Αφού χόρτασαν πίνοντας μεγάλες γουλιές πνευματικής τροφής, ξανάρχισαν τη φυγή τους με ακόμη μεγαλύτερη ορμή. Το σιροπώδες υγρό του ποταμού τούς πρόσφερε την ενέργεια και, κυρίως, τη χάρη που χρειάζονταν για να φτάσουν στα βουνά με τα ζωηρά χρώματα. Συνέχισαν λοιπόν βαθύτερα μέσα στον Παράδεισο. Διέσχισαν μαγεμένους και θαυμαστούς τόπους, καταπράσινες κοιλάδες και ευωδιαστές πεδιάδες. Απόλαυση για τα μάτια, ηδονή για την όσφρηση.
Όποτε συναντούσαν μισοφέγγαρα που ζούσαν αρμονικά, ζητούσε από τη Marilyn να του κρατά το χέρι. Εκείνη δεν του το αρνιόταν. Αυτό το τέχνασμα είχε διπλό σκοπό: να περνούν απαρατήρητοι και να δίνει στον Henri την ευκαιρία να ψηλαφεί την αύρα της Marilyn.
Τα πάντα είχαν γίνει αφορμή για να αγγίζει φευγαλέα η ψυχή του την ψυχή της πολυαγαπημένης του αιχμάλωτης. Έφτασε μάλιστα να ισχυριστεί πως μια σκλήθρα είχε καρφωθεί στην άκρη του αντίχειρά του. Εκείνη, σαν να συμμετείχε στο παιχνίδι, προσποιήθηκε ότι την έβγαζε. Χειριζόταν κάτι ανύπαρκτο, λες και ήταν αόρατη πορσελάνη. Η λεπτότητα της κίνησής της ήταν τέτοια, ώστε η πληγή έμοιαζε αληθινή.
Μερικές φορές προσπαθούσε να την εντυπωσιάσει ή να την κάνει να γελάσει, για να την καλοπιάσει ακόμη περισσότερο.
Πειραχτήρι καθώς ήταν, ο Henri διασκέδαζε χτίζοντας, στις κουφάλες ορισμένων δέντρων, μικρά ινουκσούκ με πετραδάκια του Παραδείσου. Έφτιαξε ένα κατ’ εικόνα του, όπως ακριβώς ήταν: γυμνό, χάρη σ’ ένα μικρό μακρόστενο πετραδάκι.
Προχώρησαν έτσι, χωρίς ιδιαίτερα εμπόδια, ώσπου έφτασαν στην ορεινή περιοχή. Σύμφωνα με τον Isaac Newton και τη σύντροφό του, κυρία McIntosh, δυο μισοφέγγαρα που συνάντησαν στον δρόμο, υπήρχε εκεί κοντά μια απαγορευμένη ζώνη.
Τίποτα δεν έδειχνε πως επρόκειτο για περιοχή όπου «απαγορευόταν η είσοδος». Τη ζώνη περιέβαλλε ένα μακρύ μονοπάτι. Αυλάκια είχαν χαραχτεί από τα συχνά περάσματα κοπαδιών αγελάδων με μαλακά και διάφανα κέρατα. Λίγο πριν περάσουν τα όρια της περιμέτρου, αντιλήφθηκαν μια βαθιά, υπόκωφη φωνή που μεταδιδόταν με τη σκέψη. Το μήνυμα τούς συνιστούσε να γυρίσουν πίσω.
— Γυρίστε πίσω! Και γρήγορα!
Μην έχοντας άλλη επιλογή για να συνεχίσουν τη φυγή τους, παραβίασαν την απαγόρευση και, αψηφώντας την αυστηρή προειδοποίηση, μπήκαν στη ζώνη. Άναυδοι, άκουσαν καθαρά τη φωνή να εκδηλώνεται ξανά. Αυτή τη φορά επιστρατευόταν η ακοή τους…
— Τώρα που μπήκατε, περπατάτε στις μύτες των ποδιών. Με ψευτοευσεβή βήματα… Καλύτερα ένας διακριτικός επισκέπτης παρά ένας θορυβώδης ματάκιας. Τι λέω;!
Ο Henri ήταν ταραγμένος, γιατί μπορούσε να του συμβεί οτιδήποτε. Η Marilyn, αντίθετα, έδειχνε μάλλον σαστισμένη και περίεργη. Κοιτούσε τον παράξενο απαγωγέα της, περιμένοντας να την καθησυχάσει. Μόλις είχαν εισχωρήσει σε έναν τόπο όπου δεν σύχναζε κανείς. Δεν υπήρχαν εκεί ούτε μακάριες ψυχές, ούτε μισοφέγγαρα και ακόμη λιγότερο άγγελοι.
Κουκουλωμένοι με την άγνοιά τους, οι δυο τους είχαν πατήσει το πόδι τους σ’ αυτόν τον θαυμαστό τόπο του Θεού. Τον επίγειο Παράδεισο. Κάποτε κάποιοι άνθρωποι είχαν φυτοζωήσει εκεί. Χωρίς επώνυμο, είχαν μόνο δύο πολύ γνωστά μικρά ονόματα, αναμφίβολα για να προστατεύουν την ιδιωτική τους ζωή: Εύα και Αδάμ. (Στον Παράδεισο τα λένε με αυτή τη σειρά, γιατί προτιμούν να είναι ευγενικοί.)
Από νοσταλγία, ο Θεός είχε μεταφυτέψει αυτόν τον κήπο του χρόνου στην αιωνιότητα. Εκεί όπου δαγκώθηκε το περίφημο μήλο. Κι όμως, παρά τις εντυπωσιακές του διαστάσεις, ο τόπος έμοιαζε με ένα μίνι μπονσάι μέσα σε έναν απέραντο και ανέγγιχτο Αμαζόνιο γεμάτο αμέτρητες σεκόγιες.
Ούτε οι γνώσεις της ούτε οι ουράνιοι θρύλοι είχαν αποκαλύψει στη Marilyn την ύπαρξη αυτού του θεϊκού τόπου, χαμένου μέσα στην αιωνιότητα. Τίποτε δεν της είχε φανερωθεί. Μόνο μια μικρή αμφιβολία παρέμενε σχετικά με τα λευκά σύννεφα στον γαλάζιο ουρανό. Αυτά, πάντοτε σε κίνηση και διαρκή σχηματισμό, χρησίμευαν ως μεταβαλλόμενοι γεωγραφικοί χάρτες της αιωνιότητας. Μια μέρα… είχε παρατηρήσει ένα που δεν άλλαζε ποτέ. Αναλλοίωτο.
Η φωνή δεν ακουγόταν πια. Επικρατούσε απόλυτη γαλήνη. Δεν υπήρχε ψυχή ζώσα τριγύρω… Ο Henri δεν φοβόταν σχεδόν πια μήπως συμβεί κάτι κακό. Ο θάνατος δεν μπορούσε πλέον να τον τρομάξει· η αιωνιότητα, όμως, μπορούσε, γιατί φοβόταν μήπως κατρακυλήσει στην Κόλαση.
Αψηφώντας κι αυτό, ανέβηκε σφυρίζοντας έναν από τους λόφους του πρώτου πάρκου της ανθρωπότητας. Ύστερα σταμάτησε. Ζεν. Καθώς παρατηρούσε τον ορίζοντα, δάκρυα κύλησαν στα μάγουλά του σαν απαλές μικρές καταρράκτες.
Μακριά, ένα ηλιοβασίλεμα, υπέροχο πέρα από κάθε περιγραφή, στόλιζε μια γωνιά του Παραδείσου. Σαν μάρτυρες, σαν συνένοχοι, χιλιάδες άλλοι ήλιοι συμμετείχαν στο γεγονός. Αυτός ο ήλιος, που προς το παρόν επισκίαζε τους υπόλοιπους, φώτιζε τον Παράδεισο. Παίρνοντας ο ένας τη σκυτάλη από τον άλλον, τα άστρα διασκέδαζαν παίζοντας κρυφτό με τον ορίζοντα.
Όλα αυτά μέσα σε ένα ατελείωτο, εκπληκτικό θέαμα. Θύμιζαν στον Henri τα κρεμαστά παιχνίδια που τοποθετούν πάνω από τα κρεβάτια των νεογέννητων. Χόρευαν βαλς σαν καρουζέλ, περιστρεφόμενα γύρω από ένα μεγαλύτερο φως. Έμοιαζε με ενεργειακή χορογραφία. Οι ερωτευμένοι εκτίθεντο στα βλέμματα των άστρων. Ανάλογα με τη γωνία, απολάμβαναν άμεση θέα στην πραγματικότητα. Σύμπαν ή απλώς ένας έναστρος ουρανός, ανάλογα με την έκσταση.
Η Marilyn είχε φτάσει κοντά στον Henri. Παρά την κατάσταση που τους έφερνε αντιμέτωπους, αυτό το περιστασιακό ζευγάρι ατένιζε μαζί τον μαγικό ορίζοντα.
Στους πρόποδες του λόφου, κακοκρυμμένο πίσω από ένα δέντρο από το οποίο έλειπε ένας καρπός, ένα παράξενο ζώο τούς παρατηρούσε. Ένα υβρίδιο. Το ακίνητο πλάσμα ήταν προϊόν μιας εντυπωσιακής διασταύρωσης. Έμοιαζε με τεράστιο πιγκουίνο που έφερε γονίδια πλατύποδα, σαν ένας από τους παππούδες του να είχε ερωτοτροπήσει με ένα φανέτο και να του είχε αφήσει τις συνήθειές του. Παρ’ όλα αυτά, είχε ένα συγκινητικά γλυκό βλέμμα.
Με μάτια σαν μπαλόνια, το ετερόκλητο ζευγάρι γύρισε αργά. «Τι είναι πάλι αυτό;» είπαν μέσα τους, χωρίς να παίρνουν τα μάτια τους από το αλλόκοτο πλάσμα.
Το ζώο εξακολουθούσε να μη σαλεύει. Ατάραχο. Σαν να βρισκόταν σε έκσταση. Υπνωτισμένο από την ασυνήθιστη παρουσία επισκεπτών σ’ αυτή την απομονωμένη γωνιά του τόπου.
Ο Toutrec βγήκε επιτέλους από τον λήθαργό του. Περήφανος και ευτυχισμένος που μπορούσε να παίξει τον προστάτη της καλλονής του, φούσκωσε το στήθος σαν παγόνι με στεροειδή. Απευθύνθηκε στο ζώο με τον πιο αυταρχικό τόνο που μπορούσε να επιστρατεύσει ένας άνθρωπος με τον χαρακτήρα του. Κάθε άλλο παρά τρομακτικός. «Μπου! Μπου!» Ο Henri έβγαζε κραυγές σαν βραχνιασμένη κουκουβάγια.
Το ζώο, έχοντας κληρονομήσει από τον πλατύποδα ένα ράμφος όμοιο με της πάπιας, αντιμετώπιζε μεγάλες δυσκολίες στην άρθρωση, πράγμα που περιόριζε σοβαρά την ικανότητά του να επικοινωνεί καθαρά. Παρά αυτό το λεκτικό μειονέκτημα, απευθύνθηκε σ’ εκείνους με μια γλώσσα και με εκφράσεις που, σε γενικές γραμμές, μπορούσαν να γίνουν κατανοητές.
— Μη φοβά… μη φόβος! Κρυφτείτε εσ… όχι, μη κρυφτείτε. Πανικός όχι. Τι λέω;! Κλαπ! Κλαπ! Σαν να ξανάβαζε το ράμφος του στη θέση του, όπως ξαναβάζει κανείς μια πολύ χαλαρή μερική οδοντοστοιχία.
— Ευτυχώς που έχω το χάρισμα των γλωσσών! καυχήθηκε ο Henri.
Ύστερα σώπασε, καταλαβαίνοντας πόσο ανόητη ήταν η παρέμβασή του. Πόσο μάλλον που μόλις είχε προσέξει ότι το στόμα του πλάσματος ήταν εντελώς άδειο. Καμία γλώσσα, κανένα δόντι. Ούτε καν ίχνος αμυγδαλής.
— Δεν είναι φεύκολο… εύκολο να μιλάς με ράμφος. Ιδίως όταν πάνκει… λείπει η εξάσκηση. Περιμένετε ένα μικρό πομέντο… μια στιγμή. Τι λέω;!
Το ζώο, εξίσου αμήχανο από την παρουσία τους, τους γύρισε την πλάτη. Έπειτα, για αρκετή ώρα, επιδόθηκε σε ρυθμικές φωνητικές ασκήσεις, γλωσσοδέτες, ασκήσεις προθέρμανσης των μυών του προσώπου και απότομα κροταλίσματα του ράμφους. Όταν ξαναγύρισε, είδε τους δύο συνομιλητές του να ξεσπούν σε γέλια. Είχαν λυθεί στα γέλια ακούγοντας το ζώο, που τελικά ήταν μάλλον συμπαθητικό, να προπονείται στην άρθρωση. Σαν παιδιά που τα έπιασαν με το χέρι στο βάζο με τη μαρμελάδα, έγερναν το κεφάλι και κοίταζαν λοξά, παίρνοντας παιχνιδιάρικα σαγηνευτικές πόζες.
— Πνεύμα κοροϊδευτικό δεν αξίζει κοροϊδία πνεύματος. Τι λέω;! Δεν θα σας μαλώσω. Αλλά προτιμάτε να σας μιλάω τηλεπαθητικά, όπως έκανα προηγουμένως; άρθρωσε το ζώο με εκπληκτική καθαρότητα.
Με κομμένη την ανάσα, αμήχανο και κάπως ντροπιασμένο, το ζευγάρι απάντησε αρνητικά κουνώντας το κεφάλι.
— Ο ίδιος ο Θεός μού επέτρεψε να έρχομαι εδώ για να ξελαμπικάρω. Να τσιμπολογώ λίγη καλοπέραση σ’ αυτή τη γωνιά του Παραδείσου. Τι; Και φυλάω σκοπιά. Ξέρετε, είναι μακρόσυρτη και μονότονη η αιωνιότητα μέσα στο μηδέν.
— Ποιοι λόγοι ώθησαν τον Θεό να δημιουργήσει το μηδέν; ρώτησαν με μια φωνή ο Henri και η Marilyn, σαν να επρόκειτο για εξονυχιστική ανάκριση.
— Δεν υπήρχε κανένα κίνητρο, ήταν ένα παζάρι… Τι λέω;! Ένα τυχαίο συμβάν. Δεν θυμάμαι ποια μέρα, αλλά μια μέρα, την ώρα που ετοιμαζόταν να δημιουργήσει, έπαθε μια στιγμή αφηρημάδας… Το κεφάλι Του άδειασε ξαφνικά από ιδέες και, μη δημιουργώντας τίποτα, επινόησε το μηδέν. Φοβούμενος μήπως χαθούν εκεί όντα, με φώναξε. Τι λέω;! Με δημιούργησε… για να απαγορεύω την είσοδο σε οποιονδήποτε.
— Αν βρίσκεστε μέσα του, τότε δεν είναι πια μηδέν, αφού υπάρχει κάτι εκεί μέσα! Δεν βρίσκετε; παρενέβη η Marilyn, προσπαθώντας να βρει λογική στα παράλογα λεγόμενα του Tonton Maxime.
— Α, για δες! Δεν το είχα επιδέσει… σκεφτεί, θέλω να πω. Τι λέω;! Όπως και να ’χει, το μηδέν είναι τόσο μεγάλο, εξίσου άπειρο με το ίδιο το άπειρο, ώστε εγώ εκεί μέσα είμαι ένα σκέτο τίποτα. Ο Θεός με μηχανοκίνησε. Τι λέω;! Μου επέτρεψε να έρχομαι να χαλαρώνω στην επικράτειά Του. Μπορώ να έχω τη γνώμη σας για τα πρόσφατα αποφθέγματά μου; ρώτησε ο Tonton Maxime.
Η Marilyn, που τα λάτρευε, δεν χρειάστηκε δεύτερη πρόσκληση.
Ο Henri, από την πλευρά του, άκουγε αφηρημένα τον Tonton να απαγγέλλει τις τελευταίες του επινοήσεις. Στην πραγματικότητα, αναρωτιόταν με ποιον τρόπο θα μπορούσε ο αφηγητής να τον βοηθήσει.