Fleur pojawiła się w tej sferze, jaśniejsza i bardziej świadoma niż wszyscy zgromadzeni. To była ona. Czarnoskóra piękność o niezwykłym uroku. Fleur w czystej energii.
— Rose! Rose des Vents!… Dlaczego zakłóciłeś spokój raju? Dlaczego mnie okłamałeś? Dlaczego mnie zwiodłeś, porwałeś, uprowadziłeś i uwięziłeś w swoim piekle za pomocą lalki voodoo? Mówiłeś, że żałujesz wszystkiego, co uczyniłeś. Uwierzyłam ci. A przecież wiedziałeś, że kiedy przybieram postać, którą właśnie stworzyłam, nie mogę reagować; akt tworzenia, mimo namiętności, jaka mnie wówczas ogarnia, wyczerpuje mnie. Na szczęście bezwarunkowa miłość tych dwojga wyrwała mnie z odrętwienia, hipnozy i nieobecności ducha, w którą mnie wpędziłeś!
Czarnoskóra kobieta zamilkła na chwilę, jakby chciała skłonić osamotnionego teraz Rose des Vents do zastanowienia. Wszystkie diabły przemienione w anioły bez ogonów patrzyły zdumione.
Prawie cały tłum zadawał sobie pytania. Obierki, jego żona i nowi aniołowie — dawni demoni — zastanawiali się nad tym samym. Z początku tylko dwie istoty wiedziały, kim jest ta kobieta: Rose des Vents i, w pewnym sensie… Tonton Maxime. Henri też nie miał pojęcia, lecz Marilyn odgadła tożsamość tej czarnoskórej istoty.
— Powiedz mi, Marilyn, rozumiesz coś z tego?
— Och, tak, już wiem! Byłam zazdrosna o Boga. Henri, Bóg jest tą kobietą! Możesz w to uwierzyć?
— Do licha, gdybym cię nie kochał, może kochałbym się z samym Bogiem. Dobrze, że nikt jej nie wykorzystał!
Fleur-Bóg ciągnęła swoje kazanie skierowane do Rose des Vents. Najwyższy czas: wszyscy chłonęli każde jej słowo.
W swej niezwykłej szlachetności Bóg zachowała tę samą postać i ten sam kolor skóry.
— W ciągu kilku dni wyrządziłeś więcej zła niż od początku czasu. Nie próbuj uciekać. Nie podnoś ręki na własne ciało, które straciłeś z oczu. Widzisz przecież, że odzyskałam panowanie nad swoją wolą. Zaraz ci tego dowiodę.
Mówiąc to, Bóg wykonała szeroki gest, jakby kreśliła wielkie koło. Potem przerwała i czekała.
— No i co? Nadal czekamy! — skomentował Rose, bardziej zuchwały i szyderczy niż kiedykolwiek.
Fleur mówiła dalej:
— To, co sądzisz, że widzisz, niekoniecznie jest tym, czym się wydaje, Rose des Vents. Tymczasem uporządkowałam wszystkie księgi w bibliotece przy wejściu do raju. Przywróciłam na miejsce wszystkie liście tamtejszego drzewa. Dzięki temu ludzie znów będą mogli przybywać do wieczności, a na Ziemi wygadywać głupstwa, żeby zarobić parę groszy. Uwolniłam również od koszmarów tych, których dręczyłeś za pomocą mojego komputera, i naprawiłam szkody, jakie wyrządziłeś moim dziełom. Zrobiłam też coś jeszcze: przywołałam twoje ciało. Powinno się niebawem zjawić. Ale przede wszystkim zamierzam zająć się tobą.
— W takim razie muszę już iść! Jeśli ktoś przyjdzie do piekła, a mnie tam nie będzie, mogę go rozczarować.
— Nie będzie potrzeby. Zastąpię cię!
— Ależ pani nie może! To ja jestem diabłem.
— Być może, ale ja jestem Bogiem. (Boska chwila namysłu.) Niech będzie! Musisz jednak obiecać, że poddasz się terapii, będziesz się modlił i prowadził rozsądny dziennik osobisty. Musisz się komuś zwierzać. Zdajesz sobie z tego sprawę, Rose?
— Nie wiem. Porozmawiam o tym z psychologami…
— No proszę! Już lepiej! Od jutra zaczniesz sesje u Freuda i Junga.
— Freud?… Przecież nie mam płci!… Jung? Nie śnię!
— Dobrze, dam ci zdolność śnienia. Właśnie uświadomiłeś mi, dlaczego tak bardzo różnisz się od innych. Nie wyposażyłam cię w podświadomość, żebyś zawsze pozostawał ze mną w kontakcie. Co do płci, wolałabym jeszcze trochę zaczekać: otrzymasz ją, kiedy odzyskasz równowagę. Wtedy będę mogła stworzyć ci towarzyszkę na miarę — oznajmiła Bóg, ważąc każde słowo.
— Tylko dla mnie! Ale najpierw trzeba by przyszyć moją głowę do ciała, a nie wiem, gdzie ono jest. Jeśli je odzyskam i sumiennie przejdę obie terapie… Pani… ja… towarzyszka według mojego gustu? Mogłaby być bardzo owłosiona?
— Czemu nie! Będzie jednak miała inny charakter niż ty, bo twoje obecne pragnienia odpowiadają twojemu dzisiejszemu stanowi. Skoro zapewne się zmienisz, mogą się też zmienić twoje upodobania. A teraz zmykaj! O, właśnie nadchodzi twoje ciało! Czuć je z kilometrów.
Fleur-Bóg podjęła:
— I to jeszcze nie wszystko. Spodziewaj się, Rose, wielu odwiedzających, którzy będą tylko przejazdem. Turystów z Ziemi i innych planet. Postanowiłam przestać pozwalać istotom ze wszystkich światów błądzić na oślep. Nie będą już znosić gróźb ani archaicznych opisów piekła czy innych przeklętych miejsc. Bujna wyobraźnia niektórych duchowych przewodników przedstawiała te miejsca jako niezbędne.
Nigdy nie chciałam rozczarować żadnej istoty i nigdy tego nie zrobię.
Religie będą jednak musiały ewoluować w inny sposób. Dam więc wszystkim żywym istotom, bez wyjątku, możliwość podróżowania z życia do śmierci i ze śmierci do życia bez gaśnięcia, jak mówią moi mali Ziemianie. Decyzji dusz nie będzie już wyznaczał przypadek spotkań ani jakikolwiek z góry nakreślony bieg życia. Wszystkie te istoty będą obserwowane i naprawdę chronione przed złem, ponieważ zło przestanie istnieć.
— Czy mogę coś powiedzieć, Boże? — wtrącił Henri, nieco zaniepokojony tym błyskotliwym, boskim pomysłem.
— Niech tak będzie. Mów, Henri! — odpowiedziała z uśmiechem „boska Fleur”.
— Otóż Marilyn i ja udaliśmy się do piekła, uciekając przed Rose des Vents i jego żołnierzami. Zgasiliśmy tam ostatnie słabe płomienie. Czy nie uważa pani, że ludzie odwiedzający piekło nie będą już wiedzieć, gdzie było dobro, a gdzie zło?
— Dziękuję ci za współczucie wobec bliźnich. Odwiedzający znajdą się w piekle tak, jak zwiedza się dawne więzienia udostępnione publiczności. Po prostu. Przypomną sobie pewną historię i wreszcie pójdą dalej. Rose des Vents, pozbawiony wszelkich mocy, będzie zwyczajnym przewodnikiem.
— Będę mógł sprzedawać sztuczne ognie i pocztówki! — krzyknął Rose.
— Jakże się cieszę, że Bóg nareszcie wygląda jak kobieta! — zaśpiewała Marilyn. — A przede wszystkim, Fleur, że mimo twojej urody nikt cię nie zgwałcił, gdy szukałaś bratniej duszy!
— A teraz, jeśli pozwolicie, ja również zamierzam wreszcie trochę odpocząć i się zabawić. Mnie także czasem nachodzi ochota na rozrywkę. Zapraszam więc was wszystkich, nawet tych bardzo daleko stąd i tych, do których wysyłam telepatycznie to samo zaproszenie, na wernisaż „w przyszłym tygodniu…”. Odbędzie się w pobliżu mojego miejsca odpoczynku.
— Ja też będę mógł przyjść? — zawołał z entuzjazmem Rose, którego ciało trzymało głowę pod pachą.
— Zobaczymy, jak będzie postępowała twoja kuracja.
— Skoro już pani tu jest, Boże, co zrobimy z Marilyn Monroe i Henrim Toutrekiem, zwanym Nom de Plume? — zapytał niemal obcesowo Obierki.
Bóg nie zdążyła się zastanowić, gdyż Rose przerwał jej nieco rozgniewany:
— Co takiego! Ten kurdupel to dusza, na którą czekałem cały dzień? To on stał u bram raju?! Minus Cule, gdzie jesteś? Chodź tutaj, chcę z tobą porozmawiać! Dlaczego nic mi o nim nie powiedziałeś? No, pokaż się…
— Dosyć, Rose! Minus Cule nie będzie ci już posłuszny. Podobnie jak wszyscy twoi kompani stał się niezależny i przemienił się w anioła… bez ogona. Ot, istotę podobną do człowieka! — oznajmiła Bóg stanowczo.
Następnie zwróciła się do Obierków:
— Oni się kochają, prawda?
Obierki skinął głową, wyrażając oczekiwaną aprobatę.
Potem Bóg odwróciła się ku parze, która czekała na boską odpowiedź, mocno trzymając się za ręce. Przyglądała im się przez chwilę, przenosząc wzrok z jednego na drugie i nawet nie zwracając uwagi na trzecie oko. To tandetne cacko dobre jest dla aniołów. Wreszcie przemówiła.
— Teraz chcę usłyszeć waszą odpowiedź. Czy oboje kochacie się bezwarunkowo?
Marilyn i Henri odpowiedzieli kobiecie-Bogu jednocześnie, jednym głosem.
— Tak!
— Niech więc ich Lulum rozpocznie wieczną wędrówkę od jednego do drugiej i od drugiej do jednego. Sprawa zamknięta!
Nad głową Marilyn ukazała się kula, kolejno przybierająca barwy tęczy. Zaraz potem pojawiła się nad jej drugą połówką, Henrim Toutrekiem, powróciła nad Marilyn i tak bez końca.
Marilyn i Henri rzucili się sobie w objęcia. Tulili się czule z zamkniętymi oczami, jakby chcieli lepiej się poczuć nawzajem. Tak długo okazywali sobie radość, że gdy wreszcie rozluźnili uścisk, wszyscy wokół wrócili już do swoich domów albo gdzieś indziej w nieskończoności. Włącznie z Rose i Bogiem.