Tymczasem zdezorientowana, niestabilna głowa Rose des Vents odnalazła resztki swojej piekielnej kohorty. Próbowała zwrócić na siebie uwagę kilku dopędzonych rogaczy, diabłów od brudnej roboty, których nie dosięgło jeszcze błogosławieństwo. Beztroski Rose — a przynajmniej jego głowa — wyobrażał sobie, że pozostali kompani zabawiają się gdzieś indziej w raju. W rzeczywistości wszyscy zostali już pobłogosławieni i przemienili się w aniołów bez skrzydeł.

— Poznajecie mnie? Tabarnak!
(Zwróćcie uwagę, że ten okrzyk gniewu jest bardzo rozpowszechniony we francuskojęzycznej Ameryce. Nie znaczy to jednak, że jest jakimś kumplem Rose des Vents.)

— Moi drodzy dupkowie (tak nazywa wszystkich swoich podwładnych, kiedy jest w dobrym humorze…), jutro odniesiemy ostateczne zwycięstwo! Pokonamy siły dobra. Ich obrona była tak słaba, że właściwie nie napotkaliśmy żadnego oporu. Nie widzę, co mogłoby nam teraz zaszkodzić, skoro panujemy już nad znaczną częścią nieskończoności. A kiedy ukończymy to zadanie, doprawdy… (hm!) nadzwyczaj zabawne, każdemu z was, wierni żołnierze zła, powierzę planetę. Będziecie na niej rządzić, wy moje piękne odbyty! Wy dobierzecie się do żywych, a ja zajmę się umarłymi.

Ale liczę na wasze podstępy i pokusy, dzięki którym znikną święci, aniołowie i wszystkie dobre dusze! Niech żyje wasz przywódca, czyli ja sam, generał Rose des Vents! Niech żyjecie wy, moje ukochane dupki! Niech żyją zdegenerowane dusze i upadłe anioły!

Po tym płomiennym przemówieniu generała piekieł nie nastąpiła żadna reakcja. Dopiero gdy wydał rozkaz…

— Teraz możecie mi bić brawo!

Rozległy się oklaski. Diabły z łoskotem uderzały rogami o rogi sąsiadów. Pocierały końcówki ogonów, a potem smagały nimi zaczerwienione uda. Na znak aprobaty wydawały śmiertelne wrzaski.

— Za chwilę rozejdziecie się, by odnaleźć to, czego mi brakuje. Od szyi aż po palce u nóg. Jak widzicie, nie straciłem głowy!

Wtedy ni stąd, ni zowąd pośrodku placu pojawiło się dziwaczne zwierzę.

Był to Tonton Maxime, który zjawił się dzięki swojej metodzie zirgouille. Najpierw wyrzygał samego siebie — wszak dobrze pojęta dobroczynność zaczyna się od siebie — a potem wypuścił z nicości Fleur, wciąż ściskającą w dłoni lalkę voodoo, niczym dziewczynka trzymająca swoją lalkę za ramię. Tonton Maxime starał się ponadto ukryć osobisty dziennik Rose des Vents, wyniesiony z piekła.

Ponieważ Tonton był odwrócony do diabła tyłem, ten początkowo nie dostrzegł ani czarnoskórej kobiety, ani dziennika. Generałowi wydało się jednak, że ma halucynacje, gdy zauważył, iż Tonton nie posiada odbytu. Skoro pożerał wyłącznie nicość, po cóż miałby mu się przydać taki otwór?

Na widok tego osobliwego zjawiska generał Rose des Vents, a raczej… jego głowa, cofnął się odrobinę. Szybko jednak odzyskał panowanie nad sobą, by nie stracić twarzy — w końcu była jedynym, co mu pozostało.

— Kim pan jest, żeby mi przerywać? Co pan tu robi?! — wrzasnął diabeł.

Tonton się bał. Nigdy nie widział na własne oczy tego perfidnego głupca, króla płomieni… Wyobrażał go sobie jako olbrzyma o odpychającej głowie, czerwonej skórze, kozich kopytach, długich rogach i atletycznej sylwetce. Oczywiście otoczonego obłokiem, który wszędzie za nim podążał. Słowem, archaiczne wyobrażenie narysowane kiedyś przez kogoś o bujnej fantazji, owładniętego chorobliwym złudzeniem.

Strażnik nicości był jednak święcie przekonany, że obecności diabła towarzyszy tak silny zapach siarki, iż zagłusza wszelkie inne wonie. Tymczasem bardziej pachniało tu gazami jelitowymi. A do tego diabeł okazał się samą głową! Nie uspokajało to Tontona ani trochę, zwłaszcza że patrzył na niego tylko kątem oka. Chociaż w tej chwili nie wykonywał zirgouille, wszystko stanęło mu na głowie. Zdenerwowanie wywołane spotkaniem twarzą w twarz… z diabłem pozbawiło go kontroli nad wymową, którą zdobył dzięki krótkim ćwiczeniom. I znów zaczął plątać język na potęgę.

— Ja się plą… Ja się nazywam… Co ja plotę?! Ponton… Tonton. Co ja znowu plotę?! Ja tylko się przeciskam…

— No proszę! Ależ z pana tłuściutki obżartuch!

— Nie, powiedziałem, że tylko przechodzę. Co ja plotę?!

— Czy nie mógłby się pan odwrócić, kiedy do mnie mówi? — zapytał Rose, coraz bardziej urażony.

Na rozkaz generała Tonton nerwowo się obrócił. Wykonując obrót, potrącił jednak czarną perłę, która spadła między diabły obserwujące, jak głowa ich wodza rozmawia ze strażnikiem nicości. Fleur nie zrobiła sobie krzywdy, lecz natychmiast zaczęła krążyć pośród siarkowego tłumu, powtarzając swoją śpiewkę: „Czy jesteś tym, którego szukam… tym, który jest mi przeznaczony?…” Oczywiście wszyscy odprawiali tę uroczą wariatkę z kwitkiem.

Rose był osłupiały na widok osobliwego stworzenia z płaskim dziobem i jego nagłego pojawienia się. Ale zwycięstwo wydawało mu się już zbyt bliskie, by dał się czymkolwiek onieśmielić.

— Skąd pan przybywa?

— Z nik… znikąd… Co ja plotę?!

— Proszę być logicznym! Kiedy ktoś pojawia się w jakimś miejscu, zawsze przybywa skądś. Prawda?

— To prawda w przypadku całego świa… świadectwa… świata, powiadam.

— No widzi pan, sam pan to powiedział.

— Tak! Ale nie dła… nie dla mnie… Co ja plotę?!

— Chce pan przechytrzyć mnie, najprzebieglejszego? Dobrze! Niech pan wyjaśni!

— Zanim mnie pan zo… zobaczył… zanim mnie pan nie zobaczył… Co ja plotę?! Czy byłem tutaj?

— Oczywiście, że nie.

— Czy wiedział pan, gdzie się znajdowałem?

— Nie, bo mnie tam nie było.

— Skoro pana tam nie było, to skąd może pan wiedzieć, że znajdowałem się gdziekolwiek?

— Bo tak po prostu jest!

— Załóżmy, że zniknę w mgnieniu oka, tak samo jak się pojawiłem. Czy nadal będę istniał?

— Ależ tak, oczywiście… eee… To jasne!

— A więc istniałbym dlatego, że zniknąłem?

— Tak, w pewnym sensie!

— I gdzie bym wtedy był?

— Niewątpliwie gdzieś.

— Zatem jeśli twierdzi pan, że istnieję gdzieś, ponieważ nie ma mnie tutaj, to czy nie może pan również powiedzieć, że jestem gdzie indziej?

— Istotnie!

— Jeśli pomyśli pan o wszystkich możliwych miejscach, jakie potrafi pan sobie wyobrazić, i w żadnym z nich mnie nie znajdzie, czy szukając mnie, nie powie pan: „Nie widzę go! Nie ma go nigdzie!”?

— Hm! To możliwe!

— Widzi pan? Dokładnie to mówiłem. Przybywam znikąd.

— Słowo daję! Chce pan przechytrzyć tak odrażającą istotę jak ja. Niech pan wie, że tutaj mózgiem jestem ja! Muszę jednak przyznać, że pańska sztuczka magiczna zrobiła na mnie wrażenie. Ja, wynalazca iluzji, mogę powiedzieć, że ma pan talent. Bardzo to sobie cenię, proszę mi wierzyć! A że właśnie urządzamy małe przyjęcie, zapraszam pana!

Henri, Marilyn, dwoje aniołów i kilka dusz uwolnionych od cierpienia ukryli się w tłumie demonów. Rozproszyli się. Każdy miał wyznaczony obszar. Każdy zajmował się diabłami stojącymi w ostatnich szeregach, błogosławiąc je i nawracając. Potem ruszała reakcja łańcuchowa. Wszyscy tak postępowali, z wyjątkiem Henriego Toutreca, który wyszedł z szeregu. Podszedł do wielkiej księgi Rose, wciąż ze zdumieniem spoglądając na głowę. Nigdy nie wyobrażał sobie władcy piekieł w takiej postaci. Pomyślał, że pozostało już tylko sprawić, by stracił i tę głowę.

Otworzył dziennik na chybił trafił i zaczął głośno tłumaczyć.

— Ależ to mój osobisty dziennik! Tabarnak!

Henri nie dał się zastraszyć głowie. „Dzisiaj musiałem zażyć kapsułki z żelazem, ponieważ cierpię na anemię”. Następnie czytał dalej: „Ukradłem błędne ogniki, żeby dla zabawy udawać połykacza ognia. Poparzyłem sobie języczek podniebienny. Auć! Aj! Boli! Mamo!” Przerzucił stronę. „Dziś zamieniłem się w człowieka. Poszedłem do domu publicznego i poprosiłem prostytutkę, żeby chłostała mnie ze wszystkich sił strusim piórem”. — A wszędzie są powklejane obrazki małych aniołków.

— Kim pan jest?! Tabarnak! Przyprowadzić mi go!

Rose ledwo zdołał przekrzyczeć rozlegające się wokół salwy śmiechu.

Wśród nielicznych demonów, które nadal szanowały generała i nie zostały jeszcze rozgrzeszone, dwa posłuchały rozkazu. Zaciągnęły Henriego pod samą głowę.

Marilyn spostrzegła Fleur, która odruchowo zamierzała podążyć za Henrim. Natychmiast odsunęła ją, by nie dopuścić do schwytania przez zaśmiewających się złowrogo kompanów Rose. Wtedy jednak blada głowa zauważyła Marilyn.

— Hej! Znam tę blondynkę! To mój ulubiony symbol seksu! Marilyn Monroe! Ją też tu przyprowadźcie! — wykrzyknął Rose, mając usta pełne cuchnącej śliny.

Diabelska głowa Rose dostrzegła Tontona, który z niepokojem zbliżał się do dwojga przyjaciół. Generał uznał to za kolejną sztuczkę i wtrącił się, obmyśliwszy już nowy plan dla pary…

— Przyprowadźcie tych dwoje bliżej. Tak, faceta i dziewczynę, wcale niebrzydką. Wymyśliłem dla nich specjalną torturę.

— Ale ja chciałem ich połknąć! Łyknąć ich w całości! — mówił Tonton, zamierzając zabrać ich z powrotem do nicości i ocalić przed pazurami… kolcami Rose.

— Nie! Absolutnie nie!

Wtedy generał wycelował nosem w płaską, szarą skałę i rzucił ostry rozkaz:

— Przyprowadzić piękną blondynkę i tego małego brzydala. Postawcie ich na tej naturalnej scenie. Już są nadzy, a mnie to strasznie prowokuje. Aż ślina pryska mi z ust.

Henri i Marilyn, popychani i urażeni w swojej dumie, w ciągu zaledwie kilku sekund — tyle, ile trwa płomień — znaleźli się we wskazanym przez Rose des Vents miejscu. Aby ocalić siebie nawzajem, odgrywali dwoje ludzi, którzy serdecznie się nienawidzą. Sprawiali wrażenie, że nie mogą na siebie patrzeć. Nie przestawali grać ani na chwilę. Byli tak przekonujący, że nawet Tonton posmutniał, zastanawiając się, co mogło się wydarzyć.

— Co teraz z nimi robimy, wasza niegodziwość? — zapytał Poil aux Cornes, pomocnik Rose, który zaciągnął Marilyn na to podium, pozwalając sobie przy tym na kilka nieprzyzwoitych gestów.

— Opróżnijcie scenę, żebym mógł przemówić do tych dwojga, którzy się nienawidzą (gra zakochanych była nadzwyczaj wiarygodna). Uwielbiam patrzeć na istoty, które się wzajemnie nie znoszą. Cóż za rozkosz! — skomentowała głowa Rose, unosząca się nad przenośnym tronem wykonanym z opuszczonego kopca termitów.

Kazał diabelskiemu lokajowi podrapać się po koziej bródce, zamyślił się przez chwilę, a następnie rozkazał…

— Hej! Pani, Monroe! Spoliczkować tego kurdupla!

— Z największą przyjemnością! — zawołała Marilyn, wymierzając Henriemu potężny policzek, przekonana, że uderza jedynie w jego aurę. Trzeba przyznać, że od czasu inwazji nie wszystko wróciło jeszcze do normy. Trochę jak po wielkiej awarii prądu: nie wszystkich odbiorców podłącza się ponownie w tej samej chwili.

Marilyn próbowała dyskretnie dać partnerowi do zrozumienia, że jej nienawiść jest udawana. Dotknęła palcem wskazującym własnego czoła, jakby przekazywała ostrzeżenie.

— Dryń! Dryń! Hej, idioto! — zawołała. — Czy pod tą łepetyną w ogóle jest jakiś mózg?

Następnie zastukała kostkami palców w czubek czaszki Henriego.

— Puk! Puk! Puk!… Hej! Halo! Czy ktoś mnie słyszy?… Halo! Halo! Halo!… lo… lo… Nic tam nie ma, ale za to jakie echo! O! Jest trochę zjełczałej mózgownicy!

— Nie jestem głuchy, pojąłem, ty rozwrzeszczana gębo! — odparł Henri, wytrzeszczając oczy wielkie jak kule bilardowe.

Za pomocą języka anielskiego i telepatii dał jej do zrozumienia, że jeśli natychmiast nie zacznie go znowu bić, on zrobi to sam.

Łup! Henri aż podskoczył po tym policzku — może nie całkiem szczerym, ale mimo wszystko dotkliwym. Potwierdzał to jego zaczerwieniony policzek.

— A teraz na zmianę, szybciej i mocniej! — zażądał władca wszystkich diabłów, rozkoszując się własną nikczemnością.

Bez wahania, myśląc wyłącznie o ocaleniu duszy drugiej osoby, oboje wykonywali rozkazy, udając coraz większy zapał do brutalnego traktowania partnera i narastającą wzajemną niechęć. Gdyby nadal mieli ciała, krew spływałaby im strumieniami po twarzach. W trakcie tej wymiany tempo razów zmieniało się tak bardzo, aż zaczęli policzkować się jednocześnie. Siła uderzeń powaliła ich na ziemię w tym samym momencie.

Pech chciał, że właśnie skończyła się awaria aury. Gdyby potrwała dłużej, cierpieliby mniej.

Mimo szczekania i wrzasków generała po ich upadku — nie mógł przecież klaskać — to rzekome widowisko przemocy zaczynało go nudzić. Napatrzył się już do syta, a dobrze odegrana nienawiść sprawiała mu coraz mniejszą rozkosz. („Wstał ze swego siedzenia…”). Uniósł głowę i, śmiejąc się na całe gardło, wydał kolejny rozkaz… jednocześnie wypuszczając ustami jeden ze swoich wiatrów. Ta osobliwość podsunęła mu pomysł. „Jeśli rozkażę mojemu ciału puścić bąka, odnajdę je po wydobywającym się z niego potwornym smrodzie” — pomyślał.

Po czym, cały w uśmiechach, rozkazał…

— A teraz… pieprzcie się! I to już!

Para, która wciąż stała naprzeciw siebie, jakby skamieniała. Żadne z nich nie spodziewało się tak lubieżnego żądania. Czując potrzebę wybaczenia sobie nawzajem i rzucenia się sobie w ramiona, zaczęli powoli się zbliżać. Tuż przed zetknięciem odwrócili głowy i spojrzeli na obrzydliwy łeb, chcąc upewnić się, czego naprawdę pragnie Rose.

— Chce pan, żebyśmy… — zaczęli po kolei Marilyn i Henri.

— Jeśli tego nie zrobicie, znajdę sposób, żeby was zmusić. Zrozumiano?! A więc do dzieła! Jeszcze bardziej obrzydliwi i obrzydzeni będziecie, jeśli zaczniecie się całować! Ha! Ha! Ha!… A najlepiej wiem, że zechcecie na siebie zwymiotować, jeśli zrobicie to powoli, pieszcząc się z wzajemną odrazą. Zwłaszcza po tym, jak przed chwilą okładaliście się i policzkowaliście! Tabarnak! Jakże ja kocham nienawiść! O ile wiem, zażarta wrogość nigdy nie zaszkodziła gniewowi! Niesłychane! Na co czekacie?

Z zamkniętymi oczami Marilyn i Henri pocałowali się namiętnie, z prawdziwą intensywnością, lecz udając obrzydzenie. Jak w niektórych banalnych pocałunkach pokazywanych na ziemskich stronach pornograficznych. Rose nie dostrzegł podstępu. Co — przyznajmy — wcale mu nie przeszkadzało. Potem, sprzymierzeni w swojej miłości, z pożądaniem pieścili swe ciała, odgrywając pewne znużenie, które więziło diabła w jego własnych fantazjach. Posunęli się aż do smakowania siebie nawzajem… podczas tego uścisku nie całkiem… wymuszonego. Diabeł ślinił się na widok tego, co uważał za seksualną wrogość. Po cielesnym wstępie nadszedł prolog ostatecznego orgazmu. Henri wszedł w Marilyn. Marilyn przyjęła Henriego. Ściskała go, a on rozpościerał się w niej. Pozwalała mu odpływać, on powracał, choć wcale nie odszedł. Niczym syrena przyzywała brzuchem ukochanego, który osiadał na jej wilgotnych brzegach… Potem unosiła się jak fala, by mógł ponownie zanurzyć się w jej głębi. Henri płynął ku ujściu tej zatoki podczas przypływu. Ich aury splatały się bez wiedzy generała Rose.

Wokół Fleur zdawała się pojawiać poświata. Kochankowie dali się porwać własnej grze. Nic nie było już w stanie ich powstrzymać. Wszystko wokół nich bladło. Nic nie odciągało ich od podniebnej rozkoszy. Ruch trwał z coraz większą siłą. Jego rytm przypominał lot orła. Prędkość rosła, a tempo zbliżało się do uderzeń skrzydeł sokoła. Henri leciał, Marilyn szybowała. Pozwalała unosić się jego oddechowi, potem podążała za nim. Oddychali tak jak za życia.

Jak para dzikich gęsi podczas wędrówki, nie tracąc kierunku, zmierzali prosto do miejsca przeznaczenia. Ich drogi niemal dobiegły końca, a pragnienia, przemienione w gołębicę, zwiastowały ostateczne przesłanie. Wieczność nagle zdawała się skupiać w ich duszach. Na koniec pocałowali się, już nie ukrywając prawdziwych uczuć. Nie, bo nie byli już do tego zdolni.

Rose zrozumiał, że został oszukany. Już miał zareagować i skazać zakochanych na straszliwe męki, kiedy podeszła rozświetlona Fleur. Trzymała lalkę voodoo i znów zaczęła wyjmować z niej igły.

— Ty tutaj?! Tabarnak! Oddaj mi tę lalkę! Jest moja!

Ale Rose, pozbawiony ciała w zasięgu ręki, nie mógł ani odebrać przedmiotu, ani tym bardziej go utrzymać. Nie mógł też wezwać na pomoc żadnego ze swoich popleczników, ponieważ żaden nie miał już rogów. Ku jego rozpaczy wszystkie diabły upodobniły się do ludzi.

Im więcej igieł wyjmowała Fleur, tym wyraźniej odzyskiwała świadomość. Im bardziej wracała do siebie, tym jaśniej promieniała. Gdy jej blask stał się niezwykle intensywny, żywszy od ognia, jaśniejszy od słońca, otoczyła ją i ukoronowała kula energii, jakby zamykała w sobie wszystkie energie wszechświata.

Cud ten był tak potężny i nieodparty, że nawet Marilyn i Henri, wciąż trzymając się razem, nie mogli się powstrzymać od wpatrywania się w niezwykłe zjawisko i podziwiania go.

— To zbyt piękne! Spójrz zresztą, nawet Rose des Vents oniemiał.

Potem kula, wciąż promieniejąc i obdarzając widzów całą obfitością świetlnych fal, które z niej emanowały, zatrzymała się nad parą.

Rose, zaniepokojony i przerażony, wpadł w histerię.

— Co znowu?! Nie dość, że pojawia mi się jakiś cudak znikąd! Nie dość, że jakaś aktoreczka i smarkacz robią ze mnie głupca, wodzą mnie za nos! To jeszcze niektórzy urządzają sobie fajerwerki! Tutaj to ja odpowiadam za ogień! A jeśli o tym nie wiecie, wsadzę wam tę prawdę w tyłek! Jeszcze się dowiecie, kto tutaj niesie pochodnię!

Rose, już wcześniej biały, pobladł na widok tego zjawiska jeszcze bardziej ze zdumienia.

Dalej »