— Może jestem pańską przepustką! Ale to nie powód, żeby wyrywać mi ręce i nogi! — wściekała się Marilyn.
— Przepraszam, miałem jakby odrętwiały umysł — odparł Henri, przyglądając się swojej wciąż zaciśniętej dłoni.
— Dziwne to uczucie w ramieniu. Jakby krew nadal płynęła mi w żyłach. Mam wrażenie, że zdrętwiała mi dusza. Niech pan więcej nie sprawia mi bólu… Proszę! — błagała.
— Na swoją obronę powiem tylko: skąd mogłem wiedzieć, że panią ranię? Po raz pierwszy nie mam już ciała. Nie czuję niczego w zwyczajny sposób… cielesny, chciałem powiedzieć.
— Panie Toutrec, rozumiem, że dopiero co przybył pan w zaświaty. Znalazł się pan w kłopotliwym położeniu i odczuwa skutki przesunięcia w czasie. Ale ustalmy jedno: nie dręczył pan mojego ciała, tylko moją duszę.
— Ach! Rzeczywiście, dusza przecież nie krwawi. A jest wrażliwa na dotyk? Auć! Co mi pani zrobiła?… Auć!… Boli mnie koniec… Czy to pani…? Żądam, żeby pani przestała, bo inaczej wykręcę pani uszy!
— Uszczypnęłam pana samą siłą woli. Teraz proszę sobie wyobrazić mój ból, skoro pańskie dłonie ściskają niczym imadło. Mogłabym zrobić panu coś gorszego. Ale raj to nie arena zapaśnicza.
— Proszę mi wybaczyć. Niech mi pani tylko obieca, że nie ucieknie — poprosił, starając się nie okazać słabości.
— Obietnica jest jedynie zobowiązaniem ograniczonym czasem. W absolutnej wieczności nie istnieje, ponieważ traci rację bytu. Nie mogę więc przystać na pańską propozycję. Mogę natomiast udawać, że pana znam, aby w razie potrzeby zeznawać przeciw panu z większą wiarygodnością… — dokończyła.
Udając, że coś wpadło mu do trzeciego oka, które i tak było już niemal niewidoczne, Henri pogrążył się w rozmyślaniach. „Nie ma kryjówki większej niż nieskończoność. Najchętniej pozwoliłbym jej odejść, ale jeśli mnie schwytają, może pozwolą mi spędzić z nią kilka rozkosznych stuleci. To ostudzi piekielne węgle”. Pocierał lekko nos rozluźnionymi palcami, jakby z figlarną miną, i przyglądał się Marilyn.
— Nie będę pani wiązał i pozwalam pani mówić, co tylko zechce. Może pani nawet wysyłać każdemu sygnały ratunkowe! Ale proszę pamiętać, że mam ponad siedem milionów szans, by okazać się pani drugą połówką księżyca. Może pani nawet mrugnąć do Elvisa Presleya, jeśli ma ochotę.
— Do Króla? Po nim nie ma co się spodziewać ratunku.
— Czyżby król rock and rolla był tchórzem?
— Nie. Ale ledwie tu przybył, urządził taką awanturę! Koniecznie chciał odrodzić się jako jesion, żeby potem zostać gitarą akustyczną. No dobrze! Co pan teraz proponuje? — zapytała Marilyn, szukając sposobu, by odwrócić układ sił.
— A więc reinkarnacja istnieje? — zdumiał się Henri Toutrec.
— Tylko dla tych, którzy jej pragną.
— Dobrze! Na razie zostanie pani ze mną. Niepostrzeżenie ruszymy ku tym górom o jaskrawych barwach. Popływamy i damy się ponieść nurtowi tej białej rzeki — zarządził, już przybierając pozycję do skoku do wody.
Substancja, która wcale nie była wodą, roztaczała zapach róż i miodu.
— Naprawdę chce pan tam wskoczyć? — zganiła go Marilyn niczym rozgniewana nauczycielka. — Rządzi panem nadmierna brawura! Zanurzyć się w tej rzece to jak wykąpać się we własnej zupie. To płynny pokarm duchowy, eteryczne witaminy.
Umilkła i spojrzała mu prosto w oczy, przygryzając wargi.
Właśnie przechodził tamtędy lew.
Po chwili dodała:
— Widzę, że coś pana niepokoi… Proszę się uspokoić. Tutaj lwy nie drapią ani nie gryzą, a owady ani nie kłują, ani nie brzęczą nikomu nad uchem.
— Chyba źle panią usłyszałem. Twierdzi pani, że w raju są owady? To może jeszcze powie mi pani, że są tu również drobnoustroje.
— Drobnoustroje? Niech pan nie będzie śmieszny! Ich rajem są planety nadające się do zamieszkania — oznajmiła, a na jej cudownej twarzy zagościł uśmiech.
— Zgoda. Ale wróćmy do naszych motyli… — powiedział, odwzajemniając uśmiech. — Trasa będzie prosta. Obejdziemy tę miskę zupy… bardzo ostrożnie. Dzięki temu znajdziemy schronienie i ukojenie… pośród tych wzgórz o barwach, które natchnęłyby każdego malarza fowistę — zakończył Henri, delikatnie pociągając Marilyn za rękę. Po raz pierwszy.
Dotyk. Narodziny osobliwej energii, jakby rodziło się uczucie.
— Przyznam, że mnie pan zadziwia, panie Toutrec. Lubi pan sztukę i kulturę?
— Nie składają się na mnie same wady, proszę pani — odparł Henri, nieco urażony. — W gruncie rzeczy nic pani o mnie nie wie. Ale wszystko pani opowiem — dodał, oglądając się za siebie.
— Bra… bra… brama do ra… raju zniknęła! — wyjąkał, przerażony jej zniknięciem.
Naprawdę obawiał się, że na wezwanie Obierek nadleci oddział anielskich strażników.
— Wcale się nie rozpłynęła. To coś w rodzaju białej magii, iluzjonistyczna sztuczka. Brama nadal tam jest. Mimo olbrzymich rozmiarów widać ją dopiero z odległości mniejszej niż pięć metrów. Ten fortel chroni mieszkańców raju przed myśleniem o piekle.
Po czym ciągnęła dalej:
— Chociaż… brama powinna też być otwarta… Swoją drogą, czy zamknął ją pan za nami?
— Nie wiem. A po cóż miałbym ją zamykać?… Tak przynajmniej mniejsze ryzyko, że ktoś się o nią rozbije! — zażartował, nie przejmując się losem nazbyt roztargnionych lub lunatykujących dusz.