Obierki Ziemniaczane pośpieszył tymczasem do swojej małżonki, ukochanej Guili-guili, aby przyjść jej z pomocą. Bardzo niepokoiło go to, co mogło ją spotkać. Na jakie zwyrodniałe męki naraziły ją diabliki? Czy poddano ją okrutnym torturom z użyciem melasy?
Jeśli Obierki był zdezorientowany i pochłonięty myślami o możliwych cierpieniach żony, cóż dopiero powiedzieć o jej obawach? Nigdy dotąd nie widziała, żeby wracał do ich domu w towarzystwie grupy nieznajomych. Najpierw więc trochę go ofuknęła. Czy można się temu dziwić?
— Obierki, widziałeś, o której godzinie wracasz?! — zawołała, opierając dłonie i skrzydła na biodrach. — No nie! W jakim ty jesteś stanie! I kim są ci kompani od nocnych eskapad?
— Biedna Guili-guili! Tak bardzo mnie kochasz, że bardziej martwiłaś się o mój los niż o własny!
— Tak, to prawda! Tak strasznie się baliśmy! Ale co się stało i gdzie jest Bóg?
— Wiemy o tym równie mało co ty. Chyba nie muszę ci tłumaczyć, że Rose des Vents najechał raj. Ale nie martw się: została już tylko garstka demonów, które bezskutecznie go szukają. Henri, Marilyn i Tonton ruszyli jego tropem — uspokoił ją Obierki.
Ku zdumieniu kilku świętych, dawnych diablików i innych dusz towarzyszących Obierkom Ziemniaczanym oba anioły zaczęły się namiętnie całować. Gdy te istoty się całują, jest na co patrzeć. Ale przede wszystkim — czego słuchać. Kiedy ich wargi się stykają, rozbrzmiewa niski, ciągły, lecz przyjemny dźwięk. Jeśli otwierają usta, pozwalając językom się spotkać i zmysłowo o siebie otrzeć… nieprzerwany ton przechodzi w harmoniczne współbrzmienie, a z ich gardeł płyną piękne, wciąż nowe melodie.
Ten namiętny pocałunek nie wystarczył jednak, by dotrzeć do Boga, który w dalszym ciągu im nie odpowiadał.
Ciało generała chętnie pomyślałoby na głos, nie zdając sobie sprawy, że od ciągłego uderzania się w czoło mogłoby sobie usmażyć trzecie oko. Tyle że coraz bardziej oddalało się od swojej unoszącej się w powietrzu narośli… tej wrzaskliwej, oślizgłej głowy. Niemniej głowa, jako wytrawny strateg, powierzyłaby zadanie ulubionemu sierżantowi, Minusowi Cule, mówiąc…
— Ty moja mała kupko gówna!… (Tak Rose pieszczotliwie nazywa swoich sługusów). Ty i pozostali wrócicie na podbite tereny i sprawdzicie, czy wszystko jest w porządku. Dołączycie do nas jutro. Nie zapominajcie, że będziemy nieco dalej na zachód. Możecie odejść.
— Nie ma sprawy, panie generale! Słowo Minusa: jeśli pojawią się jakieś problemy, sam je naprawię, jak duży chłopiec!
— Żadnych głupstw! — odpowiedziałaby mu moja głowa. — A przede wszystkim przestańcie je wygadywać. Polecam wam wyłącznie rozeznać się w terenie, nic więcej! No już, wynocha! Do dzieła!
Moja głowa domyśliłaby się wówczas, że Minus Cule wcale nie wyruszyłby natychmiast sprawdzać wszystkiego, co zasługiwało na meldunek. Ten mały dwurogi stwór oddałby się ulubionej rozrywce, gdybym nie przywołał go do porządku. Zresztą minęło już sporo czasu, odkąd ostatnio zaglądał pod suknie aniołów…
I oto ciało Rose zaczęło myśleć.