Kolejna zirgouille. Tonton Maxime nigdy jeszcze nie wykonał tylu takich sztuczek w tak krótkim czasie. Tym razem przeprowadził manewr odwrotny… z nicości do raju. Podróżni nie zdążyli nawet zacząć śnić, a już znaleźli się na zewnątrz.
„Boję się, że zechce zagarnąć moją drugą połówkę dla siebie” — pomyślała Marilyn, odwracając się właśnie ku Henriemu. Ten po raz tysięczny odpowiadał olśniewającej czarnoskórej kobiecie. W końcu przezwano ją Fleur, czyli Kwiatuszkiem, ponieważ tak często odsyłano ją na kwiatki.
Marilyn wcale nie chciała kolejnej rywalki. Ani trochę. Zaczynała odczuwać zazdrość, choć uczucie to należało właściwie do piekielnego świata. Najbardziej drażniło ją jednak to, że przestała być pewna, czy Henri rzeczywiście jest jej przeznaczony, a może nawet przyobiecany.
Teraz nachodziła ją wątpliwość: czy Obierki Ziemniaczane się pomylił? Tak długo czekała, nim odważyła się uwierzyć, że będzie mogła spokojnie spacerować po raju u boku towarzysza! Swojej drugiej połówki! Zamierzała porozumiewać się za pośrednictwem Lulum. Czyżby wszystko okazało się tylko złudzeniem, które już zaczynało się rozwiewać?
„Jak mogłabym mieć do niej żal?” — myślała o cierpieniu Fleur i o nieświadomym zagubieniu, w jakim zdawała się tkwić. Czyż ona sama nie przeżyła czegoś podobnego?
— Tak przy okazji, powinniśmy znaleźć jakieś rozwiązanie dla Fleur. Jeśli jej nie pomożemy, może w końcu wpaść w kłopoty — zauważyła Marilyn, wyobrażając sobie, że gdyby Fleur odzyskała jasność umysłu, mogłoby to wpłynąć również na jej własny sposób postrzegania Henriego.
— Właśnie mi pani o tym przypomniała, Marilyn. A gdzie ona właściwie jest? Mam wrażenie, że od dłuższego czasu nie przyszła mnie o nic zapytać — dodał Henri, który szedł razem z Tonton Maxime'em u boku Marilyn.
— A może demonów, które jeszcze spotkamy i które nie zostały pobłogosławione, wyślemy do szóstego nieba? — zaproponowali Rasputin i Calamity Jane, dołączywszy do pozostałych. — Z pewnością byłoby im tam lepiej niż w piekle. Szóste niebo nie może być przecież takie złe. Chociaż… może lepiej trzymać się pierwotnego planu.
— Szóste niebo?… Szóste niebo… Rzeczywiście, coś mi to przypomina. Czyż nie jest to stara legenda, którą każdy rozsądny mieszkaniec raju powinien był zapomnieć już od kwiatów i lat? Co ja plotę?!… Od wielu, wielu lat! — wtrącił Tonton.
— To był tylko żart! Przecież dobrze wiecie, że ono nie istnieje — uzupełnił Obierki Ziemniaczane, gdy Guili-guili przyleciała i natychmiast przyłączyła się do rozmowy. — Bardzo chcielibyśmy je zobaczyć. Zaspokoiłoby to naszą nieustanną ciekawość, podobnie jak ciekawość naszej małżonki. A właśnie, jeszcze jej wam nie przedstawiliśmy… Guili-guili, poznaj Marilyn Monroe, Henriego Toutreca, Tonton Maxime'a i kilka drugich połówek, których imion niestety nie pamiętamy.
— A pan, Tonton, zna legendę o szóstym niebie?
— Według pogłosek, które uzupełniają tę legendę, wystarczy dmuchać na ziemię, jednocześnie ją rozgrzebując. Ale taka możliwość przysługuje tylko tym, którzy posiadają wnikliwe rozumienie zamkniętych spraw. Co ja plotę?!… Instynktowne rozumienie rzeczy.
— Ja je posiadam! — pochwalił się Henri. Czym prędzej zaczął dmuchać i skrobać ziemię, aż odkrył szóste niebo nieco poniżej. Po kolei zaglądali przez otwór na niższy, eteryczny poziom, znajdujący się zadziwiająco blisko: zaledwie dwa metry pod nimi. Potem zasłonili wejście kamieniem, obawiając się, że Fleur po powrocie mogłaby tam wpaść.
— Coś niesłychanego! Nigdy nie ośmielilibyśmy się w to uwierzyć — powiedziało małżeństwo aniołów.
Obierki Ziemniaczane zapomniał, że Henri Toutrec dysponował instynktownym rozumieniem rzeczy.
— Czyż nie powiadają, że w każdej legendzie tkwi ziarnko prawdy? — wygłosił swoją maksymę Tonton Maxime. — A teraz przejdźmy do drugiego zdania planu. Co ja plotę?! Do drugiego etapu. I może przy odrobinie szczęścia rozwiążemy problem Płaczu… Co ja plotę?!… Fleur.