Στον Παράδεισο, όλα είχαν πέσει πολύ χαμηλά — ακόμη και όσα πετούσαν. Οι μοίρες του Ρόζα των Ανέμων κινούνταν χωρίς κανένα εμπόδιο και χωρίς αντίσταση, με όλα τα κέρατα προτεταμένα. Εκτός από τα κολασμένα πλάσματα, τίποτε δεν πετούσε, δεν κολυμπούσε ούτε περπατούσε. Ούτε κουνούπι. Ούτε άγγελος. Ούτε άγιος. Εκτός από εκείνη την ομάδα που βρισκόταν στον επίγειο κήπο…
— Ε! Ακούτε εκείνα τα μικρά σαδιστικά γελάκια, μακριά; διέκοψε απότομα ο Henri, βάζοντας έτσι τέλος στα μαθήματα του δημιουργού αποφθεγμάτων.
Ύστερα, με την παλάμη ανοιχτή πίσω από το αυτί, κοίταξε τη Marilyn σαν να την καλούσε να ακούσει. Και οι δυο έδειχναν τρομαγμένοι από εκείνους τους ήχους που γίνονταν όλο και πιο ευδιάκριτοι και δαιμονικοί.
— Ακούω αφύσικους θορύβους… Πιστεύω ακράδαντα πως, κρίνοντας από τον χρόνο που έχει περάσει από την απαγωγή μου, οι άγγελοι πρέπει να έχουν ειδοποιηθεί. Αλλά αυτά είναι σαδιστικά γέλια, είπε νευρικά η Marilyn.
Μια έκφραση απογοήτευσης και θυμού εμφανίστηκε στο σκοτεινιασμένο πρόσωπο του Tonton Maxime.
— Σας απήγαγαν; Ποιος τόλμησε να κάνει κάτι τέτοιο; εξαγριώθηκε το υβρίδιο, καταφέρνοντας ωστόσο να συγκρατηθεί.
— Εγώ, παραδέχτηκε απλά ο Henri, συνειδητοποιώντας πως δεν είχε πια καμία διέξοδο.
Για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, ισχυρίστηκε πως επρόκειτο για μια απλή αδεξιότητα… ένα σφάλμα κρίσης. Αλλά επίσης, και κυρίως, πως τον είχε καταραστεί ένας παπάς που δεν άντεχε καλά το κρασί της Θείας Ευχαριστίας. Ιδίως το ξινόκρασο!
Με ένα κοντό πόδι, ο Tonton Maxime έτριψε το ράμφος του με μικρές κινήσεις, σαν να ήθελε να σκεφτεί καλύτερα την κατάσταση.
— Δεν είναι δική μου δουλειά να σας κρίνω, κύριε Henri. Ξέρατε πως ο Δημιουργός μας λατρεύει την τέχνη — και κάθε άλλο παρά ερασιτεχνικά, πιστέψτε με. Είχα συχνά την ευκαιρία να θαυμάσω τα αριστουργήματά του, μα κυρίως να διδαχτώ από αυτά. Εκθέτει πρωτότυπα έργα, αλλά κάνει και αντίγραφα, ομολογουμένως πολύ πετυχημένα. Παρατηρώντας τη δουλειά του, έμαθα να κατανοώ αντί να καταδικάζω. Επιπλέον, σε αντίθεση με τους αγγέλους στην είσοδο, δεν μου δόθηκε η ικανότητα να αξιολογώ τα σφάλματα των άλλων.
— Σας ευχαριστώ για τη συμπόνια σας, αλλά τι σκοπεύετε να κάνετε τώρα μ’ εμένα; ρώτησε ανήσυχος ο Henri.
Ο Tonton Maxime ετοιμαζόταν να απαντήσει, όταν τον διέκοψε ο Πατατόφλουδες. Εκείνος πλησίαζε αποκαρδιωμένος, στα τέσσερα, προσπαθώντας να φτεροκοπήσει με τα πλαδαρά και κολλώδη φτερά του.
Το βλέμμα του καρφώθηκε αμέσως στον Henri.
— Δεν μπορούμε πια να κάνουμε τίποτε εναντίον σας, κύριε Toutrec. Μας νικήσατε κατά κράτος! Η Κόλαση εισβάλλει, κατακλύζει και ελέγχει τον Παράδεισο! Συμφορά πάνω στη συμφορά!!! κατάφερε να ξεστομίσει ο άγγελος Πατατόφλουδες, ενώ σηκωνόταν με μεγάλη δυσκολία.
Ευτυχώς, είχε μόνο λίγη μελάσα στα φτερά του. Καθώς οι άγγελοι προτιμούν συνήθως να πετούν, αυτή η αναγκαστική πορεία τον είχε εξαντλήσει. Ούτε όλη η κούραση και η θλίψη του ουρανού θα μπορούσαν να τον εμποδίσουν να ξαναβρεί τον Henri Toutrec. Πίστευε ότι ο μικρόσωμος άντρας αποτελούσε μέρος των κολασμένων σχεδίων της εισβολής, της αιφνιδιαστικής επίθεσης.
— Πώς με βρήκατε; ρώτησε ο Henri, απορημένος.
— Σας αναγνώρισα πάνω στα ινουκσούκ και τα ακολούθησα.
— Ακούστε, κύριε Πατατόφλουδες, δεν σας θέλω κανένα κακό. Το ότι έφτασα ως εδώ δεν σημαίνει ότι επιτέθηκα στον Παράδεισο, υπερασπίστηκε τον εαυτό του ο Henri, πιστεύοντας ότι τα διαβολάκια τον αναζητούσαν ενεργά.
— Η αλήθεια είναι πως ο Ρόζα των Ανέμων και ο στρατός του σπέρνουν αταξία και δυστυχία παντού στον Παράδεισο! Οι πύλες!… Μπήκαν από τις πύλες! Αποτύχαμε στο καθήκον μας! Εμείς θα έπρεπε να βρεθούμε στη θέση σας, κύριε Toutrec! Εμείς! έκλαιγε ο άγγελος, προσπαθώντας να ξαναβρεί την ανάσα του.
Όλοι είχαν πετρώσει από τη φρίκη. Ακόμη και ο Henri, που δεν είχε ποτέ γνωρίσει τη χαρά να απολαμβάνει ελεύθερα τον Παράδεισο. Η γυναίκα έσπασε τη σιωπή και παρηγόρησε τον πληγωμένο άγγελο.
— Για όλα αυτά φταίμε όλοι μας. Μα σε τι κατάσταση βρίσκεστε! Μην αισθάνεστε ταπεινωμένος. Μην κλαίτε. Συνέλθετε, προσπαθούσε να τον ενθαρρύνει τρυφερά η Marilyn, γονατισμένη δίπλα του. Από συμπόνια, τα δάκρυά της έσταζαν πάνω στα μαλλιά του αγγέλου, ενώ εκείνη τα χάιδευε απαλά.
— Μισοανακουφισμένη θλίψη προδιαθέτει προς την ευτυχία, σκάρωσε, με μικρότερη ή μεγαλύτερη επιτυχία, ο Tonton Maxime, προσπαθώντας να απλώσει βάλσαμο πάνω σ’ εκείνη τη βαριά στιγμή απόγνωσης.
— Πείτε στον Toutrec πως δεν χρειάζεται να το βάλει στα πόδια. Είναι στο σπίτι του· η Κόλαση είναι εδώ, ψιθύρισε απαλά ο άγγελος στο αυτί της συμπονετικής Marilyn.
— Με όλο τον σεβασμό, Πατατόφλουδες, δεν αξίζω την Κόλαση. Ακόμη κι αν ισχυρίζεστε πως μου αξίζει να εγκατασταθώ στα ζεστά μέσα σ’ αυτό το χάος και πως αυτό μου αναλογεί. Το μόνο που με νοιάζει είναι να είμαι με τη Marilyn, δήλωσε ειλικρινά ο Toutrec, έχοντας ακούσει τις σκοτεινές εξομολογήσεις του αγγέλου.
— Τίποτε δεν με υποχρεώνει να είμαι παλλακίδα σας. Ιδίως για όλη την αιωνιότητα, παρατήρησε ξερά η Marilyn, κατανοώντας όλο και λιγότερο την ακατανόητη επιμονή της ψυχής του επίδοξου μνηστήρα και απαγωγέα της.
Μήπως η κατάσταση στον Παράδεισο, τον καταραμένο από την παρουσία των δαιμόνων, την είχε ξαφνικά σκληρύνει;
— Δεν θα ξαναρχίσετε πάλι τα ίδια, αντέτεινε ο Henri.
Η ενστικτώδης κατανόηση των πραγμάτων τον έκανε πιο οξυδερκή. Σκεφτόταν καλύτερα. Συνειδητοποιώντας ότι είχε πράγματα να αποδείξει και άλλα για τα οποία έπρεπε να συγχωρεθεί, ο Henri επιστράτευσε όλα τα μέσα του, με την ιδιοτελή επιθυμία να δείξει την αξία του.
— Πάμε να τους πολεμήσουμε! Ας καταστρέψουμε αυτά τα τέρατα, αυτούς τους δράκους! φώναξε, δείχνοντας προς όλα τα σημεία απ’ όπου έρχονταν οι δυσάρεστοι θόρυβοι, σαν να ήταν ο Δον Κιχώτης.
Οι προσπάθειες αυτές εξέπληξαν τον άγγελο, που ξανάβρισκε σταδιακά τις δυνάμεις του. Αφού είχε περιγράψει όσα είχε δει, περίμενε ότι ο Henri Toutrec θα προσπαθούσε να ξεγλιστρήσει ή ακόμη και να του επιτεθεί. Όμως δεν έκανε τίποτε από αυτά. Περνούσε τη δοκιμασία.
— Ακούγοντας αυτούς τους συλλέκτες πιρουνιών να πανηγυρίζουν, σίγουρα θα θελήσουν σύντομα να το γιορτάσουν πίνοντας. Θα μπορούσαμε να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία για να τσακίσουμε μερικούς. Τι λέτε να οργανώσουμε ανταρτοπόλεμο; πρότεινε ο αντιήρωας.
Ο άγγελος, ξαναβρίσκοντας τα λογικά του, άρχισε να κοιτάζει επίμονα τον Tonton Maxime, του οποίου η εμφάνιση τον άφηνε όλο και πιο μπερδεμένο.
— Θα θέλαμε να μάθουμε αν είστε αποστάτης της Κόλασης, ρώτησε άκομψα για να καθησυχάσει τον εαυτό του, με κίνδυνο να παγώσει την ατμόσφαιρα.
— Οι άγγελοι δεν τρώνε καρύδες μαζί με τον φλοιό! Με λένε Tonton Maxime. Δεν καταλαβαίνω τι σας θερίζει… Τι λέω;! Τι σας ενοχλεί. Ούτε εσείς είστε καλύτερος, που μιλάτε σαν να ήσασταν πολλοί. Πώς κάνετε εξέταση συνείδησης; Λέτε «Κάναμε λάθος…» ή «Διέπραξα ένα σφάλμα έπαρσης;»
— Σε τέτοιες στιγμές μιλάμε στο τρίτο πρόσωπο. Χρησιμοποιούμε το «αυτός». Έπειτα λέμε: «Έκανε μια μικρή γκάφα…» Το Τάγμα των Αγγέλων πίστεψε πως αυτό θα μας γλίτωνε από τις τύψεις ή την ενοχή. Όμως αυτή η τραγωδία παίρνει υπερβολικά αποκαλυπτικές διαστάσεις για να μπορέσουμε να αποφύγουμε την ευθύνη, απάντησε ο Πατατόφλουδες, στρέφοντας το πρόσωπό του στο πλάι για να στεγνώσει ένα δάκρυ.
Παρά τον πόνο, τη σοβαρότητα της κατάστασης και τα ταλαιπωρημένα φτερά του, ο άγγελος έκλεισε παιχνιδιάρικα το μάτι στον μικρόσωμο άντρα. Με το χιούμορ ήθελε να ενθαρρύνει την αφελή τόλμη που έδειχνε ο Henri.
Χωρίς χρονοτριβή, ο Tonton Maxime έκανε μια εκπληκτική πρόταση, σχεδόν αδιανόητη.
— Και οι τέσσερίς μας θα καταφύγουμε στο σπίτι μου, μέσα στο χάσμα… Τι λέω;! Στο Μηδέν.
— Εμείς!… Δεν ξέραμε ότι υπήρχε το Μηδέν! Εμείς… Εμείς… τραύλισε ο αποσβολωμένος άγγελος.
— Νομίζετε πως είναι ώρα για δισταγμούς; Δεν έχουμε ούτε ένα θαύμα στη διάθεσή μας για να γλιτώσουμε! έσπευσαν να παρέμβουν ξανά, σαν ντουέτο, η Marilyn και ο Henri.
— Μέσα στη μεγάλη μου μυλόπετρα… Τι λέω;! Στο στόμα μου! Γρήγορα.
— Στο στόμα σας; απόρησαν οι σύντροφοι της συμφοράς.
— Τι; Δεν το βρίσκετε αρκετά μεγάλο και φιλόξενο; Θα αδειάσω το μυαλό μου για να πλησιάσω το Μηδέν. Θα πηδήξετε μέσα στο στόμα μου. Ύστερα θα γυρίσω τον εαυτό μου τα μέσα έξω ξεκινώντας από τον πισινό, χωρίς να ξεχάσω τα ποδάρια… Τι λέω;! Τις πατούσες. Έπειτα, προσέχοντας να μην πνιγώ, θα γυρίσω το υπόλοιπο της μοίρας μου… Τι λέω;! Του σώματός μου… μέχρι το ράμφος, που θα γυρίσω τελευταίο. Τελικά, όταν δεν θα είμαι πια τίποτε, θα βρεθούμε στο κέντρο του Μηδενός. Θα απομείνει μόνο μια μικροσκοπική τρύπα, στο μέγεθος ενός απειροελάχιστου κόκκου σκόνης, εκεί όπου θα εξαφανιστώ, όταν δεν θα υπάρχω πια. Μην ανησυχείτε! Ακόμη κι αν αδειάσω το κεφάλι μου, υπάρχει η φίλη μου η Clarence. Είναι η μικρή μου αράχνη στο ταβάνι του μυαλού μου… όταν δεν θα είμαστε παρά ένα απύθμενο χάσμα, θα υφάνει έναν ιστό πάνω από τη μικρή τρύπα για να με εμποδίσει να καταπίνω κουτάλες… Τι λέω;! Μύγες. Αυτό το ονομάζω ζιργκούιγ!
Και οι τρεις ήταν γοητευμένοι, αλλά μόνο ο Henri έβρισκε ακόμη τρόπο να πειράζει και να παγιδεύει τον Tonton Maxime.
— Καταλαβαίνω. Είναι σαν να γυρίζετε τις κάλτσες σας και να τις κάνετε μπάλα για να τις τακτοποιήσετε.
— Δεν έχω στομάχι! Μέσα μου όλα είναι ηρωικά… Τι λέω;! Όλα είναι κούφια. Ένα απύθμενο κενό. Στην πραγματικότητα, τρέφω το Μηδέν με την παρουσία μου όταν βρίσκομαι μέσα του. Και με τη σειρά μου, τρέφομαι από το κενό του. Ιδίως όταν έχω φαινομενική ύπαρξη, όπως εδώ και τώρα μπροστά σας.
— Περίπλοκο!… Θα είμαστε απόντες ή παρόντες μέσα στο Μηδέν; προσπαθούσε να καταλάβει η Marilyn, που έξυνε την ψυχή της από την ανησυχία.
— Θα είστε και δεν θα είστε, χωρίς να είστε εντελώς ούτε το ένα ούτε το άλλο. Θα επικοινωνούμε μεταξύ μας με τα χείλη… Τι λέω;! Με τα όνειρα! Μόνο το όνειρο μπορεί να συμβιβαστεί με το Μηδέν, εξηγούσε ο Tonton Maxime όσο καλύτερα μπορούσε, με όση λογική ήταν δυνατόν.
— Εμείς… Εμείς τους ακούμε να πλησιάζουν με μεγάλα βήματα. Εμείς… Εμείς βρίσκουμε τις εξηγήσεις σας διδακτικές και συναρπαστικές, αλλά κυρίως αναρωτιόμαστε πότε θα μπορέσουμε να κρυφτούμε, έτρεμε ο άγγελος.
— Φαίνεται πως αυτή η γωνιά του Παραδείσου προστατεύεται. Αλλά για πόσο; Οι ορδές των δαιμόνων θα αισθανθούν την παρουσία μας αργά ή γρήγορα, ρώτησε αγχωμένη η Marilyn, αναλύοντας όσο μπορούσε την κατάσταση.
Η απάντηση ήρθε αμέσως. Τσιριχτές και βραχνές φωνές, πολύ κοντά.
— Αυτό ήταν! Τελειώσαμε, μας εντόπισαν! αναφώνησε χαμηλόφωνα η τρομαγμένη Marilyn.
— Τώρα! Τώρα σας παίρνω μαζί μου. Αμέσως μετά θα γυρίσω τον εαυτό μου τα μέσα έξω. Εμπρός… πηδήξτε! Μη φοβάστε! διέταξε ο Tonton Maxime, ο οποίος, αναστατωμένος από τον σαματά που ακουγόταν δίπλα τους, αποκάλυπτε την αφύσικη ελαστικότητα του στόματός του.
Το υβρίδιο, φύλακας του Μηδενός, είχε, κυριολεκτικά, πολύ μεγάλο στόμα… Ανταλλάχθηκαν ευγένειες, αλλά υπήρχαν και φόβοι και αμφιβολίες στην ιδέα ότι θα τους κατάπινε… Όπως όμως το έθεσε η Marilyn, η πρώτη που κατέφυγε στο Μηδέν:
— Υπάρχει μόνο ένα στόμα-έξοδος… Exit to nothing!
Ο άγγελος μπήκε δεύτερος, απαγγέλλοντας ψαλμούς και κουνώντας ακόμη το κεφάλι του μετανιωμένος. Ο Henri, τελευταίος που ρίχτηκε στο στόμα… του Tonton Maxime, σφύριξε επιδεικτικά για να δείξει θάρρος, πιστεύοντας πως θα εντυπωσίαζε τη Marilyn, η οποία ήδη δεν μπορούσε να τον ακούσει. Ύστερα ο Tonton Maxime γύρισε τον εαυτό του τα μέσα έξω.
Μια απόδραση που πέτυχε στο παρά πέντε.
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, πολυάριθμοι δαίμονες, από ό,τι πιο άθλιο είχε να προσφέρει η Κόλαση, είχαν καταφέρει να εισχωρήσουν στον επίγειο κήπο, τρέχοντας προς όλες τις κατευθύνσεις σαν κυνηγοί επικηρυγμένων.
Ο Ρόζα των Ανέμων, κουβαλημένος από τους δικούς του και όλο χαμόγελα κάτω από το εφηβικό του μουσάκι, βρυχιόταν από ματαιοδοξία. Λένε πως ο χρόνος σβήνει πολλά πράγματα. Αλλά τόσο πολύ;! Ο Ρόζα δεν είχε αναγνωρίσει τον Κήπο της Εδέμ, όπου σύχναζε στα νιάτα του με τη μορφή ενός πειστικότατου ερπετού.