Η Fleur εμφανίστηκε μέσα σ’ εκείνη τη σφαίρα, πιο λαμπερή και πιο συνειδητοποιημένη από όλο το συγκεντρωμένο πλήθος. Ήταν εκείνη. Η μαύρη γυναίκα με την εξαίσια γοητεία. Η Fleur σε μορφή ενέργειας.
— Ρόζα! Ρόζα των Ανέμων!… Γιατί τάραξες την ειρήνη του Παραδείσου; Γιατί με εξαπάτησες; Γιατί με ξεγέλασες, με απήγαγες, με άρπαξες και με φυλάκισες στην Κόλασή σου με τη βοήθεια μιας κούκλας βουντού; Μου είχες πει ότι μετάνιωνες για όλα όσα είχες κάνει. Σε εμπιστεύτηκα. Κι όμως ήξερες ότι δεν μπορώ να αντιδράσω όταν παίρνω μια μορφή που μόλις έχω δημιουργήσει και πως αυτή η πράξη, παρά το πάθος που με συνεπαίρνει όσο δημιουργώ, με εξαντλεί. Ευτυχώς, η άνευ όρων αγάπη αυτών των δύο υπάρξεων με ξύπνησε από τον λήθαργο, την ύπνωση και την πνευματική απουσία στην οποία με είχες βυθίσει!
Η μαύρη γυναίκα σώπασε για λίγες στιγμές, σαν να ήθελε να αφήσει τον Ρόζα των Ανέμων, που τώρα είχε μείνει απομονωμένος, να συλλογιστεί. Όλοι οι διάβολοι που είχαν μεταμορφωθεί σε αγγέλους χωρίς ουρές κοιτούσαν κατάπληκτοι.
Σχεδόν όλο το πλήθος αναρωτιόταν τι συνέβαινε. Ο Πατατόφλουδες, η γυναίκα του και οι νέοι άγγελοι —πρώην δαίμονες— έκαναν κι αυτοί ερωτήσεις. Στην αρχή, μόνο δύο πλάσματα ήξεραν ποια ήταν αυτή η γυναίκα: ο Ρόζα των Ανέμων και, κατά κάποιον τρόπο… ο Tonton Maxime. Ακόμη κι ο Henri το αγνοούσε, όχι όμως η Marilyn, που είχε μαντέψει την ταυτότητα αυτής της μαύρης ύπαρξης.
— Πες μου, Marilyn, καταλαβαίνεις τίποτα απ’ όλα αυτά;
— Α, ναι, τώρα ξέρω! Ζήλευα τον Θεό. Ο Θεός είναι αυτή η γυναίκα, Henri! Μπορείς να το πιστέψεις;
— Να πάρει, αν δεν σε αγαπούσα, ίσως να είχα κάνει έρωτα με τον Θεό. Ευτυχώς που κανείς δεν την εκμεταλλεύτηκε!
Η Fleur-Θεός συνέχιζε το κήρυγμά της προς τον Ρόζα των Ανέμων. Ήταν καιρός, γιατί όλοι κρέμονταν από τα χείλη της.
Με ύψιστη μεγαλοψυχία, η Fleur-Θεός διατήρησε την ίδια μορφή και το ίδιο χρώμα.
— Μέσα σε λίγες μέρες έκανες περισσότερο κακό απ’ όσο είχες κάνει από την αρχή των αιώνων. Μην προσπαθήσεις να φύγεις. Μην απλώσεις χέρι σ’ εκείνο το σώμα που έχασες από τα μάτια σου. Είδες πως ξαναπήρα τον έλεγχο της βούλησής μου. Θα σου το αποδείξω αμέσως.
Λέγοντας αυτά, η Fleur-Θεός έκανε μια πλατιά χειρονομία, σαν να σχεδίαζε έναν μεγάλο κύκλο. Ύστερα σταμάτησε και περίμενε.
— Και λοιπόν, ακόμη περιμένουμε! σχολίασε ο Ρόζα, πιο σαρκαστικός και θρασύς από ποτέ.
Και η Fleur συνέχισε:
— Αυτό που νομίζεις ότι βλέπεις δεν είναι κατ’ ανάγκην αυτό που υπάρχει, Ρόζα των Ανέμων. Ωστόσο, έβαλα ξανά σε τάξη όλα τα βιβλία της βιβλιοθήκης που βρίσκεται στην είσοδο του Παραδείσου. Ξαναέβαλα στη θέση τους όλα τα φύλλα του δέντρου που βρίσκεται εκεί. Έτσι, οι άνθρωποι θα μπορούν και πάλι να έρχονται στην αιωνιότητα και να λένε ανοησίες στη Γη για να βγάζουν λεφτά. Απάλλαξα επίσης από τους εφιάλτες τους όσους βασάνισες με τον υπολογιστή μου. Και αποκατέστησα τις ζημιές που προκάλεσες στα έργα μου. Έκανα και κάτι ακόμη: κάλεσα πίσω το σώμα σου, που θα πρέπει να εμφανιστεί σε λίγο. Μα πάνω απ’ όλα θέλω να ασχοληθώ μαζί σου.
— Τότε πρέπει να φύγω! Αν παρουσιαστούν μερικοί στην Κόλαση κι εγώ δεν είμαι εκεί, μπορεί να τους απογοητεύσω.
— Δεν θα χρειαστεί. Θα σε αντικαταστήσω εγώ!
— Μα δεν μπορείτε. Εγώ είμαι ο διάβολος.
— Ίσως, αλλά εγώ είμαι ο Θεός. (Θεϊκός συλλογισμός.) Έστω! Πρέπει όμως να μου υποσχεθείς ότι θα κάνεις ψυχοθεραπεία, θα προσεύχεσαι και θα κρατάς ένα λογικό προσωπικό ημερολόγιο. Πρέπει να εκμυστηρεύεσαι σε κάποιον όσα σε απασχολούν. Το συνειδητοποιείς, Ρόζα;
— Δεν ξέρω. Θα το συζητήσω με ψυχολόγους…
— Ωραία, να λοιπόν! Αυτό είναι ήδη καλύτερο! Θα αρχίσεις τις συνεδρίες σου με τον Freud και τον Jung από αύριο.
— Freud;… Δεν έχω γεννητικά όργανα!… Jung; Δεν ονειρεύομαι!
— Ωραία, θα σου δώσω τη δυνατότητα να ονειρεύεσαι. Μ’ αυτό που μόλις είπες, με έκανες να καταλάβω γιατί δεν είσαι σαν τους άλλους. Δεν σε είχα προικίσει με υποσυνείδητο, ώστε να παραμένεις πάντοτε σε επαφή μαζί μου. Όσο για τα γεννητικά όργανα, στη δική σου περίπτωση προτιμώ να περιμένεις λίγο· θα σου τα δώσω όταν θα είσαι πιο ισορροπημένος. Τότε θα μπορέσω να σου δημιουργήσω μια σύντροφο στα μέτρα σου, είπε η Fleur-Θεός, ζυγίζοντας τα λόγια της.
— Μόνο για μένα! Θα έπρεπε όμως να ξανακολληθεί το κεφάλι μου στο σώμα μου, και δεν ξέρω πού βρίσκεται. Αν το ξαναβρώ και κάνω σωστά τη διπλή θεραπεία μου… Εσείς… εγώ… μια σύντροφος στα γούστα μου; Θα μπορούσε να είναι πολύ τριχωτή;
— Γιατί όχι! Θα έχει όμως χαρακτήρα διαφορετικό από τον δικό σου, γιατί αυτή τη στιγμή εκφράζεις επιθυμίες που αντιστοιχούν στην τωρινή σου κατάσταση. Καθώς είναι πολύ πιθανό να αλλάξεις, μπορεί ν’ αλλάξουν και τα γούστα σου. Ωραία! Και τώρα, δρόμο! Να, έρχεται το σώμα σου! Η μυρωδιά του φτάνει από χιλιόμετρα μακριά.
Η Fleur-Θεός συνέχισε:
— Και δεν είναι μόνο αυτό. Να περιμένεις, Ρόζα, πολλούς επισκέπτες και επισκέπτριες που απλώς θα περνούν από τον τόπο σου. Τουρίστες από τη Γη και από άλλους πλανήτες. Αποφάσισα να πάψω να αφήνω τα όντα από παντού να προχωρούν στα τυφλά. Δεν θα χρειάζεται πια να υφίστανται τις απειλές και τις αρχαϊκές περιγραφές της Κόλασης ή οποιουδήποτε άλλου καταραμένου τόπου. Η αχαλίνωτη φαντασία ορισμένων πνευματικών οδηγών παρουσίασε αυτούς τους τόπους ως απαραίτητους.
Ποτέ δεν θέλησα να απογοητεύσω κανένα ον και δεν θα το κάνω ποτέ.
Οι θρησκείες, όμως, θα πρέπει να εξελιχθούν διαφορετικά. Έτσι, θα δώσω σε όλα τα ζωντανά όντα, χωρίς καμία εξαίρεση, τη δύναμη να ταξιδεύουν από τη ζωή στον θάνατο και από τον θάνατο στη ζωή χωρίς να σβήνουν, όπως λένε οι μικροί μου Γήινοι. Οι αποφάσεις που θα παίρνουν οι ψυχές δεν θα καθορίζονται πια από την τύχη των συναντήσεών τους ούτε από οποιαδήποτε χαραγμένη πορεία της ύπαρξής τους. Όλα αυτά τα όντα θα επιβλέπονται και θα προστατεύονται πραγματικά από το κακό, αφού αυτό δεν θα υπάρχει πια.
— Μπορώ να πω κάτι, Θεέ; παρενέβη ο Henri, αρκετά ανήσυχος μπροστά σ’ αυτή τη λαμπρή και θεϊκή ιδέα.
— Ας γίνει έτσι. Μιλήστε, Henri! απάντησε η «θεϊκή Fleur», χαμογελώντας του.
— Είναι που η Marilyn κι εγώ πήγαμε στην Κόλαση για να ξεφύγουμε από τον Ρόζα των Ανέμων και τους στρατιώτες του, και σβήσαμε τις αδύναμες φλόγες της Κόλασης που είχαν απομείνει. Δεν νομίζετε πως, αν οι άνθρωποι επισκέπτονται την Κόλαση, δεν θα ξέρουν πια πού βρισκόταν το καλό και πού το κακό;
— Σε ευχαριστώ για τη συμπόνια σου προς τους ομοίους σου. Αυτοί οι επισκέπτες θα πηγαίνουν στην Κόλαση όπως πηγαίνουν σε παλιές φυλακές που έχουν πάψει να λειτουργούν και είναι ανοιχτές στο κοινό. Τόσο απλά. Θα θυμούνται μια ορισμένη ιστορία και επιτέλους θα προχωρούν παρακάτω. Ο Ρόζα των Ανέμων, που δεν θα έχει πια τις δυνάμεις του, θα χρησιμεύει απλώς ως ξεναγός.
— Θα μπορώ να πουλάω βεγγαλικά και καρτ ποστάλ! φώναξε ο Ρόζα.
— Χαίρομαι που ο Θεός έχει επιτέλους τη μορφή γυναίκας! τραγούδησε η Marilyn. Και κυρίως που, παρά την ομορφιά σου, Fleur, κανείς δεν σε βίασε όσο αναζητούσες την αδελφή ψυχή σου!
— Τώρα, αν μου το επιτρέπετε, θα χαρίσω επιτέλους κι εγώ στον εαυτό μου λίγη διασκέδαση. Κάποιες φορές έχω κι εγώ όρεξη να διασκεδάσω. Μάλιστα, σας προσκαλώ όλους —ακόμη κι εκείνους που βρίσκονται πολύ μακριά από εδώ και όσους λαμβάνουν αυτή τη στιγμή με τη σκέψη την ίδια πρόσκληση— να έρθετε στα εγκαίνια της έκθεσής μου την «επόμενη εβδομάδα…». Θα γίνουν κοντά στον χώρο ανάπαυσής μου.
— Μπορώ να έρθω κι εγώ; πέταξε ενθουσιασμένος ο Ρόζα, ενώ το σώμα του κρατούσε το κεφάλι του κάτω από τη μασχάλη.
— Θα δούμε πώς θα εξελιχθεί η θεραπεία σου.
— Μια και είστε εδώ, Θεέ, τι θα κάνουμε με τη Marilyn Monroe και τον Henri Toutrec, γνωστό ως Nom de Plume; ρώτησε σχεδόν απότομα ο Πατατόφλουδες.
Η Fleur-Θεός δεν πρόλαβε να σκεφτεί· ο Ρόζα παρενέβη, κάπως θυμωμένος:
— Τι! Αυτός ο μικρούλης είναι η ψυχή που περίμενα μια ολόκληρη μέρα. Αυτός βρισκόταν στην πύλη του Παραδείσου;! Minus Cule, πού είσαι; Έλα εδώ να σου μιλήσω. Θέλω να ξέρω γιατί δεν μου είπες τίποτα γι’ αυτόν! Άντε, φανερώσου…
— Αρκετά, Ρόζα! Ο Minus Cule δεν θα σε υπακούει πια. Όπως όλοι οι συνεργοί σου, έγινε ανεξάρτητος και μεταμορφώθηκε σε άγγελο… χωρίς ουρά. Δηλαδή, σαν άνθρωπος! είπε αυστηρά η Fleur-Θεός.
Ύστερα η Fleur-Θεός στράφηκε προς τον Πατατόφλουδες και του είπε:
— Αγαπιούνται οι δυο τους, έτσι δεν είναι;
Ο Πατατόφλουδες έγνεψε καταφατικά, δίνοντας την αναμενόμενη έγκριση.
Η Fleur-Θεός στράφηκε κατόπιν προς το ζευγάρι, που περίμενε μια θεϊκή απάντηση κρατώντας σφιχτά ο ένας το χέρι του άλλου. Τους κοίταξε για λίγες στιγμές, αφήνοντας το βλέμμα της να περνά από τον έναν στον άλλο, χωρίς καν να ασχοληθεί με το τρίτο μάτι. Αυτό το μπιχλιμπίδι κάνει για τους αγγέλους. Τέλος, τους μίλησε.
— Θέλω τώρα να ακούσω την απάντησή σας. Αγαπάτε ο ένας τον άλλον άνευ όρων;
Η Marilyn και ο Henri απάντησαν ταυτόχρονα, με μια φωνή, στη γυναίκα που ήταν ο Θεός.
— Ναι!
— Τότε ας αρχίσει το Lulum τους το αιώνιο πήγαινε-έλα από τον έναν στον άλλο κι από τον άλλο στον έναν. Η υπόθεση έκλεισε!
Πάνω από τη Marilyn εμφανίστηκε εκείνη η σφαίρα, που έπαιρνε διαδοχικά τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Αμέσως μετά εμφανίστηκε πάνω από το μισοφέγγαρό της, τον Henri Toutrec, επέστρεψε πάνω από τη Marilyn και συνέχισε έτσι.
Η Marilyn και ο Henri ρίχτηκαν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και αγκαλιάστηκαν τρυφερά, με κλειστά μάτια, σαν να ήθελαν να νιώσουν ο ένας τον άλλο ακόμη πιο βαθιά. Έμειναν έτσι, εκφράζοντας τη χαρά τους, για τόσο πολλή ώρα, ώστε, όταν τελικά χαλάρωσαν την αγκαλιά τους, όλοι όσοι τους περιέβαλλαν είχαν επιστρέψει ο καθένας στο σπίτι του ή κάπου αλλού μέσα στο άπειρο. Μαζί τους και ο Ρόζα και η Fleur-Θεός.