Cała czwórka, nie tracąc odwagi ani zapału, chętnie zapuściłaby się śmiało jeszcze głębiej w zygzakowaty korytarz. Nie mogli jednak ominąć ognia. W niektórych miejscach szalały imponujące i bardzo niebezpieczne płomienie, nad którymi Clarence nie potrafiła zapanować. Tkała i tkała, lecz bez skutku.

Czyżby czuli strach? Spojrzenia Marilyn i Henriego spotkały się…

— Przepraszam za wszystko, co mogłam zrobić lub powiedzieć niewłaściwego. Pomimo wolnej woli wszystkiemu winien jest ten generał Rose des Vents — powiedzieli do siebie nawzajem Marilyn i Henri. Połączyli usta w prostym, powolnym, czułym pocałunku, jakby pragnęli na nowo się zjednoczyć.

Zwyczajny gest. Zdumiewający rezultat. Płomienie jakby poruszyły się, cofnęły, rozstąpiły, a nawet całkowicie zgasły i zniknęły z tego przeklętego miejsca.

Piekło płonęło coraz słabiej, aż wygasły wszystkie płomienie. Temperatura opadała, zbliżając się do tej, jaka panowała w raju.

— Wiecie, co my o tym sądzimy, Tonton Maxime? — odezwał się radośnie anioł. — Miłość może doszczętnie zniszczyć piekło. O ile już tego nie uczyniła…

— Ciekawe! Ale widzicie tam, wyżej, ten świder? Co ja znowu wygaduję?! Tę zardzewiałą kratę. Sprawdźmy, co jest za nią. Właź do swego sufitu, Clarence — zakończył Tonton Maxime, otwierając swą giętką paszczę i ciesząc się, że pajęczyca wreszcie go słucha.

— Nie wiem, dokąd nas to zaprowadzi. Ale przed opuszczeniem tego miejsca i tak powinniśmy tam zajrzeć — odważnie zaproponowała Marilyn. Po czym dodała:

— Nie widzę żadnego strażnika. Cała ta banda łotrów chyba zniknęła. Nie ma nawet cienia żarzącego się węgielka.

Z najwyższą ostrożnością zbliżyli się do żelaznych drzwi. Były równie szerokie i wysokie jak bramy raju. Nad nimi widniał czarny napis na szarym tle, przypominający graffiti. Wyglądał, jakby ktoś wykonał go widłami i sadzą. — „Kto dobrze pomyśli, ten zaprzeczy!” — przetłumaczył Henri.

Po kilkakrotnym upewnieniu się, że w pobliżu nie kręci się już żaden złośliwy cerber, powoli uchylili drzwi, by bez ryzyka zobaczyć, co jest po drugiej stronie. Znajdowali się tam wszyscy potępieni, wszystkie udręczone dusze, ale także wybrańcy raju, święci i pobożne istoty, których piekielny generał wrzucił tu za pomocą teleportacji. Rose przeniósł ich wszystkich już na początku inwazji na raj, jak gdyby budował sobie całkiem zbędny monopol.

Wszyscy ci ludzie chodzili nago. A właściwie niemal nago. Każdy miał na trzecim oku, na samym środku czoła, wyraźnie widoczny liść winorośli. Przechodzili od jednej osoby do drugiej, zwracając się do siebie z prośbami.

Aby się zamaskować, anioł i Marilyn również się rozebrali. Henri był już nagi. Tonton Maxime dostrzegł stos liści winorośli przy drzwiach. Cała czwórka umieściła sobie po jednym na czole.

— Nie wiem, czy to odpowiednie miejsce ani nawet odpowiednia chwila, ale uważam panią za piękną, Marilyn!

— Dziękuję. Wie pan… ma pan w sobie urok. Właściwie ja także uważam pana za przystojnego, mimo niewielkiego wzrostu i tej pana zadziwiającej małej rzeczy.

— Hm… Sprawdźmy, czy ci ludzie mają coś do wyjawienia. Jakieś smakowite szczegóły, które nam mogłyby się przydać, a dla Rose okazać się… zgubne.

Nagle do Marilyn podszedł jakiś mężczyzna.

— Czy pani jest tą, której szukam, tą, którą jestem winien? — zapytał potępieniec o wyblakłych oczach, nie okazując najmniejszej emocji.

Nie rozumiejąc z tego absolutnie nic, odpowiedziała krótkim, powściągliwym „nie”. Nie chcąc go urazić, nie zatrzymywała się ani przy dziwnym pytaniu, ani przy własnej odpowiedzi.

Do Henriego podeszła kobieta, którą Toutrec potrafił skojarzyć z historią Europy, i spytała:

— Czy pan jest tym, którego szukam, tym, którego jestem winna?

— Nie, Lukrecjo Borgio! Nie sądzę, żebym nim był.

— Dlaczego odpowiada mi pan w taki sposób? — zapytała osławiona Hiszpanko-Włoszka, którą Toutrec rozpoznał. — Kim jest Lukrecja Borgia? I dlaczego nie mówi pan po prostu „nie”? Czy jest pan diabłem?

Dzięki instynktownemu pojmowaniu rzeczy Henri potrafił rozpoznawać tożsamość swoich rozmówców.

— Nie!

Jakby ta lakoniczna odpowiedź rozwiała wszystkie wątpliwości Borgii, kobieta zatrzymała się nieco dalej i zadała to samo pytanie jednemu z niezliczonych potępieńców. „Czy pan jest tym, którego szukam, tym, którego jestem winna?” Usłyszała stanowcze „nie”, wypowiedziane z rozbrajającą pewnością siebie. Potem kontynuowała swoje przesłuchania.

Henri i Marilyn, anioł i strażnik nicości mijali dziesiątki, całe dziesiątki potępionych. Wciąż to samo pytanie, ten sam wyraz znużenia i zagubienia pamięci.

Ani joty różnicy w słowach czy jednakowej intonacji. W piekle istniała tylko jedna kara: szukać swojej bratniej duszy przez całą wieczność. Słynnej drugiej połówki księżyca.

— Ależ piekło jest straszne! Gorsze od cierpienia w ogniu. Są skazani na szukanie siebie nawzajem przez całą wieczność! Płomienie, które widzieliśmy, to tylko widowisko na pokaz!

Na słowa Marilyn w oczach całej czwórki błysnęło olśnienie. Bez słowa zaczęli delikatnie zdejmować liście winorośli z czoła dusz znajdujących się najbliżej.

Za każdym razem, gdy zdejmowano liść, dana dusza odzyskiwała wyraźną świadomość siebie, swojej jedynej i niepowtarzalnej istoty. Kiedy więc Henri zdjął liść Bonnie, zamiast pytania „Czy pan jest tym, którego szukam, tym, którego jestem winna?…” usłyszał: „Gdzie jest Clyde? Muszę go odnaleźć. Żałuję zła, które wyrządziłam, i kocham go”.

— Chwileczkę! Odnajdzie go pani, ale nie teraz. Potrzebujemy pani pomocy, Bonnie. Jeśli chce pani odnaleźć Clyde’a, proszę zdjąć tyle liści winorośli, ile się da. Dopóki zadanie nie będzie zakończone. Proszę przekazywać to polecenie każdemu, kogo pani uwolni, bez zbędnych pytań. Potem wszyscy jak najszybciej wróćcie do Tonton Maxime’a, istoty z dziobem dziobaka. Idźcie i rozmnażajcie się! — rzucił, nawet nie zdając sobie sprawy z własnych słów.

I tak, w postępie wykładniczym, wszystkie te istoty budziły się z niewinnego odrętwienia. Niektóre pary miały szczęście odnaleźć się natychmiast. Ich Lulumy do nich wracały.

— Może wieczność jest absolutna, ale liczba nieszczęśników zamieszkujących piekło i raj już nie! — zauważyła Marilyn.

Kiedy wszyscy zostali wyzwoleni, piekło wypełniły niezliczone wybuchy śmiechu. Był to śmiech wolności. To przeklęte miejsce nigdy nie zaznało tak intensywnego szczęścia, chyba że liczyć radość Rose des Vents i jego nikczemnych kompanów.

— Kochamy was! Ocaliliście nas od męki! Musimy stąd odejść!

Wtedy jakaś dusza zbliżyła się do Marilyn i Henriego. Na jej twarzy malował się głęboki niepokój.

— Otóż ja i pozostałe dusze zrobiliśmy dokładnie to, o co prosiliście.

Osoba ta przerwała, zmarszczyła brwi i podjęła:

— Ale coś się nie zgadza.

— Na czym polega problem? — zapytali Marilyn, Henri i Obierki Ziemniaczane, który właśnie do nich dołączył.

— Jest pewna dusza, której zdjęliśmy liść winorośli, a ona nadal zadaje to pytanie, które znacie.

— Gdzie ona jest? — spytali Henri i anioł.

— Na pewno gdzieś niedaleko. Przed chwilą musiałam odpowiedzieć jej „nie”. Ach! Tam, spójrzcie. Pyta Napoleona, który jest z Józefiną.

Naprzeciw sławnego wojskowego stała czarnoskóra kobieta o niezwykłej urodzie. Jej subtelne, delikatne rysy mogłyby uczynić z niej ziemską legendę, gdyby była królową.

A może nią już kiedyś była?

Henri był oczarowany twarzą i wspaniałym ciałem tej kobiety. Skóra jej duszy… (odważmy się tak powiedzieć) była doskonała.

Marilyn również na nią patrzyła, lecz z pewną obawą. Może z odrobiną zazdrości…?

Jawny zachwyt Toutreca i niepokój Marilyn przerwał anioł. Tymczasem Tonton Maxime rozgrzewał paszczę w bardzo konkretnym celu.

— Na razie nie zaprzątajmy sobie głowy jej przypadkiem. Kiedy nadejdzie odpowiednia chwila, znajdziemy kogoś, kto ją dopełni.

— Najważniejsze jest przywrócić rajowi spokój — dodał anioł, zacierając ręce.

Wtedy Henri, który wciąż trzymał lalkę voodoo, podał ją pięknej Numidyjce. Przyjęła ją i przestała zadawać pytania, skupiając całą uwagę na złowrogim przedmiocie, jakby był zwykłą zabawką.

Obierki Ziemniaczane, Marilyn i Henri zwrócili się ku Tonton Maxime’owi:

— Pora otworzyć ją na oścież! Naprawdę szeroko! Zanim Rose des Vents wróci.

— Nie obawiam się, że w nicości zabraknie mi miejsca, by wszystkich pomieścić. Jest tam przestrzeń dla każdego i o wiele więcej, bez końca — powiedział, rozwierając paszczę szerzej, niż było trzeba, tak aby wszyscy mogli wejść bez tworzenia zatorów.

— Rose des Vents dowiódł, że jest niezwykle mocny, ten łotr! Za potężny dla naszej czwórki! Ale nie dość potężny dla nas wszystkich! — zawołał Henri, unosząc ramię z otwartą dłonią, jakby dawał uspokojonym duszom sygnał do przygotowań.

— Przeniosę was wszystkich do raju za pomocą mojej zirgouille! — wykrzyknął Tonton Maxime.

— Za pomocą czego, jeszcze raz? — zapytał Henri.

— Właśnie! Co to takiego? — zawołało kilka dociekliwych dusz.

— Zirgouille to nazwa, którą nadałem temu ruchowi, dzięki któremu mogę przedostać się z nicości do innego świata albo odwrotnie, połykając samego siebie lub sam siebie wypluwając. Gdybym był kucharzem, nazwałbym tak jakiś płot. Co ja plotę?! Ciągle to samo! Danie.

Wszyscy wsiedli do nicości przez zirgouille Tontona. Początkowo nikt nie wierzył, że to możliwe. Niektórzy się bali. Dopiero gdy ujrzeli tłumy ocalałych wchodzących do środka, pojęli, że da się tak podróżować. Można się było tego spodziewać: absolutna pustka jest ogromna i niepokojąca.

Dalej »