωρίς να χάνουν την αυτοκυριαρχία τους και ελευθερώνουν τη γλώσσα του, που έρχεται να ομολογήσει την αδυναμία της να αντισταθεί στις αποπνοές.
Θεϊκή απόλαυση στην αφή. Μαγικές ηδονές στην όσφρηση. Η έκφραση του βλέμματος…, μια επευφημία προς τη φύση. Το ακαταμάχητο άρωμα της Εύας σπρώχνει τη διέγερση στο αποκορύφωμά της· η μεταξένια, λαμπερή τούφα ενισχύει τον πιστό ζήλο του εραστή. Ο αισθησιασμός των χειλιών του καλλιτέχνη επιθυμεί να παντρευτεί την ευαισθησία των ήδη υγρών χειλιών της μούσας, καταδικάζοντάς τα έτσι να σκάσουν από πόθο, από έναν πόθο πιο δυνατό, πιο μεγάλο.
Καλεί, ποθεί, διεγείρει, ερεθίζει τρυφερά αγγίζοντας χωρίς ποτέ να κακομεταχειρίζεται το τρυφερό, ευαίσθητο σημείο. Αυτή τη σφραγίδα μιας άνευ όρων γυναικείας ελευθερίας. Χωρίς να εγκαταλείπει εκείνο το μικροσκοπικό γριμόριο χωρίς σελίδες, την εξορκιστική κλειτορίδα, φέρνει στο παραδομένο στόμα του αυτό το Άγιο Δισκοπότηρο, ευλογημένο από όλες τις παρθένες και μη παρθένες του κόσμου. Διψασμένος! Με τη χαρούμενη γλώσσα του γλείφει και χαϊδεύει τα χείλη και τα τοιχώματα του καθαγιασμένου κυπέλλου· πίνει από εκεί το γευστικό φίλτρο, αυτό το νέκταρ με γεύση αθανασίας, αυτό το χρίσμα με τη «γεύση» της πρώτης φαντασίωσης του Θεού.
Το απολαμβάνει, αγαπά! Αγαπά, φτάνει σε οργασμό! Εκείνος αγαλλιάζει.
Αντιλαμβάνεται λεπτές εναλλαγές μέσα σ’ εκείνους τους μελωδικούς στεναγμούς που καλούν στη λυτρωτική μέθη. Το στόμα απομακρύνεται τότε από αυτή την πηγή νεότητας, επιτρέποντας στα δύο σώματα να λιώσουν το ένα μέσα στο άλλο. Σαν να συγκέντρωνε τις τρυφερότητές του πριν από τις τελικές ορμές, σκεπάζει με φιλιά τη σάρκα της εμπνεύστριάς του, για να θυμάται αιώνια τη γλώσσα που του μιλά.
Αγαπά εκείνη, αγαπά κι εκείνος!
Απλά. Με αγάπη. Τη φιλά, μοιράζοντας μαζί της την έκσταση που μόλις γεύτηκε, εκείνο το γευστικό φίλτρο που εξακολουθεί να απολαμβάνει με φανερή χαρά. Μέσα στην ίδια ορμή, χαρίζουν ο ένας στον άλλο το οικείο και ύψιστο μυστικό: να νιώθουν τον άλλον κοντά στα όρια της αποθέωσης. — Η γλυκιά γλώσσα αποτυπώνεται στις στιγμές… Η γλώσσα παίζει στις κινήσεις. Η γλώσσα προχωρά, επιταχύνεται. Η γλώσσα δένει τους εραστές. Η γλώσσα μεταμφιέζει τον χρόνο. Η γλώσσα η πανίσχυρη. Η γλώσσα. Η γλώσσα. Η γλώσσα.
Η γλώσσα θαμπώνει! Τραγουδά! Κραυγάζει! Επιβεβαιώνει τη διέγερση που προκαλεί τον οργασμό, ο οποίος αντηχεί σε ηχώ σαν αφύπνιση της συνείδησης στην ευδαιμονία του επέκεινα.
Έρχεται η χαλάρωση. Το όραμα διαλύθηκε φτάνοντας στο αποκορύφωμά του. Ο ονειροπαθής, μόνος και χαλαρωμένος πάνω στον στενό του καναπέ, σκουπίζει την ομολογία του πάθους του. — Άκαρπος σπόρος, εκτός κι αν γονιμοποιεί το μηδέν. — Μα ποντάρει στη γονιμότητα του ονείρου, στις υποσυνείδητες δυνάμεις. Γιατί, ακόμη κι αν οι αποδείξεις παραλαβής είναι ανύπαρκτες, είναι ακλόνητα πεπεισμένος πως, μέσω της επίκλησης, ο έρωτας, στη διάρκεια αυτού του διαλείμματος, πέταξε προς μια απλή σκέψη της Nielle γι’ αυτόν. Ένα απλό αποτύπωμα στην καθημερινότητα της όμορφής του, συνοδευόμενο από ένα ευχάριστο γαργάλημα στ’ αυτιά που εκείνη θα ένιωθε με έκπληξη, καθώς και από μια ασυνήθιστη αναβράζουσα αίσθηση, σαν μια πολύ αδύναμη και πολύ σύντομη αυτανάφλεξη μέσα στον κόλπο της.
Χαμένος στην προέκταση αυτής της λάγνας εκτόνωσης, ξεχνώντας τις ώρες έντονης αναζήτησης, τις αναμνήσεις που ξαναβρήκε…, εξαντλημένος, βυθίζεται σ’ έναν ύπνο ταραγμένο από τον εξορκισμό που επιβάλλει στον εαυτό του. Παγωμένος, νευρικός, πνίγεται σαν να ήθελε να ξεχάσει πως αναπνέει. Κινείται αδιάκοπα, βογκώντας από τρόμο μέσα σ’ έναν εφιάλτη που τον πολιορκεί, σαν ψυχικά διαταραγμένος σε κρίση που τον ετοιμάζουν για λοβοτομή.
Είχε φτύσει πάνω στο ιερό. Η ασέβειά του απέναντι στον έρωτα τον είχε στραγγαλίσει αργά· αμετάκλητα, ο κόμπος είχε σφιχτεί. Πρέπει να πάρει λίγο περισσότερο αέρα· έρχεται μια ανάπαυλα…!
Οι είκοσι τέσσερις ώρες του έχουν περάσει. Η προθεσμία έφτασε στο τέλος της. Είναι μεσάνυχτα! … Το τέλος του δράματός του εξακολουθεί να περιμένει στα παρασκήνια…!