Uprowadzona i pełna niepokoju Marilyn zastanawiała się, czy nie oskarżą jej o współudział. Czy wyrzucą ją z raju? Czy ześlą do piekła, by przez całą wieczność marniała u boku porywacza? Rozmyślania te doprowadziły ją do dość skromnego wniosku: „W niebie także istnieje lęk”.
Kiedy przeszli przez bramę, Henri nie mógł uwierzyć własnym oczom, nawet trzeciemu, które zresztą stawało się coraz mniej widoczne. Otworzył się przed nim baśniowy krajobraz, jak gdyby zgromadzono tu wszystkie pejzaże ze wszystkich nadających się do zamieszkania planet wszechświata. Jego instynktowne pojmowanie rzeczy pozwalało mu ogarnąć nawet to.
— Nie do wyobrażenia! Lepsze niż Joujou City! Lepsze niż moje projekty królestwa zabawek! Człowiek czuje się jak w filmie o ponadultrawysokiej rozdzielczości sześć tysięcy K, zaludnionym inteligentnymi hologramami — zwierzył się swojej ofierze. Marilyn słuchała go tylko dlatego, że pragnęła uciec. Jedno poszukiwanie wolności pociąga za sobą drugie.
Niczym dziecko, które po raz pierwszy dostrzega ludzkie twarze, Toutrec uśmiechał się do panoramy i gaworzył bezmyślnie.
Fauna i flora zewsząd. A nawet więcej! W tym czarodziejskim widoku — choć to określenie jest stanowczo za słabe — oglądał drzewa przeszłości, teraźniejszości i przyszłości; drzewa, które nigdy nie wyrosły, i drzewa skrzyżowane ze sobą… Między nimi jodły rodzące banany, palmy z fluorescencyjnymi czerwonymi jabłkami, sekwoje z wiśniami nadziewanymi kakao, różowe baobaby. Niepojęte kwiaty napełniały przestrzeń zapachem. Mlecze pachniały jednocześnie konwalią i lawendą, trawa — grejpfrutowcem, a kaktusy roztaczały strużki woni cytrynowego pieprzu.
Zwierzęta znane i nieznane, gatunki wymarłe, a nawet takie, które dopiero miały się pojawić. Śmiałe krzyżówki o gastronomicznych nazwach: skrzydlate kucyki wydzielające gaz świeżej cebuli, niczym miniaturowe pegazy; owocojadne muchomotyle, które nic nie jedzą (bo w raju nie ma głodu); krowy dające waniliowe mleko; pterodaktyle-kolibry o urzekającym śpiewie, a nawet wykwintne tyranozaury o niewinnych spojrzeniach.
Marilyn wyjawiła mu, że wszystkie rajskie stworzenia mogą odzyskać rozkosze związane z układem pokarmowym: przyjemność jedzenia, ślinienia się, połykania, trawienia… a nawet wydalania bez uprzedniego przełknięcia czegokolwiek. Wystarczy, że o tym pomyślą. Wszystkie wrażenia powstają w umyśle za sprawą jednego spojrzenia.
— Są tu gatunki, których wcale nie znam. Niewiarygodne! — wykrzyknął z oczami wielkimi jak teleskopy.
— Po tym, co księgi nazywają Jego siódmym dniem, ujmijmy to tak, ósmego dnia wrócił do pracy. I odtąd ani na chwilę nie przestał tworzyć. To prawdziwy pracoholik. Wszystko, co ma się narodzić na gościnnych planetach, przechodzi najpierw tędy. Raj nie jest jedynie kresem; jest także początkiem rzeczy — objaśniła.
Henri wreszcie zrobił krok naprzód. Potem drugi. Cofnął się. Przesunął w bok, niczym niepewny tancerz cha-cha-chy.
— Marilyn, niech pani powie, czy ja mam pod stopami poduszki powietrzne?!
— A nie przyszło panu do głowy, że ma je pan tylko w głowie?… Nie jest pan na Ziemi. Nasze stopy nie dotykają trawy, podobnie jak ręce nie dotykają kwiatów ani owadów. To nasze aury lekko się muskają. Z wyjątkiem pana, bo pan wciąż trzyma mnie za nadgarstek.
— Jeśli położę się przed słoniem, to mnie nie rozgniecie?
— Zawsze może pan spróbować.
Nagle Henri wciągnął Marilyn za kępę krzewów:
— Ani słowa. Muszę odetchnąć. Poza tym wszędzie kręci się tylu ludzi. Nawet gdyby pani nie rozpoznali, ja mógłbym zwrócić na siebie uwagę. Niespodzianka na każdym kroku. Prawdziwe halucynogenne szaleństwo. Jakby człowiek żywił się wnętrzem ogromnego magicznego grzyba. Nie ma z czym tego porównać! — wysapał.
— Bóg nie jest jedynie tym, co znamy; wywodzi się również z nieznanego. Nie ma to nic wspólnego z narkotykami — dodała Marilyn, filozofując po to, by odwrócić uwagę porywacza.
— Eee!… Cóż za dziwny sposób wyrażania się! — mruknął Toutrec, rozluźniając uścisk i pogrążając się w myślach.
Podstęp niemal się udał.
Zjawiło się jednak kolejne niebiańskie dziwowisko. Henri znów się spiął. Dręczyło go pytanie…
— Marilyn… Widziała pani kiedyś Boga?
— Nie, nigdy!
— Tam! Niech pani spojrzy, Marilyn, całe stado dziur spaceruje po niebie. Zbliżają się do nas! Czy nas zaatakują? — zapytał zatrwożony Henri.
— Spokojnie — powiedziała bez przekonania, choć uspokajanie go nie leżało w jej interesie. — Te szczeliny, podobne do latających iluminatorów, to dziury w pamięci. Ale nie takie, jakie pan zna. Z początku wszyscy sądzimy, że pozwalają nam zapominać. W rzeczywistości jest odwrotnie. To środki przeciw nostalgii. Jak wspomnienia z telewizyjnego reality show bez kamer. Wszystko zależy od nastroju. Wystarczy je przywołać, a same się zbliżą. W jednej chwili odgarniają zarośla przesłaniające rzeczywistość i podają prawdę o życiu na srebrnej tacy, nawet jeśli nikt ich o to nie prosił.
— Zabawne, a nade wszystko interesujące. Poza tym nie mamy czasu, żeby rozwodzić się nad dziurami… Prawda? — odparł.
— Pamięta pan cykadę, która za pańskiego życia śpiewała zaledwie jedną nanosekundę? Tutaj czas, postrzegany w całej swej pełni, jest właśnie tym śpiewem cykady! A jeśli to pana smuci, mamy niebiańskie przysłowie: „Na każdą smutną myśl przypada szwadron aniołów-opiekunów” — dodała Marilyn.
— Co takiego! W niebie istnieją przysłowia?! — zdziwił się Henri.
— Tak! Jest nawet mistrz przysłów. Jego zadaniem jest ich układanie. Niestety, nigdy nie miałam przyjemności spotkać Tonton Maxime’a. Zresztą nikt go nie widział. Jest równie nieobecny w tutejszym pejzażu jak sam Bóg.
— Niezły przydomek jak na kogoś o takiej sławie!
Henri przechylił głowę, zmarszczył brwi i zaczął powoli kołysać się w miejscu, pochłonięty pytaniami.
Marilyn z całego serca pragnęła uciec. Nie nadarzyła się jednak żadna sposobność. Wyrwanie się z nieustępliwych szponów Toutreca było prawie niemożliwe!