MYŚLĘ, ŻE...
By tworzyć poezję, Trzeba też być prostym. Oddychać pośród obłoków I przywdziać biel własnej duszy. Mieć rym za przyjaciela I zahartowane sumienie. Umieć dobrze korzystać Z odświętnego języka. Czekać od nieskończoności Na to, co ma zostać zapisane. Mieć, niczym zręczny mag, Pełne rękawy sztuczek. Lecz kiedy stoję przed tobą... Poezja jest tym, co się przeżywa. Moje uczucia aż kipią, Bo nasze aury się łączą. Lecz kiedy stoję przed tobą... Już nie szukam aniołów. Wpatruję się w ciebie.
NIEŁATWO
Jeśli sądzisz, że to łatwe, Chodzić po cienkiej linie. Być twoją marionetką — To mnie niepokoi. Zostawiasz tylko okruchy, Krzycząc: No! Non!... albo Niet! A wyjść gdzieś do miasta... To jak udać się na wygnanie. Uprawiam miłość Za pomocą słów, Pieszcząc was Od mi aż po do. Bez wielkich objazdów, W crescendo. Czuły gest Na fortepianie. Od niepamiętnych czasów Głosy odbijają się echem, Rozpraszają napięcie I wołają: „Brawo!” Chciałem być sam, Rozbawiony i zakochany, Żeby zobaczyć własną gębę Szczęśliwego chorego. Chciałem być sam, Ani pruderyjny, ani żebrak, Sam pochwycić miłość I sprawić, by Bóg zazdrościł. Chciałem być sam W swojej klitce I pozwolić, by biegła, jak umie, Twoja fotografia, która trochę mnie rani.
PEŁNA GŁOWA
Wszystko dzieje się w mojej głowie. Przeskakujesz z jednego snu Do coraz nowych marzeń. Czarna kropka, nigdy głupia. Tylko aksamit, Kolory, szampan I ogień w kominku. Wszystko dzieje się w mojej głowie. Przeskakujesz z jednego snu Do coraz nowych marzeń. Czarna kropka, nigdy głupia. Tylko aksamit, Kolory, miłość I gorące pocałunki. Jak kwiat w mojej głowie Miłość powtarza mi: „Trochę, bardzo, aż do szaleństwa we wszystkim, Trochę, bardzo, jak szalony... of you!”
PODRÓŻ BEZ SCHRONIENIA
Uciec i czmychnąć, Bez lęku i bez westchnienia, Odejść bez bagażu, Nago, wpław. Gdzieś daleko, blisko mędrców, Z upodobania lub z gniewu, Nie umrzeć tam, Lecz dorosnąć. Bez dachu nad głową, Deszcz to mój walący się dach, Słońce, które rdzewieje. Bez wiary. Idę bez palców, Ledwo daję radę. Jakże jestem zmęczony! Dlaczego jestem tutaj?
IMIĘ
Imię. Biegnie, to imię. Wokół, wzdłuż horyzontu Moich namiętności. Pachnie, to imię. Pięknem, dobrem, Wielką miłością tamtych słodkich dni. A jednak to cudowne, Gdy się nad tym zastanowić. Wszystkie te słowa! Ci ludzie, którzy byli przed nami I nauczyli nas mówić. Wszystkie te kobiety, Ci mędrcy, którzy wydali nas na świat. A przede wszystkim nauczyli nas drżeć.
ROCK ROMANTYCZNY
Za szalonego, romantycznego rocka, Za łagodną miłość, silniejszą od wszystkiego. Anielską albo diabelską, Wypijmy za życie, żyjmy aż do końca. Biegnij, mój szalony, romantyczny rocku, Głoś wszędzie, że tkwi w nas coś — Magicznego i prawdziwego: Kochankowie, którzy igrają ze wszystkim. Pozwalamy przemawiać naszym duszom. Nigdy nie czyniąc sobie wyrzutów. Rzucamy się ku płomieniowi, Ku miłości najwyższej próby. Wolność mężczyzny, wolność kobiety. ... We wszystkim. Bez dwojga ludzi szukających namiętności Nie ma horyzontu, nie ma w gruncie rzeczy szans. Bez opowieści o marzeniach i złudzeniach... Nie ma dziecięcych snów dla dorosłych. Nie wiedząc kiedy, nie wiedząc gdzie... Choćby za dwa tysiące lat — spotkanie. Jak sekret, jak tajemnica... Wywróćmy wszystko, nawet guru. Dzięki twoim pieszczotom nabrałem ochoty... Na twoją czułość... atut w sercu. Bez ciężaru, bez stryczka na szyi... Żyjmy naszym szalonym, romantycznym rockiem.
SEN BAR-BAR
Niczym zombie Zagubione w nocy, Opary alkoholu I błękitne obłoki dymu. Szalony proszek I sen Bar-bar. Biegamy Późną porą... porą! Piękności w blasku księżyca, Maczo z sercami spowitymi mgłą. Krótkie chwile życia Oblepione troskami, Wilkołaki bez księżyca, Czarownice na pierwszych stronach. Spojrzenie bez słów, Słowa, których trzeba! Gest coś proponuje Różowym ciałom: Ostateczną symbiozę. Serce bije z pragnienia. Jeśli obie dusze uciekają, Mózgi się rozświetlają, Pragnienia dymią, Zapominając o cierpieniu. Z sercem nieco ciężkim Nikt się nie sprzeciwia, Dziwna osmoza, Opatrunek i dawka. Od milczenia do krzyków, Wszyscy, z nocy w noc, Zmykamy, od baru do baru. Noce szalone i barbarzyńskie, Nocne związki, Społeczeństwo wciąga ich zapach, Samotności się odważają, Zapomnienie podsuwa, Przebaczenie rozstrzyga.
W PIOSENCE
Chciałbym żyć u twego boku, Każdego dnia, Otaczać cię szczęściem, Obdarzać uwagą i troską. Tym, co w człowieku najlepsze... Najlepsze. Chciałbym otrzeć się o twoje serce. Delikatnie, Nie budząc w tobie lęku. Głaskać twoje włosy, twoje piersi. Czule, godzina za godziną. Od rozkoszy do szczęścia, Godzina za godziną. Chciałbym ukrywać się w twoich snach. Z miłością, Podobać ci się, zaskakiwać cię. Oddawać się i odzyskiwać siebie. Rozlewać się z zapałem, Bez gwałtowności. Z zapałem. Chciałbym rano się budzić, Spokojnie. Wołać cię o świcie, Przedstawiać cię słońcu, Z szacunkiem, Jak moją królową Pod jego ciepłymi promieniami, Pod twoim panowaniem. Chciałbym każdego dnia z tobą, Po prostu, Uczyć się poznawać cię od nowa, Wyznawać ci miłość, Namiętnie, Głosić tę modlitwę. Chciałbym przy każdym spotkaniu, Niewinnie, Uczyć się poznawać cię od nowa, Uwodzić cię, kochać. Prosta namiętność!!! Z żarem. Z żarem.
ROMANS ZAPISANY NUTAMI
Jedno słowo W muzyce, Tylko dla nas dwojga, Zakochanych. Nuty, Które ci opowiadają O wielkim szczęściu, Czarodziejskim. Palce, które... ...dotykają się W głębi Naszych serc. Ciała, Które się wymieniają, Jeszcze i jeszcze. Moja miłości. Spojrzenia Czułe i łagodne, Które się pieszczą Przypadkiem. Zakochani mają marzenie Bez żadnej historii. Kochać się zawsze, A potem odlecieć Niczym anioły.
RAP WYZWOLENIA
Weź swoje koszmary, Swoje stare czarne myśli. Wrzuć to wszystko do szafy. Nie czekaj Na następny szept, Na drugą fatamorganę Ani na ostatnie losowanie. Celuj prosto w szczęście. Zapomnij o strachu. O tej walizce dawnych cierpień. Przygotuj się, Nagi, bez zbroi, Bez gniewu i wściekłości, Na nową twarz. Ups! Zaczekaj, bądź rozsądny. Uciekaj przed zbyt krótką chwilą, Idź dalej wzdłuż brzegu. Omijaj zanieczyszczone plaże, Uświęcone potwory, Spragnionych kłamców.
PORYW OGNIA
Chciałbym mieć ogromne usta, By okryć twoje ciało w uniesieniu Jednym pocałunkiem Podobnym do pożaru.
ZUCHWAŁE SŁOWA
Nieznajoma, która niepokoi, Która mnie paraliżuje i nawiedza. Czy odważę się do ciebie przemówić I nie pozostać naznaczony? Spróbować podejść Do ciebie, tak eleganckiej. Powiedzieć ci słowa Więcej niż zapraszające. I wskazać dłońmi... Spoconymi i niepewnymi, Miejsce dotknięte Przez ciebie, którą wychwalam. Miejsce uświęcone, Gdzie sen kusi, Ukryty ołtarz, Na którym moja dusza płonie w ofierze. Czy odważę się do ciebie przemówić, Nieznajoma, która niepokoi, Nie wymieniając imienia, Z sercem przejętym trwogą?
ZBIEGŁA BRYZA
Jak łagodna bryza Przeszła przez moje sny, Musnęła mnie, nie dotykając, Uciekła przez pomyłkę. Pochwycić ją z zaskoczenia, Nawet w locie, przywiązać. Choćbym miał pogrążyć się w mroku. Oto! Ostateczne głupstwo. Szukać, wciąż szukać. Tego tchnienia łagodnego jak pocałunek, Które, odrzucając stawkę, Igra z moją wolnością. Biec i ugasić pragnienie U źródła, ku któremu zmierzam, Wieczna udręka! Nie móc tam dotrzeć. Powiedzcie mi, dlaczego ta przecudna Muzyka skryła się, By potajemnie śpiewać O uroku drugiego brzegu. Jak łagodna bryza Z moich snów zebrała Miłość martwą przed narodzeniem, Cokolwiek by mówiono.
ROZDZIELONE SNY
Rozdzieleni przez czas. Czy połączy nas wieczność? Czy będziemy tam razem? Czy będziemy tam małżeństwem? Każdego dnia te same męki, Te same wymarzone radości. Myśleć o niej częściej niż o Bogu. Fascynujący obraz! Jak woda, która przyciąga, Ogień, który ogrzewa... Ja...! JA pragnę! Moje oczy bez rozkoszy. Moje dłonie bez ciepła. Ani piękna, ani zmysłowości. Bez ciała... bez serca... Nigdy ten głos nie powie mi słowa. Nigdy mój oddech nie połączy się z jej oddechem. Powstrzymać się, by o tym nie marzyć...! Bez rozważań, bez myśli. Jak ujawniony sekret. Nie jestem mały, Ja...! Ja jestem podły!
NOCNE KRZYKI
Krzyczeć ku nocy, Płakać we własnych snach, Dusić się z tęsknoty, Moja dusza się rozpada! Nadzieja jest wrogiem. Dla mnie — wielki rozejm! Moje serce leży bez ruchu. Jeszcze jedna śmierć? Co mi jest? Zewsząd życie! Miłość... je oblega!! Co się z nią dzieje? Zapomina o mnie? Tak! Umieram ze wszystkich stron.
MELODIA KROKÓW
Z minuty na minutę, Od błękitu do błękitu, Od zieleni do zieleni, Deszcz naśladuje śnieg Swoim smutkiem, który bieleje, Wybiela myśli kroków Muzycznych, odtwarzających symfonie, Które stworzyć potrafią tylko kroki dziecka. Z minuty na minutę, Z godziny na godzinę, Barwa wyśpiewuje zimę, Jedyny wszechświat, Który może przerazić piekło. Czarne piekło. Biel pustyni Zadusi je aż do krwi.
POGODA DUSZY
Zamieć, deszcz, burza. Nieważne przysłowie O sercu oddanym pracy. Odciąć się od życia. Jeden obraz albo tysiąc, Cennych i mądrych, Nie zmaże wściekłości Bólu, który krzyczy. Przelotny nastrój Szuka przesłania Jedynie w wartości wieku, Niech duch sam to powie. Zniszczyć klatkę, Nie czyniąc szkody Temu, kogo się czci, Sobie czy drugiemu. Każdy dzień — tkanie, Bez lęku, przy pracy, Dojrzewać zlany potem, Milczeć wobec życia.
OGRÓD SNÓW
Moja głowa jest jednym z tych bardzo dziwnych wszechświatów, Częściej, niż wypada, wywróconych na opak. Lecz niczym opowiadacz, w otwartej księdze... Sen tam żyje i przechadza się. Jak dziecko karmione zabawą rozjaśnia mi... ...to, co dotyczy życia i jego wielkich tajemnic. Kradnie rzeczywistości radości albo niedole, Wszelkie obrazy, które mi potem przynosi. Nie ma na to wyjaśnienia! Choć przesadza. Stosownie do nastroju wiedzie je na galery. Nieważne, co trzeba wypowiedzieć albo przemilczeć, To piękny tchórz, który nimi kieruje. Szaleniec!... Zrywa postać niczym kwiat pogrążony w modlitwie. Z jej oczu bije przyjazne światło, Jest tak zachwycająca, łagodna, a nade wszystko dumna... Z mądrości płynącej w jej żyłach. Przyznaję, że w tym śnie jestem wspólnikiem dla tego kwiatu! Nie sposób się oprzeć! To zbyt piękna okazja!? Chociaż z jej życia, z jej istoty niewiele znam... Poza krótkimi spotkaniami, które mną targają. Bez wątpienia powinienem je za to przeprosić!... Świadomość je odrzuca! Podświadomość wybiera właśnie ją! Podsuwając wyobraźni łagodne rozkosze, Widzę w niej Ogrody Edenu. Tę różę, piękną jak kobieta, duch otacza czcią. Więcej! Sądzę, że miłość miałaby serce z kamienia, ...gdyby w swoim życiu nie miała już szczerego mężczyzny, Który wspierałby ją w troskach. Istota tak zachwycająca nie może żyć bez rozrywek. Jak tu nie pomyśleć o rywalu? Stawić mu czoło? Zasiać niezgodę? Rozpętać piekło? W tej parze... cokolwiek się wydarzy? Pożądać jej, ryzykując poważnie, że ją urażę? Nie! Bez wątpienia! Ale zarazem trzeba... ...doceniać ją taką, jaka jest, w mojej zimie. Poetycki blask, który uczyniłem swoim.