Αλλού, κοντά στις πύλες του Παραδείσου, μέσα σ’ εκείνα τα ουράνια εδάφη…
Όλοι όσοι είχαν σωθεί γνώριζαν πως υπήρχε μόνο μία δυνατή στρατηγική. Να επιτεθούν ευλογώντας όλα τα πανούργα διαβολάκια που βοηθούσαν τον Ρόζα των Ανέμων. Όλοι μαζί, ο Πατατόφλουδες, οι πρώην κολασμένοι, τα μισοφέγγαρα που είχαν βρει την αρμονία τους, τα μοναχικά μισοφέγγαρα και οι άγιοι όλων των εποχών θυμούνταν τις φρικαλεότητες που τους είχε επιβάλει ο Ρόζα.
Θα ακολουθούσαν την εξής στρατηγική: θα προσποιούνταν πως δεν θυμούνταν πια τίποτα. Έπειτα θα ευλογούσαν χωρίς θυμό, γιατί τι αξία θα είχαν, σε μια τέτοια περίπτωση, οι ευλογίες αν δεν δίνονταν με ειλικρινή χαρά; Ωστόσο, απέμενε ακόμη ένα μικρό πρόβλημα: εκείνη η μαύρη γυναίκα που αναζητούσε την αδελφή ψυχή της. Βέβαια, δεν θυμόταν ποια ήταν, αλλά πώς θα αντιδρούσε ένας δαίμονας αν, στην καρδιά του Παραδείσου, εκείνη τον ρωτούσε: «Είστε εκείνος που ψάχνω;»
Μπροστά σ’ αυτό το πρόβλημα, η Marilyn πρότεινε:
— Τελικά, δεν είναι παρά ένα μικρό ζήτημα, αφού θα νομίζουν πως βρίσκονται στο σπίτι τους.
Οι σωσμένες ψυχές προχώρησαν λοιπόν αποφασιστικά προς τα διαβολάκια και τα άλλα πουλιά κακών οιωνών. Κι έπειτα, πριν προλάβουν εκείνα τα απαίσια πλάσματα να ξεστομίσουν λέξη —ή κακία—, δέχτηκαν την ευλογία.
Εκείνη τη στιγμή, τα κέρατά τους έλιωναν· οι ουρές τους μίκραιναν και εξαφανίζονταν ως τον κόκκυγα. Γίνονταν μπλε από ντροπή, σαν άγγελος που τον έπιασαν να βουτά τα δάχτυλά του σ’ ένα μπολ με μύρτιλα. Από τότε, οι διάβολοι, που δεν ήταν πια διάβολοι, έμοιαζαν με ανθρώπους. Αφού ειδοποίησαν ο ένας τον άλλον, άρχισαν κι εκείνοι με τη σειρά τους να ευλογούν. Ήταν σαν να είχαν υποστεί έναν εξορκισμό-εξπρές που μεταμόρφωνε αμετάκλητα την προσωπικότητά τους. Είχαν απλώς γίνει άγγελοι χωρίς φτερά. Χωρίς δυνάμεις, σαν άνθρωποι που είχαν γεννηθεί ενήλικοι.
Αυτό το τόσο απλό σχέδιο παραλίγο, ωστόσο, να τιναχτεί στον αέρα όταν ένας πράσινος διάβολος διέκρινε τη σιλουέτα του Tonton Maxime λίγα μέτρα πιο πέρα. Ο παράξενος πλατύποδας μόλις είχε ολοκληρώσει την αποβίβασή του και τακτοποιούσε ξανά τη μουσούδα του, κάτι που κλόνισε τη λογική του κερασφόρου.
«Θα φταίει η αλλαγή αέρα ή το τζετ λαγκ της φρίκης που μου προκαλεί παραισθήσεις. Αν πω στον Ρόζα των Ανέμων πως είδα μια πάπια με τέσσερα πόδια, ουρά σαν τιρμπουσόν και ράμφος εκατοντάδων μέτρων, θα νομίσει πως έχω διαφθαρεί. Όχι! Καλύτερα να μην το πω σε κανέναν. Και προπαντός όχι σ’ εκείνον. Θα με περιέλουζε με μελάσα ή, ακόμη χειρότερα, θα μου αφαιρούσε το όμορφο τατουάζ με το πιρούνι για φοντύ που έχω στον μηρό», σκέφτηκε λίγο πριν δεχτεί μια ευλογία.
Ο Tonton Maxime και ο Henri παρέμεναν σκεπτικοί, παρά την επιτυχία της επίθεσης.
Ήρθε μια στιγμή της αιωνιότητας όπου, σε ορισμένα σημεία, δημιουργήθηκαν μποτιλιαρίσματα. Δεν μεταφέρεις όλους τους κολασμένους στον Παράδεισο χωρίς να προκαλέσεις συνωστισμό. Εκεί ήταν σαν ώρα αιχμής στο κέντρο μιας μεγαλούπολης: οι άνθρωποι κορνάριζαν επαναλαμβάνοντας εκείνη τη διάσημη ερώτηση. Οι αφέσεις αμαρτιών λειτουργούσαν σαν πράσινα φανάρια. Ύστερα ερχόταν η απέραντη χαρά τού να είσαι ελεύθερος σαν τον αέρα. Ήταν απόλυτη έξαρση, σαν ύστερα από μεγάλες νίκες στο χόκεϊ ή στο ποδόσφαιρο.
Αργότερα, όταν βρήκαν την ευκαιρία, οι καλοί επαναστάτες έπλυναν τα φτερά των αγγέλων με νερό πηγής, χρησιμοποιώντας το σαπούνι που βρισκόταν πάνω στα φωτοστέφανα των αγίων.
— Ορίστε! Η ιδέα ήταν εξαιρετική. Όλα θα ξαναμπούν στη θέση τους, είπαν οι τέσσερις σύντροφοι της συμφοράς, χωρίς να μπορούν να συγκρατηθούν.
— Ό,τι δεν υπάρχει κινείται γρηγορότερα από τη σκέψη ή την ύλη, δήλωσε ο Tonton Maxime, και δεν έκανε λάθος.
Στη συνέχεια, κάλεσε τον Henri και τη Marilyn να ξεκινήσουν μαζί του την αναζήτηση του Ρόζα των Ανέμων. Σε ελάχιστο χρόνο, όλα ήταν έτοιμα για να εντοπίσουν τον νοσηρό και πανούργο στρατηγό. Ο Tonton Maxime είχε ανοίξει διάπλατα το στόμα του. Την τελευταία στιγμή, ακριβώς πριν ο Tonton κάνει μια ζιργκούιγ, η μαύρη γυναίκα ετοιμάστηκε να πηδήξει στο απόλυτο κενό.