Και οι τέσσερις, των οποίων το θάρρος και το σθένος δεν μαραίνονταν καθόλου, θα ήθελαν πολύ να προχωρήσουν γενναία βαθύτερα στον ζιγκ-ζαγκ διάδρομο. Δεν μπορούσαν όμως να αποφύγουν τη φωτιά. Σε ορισμένα σημεία υψώνονταν εντυπωσιακές και εξαιρετικά επικίνδυνες φλόγες που η Clarence δεν κατάφερνε να ελέγξει. Όσο κι αν ύφαινε και ξανάφαινε. Κανένα αποτέλεσμα.
Ήταν φόβος αυτό που ένιωθαν; Τα βλέμματα της Marilyn και του Henri συναντήθηκαν…
— Σας ζητώ συγγνώμη για οτιδήποτε μπορεί να έκανα ή να σας είπα που δεν ήταν σωστό. Παρά την ελεύθερη βούληση, για όλα φταίει εκείνος ο στρατηγός, ο Ρόζα των Ανέμων, εξομολογήθηκαν ο ένας στον άλλον η Marilyn και ο Henri. Αντάλλαξαν ένα απλό, αργό και τρυφερό φιλί, σαν να ήθελαν να ξανασυνδεθούν.
Μια απλή χειρονομία. Ένα συγκλονιστικό αποτέλεσμα. Οι φλόγες έδιναν την εντύπωση πως κινούνταν, υποχωρούσαν, παραμέριζαν, ακόμη και πως έσβηναν εντελώς και εξαφανίζονταν από τον καταραμένο τόπο.
Η Κόλαση έκαιγε όλο και λιγότερο, ώσπου έσβησαν όλες οι φλόγες. Η θερμοκρασία της έπεφτε συνεχώς, μέχρι που άρχισε να μοιάζει με εκείνη του Παραδείσου.
— Ξέρετε τι πιστεύουμε, Tonton Maxime; παρενέβη χαρούμενος ο άγγελος. Η αγάπη μπορεί να καταστρέψει ολοκληρωτικά την Κόλαση. Αν δεν το έχει ήδη κάνει…
— Ενδιαφέρον! Αλλά βλέπετε εκείνο το τρυπάνι εκεί πάνω; Τι λέω πάλι;! Εκείνη τη σκουριασμένη γρίλια. Πάμε να δούμε τι υπάρχει από πίσω. Έλα στο ταβάνι σου, Clarence, κατέληξε ο Tonton Maxime ανοίγοντας το εύκαμπτο στόμα του, ευχαριστημένος που έβλεπε την αράχνη να τον υπακούει επιτέλους.
— Δεν ξέρω πού μπορεί να μας οδηγήσει αυτό. Αλλά ας πάμε να δούμε πριν φύγουμε από εδώ, πρότεινε θαρραλέα η Marilyn. Ύστερα πρόσθεσε:
— Δεν βλέπω κανέναν φύλακα. Όλη η συμμορία των κακών φαίνεται πως εξαφανίστηκε. Δεν έχει απομείνει ούτε η σκιά ενός αναμμένου δαυλού.
Με εξαιρετική προσοχή πλησίασαν τη σιδερένια πόρτα. Ήταν τόσο πλατιά και τόσο ψηλή όσο οι πύλες του Παραδείσου. Πάνω της υπήρχε μια επιγραφή, σαν γκράφιτι, μαύρη πάνω σε γκρίζο. Έμοιαζε να έχει γραφτεί με ένα δίκρανο και καπνιά. «Όποιος το καλοσκεφτεί, το αρνείται!» μετέφρασε ο Henri.
Ύστερα από αρκετούς ελέγχους, και αφού διαπίστωσαν πως κανένας κακόβουλος κέρβερος δεν τριγυρνούσε πια εκεί κοντά, άνοιξαν αργά την πόρτα τόσο όσο χρειαζόταν για να παρατηρήσουν με ασφάλεια τι βρισκόταν από την άλλη πλευρά. Εκεί βρίσκονταν όλοι οι κολασμένοι, όλες οι βασανισμένες ψυχές, αλλά και οι εκλεκτοί του Παραδείσου, οι άγιοι και οι ευσεβείς υπάρξεις που ο στρατηγός της Κόλασης είχε πετάξει εκεί με τηλεμεταφορά. Ο Ρόζα τούς είχε μεταφέρει όλους από την αρχή κιόλας της εισβολής του στον Παράδεισο, σαν να έχτιζε για τον εαυτό του ένα άχρηστο μονοπώλιο.
Όλοι όσοι έβλεπαν κυκλοφορούσαν γυμνοί. Σχεδόν γυμνοί, δηλαδή. Ο καθένας φορούσε ένα αμπελόφυλλο, τοποθετημένο επιδεικτικά πάνω στο τρίτο του μάτι. Πηγαινοέρχονταν από τον έναν στον άλλον, απευθύνοντας αιτήματα ο ένας στον άλλον.
Για να καμουφλαριστούν, ο άγγελος και η Marilyn γδύθηκαν κι αυτοί. Ο Henri ήταν ήδη γυμνός. Ο Tonton Maxime παρατήρησε έναν σωρό από αμπελόφυλλα κοντά στην πόρτα. Και οι τέσσερις έβαλαν από ένα στο μέτωπό τους.
— Δεν ξέρω αν είναι ο κατάλληλος τόπος ή έστω η κατάλληλη στιγμή, αλλά σας βρίσκω όμορφη, Marilyn!
— Ευχαριστώ. Ξέρετε… έχετε γοητεία. Τελικά, κι εγώ σας βρίσκω όμορφο, παρά το μικρό σας ανάστημα και το εκπληκτικό μικρό σας πραγματάκι.
— Χμ… Ας δούμε αν αυτοί οι άνθρωποι έχουν κάτι να αποκαλύψουν. Κάποιες ζουμερές λεπτομέρειες που θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμες σ’ εμάς και, για τον Ρόζα… μοιραίες.
Ξαφνικά, ένας άντρας πλησίασε τη Marilyn.
— Είστε εκείνη που ψάχνω, εκείνη που μου αναλογεί; ρώτησε ο κολασμένος με τα ωχρά μάτια, χωρίς να δείχνει κανένα συναίσθημα.
Χωρίς να καταλαβαίνει απολύτως τίποτα, εκείνη απάντησε απλώς μ’ ένα σύντομο και συγκρατημένο όχι. Για να μην τον αναστατώσει, δεν στάθηκε ούτε στην παράξενη ερώτηση ούτε στη δική της απάντηση.
Μια γυναίκα, την οποία ο Toutrec μπόρεσε να συνδέσει με την ευρωπαϊκή ιστορία, πλησίασε τον Henri και τον ρώτησε:
— Είστε εκείνος που ψάχνω, εκείνος που μου αναλογεί;
— Όχι, Lucrèce Borgia! Δεν νομίζω πως είμαι.
— Γιατί μου απαντάτε έτσι; ρώτησε η διαβόητη Ισπανοϊταλίδα που είχε αναγνωρίσει ο Toutrec. Ποια είναι η Lucrèce Borgia; Και γιατί δεν απαντάτε απλώς όχι; Είστε ο διάβολος;
Χάρη στην ενστικτώδη κατανόηση των πραγμάτων, ο Henri μπορούσε να αναγνωρίζει την ταυτότητα όσων βρίσκονταν απέναντί του.
— Όχι!
Σαν να είχε αυτή η λιτή απάντηση λύσει όλες τις απορίες της Borgia, εκείνη σταμάτησε ξανά λίγο πιο πέρα και έθεσε την ίδια ερώτηση σ’ έναν από τους αμέτρητους κολασμένους. «Είστε εκείνος που ψάχνω, εκείνος που μου αναλογεί;» Ο συνομιλητής της τής απάντησε όχι με αφοπλιστική αυτοπεποίθηση. Έπειτα συνέχισε την ίδια ατέρμονη σειρά ερωτήσεων.
Ο Henri και η Marilyn, ο άγγελος και ο φύλακας του Μηδενός, διασταυρώθηκαν με δεκάδες και δεκάδες κολασμένους. Πάντα η ίδια ερώτηση, η ίδια έκφραση κόπωσης και σύγχυσης της μνήμης.
Ούτε ίχνος διαφοράς στις λέξεις ούτε στον ομοιόμορφο τόνο της φωνής. Στην Κόλαση υπήρχε μία και μοναδική τιμωρία: να αναζητά κανείς την αδελφή ψυχή του για όλη την αιωνιότητα. Το περίφημο μισοφέγγαρο.
— Μα η Κόλαση είναι φρικτή! Χειρότερη κι από το να υποφέρεις στη φωτιά. Είναι καταδικασμένοι να ψάχνουν ο ένας τον άλλον για όλη την αιωνιότητα! Οι φλόγες που είδαμε είναι μόνο για εντυπωσιασμό!
Με τα λόγια αυτά της Marilyn, μια λάμψη ιδιοφυΐας φώτισε τα μάτια των τεσσάρων τυχοδιωκτών. Και χωρίς να πουν λέξη, άρχισαν να αφαιρούν προσεκτικά τα αμπελόφυλλα από μερικές ψυχές που βρίσκονταν δίπλα τους.
Μόλις αφαιρούνταν ένα αμπελόφυλλο, η ψυχή που το φορούσε ξανάβρισκε καθαρά τη συνείδηση του εαυτού της, της ιδιαίτερης και μοναδικής της ύπαρξης. Έτσι, όταν ο Henri αφαίρεσε το φύλλο της Bonnie, αντί να ακούσει «Είστε εκείνος που ψάχνω, εκείνος που μου αναλογεί;…» άκουσε… «Πού είναι ο Clyde; Πρέπει να τον βρω. Μετανιώνω για το κακό που έκανα και τον αγαπώ.»
— Περιμένετε! Θα τον ξαναβρείτε, αλλά όχι τώρα. Χρειαζόμαστε τη βοήθειά σας, Bonnie. Αν θέλετε να βρείτε τον Clyde, αφαιρέστε όσα περισσότερα αμπελόφυλλα μπορείτε, μέχρι να τελειώσει η δουλειά. Επαναλάβετε αυτή την οδηγία σε όλους όσους ελευθερώνετε, χωρίς να κάνετε ερωτήσεις. Ύστερα επιστρέψτε όλοι όσο πιο γρήγορα μπορείτε στον Tonton Maxime, το πλάσμα με το ράμφος πλατύποδα. Πηγαίνετε και πληθύνεστε! πέταξε χωρίς να το καταλάβει.
Έτσι, με εκθετικό ρυθμό, όλες αυτές οι υπάρξεις βγήκαν από την αθώα νάρκη τους. Μερικά ζευγάρια είχαν την τύχη να ξαναβρεθούν αμέσως. Τα Lulum τους τούς ξανάβρισκαν.
— Μπορεί η αιωνιότητα να είναι απόλυτη, αλλά όχι και ο αριθμός των δυστυχισμένων ψυχών που κατοικούν στην Κόλαση και στον Παράδεισο! παρατήρησε η Marilyn.
Όταν ελευθερώθηκαν όλοι, μυριάδες γέλια αντήχησαν στην Κόλαση. Ήταν τα γέλια της ελευθερίας. Αυτός ο καταραμένος τόπος δεν είχε γνωρίσει ποτέ τόσο έντονη ευτυχία, εκτός από εκείνη του Ρόζα των Ανέμων και των μοχθηρών συνεργών του.
— Σας αγαπάμε! Μας σώσατε από το μαρτύριο! Πρέπει να φύγουμε από εδώ!
Ύστερα μια ψυχή πλησίασε τη Marilyn και τον Henri. Βαθιά ανησυχία φαινόταν στο πρόσωπό της.
— Λοιπόν, οι άλλες ψυχές κι εγώ κάναμε ακριβώς ό,τι μας ζητήσατε.
Ύστερα το άτομο σταμάτησε, συνοφρυώθηκε και συνέχισε…
— Αλλά κάτι δεν πάει καλά.
— Ποιο είναι το πρόβλημα; ρώτησαν η Marilyn, ο Henri και ο Πατατόφλουδες, που μόλις είχε ξανασμίξει μαζί τους.
— Υπάρχει μια ψυχή από την οποία αφαιρέσαμε το αμπελόφυλλο, αλλά εξακολουθεί να κάνει την ερώτηση που γνωρίζετε.
— Πού βρίσκεται; ρώτησαν ο Henri και ο άγγελος.
— Σίγουρα όχι πολύ μακριά από εδώ. Πριν από λίγο αναγκάστηκα να της απαντήσω όχι. Α! Εκεί, κοιτάξτε. Κάνει μια ερώτηση στον Napoléon, που είναι μαζί με τη Joséphine.
Απέναντι από τον διάσημο στρατιωτικό στεκόταν μια μαύρη γυναίκα εξαιρετικής ομορφιάς. Ήταν μια ύπαρξη της οποίας τα λεπτά και εκλεπτυσμένα χαρακτηριστικά θα μπορούσαν να την είχαν κάνει θρύλο στη Γη, αν είχε υπάρξει βασίλισσα.
Μήπως είχε υπάρξει ήδη βασίλισσα;
Ο Henri ήταν γοητευμένος από το πρόσωπο και το υπέροχο σώμα αυτής της γυναίκας. Το δέρμα της ψυχής της… (ας τολμήσουμε να το πούμε γι’ αυτήν) ήταν τέλειο.
Και η Marilyn κοιτούσε, αλλά με κάποια ανησυχία. Ίσως και με μια σταγόνα ζήλιας…;
Η ολοφάνερη έκσταση του Toutrec και η ανησυχία της Marilyn διακόπηκαν από τον άγγελο. Όσο για τον Tonton Maxime, ζέσταινε το στόμα του για έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό.
— Ας μην ασχοληθούμε με το πρόβλημά της προς το παρόν. Όταν έρθει η ώρα, θα της βρούμε κάποιον που να τη συμπληρώνει.
— Το σημαντικό είναι να ξαναδώσουμε στον Παράδεισο τη γαλήνη του, πρόσθεσε ο άγγελος τρίβοντας τα χέρια του.
Ύστερα ο Henri, που κρατούσε ακόμη την κούκλα βουντού, την παρέδωσε στην όμορφη Νουμίδα. Εκείνη την πήρε και σταμάτησε να κάνει ερωτήσεις, αφοσιωμένη πια στο σατανικό αντικείμενο σαν να ήταν ένα απλό παιχνίδι.
Ο Πατατόφλουδες, η Marilyn και ο Henri κοίταξαν προς τον Tonton Maxime:
— Ήρθε η ώρα να το ανοίξετε διάπλατα! Πολύ διάπλατα! Πριν επιστρέψει ο Ρόζα των Ανέμων.
— Δεν φοβάμαι μήπως δεν έχω αρκετό χώρο για να τους χωρέσω όλους στο Μηδέν. Υπάρχει χώρος για όλους και για πολύ περισσότερους, χωρίς τέλος, είπε, ανοίγοντας το στόμα του περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν, ώστε να μπουν όλοι χωρίς να δημιουργηθεί κυκλοφοριακή συμφόρηση.
— Ο Ρόζα των Ανέμων αποδεικνύει πως είναι γερό καρύδι, ο άτιμος! Πολύ δυνατός για τους τέσσερίς μας! Όχι όμως αρκετά δυνατός για όλους μας, φώναξε ο Henri, σηκώνοντας ψηλά το ένα χέρι με ανοιχτή παλάμη, σαν να έδινε σήμα στην ομάδα των γαλήνιων ψυχών να ετοιμαστεί.
— Θα σας μεταφέρω όλους στον Παράδεισο με τη ζιργκούιγ μου! αναφώνησε ο Tonton Maxime.
— Με την ποια πάλι; ρώτησε ο Henri.
— Ναι! Τι είναι αυτό; φώναξαν μερικές από τις πιο περίεργες ψυχές.
— Ζιργκούιγ είναι το όνομα που έδωσα σ’ αυτή την κίνηση που μου επιτρέπει να περνάω από το Μηδέν σ’ έναν άλλο κόσμο, ή το αντίστροφο, καταπίνοντας ή ξερνώντας τον ίδιο μου τον εαυτό. Αν ήμουν μάγειρας, θα είχα δώσει αυτό το όνομα σ’ έναν πάσσαλο. Τι λέω πάλι;! Όλο «τι λέω» λέω! Σ’ ένα πιάτο.
Όλοι επιβιβάστηκαν για το Μηδέν μέσω της ζιργκούιγ του Tonton. Στην αρχή κανείς δεν πίστευε πως ήταν δυνατόν. Μερικοί φοβούνταν. Μόνο όταν είδαν το πλήθος των διασωθέντων να μπαίνει μέσα κατάλαβαν ότι μπορούσαν να ταξιδέψουν μ’ αυτόν τον τρόπο. Ήταν αναμενόμενο: το απόλυτο κενό είναι απέραντο και ανησυχητικό.