Όλοι άρχισαν να ονειρεύονται σχεδόν αμέσως. Και όλοι ονειρεύονταν το ίδιο πράγμα: «Και τώρα;»
Τόσος κόσμος! Ήταν η δεύτερη φορά που το Μηδέν υποδεχόταν ταξιδιώτες. Αλλά η πρώτη που υποδεχόταν τόσους πολλούς.
Ύστερα ο Henri, χωρίς να επεκταθεί σε λεπτομέρειες που θα μπορούσαν να καθυστερήσουν την ανακατάληψη του Παραδείσου, συνόψισε την κατάσταση. Το έκανε χαμηλόφωνα, σαν να ήθελε να αποφύγει να τον ακούσουν όλες οι ψυχές.
— Υποθέτω πως δεν έχει απομείνει πια κανένας διάβολος στην Κόλαση. Η Κόλαση δεν υπάρχει πια όπως τη φανταζόμασταν. Ο Tonton θα μας αποβιβάσει στον Παράδεισο. Άλλωστε, όλοι οι καινούργιοι φίλοι μας έχουν περάσει αρκετό χρόνο στην Κόλαση ώστε να έχουν εξιλεωθεί για όλα τους τα σφάλματα. Και όπως είπε ένας διάσημος σύγχρονός μας: «Ποιος είμαι εγώ για να κρίνω;» Χάρη στον Tonton, φέρνουμε πίσω και όλους τους εξόριστους από τον Παράδεισο. Θα αντιμετωπίσουμε αυτόν τον τρομερό στρατό του διαβόλου. Όμως απέχουμε πολύ από το να είμαστε μόνοι. Ας μην ξεχνάμε ότι οι ψυχές που σώσαμε σίγουρα δεν έχουν καμία διάθεση να υπερασπιστούν τον Ρόζα των Ανέμων και τους ομοίους του.
— Εγώ τη βρίσκω εξαιρετική ιδα… Τι λέω;!… ιδέα!
Η Marilyn πρόσθεσε με μια σκοτεινή σκέψη:
— Δεν πρέπει να ξεχνάμε κάτι: δεν μπορούν πια να πέσουν θύματα πειρασμών, αφού αυτοί συνδέονται με τα υλικά πράγματα. Σίγουρα δεν θέλουν να ξαναζήσουν την Κόλαση μιας τόσο μεγάλης έλλειψης αγάπης!
— Φανταστείτε ένα νησί όπου υπάρχουν δισεκατομμύρια Ροβινσώνες Κρούσοι που θα ήθελαν να περάσουν το Σαββατοκύριακο με τους Παρασκευάδες τους, τους οποίους δεν θα ξανάβρισκαν ποτέ, συμπλήρωσε ο Henri μέσα στο αλλόκοτο όνειρό του.
— Το βλέπουμε κι εμείς και το βρίσκουμε θλιβερό. Αλλά αν το αποφάσισε έτσι ο Θεός… πρόσθεσε ο άγγελος, χαμένος «στις πατάτες» των ονείρων του.
— Εσείς τον έχετε δει ποτέ τον Θεό; ρώτησε ο Henri.
— Όχι. Από την αρχή κιόλας τα ανέθεσε όλα με τηλεπαθητική μετάδοση. Ήταν πραγματικά υπερβολικά απασχολημένος. Και ήταν κάτι εξίσου καινούργιο για εκείνον όσο και για εμάς.
— Εγώ τον έχω δει!
— Εσείς;… Tonton!
— Ναι, και πιστεύω πως αυτό το υπέρτατο ον δεν θα είχε αποδεχτεί ποτέ όλα αυτά. Αλλά, τώρα που το σκέφτομαι, πώς γίνεται να μην τον έχουμε δει, με όλα όσα «βαριούνται» αυτή τη στιγμή; Τι λέω πάλι;! Συμβαίνουν.
— Πώς μοιάζει; Όλοι θέλουμε να μάθουμε.
— Ακόμα κι αν σας το ραπανάκι… Θα σας το έλεγα… Τι λέω πάλι;! Σας το έλεγα. Μερικές φορές αλλάζει μορφή.
— Ίσως ο μεγάλος τελειομανής να ξεκουράζεται μετά από άλλη μία μεγάλη εβδομάδα δραστηριοτήτων, ονειρεύτηκε η Marilyn.
Είχε άραγε γίνει ο Henri Toutrec ένας γενναίος πολεμιστής; Ονειρεύτηκε πολλά ακόμη πράγματα, αυτή τη φορά φωναχτά, ώστε να τον ακούσουν όλοι.
— …Ο στόχος είναι να αποσπάσουμε την προσοχή όλων των βοηθών του Ρόζα, αυτών των απεχθών μικρών διαβόλων, αληθινών συμπυκνωμάτων κακού. Άλλωστε, η κατάκτηση που επιχειρούν πιθανότατα δεν έχει ολοκληρωθεί, αφού οι αχανείς διαστάσεις του αλλού είναι ανυπολόγιστες.
Μέσα στο Μηδέν, όλοι έβαζαν το λιθαράκι τους, προτείνοντας μια ιδέα, ένα συμπληρωματικό σχέδιο, ένα καινούργιο τέχνασμα. Όλοι εκτός από εκείνη τη μαύρη γυναίκα απίστευτης ομορφιάς, που είχε ξαναρχίσει να αναζητά την αδελφή ψυχή της, κρατώντας την κούκλα βουντού.
Στο μεταξύ, στον Παράδεισο επικρατούσε απόλυτη απόγνωση. Οι δυνάμεις του καλού που είχαν απομείνει εκεί —άγγελοι και μισοφέγγαρα— είχαν γίνει, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τα θύματα πάνω στα οποία ξεσπούσαν οι δυνάμεις της Κόλασης.
Η επίθεση του στρατηγού Ρόζα συνεχιζόταν. Για να διασκεδάσει, ο στρατηγός είχε αρχίσει να μετακινεί καλλιτεχνικά έργα του Θεού που έβρισκε στον Παράδεισο. Τα σκόρπιζε παντού μέσα σ’ εκείνον τον υπέροχο τόπο που είχε γίνει πλέον ολέθριος και θλιβερός.
Ο Ρόζα έκανε σημαντικές επεμβάσεις σ’ αυτά τα έργα, όπως σ’ εκείνο το αντίγραφο του Μυστικού Δείπνου του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Του είχε καθίσει πάντοτε στο στομάχι! Δεν είχε ποτέ εκτιμήσει εκείνη την τυχαία ομοιότητα που τον έκανε να μοιάζει με τον Ιούδα του ιδιοφυούς Ιταλού καλλιτέχνη. Αυτή η τοιχογραφία με τέμπερα τον έτρωγε εδώ και αιώνες. Ρετούσαρε το πρόσωπο του Χριστού, δίνοντάς του μια χλωμή, ωχρή όψη, με περίπλοκες και ακριβείς λεπτομέρειες. Από το χρώμα του προσώπου και τη μορφολογία του, ο Χριστός είχε πλέον το κεφάλι του Ρόζα. — Παράδοξο, έτσι δεν είναι; Άλλωστε, δεν λένε πως ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες;
Όσο για τον Ιούδα του συγκεκριμένου έργου, μετά το ρετούς έμοιαζε με τον Henri Toutrec. Παράξενο!…
Όπου κι αν ο Ρόζα ρετούσαρε ένα γλυπτό, έναν πίνακα ή οτιδήποτε άλλο, ακολουθούσαν πάντοτε ατελείωτες γιορτές με ατμόσφαιρα παρακμής αυτοκρατορίας που καταρρέει.
Οργάνωσε ακόμη και αγώνες ρωμαϊκών αρμάτων, με αποκρουστικούς διαβόλους μεταμφιεσμένους σε εκατόνταρχους και καβάλα πάνω σε αγγέλους —αγωνιστικούς αγγέλους για την περίσταση. Συναγωνίζονταν επίσης μαστιγώνοντας όσο πιο δυνατά μπορούσαν άρματα που έσερναν άγιοι.
Ο Ρόζα θα ήθελε πολύ να δει χριστιανούς να κατασπαράζονται από λιοντάρια και άλλα θηρία. Όμως τα ζώα του Παραδείσου δεν είναι επιθετικά. Η μαύρη μαγεία του δεν τα επηρέαζε. Αυτό το μέρος του θεάματος αντικαταστάθηκε από ταυρομαχία με αγίους στη θέση των ταύρων. Οι δαίμονες χρησιμοποιούσαν τις τρίαινές τους όπως οι πικαδόροι χρησιμοποιούν τις λόγχες τους.
Πριν συνεχίσουν τον δρόμο τους βαθύτερα στην αιωνιότητα, για να ολοκληρώσουν τους εορτασμούς γύρω από τη μετακίνηση και το ρετούς των καλλιτεχνικών δημιουργιών, κάπνιζαν γρασίδι. Στην πραγματικότητα, επρόκειτο μάλλον για την αύρα των βλαστών του χορταριού… Οι μπράβοι του στρατηγού τελείωναν πάντα αυτές τις διασκεδάσεις με ένα όσο γινόταν πιο διαβολεμένο όργιο.
Και τι όργιο! Θα έλεγε κανείς πως, μέσα στην υπερβολή τους, καταβρόχθιζαν τον Καλό Θεό. Έπιναν πνευματικό ελιξίριο από το λευκό ποτάμι σαν να μην ήταν παρά αγιασμός. Οι διάβολοι εξανάγκαζαν αγίες σε σεξουαλικές πράξεις, χωρίς τη συγκατάθεσή τους.
Άγγελοι εξαναγκάζονταν επίσης να παίζουν πόκερ με μαθητές του Ρόζα, αλλά τους μάδαγαν πάντα… Ένας θίασος από χερουβείμ χόρευε μπαλάντι. Καθένα είχε μια μικρή μπάλα παγωτό μέντας μέσα στον αφαλό του. Το είχαν παρασκευάσει τα ίδια τα χερουβείμ, εκλεκτοί καλοφαγάδες.
Ο χορός τους τελείωνε όταν έλιωνε το επιδόρπιο.
Ο στρατηγός χρειαζόταν μόνο λίγες στιγμές για να αλλάξει την όψη και τη θέση των καλλιτεχνικών δημιουργιών του Θεού. Για εκείνον είχε γίνει μια ατέλειωτη γιορτή. Ο πόλεμος του Ρόζα των Ανέμων έμοιαζε περισσότερο με Κόλαση απ’ ό,τι η ίδια η Κόλαση. Ο στρατός του συνέχιζε να εισβάλλει άγρια. Εκείνος, όμως, έχοντας κουραστεί κάπως από αυτές τις επαναλαμβανόμενες, θορυβώδεις και τελικά άνοστες δεξιώσεις, συνέχισε την εξερεύνησή του, αυτή τη φορά μόνος.
Ήταν κατά τη διάρκεια ενός από εκείνα τα όργια, στο σημείο όπου υπήρχαν οι λιγότεροι δαίμονες, που ο Tonton αποβίβασε την ομάδα ανοίγοντας διάπλατα το στόμα του. Από μέσα ξεχύθηκε τότε ένα μεγάλο πλήθος, πλέον προστατευμένο από το κακό. Ο Tonton Maxime κράτησε το στόμα του ανοιχτό αρκετά ώστε ολόκληρη η ομάδα να βγει μέσα σε ένα μόλις λεπτό. Οι πολυάριθμοι αυτοί διασωθέντες, που έρχονταν κατευθείαν από την Κόλαση, διασκορπίστηκαν. Πρώτοι αποβιβάστηκαν η Marilyn, ο Henri, ο Πατατόφλουδες και η Μαύρη Αφροδίτη.
Όμως εκεί είδαν ψυχές του Παραδείσου που δεν είχαν σταλεί στην Κόλαση· ήταν ξαπλωμένες σχεδόν ακίνητες στο έδαφος μπροστά τους, παραληρώντας, με τα μάτια κλειστά, παραδομένες σε ακραίες παραισθήσεις.
Μερικοί δαίμονες, που είχαν γίνει παθητικοί, περίμεναν νέες οδηγίες από τον Ρόζα, ο οποίος είχε εξαφανιστεί. Χωρίς να κάνουν πια κακό και ακόμη λιγότερο καλό, τριγυρνούσαν εδώ κι εκεί. Οι δαίμονες και τα διαβολάκια δεν κυνηγούσαν καν πια τα καχεκτικά χερουβείμ. Όχι, δεν έκαναν απολύτως τίποτα, επειδή δεν λάμβαναν πλέον εντολές. Είχε τελειώσει ο διαγωνισμός; Κανείς τους δεν νοιαζόταν πια για την ουρά του Ρόζα.
Στην πραγματικότητα… κατά τη μοναχική του περιπλάνηση, ο αρχιστράτηγος είχε ανακαλύψει σε μια γωνιά του Παραδείσου μια σπηλιά. Ήταν κρυμμένη πίσω από τεράστια γυάλινα ντολμέν. Μέσα σ’ αυτόν τον πρωτόγονο λαβύρινθο, που θύμιζε τους διαδρόμους από τζάμια και παραμορφωτικούς καθρέφτες των περιοδευόντων πανηγυριών, είχε γλιστρήσει ο Ρόζα. Εκεί είχε βρει έναν εξαιρετικά παράξενο διαφανή υπολογιστή. Τον άρπαξε χωρίς να αναρωτηθεί τίποτε. Καθισμένος αναπαυτικά, αποφάσισε να βάλει… το μυαλό του να δουλέψει.
Ήταν άραγε αυτό το πράγμα μια υλική δημιουργία που χρησιμοποιούσε ο Θεός στις στιγμές αναψυχής του;
«Μπορεί να είσαι διάβολος, αλλά πάντα σου αρέσει να ξεκουράζεσαι, να χαλαρώνεις λίγο», είχε πει αδέξια στον εαυτό του.
Αυτή η μηχανή είχε την εκπληκτική ιδιότητα να αποκοιμίζει από απόσταση κάθε ον ικανό να ονειρευτεί. Ακόμη καλύτερα, επέτρεπε να παρακολουθεί κανείς τα όνειρα όλων, αλλά κυρίως να τα γράφει. Κάτι σαν βιντεοπαιχνίδι συνδεδεμένο με λογισμικό προγραμματισμού. Γρήγορα έγινε γι’ αυτόν ανεξάντλητη πηγή διασκέδασης. Τροποποιώντας τη μηχανή, κατάφερε μάλιστα να βρει τρόπο να δημιουργεί φρικτούς εφιάλτες. Οι πρώτοι που υπέφεραν από αυτή την τεχνική μετατροπή ήταν οι κάτοικοι του Παραδείσου. Οι ίδιοι ακριβώς που μόλις είχαν δει η Marilyn, ο Henri και ο Πατατόφλουδες. Ο Ρόζα δεν σταμάτησε εκεί… Επέκτεινε την κακία του σε όλους τους ζωντανούς της Γης —μεταξύ άλλων. Όλους όσοι μπορούσαν να ονειρεύονται, τους ανάγκαζε να βλέπουν εφιάλτες. Σκληρούς.
Ευτυχώς, ο Ρόζα των Ανέμων δεν είχε δει εκείνους τους μετανάστες που μόλις είχαν έρθει από την Κόλαση, προστατευμένους και απομονωμένους καθώς ήταν από το Μηδέν και τον Tonton Maxime. Έτσι, δεν είχε μπορέσει να τους βασανίσει πλάθοντάς τους εφιάλτες.
Χάρη σ’ αυτόν τον συναρπαστικό εξοπλισμό, ο Ρόζα μπόρεσε επίσης να γυρίσει πίσω στον χρόνο. Μόλυνε το παρελθόν, κι αυτό με τη σειρά του επηρέασε το παρόν και το μέλλον των ανθρώπων. Έτσι ο στρατηγός επινόησε την προβολή βλαπτικού αποτελέσματος και έσπειρε τη δυστυχία στη Γη.
Παλιά, οι άνθρωποι είχαν καλές ιδέες και αυτές οι ευτυχείς ιδέες γίνονταν πραγματικότητα. Οι προβολές βλαπτικού αποτελέσματος, αντίθετα, συνίσταντο στο να κάνουν τους ανθρώπους να πιστεύουν πως οι συμφορές θα συνέβαιναν αναπόφευκτα και να θέτουν τα πάντα σε κίνηση ώστε να πραγματοποιηθούν. Το μέσο του Ρόζα των Ανέμων ήταν να εισάγει «προφητικές» αφηγήσεις στα όνειρα ορισμένων ανθρώπων του παρελθόντος, όπως του ποιητή Νοστράδαμου ή, μεταξύ άλλων, του σχιζοφρενούς της Πάτμου.
Μήπως ο Ρόζα είχε υπερφορτώσει τον υπολογιστή; Ένα κόκκινο αντικείμενο, που έμοιαζε με μύτη κλόουν, κινούνταν γρήγορα πάνω στη θολωτή οθόνη.
Ο αρχηγός των διαβόλων διασκέδαζε τόσο πολύ, που δεν έβλεπε πια την αιωνιότητα να περνά. Περνούσε υπέροχα. Κι όμως, κατέληξε να κοιτάζει τη φωτεινή οθόνη τόσο επίμονα και για τόσο πολύ, ώστε σχεδόν τυφλώθηκε. Η όρασή του εξασθενούσε, αλλά εκείνος εξακολουθούσε να απολαμβάνει την επινόηση κακόγουστων αστείων. Πλησίαζε όλο και περισσότερο την οθόνη. Έφερε το κεφάλι του τόσο κοντά, ώστε αυτό ρουφήχτηκε μέσα και παγιδεύτηκε από μια κόκκινη καθολική κάθοδο που έμοιαζε με μύτη κλόουν. Αποκεφαλίστηκε μονομιάς. Για λίγες στιγμές, το κεφάλι του περιπλανήθηκε από όνειρο σε όνειρο. Όμως ο υπολογιστής διέθετε ένα συρτάρι απόρριψης. Και χάρη σ’ αυτή την ιδιαιτερότητα της μηχανής, ο εφιάλτης του Ρόζα των Ανέμων παραλίγο να τελειώσει. Το κεφάλι του κατάφερε να βγει μόνο του, αιωρούμενο.
— Μα τι είναι αυτή η καταραμένη συσκευή; αναρωτήθηκε το κεφάλι του Ρόζα.
Ίσως το κεφάλι του να μην ξανακολλούσε ποτέ στο σώμα του. Στο μεταξύ, το ακέφαλο σώμα του, προχωρώντας ψηλαφητά, άλλοτε στα τέσσερα κι άλλοτε όρθιο και εντελώς αποπροσανατολισμένο, είχε καταφέρει να βγει από τη σπηλιά αδέξια και με ελάχιστη αξιοπρέπεια, χωρίς να αιμορραγεί.
Έξω από τη σπηλιά, το σώμα του Ρόζα κυκλοφορούσε ανάμεσα σε ψυχές βυθισμένες σε εφιάλτες. Κανένας δαίμονας δεν τον αναγνώρισε. Χωρίς κεφάλι, ο Ρόζα των Ανέμων περνούσε απαρατήρητος. Οι δαίμονες μπορεί να είναι πονηροί, αλλά είναι και πολύ ηλίθιοι.
Είχαν χάσει τα ίχνη του αρχηγού τους, ο οποίος είχε χάσει το κεφάλι του. Εκείνο ξεκίνησε να αναζητήσει το σώμα του. Όμως ο υπολογιστής είχε δημιουργήσει μια κατάρα ειδικά γι’ αυτόν, σαν πρόγραμμα προστασίας από ιούς. Κεφάλι και σώμα πήραν αντίθετες κατευθύνσεις.