Θύμα της απαγωγής, ανήσυχη, αναρωτιόταν για ποια συνενοχή θα μπορούσαν να της προσάψουν. Θα την έδιωχναν από τον Παράδεισο; Θα την έστελναν στην Κόλαση να μαραζώνει αιώνια δίπλα στον απαγωγέα της; Αυτά τα ερωτήματα οδήγησαν τη Marilyn σε ένα μάλλον περιορισμένο συμπέρασμα: «Και στον ουρανό υπάρχει άγχος.»
Μόλις πέρασαν τις πύλες, ο Henri δεν πίστευε στα μάτια του — ούτε και στο τρίτο του μάτι, που ωστόσο γινόταν όλο και λιγότερο ορατό. Μπροστά του αποκαλυπτόταν ένα θαυμαστό τοπίο. Σαν να είχαν συγκεντρωθεί εκεί όλα τα τοπία όλων των κατοικήσιμων πλανητών του σύμπαντος. Η ενστικτώδης κατανόηση των πραγμάτων τού επέτρεπε να αντιληφθεί ακόμη κι αυτό.
— Αδιανόητο! Καλύτερο από τη Joujou City! Καλύτερο από τα σχέδιά μου για ένα βασίλειο παιχνιδιών. Θα νόμιζε κανείς πως βυθίζεται σε μια ταινία υπέρ-ούλτρα υψηλής ευκρίνειας έξι χιλιάδων K, γεμάτη ευφυή ολογράμματα, εκμυστηρεύτηκε στο θύμα του, που τον άκουγε μόνο επειδή λαχταρούσε να ξεφύγει. Η μία αναζήτηση ελευθερίας φέρνει την άλλη.
Σαν παιδί που αντικρίζει πρόσωπα για πρώτη φορά, ο Toutrec χαμογελούσε κοιτάζοντας το πανόραμα. Τιτίβιζε ανόητα.
Πανίδα και χλωρίδα απ’ τα πέρατα του κόσμου. Και ακόμη περισσότερα! Μέσα σ’ αυτή τη μαγευτική θέα —ο χαρακτηρισμός που χρησιμοποιείται εδώ είναι ανεπαρκής— έβλεπε δέντρα του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος· δέντρα που δεν είχαν φυτρώσει ποτέ, διασταυρωμένα δέντρα… Ανάμεσά τους… έλατα που έβγαζαν μπανάνες, φοίνικες με φωσφορίζοντα κόκκινα μήλα, σεκόγιες με κεράσια γεμιστά με κακάο, ροζ μπαομπάμπ. Λουλούδια αδιανόητα ευωδίαζαν τον χώρο. Πικραλίδες με πλεγμένα αρώματα μιγκέ και λεβάντας, γκαζόν με μυρωδιά γκρέιπφρουτ, κάκτοι που ανέδιναν ατρακτοειδή σύννεφα αρώματος από λεμονάτο πιπέρι.
Ζώα γνωστά και άγνωστα, εξαφανισμένα είδη και ακόμη είδη που δεν είχαν εμφανιστεί ακόμη. Τολμηρά υβρίδια με γαστρονομικές ονομασίες: φτερωτά πόνι που έβγαζαν αέρια με μυρωδιά φρέσκου κρεμμυδιού, σαν μικροσκοπικοί Πήγασοι. Μυγοπεταλούδες φρουτοφάγες που δεν έτρωγαν τίποτα (αφού η πείνα δεν υπάρχει στον Παράδεισο), αγελάδες με γάλα βανίλιας, πτεροδάκτυλοι-κολιμπρί με μαγευτικό κελάηδημα και ακόμη εκλεπτυσμένοι τυραννόσαυροι ρεξ με αθώο βλέμμα.
Η Marilyn τού αποκάλυψε πως όλα τα πλάσματα του Παραδείσου μπορούν να ξαναβρούν τις απολαύσεις που συνδέονται με το πεπτικό σύστημα: τη χαρά να τρώνε, να τους τρέχουν τα σάλια, να καταπίνουν, να χωνεύουν… ακόμη και να ανακουφίζονται χωρίς να έχουν καταπιεί τίποτα. Αρκεί να το σκεφτούν. Όλα γίνονται αισθητά και περνούν από τον νου με ένα απλό βλέμμα.
— Υπάρχουν είδη που δεν γνωρίζω. Είναι απίστευτο! αναφώνησε, με μάτια μεγάλα σαν τηλεσκόπια.
— Μετά απ’ αυτό που τα βιβλία ονομάζουν έβδομη μέρα του —ας το πούμε έτσι— ξανάπιασε δουλειά την όγδοη. Από τότε δεν έπαψε να δημιουργεί. Είναι σκέτος εργασιομανής. Ό,τι πρόκειται να γεννηθεί στους φιλόξενους πλανήτες περνά πρώτα από εδώ. Ο Παράδεισος δεν είναι μόνο μια κατάληξη· είναι και η αρχή των πραγμάτων, τον πληροφόρησε.
Ο Henri έκανε επιτέλους ένα βήμα μπροστά. Ύστερα άλλο ένα. Έκανε πίσω. Έκανε βήματα στο πλάι, σαν να χόρευε ένα διστακτικό τσα-τσα-τσα.
— Να σας πω, Marilyn, έχω μαξιλάρια αέρα κάτω από τα πόδια μου!
— Δεν νομίζετε πως τα έχετε μέσα στο κεφάλι σας;… Δεν βρίσκεστε στη Γη. Τα πόδια μας δεν πατούν στο γρασίδι, όπως ούτε τα χέρια μας αγγίζουν τα λουλούδια ή τα έντομα. Οι αύρες μας είναι εκείνες που μόλις αγγίζονται μεταξύ τους. Εκτός από εσάς, που δεν αφήνετε τον καρπό μου.
— Αν ξαπλώσω μπροστά σ’ έναν ελέφαντα, δεν θα με πλακώσει;
— Θα μπορούσατε πάντα να δοκιμάσετε.
Ξαφνικά, ο Henri παρέσυρε τη Marilyn πίσω από ένα αλσύλλιο:
— Μην πείτε λέξη. Χρειάζομαι μια ανάσα. Κι έπειτα έχει τόσο κόσμο παντού. Ακόμη κι αν δεν σας αναγνωρίσουν, θα μπορούσα εγώ να τραβήξω την προσοχή. Μια έκπληξη σε κάθε βήμα. Ένα αληθινό παραισθησιογόνο παραλήρημα. Σαν να τρεφόμασταν από το εσωτερικό ενός τεράστιου μαγικού μανιταριού. Δεν συγκρίνεται με τίποτα! ψιθύρισε.
— Ο Θεός δεν είναι μόνο ό,τι γνωρίζουμε· προέρχεται και από το άγνωστο. Καμία σχέση με τα ναρκωτικά, πρόσθεσε η Marilyn, φιλοσοφώντας με σκοπό να αποσυντονίσει τον απαγωγέα της.
— Εεε!… Τι παράξενος τρόπος να εκφράζεστε! μουρμούρισε ο Toutrec, χαλαρώνοντας τη λαβή του καθώς συλλογιζόταν.
Η τακτική σχεδόν πετύχαινε.
Εμφανίστηκε άλλη μια ουράνια φαντασμαγορία. Εκείνος ξανασφίχτηκε. Ένα ερώτημα τον βασάνιζε…
— Marilyn… Έχετε δει ποτέ τον Θεό;
— Όχι, ποτέ!
— Εκεί! Κοιτάξτε, Marilyn, ένα ολόκληρο σμήνος από τρύπες περιφέρεται. Έρχονται προς το μέρος μας! Θα μας επιτεθούν; ρώτησε ο Henri με αγωνία.
— Ηρεμήστε, είπε άτονα, παρόλο που καθόλου δεν τη συνέφερε να τον καθησυχάσει. Αυτά τα ανοίγματα, που μοιάζουν με ιπτάμενα φινιστρίνια, είναι τρύπες μνήμης. Όχι από εκείνες που γνωρίζετε. Στην αρχή όλοι τείνουμε να πιστεύουμε πως μας επιτρέπουν να ξεχνάμε. Στην πραγματικότητα, όχι. Είναι αντινοσταλγικές. Σαν αναμνήσεις σε ριάλιτι χωρίς κάμερα. Όλα εξαρτώνται από τη διάθεσή σας. Αρκεί να τις φωνάξετε και πλησιάζουν. Ταυτόχρονα ξεχορταριάζουν την πραγματικότητα στο πι και φι και σας προσφέρουν την αλήθεια της ζωής σε ασημένιο δίσκο, χωρίς καν να τους το ζητήσετε.
— Διασκεδαστικό, αλλά πάνω απ’ όλα ενδιαφέρον. Εξάλλου, δεν έχουμε χρόνο να μακρηγορούμε για τρύπες… έτσι δεν είναι; είπε.
— Θυμάστε κάποιο τζιτζίκι που τραγούδησε μόνο για ένα νανοδευτερόλεπτο όταν ζούσατε; Εδώ, ο χρόνος, αν τον αντιληφθεί κανείς στην ολότητά του, είναι αυτό το τραγούδι του τζιτζικιού! Κι αν αυτό σας θλίβει, υπάρχει ένα ουράνιο ρητό που λέει: «Κάθε θλιβερή σκέψη έχει τη δική της μοίρα αγγέλων-θεραπευτών», πρόσθεσε η Marilyn.
— Τι! Υπάρχουν ουράνια ρητά! αποκρίθηκε έκπληκτος ο Henri.
— Ναι! Υπάρχει μάλιστα κι ένας Δάσκαλος των Ρητών. Ο ρόλος του είναι να τα συντάσσει. Δυστυχώς, δεν είχα ποτέ τη χαρά να γνωρίσω τον Tonton Maxime. Στην πραγματικότητα, κανείς δεν τον έχει δει. Απουσιάζει από το τοπίο όσο κι ο Θεός.
— Τι παρατσούκλι κι αυτό για να στεφανώνει μια τέτοια φήμη!
Ύστερα ο Henri έγειρε το κεφάλι, συνοφρυώθηκε και λικνίστηκε αργά επιτόπου, γεμάτος απορίες.
Η Marilyn θα ήθελε πολύ να δραπετεύσει. Όμως καμία ευκαιρία δεν της είχε παρουσιαστεί. Της ήταν σχεδόν αδύνατο να ξεφύγει από τα αμείλικτα νύχια του Toutrec!