Στο μεταξύ, το αποπροσανατολισμένο και ασταθές κεφάλι του Ρόζα των Ανέμων είχε ξαναβρεί ό,τι απέμενε από την κολασμένη του κοόρτη. Προσπαθούσε να κάνει τη φωνή του να ακουστεί σε μερικούς από τους κερασφόρους διαβόλους-πρωτοπαλίκαρά του που είχε προλάβει. Δαίμονες που δεν είχαν ευλογηθεί. Ανέμελος, ο Ρόζα —ή, τουλάχιστον, το κεφάλι του— φανταζόταν πως οι υπόλοιποι σύντροφοί του διασκέδαζαν κάπου αλλού στον Παράδεισο. Στην πραγματικότητα, όλοι τους είχαν μεταμορφωθεί σε αγγέλους χωρίς φτερά, ευλογημένοι καθώς ήταν.
— Με αναγνωρίζετε; Tabarnak!
(Σημειώστε ότι αυτή η έκφραση θυμού είναι πολύ συνηθισμένη στη γαλλόφωνη Αμερική. Αυτό, βέβαια, δεν την κάνει και φίλη του Ρόζα των Ανέμων.)
— Αγαπημένες μου κωλότρυπες —έτσι αποκαλεί όλους τους υπηκόους του όταν είναι στις καλές του—, αύριο θα είναι για εμάς η τελική νίκη: θα έχουμε θριαμβεύσει απέναντι στις δυνάμεις του καλού. Η άμυνά τους ήταν τόσο αδύναμη, ώστε, για να το πούμε έτσι, δεν συναντήσαμε καμία αντίσταση. Δεν βλέπω τι θα μπορούσε να μας βλάψει τώρα που ελέγχουμε ένα καλό κομμάτι του απείρου. Κι όταν τελειώσουμε αυτή την, μα την πίστη μου… (χμ!) τόσο διασκεδαστική αποστολή, θα παραδώσω στον καθένα σας, πιστοί στρατιώτες του κακού, από έναν πλανήτη για να βασιλεύετε πάνω του, ωραίοι πρωκτοί που είστε. Εσείς θα περιλάβετε τους ζωντανούς κι εγώ θα αναλάβω τους νεκρούς.
Μα βασίζομαι στα τεχνάσματά σας και στους πειρασμούς σας για να εξαφανιστούν οι άγιοι, οι άγγελοι και οι καλές ψυχές! Ζήτω ο αρχηγός σας, δηλαδή εγώ ο ίδιος, ο στρατηγός Ρόζα των Ανέμων! Ζήτω κι εσείς, αγαπημένες μου κωλότρυπες! Ζήτω οι εκφυλισμένες ψυχές και οι έκπτωτοι άγγελοι!
Καμία αντίδραση δεν ακολούθησε αυτόν τον φλογερό λόγο του στρατηγού της Κόλασης, ώσπου εκείνος έδωσε μια διαταγή…
— Τώρα μπορείτε να με χειροκροτήσετε!
Τα χειροκροτήματα ξέσπασαν. Οι διάβολοί του χτυπούσαν βίαια τα κέρατά τους το ένα πάνω στο άλλο. Έτριβαν μεταξύ τους τις άκρες των ουρών τους και τις κοπανούσαν πάνω στους κοκκινισμένους μηρούς τους. Έβγαζαν κραυγές θανάτου για να δείξουν την επιδοκιμασία τους.
— Σε λίγο θα σκορπιστείτε για να ψάξετε και να βρείτε αυτό που μου λείπει. Από τον λαιμό ως τα δάχτυλα των ποδιών. Βλέπετε, δεν έχασα το κεφάλι μου!
Τότε, ξαφνικά, από το πουθενά, εμφανίστηκε στο κέντρο της πλατείας ένα παράξενο ζώο.
Ήταν ο Tonton Maxime, που είχε εμφανιστεί χάρη στη μέθοδό του, τη ζιργκούιγ. Αφού ξέρασε πρώτα τον ίδιο του τον εαυτό… —η σωστή φιλανθρωπία αρχίζει από τον εαυτό μας—, ο Tonton έβγαλε ύστερα από το Μηδέν του τη Fleur, που κρατούσε ακόμη σφιχτά στο χέρι της την κούκλα βουντού. Όπως ένα μικρό κορίτσι κρατά μια κούκλα από το μπράτσο. Ο Tonton Maxime προσπάθησε, επιπλέον, να κρύψει το προσωπικό ημερολόγιο του Ρόζα των Ανέμων, που είχε φέρει πίσω από την Κόλαση.
Καθώς ο Tonton είχε στραμμένα τα οπίσθιά του προς τον διάβολο, εκείνος δεν πρόσεξε αμέσως ούτε τη μαύρη γυναίκα ούτε το ημερολόγιο. Ο στρατηγός, όμως, νόμισε πως είχε παραισθήσεις όταν διαπίστωσε ότι ο Tonton δεν είχε πρωκτό. Πράγματι, αφού ο Tonton καταβρόχθιζε μόνο Μηδέν, σε τι θα του χρησίμευε κάτι τέτοιο;
Στη θέα αυτού του φαινομένου, ο στρατηγός Ρόζα των Ανέμων —δηλαδή… το κεφάλι του— έκανε λίγο πίσω… Μα συνήλθε γρήγορα, για να μη χάσει τα μούτρα του, αφού μόνο αυτά του είχαν απομείνει.
— Ποιος είστε εσείς που με διακόπτετε; Τι κάνετε εδώ; ούρλιαξε ο διάβολος.
Ο Tonton φοβόταν. Δεν είχε δει ποτέ τον ύπουλο ηλίθιο, τον βασιλιά των φλογών… και τον είχε φανταστεί γιγάντιο, με αποκρουστικό κεφάλι, κατακόκκινο δέρμα, τραγίσιες οπλές, μακριά κέρατα και αθλητικό σώμα. Χωρίς να ξεχνάμε και το νέφος που τον ακολουθούσε παντού. Με δυο λόγια! Την αρχαϊκή εικόνα που κάποιος ευφάνταστος άνθρωπος είχε σχεδιάσει κάποτε μέσα σε μια νοσηρή ψευδαίσθηση.
Ο φύλακας του Μηδενός, όμως, πίστευε ακράδαντα πως, όταν βρισκόταν κοντά ο διάβολος, μια έντονη μυρωδιά θειαφιού σκέπαζε κάθε άλλη οσμή. Εκεί γύρω μύριζε περισσότερο… αέρια. Κι έπειτα, δεν ήταν παρά ένα κεφάλι! Τίποτε απ’ αυτά δεν καθησύχαζε ιδιαίτερα τον Tonton Maxime, πόσο μάλλον αφού τον έβλεπε μόνο με την άκρη του ματιού του. Μολονότι εκείνη τη στιγμή δεν εκτελούσε τη ζιργκούιγ του, ήταν και πάλι άνω κάτω. Η νευρικότητα τού να βρίσκεται πρόσωπο με… τον διάβολο τον έκανε να χάσει τον έλεγχο που είχε αποκτήσει χάρη σε λίγη εξάσκηση στην άρθρωση. Κι έτσι άρχισε πάλι να μπερδεύει τα λόγια του ακόμη χειρότερα.
— Τα μπλέκω… Με λένε… Τι λέω;! Ponton… Tonton. Τι ξαναλέω;! Και απλώς σκάβω…
— Ε, λοιπόν! Είστε ένας χοντρομπαλάς παραγεμισμένος με σούπα!
— Όχι, είπα: απλώς περνάω. Τι λέω;!
— Δεν θα μπορούσατε να γυρίσετε προς το μέρος μου όταν μου μιλάτε; είπε ο Ρόζα, ολοένα και πιο προσβεβλημένος.
Με τη διαταγή του στρατηγού, γύρισε νευρικά. Καθώς όμως στριφογύρισε, σκούντηξε το μαύρο μαργαριτάρι, που έπεσε ανάμεσα στους διαβόλους οι οποίοι παρακολουθούσαν το κεφάλι του αρχηγού τους να συνομιλεί με τον φύλακα του Μηδενός. Η Fleur δεν τραυματίστηκε, αλλά άρχισε αμέσως να περιφέρεται μέσα στο θειαφένιο πλήθος επαναλαμβάνοντας το γνωστό της ρεφρέν: «Είστε εκείνος που ψάχνω…, εκείνος που μου αναλογεί;…» Φυσικά, όλοι έστελναν αυτή την όμορφη παλαβή από κει που ήρθε.
Ο Ρόζα είχε μείνει άναυδος μπροστά στο παράξενο πλατύραμφο πλάσμα και στην ξαφνική εμφάνισή του. Για εκείνον, όμως, η νίκη ήταν πολύ κοντά για να εντυπωσιαστεί.
— Από πού έρχεστε;
— Έρχομαι από πουθενάρ… από το πουθενά. Τι λέω!
— Για σταθείτε, να είστε λογικός! Όταν φτάνει κανείς κάπου, έρχεται πάντοτε από κάπου. Έτσι δεν είναι;
— Αυτό ισχύει για όλον τον τάφο… όλον τον κόσμο, λέω.
— Βλέπετε; Το είπατε μόνος σας.
— Ναι! Αλλά, παππού… όχι για μένα… Τι λέω;!
— Θέλετε να το παίξετε πιο έξυπνος; Σύμφωνοι! Εξηγήστε μου!
— Πριν με… με δείτε, πριν να μη με δείτε… Τι λέω;! Ήμουν εδώ;
— Φυσικά και όχι.
— Ξέρατε πού βρισκόμουν;
— Όχι, αφού δεν ήμουν εκεί.
— Αφού δεν ήσασταν εκεί, πώς μπορείτε να ισχυρίζεστε ότι εγώ βρισκόμουν κάπου;
— Επειδή έτσι είναι!
— Υποθέστε ότι εξαφανίζομαι μέσα σ’ ένα ανοιγοκλείσιμο των ματιών, με τον ίδιο τρόπο που εμφανίστηκα. Θα εξακολουθούσα να υπάρχω;
— Μα ναι, βέβαια… ε… Είναι προφανές!
— Άρα θα υπήρχα επειδή θα εξαφανιζόμουν;
— Ναι, κατά κάποιον τρόπο!
— Και πού θα βρισκόμουν;
— Αναμφίβολα, κάπου.
— Τότε, αν ισχυρίζεστε ότι υπάρχω κάπου επειδή δεν είμαι εδώ, δεν μπορείτε να πείτε επίσης ότι είμαι αλλού;
— Πράγματι!
— Αν σκεφτείτε όλα τα μέρη που μπορείτε να φανταστείτε και δεν βρίσκομαι σε κανένα απ’ αυτά, δεν θα λέγατε, ψάχνοντάς με: «Δεν τον βλέπω! Δεν είναι πουθενά!»;
— Χμ! Είναι πιθανό!
— Βλέπετε; Αυτό σας έλεγα. Έρχομαι από το πουθενά.
— Μα τον λόγο μου, θέλετε να παραστήσετε τον πιο έξυπνο απέναντι στο σιχαμερό ον που είμαι. Να ξέρετε πως το μυαλό εδώ μέσα είμαι εγώ. Κατά τα άλλα, πρέπει να ομολογήσω ότι με εντυπωσιάζει το μαγικό σας κόλπο. Εγώ που εφηύρα την ψευδαίσθηση, μπορώ να παραδεχτώ ότι έχετε ταλέντο. Το εκτιμώ στον ύψιστο βαθμό, πιστέψτε με! Κι αφού αυτή τη στιγμή κάνουμε μια μικρή γιορτή, σας προσκαλώ!
Ο Henri, η Marilyn, οι δύο άγγελοι και μερικές ανακουφισμένες ψυχές είχαν καμουφλαριστεί μέσα στο πλήθος των δαιμόνων. Είχαν σκορπιστεί. Ο καθένας είχε τη ζώνη του. Ο καθένας αναλάμβανε τους διαβόλους των τελευταίων σειρών, για να τους ευλογεί και να τους μεταστρέφει. Ύστερα άρχιζε το φαινόμενο του ντόμινο. Όλοι ενεργούσαν έτσι, εκτός από τον Henri Toutrec, που βγήκε από τις γραμμές. Πλησίασε το μεγάλο βιβλίο του Ρόζα κοιτάζοντας, κατάπληκτος, το κεφάλι. Ποτέ δεν είχε φανταστεί τον αρχηγό της Κόλασης μ’ αυτή την όψη. Σκέφτηκε πως το μόνο που απέμενε ήταν να τον κάνει να χάσει κι αυτό.
Άνοιξε το ημερολόγιο στην τύχη και άρχισε να μεταφράζει φωναχτά.
— Μα αυτό είναι το προσωπικό μου ημερολόγιο! Tabarnak!
Ο Henri δεν εντυπωσιάστηκε από το κεφάλι. «Σήμερα χρειάστηκε να πάρω κάψουλες σιδήρου, επειδή έχω αναιμία.» Ύστερα συνέχισε την ανάγνωση: «Έκλεψα μερικές περιπλανώμενες φλόγες για να διασκεδάσω παριστάνοντας τον πυροφάγο. Έκαψα τη σταφυλή μου. Άουτς! Αχ! Πονάει! Μαμά!» Γύρισε σελίδα. «Σήμερα μεταμορφώθηκα σε άνθρωπο. Πήγα σ’ έναν οίκο ανοχής και ζήτησα από μια «κυρία του πεζοδρομίου» να με μαστιγώσει με όλη της τη δύναμη με ένα φτερό στρουθοκαμήλου.» Και παντού είναι κολλημένα μικρά αγγελάκια.
— Ποιος είστε; Tabarnak! Φέρτε τον εδώ!
Ο Ρόζα μετά βίας κατάφερνε να καλύψει τα τρανταχτά γέλια που ακούγονταν γύρω του.
Ανάμεσα στους λίγους δαίμονες που εξακολουθούσαν να σέβονται τον στρατηγό και δεν είχαν ακόμη λάβει άφεση αμαρτιών, δύο τον υπάκουσαν. Έσυραν τον Henri κοντά στο κεφάλι.
Η Marilyn είδε τη Fleur, που μηχανικά ετοιμαζόταν να ακολουθήσει τον Henri. Την έσπρωξε αμέσως μακριά για να μην πιαστεί από τους συγκατοίκους του Ρόζα με τα νοσηρά γέλια. Κάνοντάς το όμως αυτό, το χλωμό κεφάλι πρόσεξε τη Marilyn.
— Ε! Αναγνωρίζω αυτή την ξανθιά! Είναι το αγαπημένο μου σύμβολο του σεξ! Είναι η Marilyn Monroe. Φέρτε κι αυτήν! φώναξε ο Ρόζα, με το στόμα γεμάτο δύσοσμο σάλιο.
Το διαβολικό κεφάλι του Ρόζα πρόσεξε τον Tonton που πλησίαζε ανήσυχος τους δύο φίλους του. Νομίζοντας πως επρόκειτο για ακόμη ένα ταχυδακτυλουργικό κόλπο, ο στρατηγός παρενέβη, έχοντας συλλάβει άλλο ένα σχέδιο για το ζευγάρι…
— Φέρτε αυτούς τους δύο πιο κοντά. Ναι, τον τύπο και την κοπέλα —που δεν είναι καθόλου άσχημη. Μόλις βρήκα ένα ειδικό βασανιστήριο γι’ αυτούς.
— Μα εγώ ήθελα να τους καταπιώ! Να τους καταπιώ ολόκληρους! έλεγε ο Tonton, σκεφτόμενος να τους ξαναφέρει στο Μηδέν για να τους σώσει από τα νύχια… τα αγκάθια του Ρόζα.
— Όχι! Με τίποτα!
Ύστερα ο στρατηγός έστρεψε τη μύτη του προς έναν επίπεδο γκρίζο βράχο και έδωσε μια κοφτή διαταγή:
— Φέρτε την όμορφη ξανθιά, μαζί με τον μικρό ασχημούλη. Ανεβάστε τους πάνω σ’ αυτή τη φυσική σκηνή. Είναι ήδη γυμνοί, κι αυτό το βρίσκω προκλητικό. Μου πετάγονται τα σάλια.
Σπρωγμένοι και πληγωμένοι στην περηφάνια τους, ο Henri και η Marilyn βρέθηκαν, μέσα σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα —όσο διαρκεί μια φλόγα—, στο σημείο που είχε υποδείξει ο Ρόζα των Ανέμων. Για να σώσουν ο ένας τον άλλον, υποδύονταν ανθρώπους που αλληλομισούνταν. Έδιναν πραγματικά την εντύπωση πως δεν μπορούσαν να ανεχτούν ο ένας τον άλλον. Δεν σταμάτησαν ούτε στιγμή την παράσταση. Το παίξιμό τους ήταν τόσο πειστικό, ώστε ακόμη κι ο ίδιος ο Tonton λυπήθηκε και αναρωτήθηκε τι μπορεί να είχε συμβεί.
— Τι τους κάνουμε τώρα, ατιμότατέ σας; ρώτησε ο Poil aux Cornes, ένας υπαρχηγός του Ρόζα που είχε σύρει τη Marilyn σ’ αυτό το βάθρο, επιτρέποντας ταυτόχρονα στον εαυτό του μερικές απρεπείς χειρονομίες.
— Αδειάστε τη σκηνή, για να μιλήσω σ’ αυτούς τους ανθρώπους που μισούνται. (Η παράσταση των ερωτευμένων ήταν πολύ πειστική.) Λατρεύω να βλέπω όντα που αλληλομισούνται. Είναι απόλαυση για μένα, σχολίασε το κεφάλι του Ρόζα, που αιωρούνταν πάνω από έναν φορητό θρόνο φτιαγμένο από μια εγκαταλειμμένη τερμιτοφωλιά.
Ζήτησε από έναν διάβολο-ταγματάρχη-οικονόμο να του ξύσει το μουσάκι και συλλογίστηκε για λίγες στιγμές. Ύστερα διέταξε…
— Ε!… Εσείς, Monroe! Χαστουκίστε το καχεκτικό ανθρωπάκι!
— Με μεγάλη μου χαρά! φώναξε η Marilyn, χτυπώντας δυνατά τον Henri, επειδή νόμιζε πως είχε αγγίξει μόνο την αύρα του. Πρέπει να πούμε ότι, μετά την εισβολή, δεν είχαν ακόμη επανέλθει όλα στην κανονική τους κατάσταση. Κάπως σαν γενική διακοπή ρεύματος. Δεν επανασυνδέονται όλοι οι πελάτες την ίδια στιγμή.
Η Marilyn προσπάθησε να κάνει τον σύντροφό της να καταλάβει έμμεσα ότι προσποιούνταν το μίσος. Άγγιζε το μέτωπό της με τον δείκτη. Κάτι σαν προειδοποίηση.
— Ντριν! Ντριν! Ε, ηλίθιε! είπε… Υπάρχει εγκέφαλος κάτω απ’ αυτή την κούτρα;
Ύστερα χτύπησε με τις αρθρώσεις των δαχτύλων της την κορυφή του κρανίου του Henri.
— Τοκ! Τοκ! Τοκ!… Ε! Χο! Υπάρχει κανείς που να με ακούει;… Εμπρός! Εμπρός! Εμπρός!… μπρός… μπρός… Δεν υπάρχει τίποτα, αλλά έχει ηχώ! Ω! Υπάρχει σαπισμένο μυαλό!
— Δεν είμαι κουφός, κατάλαβα, παλαβόστομε! απάντησε ο Henri, με τα μάτια ορθάνοιχτα σαν μπάλες του μπιλιάρδου.
Με την αγγελική γλώσσα και με τηλεπάθεια, της έδωσε να καταλάβει πως, αν δεν άρχιζε αμέσως να τον χτυπά ξανά, θα το έκανε ο ίδιος.
Βλαν! Ο Henri τινάχτηκε από το χαστούκι, που μπορεί να μην ήταν ειλικρινές, άφησε όμως σίγουρα το σημάδι του. Το κοκκινισμένο μάγουλό του το επιβεβαίωνε.
— Τώρα, εναλλάξ, πιο γρήγορα και πιο δυνατά! απαίτησε ο αρχηγός όλων των διαβόλων, απολαμβάνοντας όλη του τη δυστυχία.
Χωρίς δισταγμό, με μόνη σκέψη να σώσουν ο ένας την ψυχή του άλλου, υπάκουαν προσποιούμενοι λαχτάρα να κακοποιήσουν ο ένας τον άλλον και μια ολοένα αυξανόμενη αντιπάθεια. Αν είχαν ακόμη τα σώματά τους, το αίμα θα έτρεχε ποτάμι πάνω στα πρόσωπά τους. Μέσα σ’ αυτή την ανταλλαγή, ο ρυθμός των χτυπημάτων άλλαξε τόσο, ώστε κατέληξαν να χαστουκίζονται ταυτόχρονα. Η δύναμη των χτυπημάτων τους τούς έριξε και τους δύο στο έδαφος με την ίδια κίνηση.
Κρίμα: μόλις είχε τελειώσει μια διακοπή αύρας. Θα είχαν πονέσει λιγότερο.
Παρά τα γαβγίσματα και τα ουρλιαχτά του στρατηγού μετά την πτώση τους —αφού δεν μπορούσε να χειροκροτήσει—, αυτός ο υποτιθέμενος χειρονομιακός καβγάς άρχισε να τον κουράζει. Ικανοποιημένος από όσα είχε δει, νιώθοντας τώρα λιγότερη απόλαυση μπροστά σ’ αυτό το τόσο πειστικά προσποιητό μίσος… («σηκώθηκε από τη θέση του…»), ύψωσε το κεφάλι και, γελώντας τρανταχτά, ξεστόμισε άλλη μια προσταγή… ενώ άφηνε να φύγει ένας από εκείνους τους ανέμους… από το στόμα. Αυτή η παραδοξότητα του έδωσε μια ιδέα. Σκέφτηκε: «Αν διατάξω το σώμα μου να κλάσει, θα μπορέσω να το ξαναβρώ από τη βρωμερή μυρωδιά που θα βγάλει.»
Ύστερα, όλο χαμόγελα, διέταξε…
— Τώρα… συνουσιαστείτε! Και γρήγορα!
Το ζευγάρι, που ήδη στεκόταν αντικριστά, έμοιαζε παράλυτο. Κανένας από τους δύο δεν περίμενε μια τόσο λάγνα απαίτηση. Νιώθοντας την ανάγκη να συγχωρήσουν ο ένας τον άλλον και να πέσουν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου, πλησίασαν αργά. Λίγο πριν αγγίξουν ο ένας τον άλλον, γύρισαν και κοίταξαν το αποκρουστικό κεφάλι, για να βεβαιωθούν τι ακριβώς ήθελε ο Ρόζα.
— Θέλετε να… είπαν διαδοχικά η Marilyn και ο Henri.
— Αν δεν το κάνετε, θα βρω τρόπο να σας αναγκάσω. Καταλάβατε! Εμπρός λοιπόν, εκτελέστε! Θα αηδιάσετε ακόμη περισσότερο και θα γίνετε ακόμη πιο αηδιαστικοί αν φιληθείτε! Χα! Χα! Χα!… Ακόμη καλύτερα, ξέρω πως θα θέλετε να ξεράσετε ο ένας πάνω στον άλλον, αν το κάνετε αργά, χαϊδεύοντας ο ένας τον άλλον με μνησικακία. Ιδίως αφού χτυπηθήκατε και χαστουκιστήκατε όπως μόλις κάνατε. Tabarnak! Πόσο μπορώ να αγαπώ το μίσος! Μια ζωηρή εχθρότητα δεν έβλαψε ποτέ τον θυμό, απ’ όσο ξέρω! Απίστευτο! Εμπρός, τι περιμένετε;
Με κλειστά μάτια, η Marilyn και ο Henri φιλήθηκαν παθιασμένα, με αληθινή ένταση, ενώ προσποιούνταν αηδία. Σαν μερικά από εκείνα τα κοινότοπα φιλιά σε γήινους πορνογραφικούς ιστότοπους. Ο Ρόζα δεν καταλάβαινε τίποτα. — Κάτι που, ας το πούμε, δεν τον δυσαρεστούσε. Έπειτα, συνένοχοι στον έρωτά τους, χάιδεψαν τα σώματά τους με επιθυμία, προσποιούμενοι μια κάποια κόπωση που παγίδευε τον διάβολο στις φαντασιώσεις του. Τόλμησαν ακόμη και να γευτούν ο ένας τον άλλον… μέσα στην αγκαλιά τους που δεν ήταν και τόσο… αναγκαστική. Ο διάβολος σάλιωνε με αυτό που νόμιζε πως ήταν σεξουαλική εχθρότητα. Ύστερα, το σαρκικό προοίμιο έδωσε τη θέση του στον πρόλογο του τελικού οργασμού. Ο Henri μπήκε μέσα στη Marilyn. Η Marilyn δέχτηκε τον Henri. Εκείνη τον έσφιγγε, εκείνος απλωνόταν. Τον άφηνε να ξεφύγει, εκείνος επέστρεφε χωρίς να έχει φύγει. Σαν σειρήνα, η κοιλιά της καλούσε τον εραστή της, που προσάραζε στα υγρά της εδάφη… Ύστερα εκείνη υψωνόταν σαν κύμα για να βυθιστεί εκείνος ξανά. Ο Henri έπλευσε προς το στόμιο εκείνου του κόλπου καθώς ανέβαινε η παλίρροια. Ανακάτευαν τις αύρες τους εν αγνοία του στρατηγού Ρόζα.
Μια λάμψη φάνηκε να εμφανίζεται γύρω από τη Fleur. Οι ερωτευμένοι είχαν παρασυρθεί από το ίδιο τους το παιχνίδι. Τίποτε δεν θα τους σταματούσε πια. Τα πάντα γύρω τους ξεθώριαζαν. Τίποτε δεν τους αποσπούσε από την αιθέρια χαρά τους. Η κίνηση συνεχιζόταν ακόμη πιο έντονα. Ο ρυθμός τους θύμιζε αετό σε πτήση. Η ταχύτητα αυξήθηκε, κι ο ρυθμός τους πλησίαζε σχεδόν το φτερούγισμα του γερακιού. Ο Henri πετούσε, η Marilyn αιωρούνταν. Εκείνη άφηνε την ανάσα του να την παρασύρει κι έπειτα τον ακολουθούσε. Ανέπνεαν όπως τότε που ζούσαν.
Σαν ζευγάρι καναδικών χηνών σε μετανάστευση, χωρίς να χάνουν τον βορρά, κατευθύνονταν ίσια προς τον προορισμό τους. Καθώς οι διαδρομές τους πλησίαζαν στο τέλος, οι όρκοι τους, μεταμορφωμένοι σε περιστέρι, ανήγγελλαν το ύστατο μήνυμα. Η αιωνιότητα φάνηκε ξαφνικά να συμπιέζεται μέσα στις ψυχές τους. Στο τέλος φιλήθηκαν χωρίς να κρύβουν το αληθινό τους συναίσθημα. Όχι, γιατί δεν μπορούσαν πια.
Ο Ρόζα κατάλαβε πως τον είχαν εξαπατήσει. Ετοιμαζόταν να αντιδράσει και να καταδικάσει τους ερωτευμένους σε φρικτά βασανιστήρια, όταν πλησίασε η Fleur, φωτεινή. Κρατούσε την κούκλα βουντού και είχε αρχίσει πάλι να βγάζει τις βελόνες.
— Εσείς εδώ! Tabarnak! Δώστε μου αυτή την κούκλα. Είναι δική μου.
Ο Ρόζα, όμως, καθώς δεν είχε το σώμα του πρόχειρο, δεν μπορούσε ούτε να πάρει το αντικείμενο ούτε, πολύ περισσότερο, να το κρατήσει. Δεν μπορούσε να βάλει κανέναν από τους συνεργούς του να επέμβει, αφού κανένας τους δεν είχε πια κέρατα. Προς μεγάλη του απόγνωση, όλοι οι διάβολοί του είχαν γίνει όμοιοι με ανθρώπους.
Όσο περισσότερες βελόνες έβγαζε η Fleur, τόσο περισσότερο έμοιαζε να αποκτά συνείδηση. Όσο περισσότερο ξανακέρδιζε τις αισθήσεις της, τόσο πιο φωτεινή γινόταν. Όταν η λάμψη αυτή έγινε εντονότατη, ζωηρότερη από τη φωτιά, λαμπρότερη από τον ήλιο, μια σφαίρα ενέργειας —σαν να περιείχε όλες τις ενέργειες του σύμπαντος— τη στεφάνωσε και την τύλιξε.
Αυτή η μαγεία ήταν τόσο επιβλητική και τόσο αδύνατο να αγνοηθεί, ώστε ακόμη και η Marilyn και ο Henri, χωρίς να αφήσουν ο ένας τον άλλον, δεν μπορούσαν να μην παρατηρούν και να θαυμάζουν το θαύμα.
— Είναι υπερβολικά όμορφο! Κοίτα, ακόμη κι ο Ρόζα των Ανέμων έχει μείνει άναυδος.
Ύστερα η σφαίρα, χωρίς να παύει να ακτινοβολεί, χωρίς να παύει να προσφέρει σ’ αυτούς τους θεατές όλο τον πλούτο των φωτεινών κυμάτων που εξέπεμπε, ακινητοποιήθηκε πάνω από το ζευγάρι.
Ο Ρόζα, ανήσυχος και αγχωμένος, έγινε υστερικός.
— Τι είναι πάλι αυτό! Δεν μου φτάνει που εμφανίζεται ένας αλλόκοτος τύπος από το πουθενά. Δεν μου φτάνει που μένω σύξυλος και με ξεγελούν μια ηθοποιός κι ένας άβγαλτος. Τώρα υπάρχουν κι άλλοι που θέλουν να κάνουν πυροτεχνήματα. Τη φωτιά εδώ την κανονίζω εγώ! Κι αν δεν το ξέρετε, θα σας τη χώσω στον κώλο! Θα μάθετε καλά ποιος κρατά τον πυρσό εδώ!
Ήδη λευκός, ο Ρόζα έγινε ακόμη πιο χλωμός από την κατάπληξη μπροστά σ’ αυτή την εμφάνιση.