CHOROBLIWE ROZCZAROWANIE
Te przesłania miłości Są trubadurami, Którzy pouczają, Że kochać zawsze To „modlitwa”. Modlitwa, Która mąci Bogu Jego rozum, Rozbijając go Bez ogródek W samym sercu Jego domu. Bóg ma oczy pełne łez, A głowę skąpaną w płaczu. Serce w okruchach, Wspomnienia się kruszą, Od cienia po blask, Niebezpieczne zło na mnie czyha. Dusza naga, bez broni, Moje ciało się łudzi Życiem w probówce. Próba dla tchórza, Od cienia po blask, Niebezpieczne zło na mnie czyha. Podwójne życie, podwójny dramat, Mój oddech zamiera, Miłości nie można kupić. Ani złoto, ani błyskotki, Od cienia po blask, Niebezpieczne zło na mnie czyha. Niesłusznie ścigać tę damę, Na ślepo czy w żarze pożądania, Jej trucizna ustaje Dopiero przy śmierci, zawsze gotowej, Od cienia po blask, Niebezpieczne zło na mnie czyha. Ubrana w czerń, jej urok, Skorpion mojego serca, Samo zło, zamęt w głowie, Moja śmierć będzie twoim świętem, Od cienia po blask, Niebezpieczne zło na mnie czyha.
ROZTARGNIONY
Jeśli chcesz pocałunku... Mmm...! Szukaj mnie! Znajdź mnie! Jeśli chcesz mnie zranić, Uciekaj daleko Ode mnie! Jeśli chodzisz za mną krok w krok, Uuuu! Co za huk! Jeśli się wślizgnę Pod twoją pościel, Wtedy...! Mówię sobie... Rusz się, chłopie! Ja tu, ciebie brak! Co mam z tobą zrobić? Jeśli mam ochotę Na bo bi, To BA BA BI BO BI, Ja, ja! Jeśli chcesz mnie pocałować, Szukaj mnie, Znajdź mnie. Jeśli chcesz mnie zranić, Uciekaj daleko ode mnie. Ty tutaj! Ja nie. Nie ruszę się Ani o krok. Ja tutaj, Ty nie! BABABIBOBI! * Ja, ja! Jeśli chcesz mnie pocałować, Nic mnie Nie obchodzę ja sam, Podchodzę do ciebie. Ja tutaj! Ty nie! Nie zemszczę się, Choć raz. BABABIBOBI! * Ja, ja! Doprowadzasz mnie do szaleństwa. Ja przecież pragnąłem twojego serca. Ja tutaj! Ty nie! Ty tutaj! Ja nie!
KROPLE DESZCZU
Krople deszczu, Nie będąc czułymi łzami, Słońce, które świeci i czaruje — Oboje są posłańcami Najszaleńszych marzeń! Cząstka mnie Unosi się ku gwiazdom w górze. Jeszcze wyżej Są podarowane chwile miłości, Tak gorące, tak silne, że zdaję się na los. Żaden otwór nigdy, Nawet w psocie, Nie zastąpi Tego słodkiego otworu, Wilgotnej groty, Bardziej niż pustej, Którą mogłaby wypełnić Tylko moja spragniona dusza.
MANNA
Jej słowa zstąpiły z nieba niczym manna. Niech wciąż rozbrzmiewają słowa, które zbieram, Złocąc uczciwość, która subtelnie daje mi znak, ...by podać szczęśliwe serce na dłoni. Czy była wróżką, poetką czy wesołą Cyganką, Wciąż unoszę się na echu jej głosu. Tak wysoko, tak daleko, niczym lot ideału, Szalone szczęście, które przyciąga atomy. Z cennego dźwięku wyłaniało się... Co ja mówię?... Emanuje! Wyobraźnia wyrafinowana, lecz przejrzysta, Z drgania czystego jak kryształ, Jak rzadki kwiat o drogocennym balsamie. Pośród artystów tej planety, którzy jak ja, Côme, Szukają od dawna, na dobre i na złe, Żywego natchnienia, które przychodzi z pomocą, Czy to mnie muza zostawi nić Ariadny...
ISTNIENIE MIŁOŚCI
Czy miłość kiedykolwiek istniała? Kocham i nie jestem kochany, Szczery i szczodry... Szukam, szukam. Czy to pogoń za niemożliwym? Gdzie ją znaleźć? Może to utopia? Melodia myśli. Pragnienie, by wybuchnąć! Rozprysnąć się i rozlać... W marzeniu ukochanej. Czy taka miłość istnieje? Czy się narodziła? Kocham czule. Chcę żyć w rytmie swoich czasów, Wirując w tym samym porywie. Ale gdyby ta muza... Gdyby miłość przyszła do mnie, Czy wiedziałbym dlaczego?
OGRZEJ SIĘ
Trzymaj mnie za słowo. Umieram ze śmiechu, Pomyśleć, Że ty to wiesz, To już nie takie złe. Ogrzej się. Jest co powiedzieć, Wszystko jeszcze do zrobienia. Trzymaj mnie Za słowo. Nie odwracaj się plecami. Nie jestem. Nie jestem kartą do bingo. Moja twarz to nie... Kółko i krzyżyk. Bingo! Gdy mój X Blokuje twoje O. Moje serce krzyczy: Kółko i krzyżyk. Słowa, słowa, och! Och! Och! Cisza, usta zagubione. Słowa, słowa, och! Och! Och! Co za tik i tak! Co za tik i tak! Co za tik i tak! Co za tik i tak! Niczym pociąg. W mojej wannie Co za tik i tak! Co za tik i tak! Co za tik i tak! Co za tik i tak! Z zegarkiem w dłoni, Weź moją dłoń, Pojutrze. Ojciec, mama, Na stałe. Przegraj teraz, Ale pozwól choć trochę. Mów wcześniej... Potem przychodzi wiatr, Który bierze wędzidło w zęby! Przez słowa i przez gry. Och! Och! Och! Cisza, usta zagubione. Gdy mój X blokuje twoje O, Moje serce krzyczy: kółko i krzyżyk.
MARZENIA W LUSTRZE
Twój. Ten, którego nie ma. Ten, którego nie będzie. Śniłem, że trzymam sen. Mój. Ten, który rodzi się dzięki... ...tym, które ty śnisz. Śniłem, że tworzę sny. Grę, która nie istnieje, Która szuka złota. Wszyscy śnimy niepowtarzalne sny. Odziane w tunikę. Śnimy, że jemy. Śniłem, że wybieram swoje sny, A potem sprzedaję je na aukcji, Aż nic z nich nie zostanie.
ORTOGRYFY
Oto stoję przed tobą. Liść drży mniej ode mnie. Za dużo żywych emocji! Szybko wyobrażam sobie własną dłoń, Która bez ceregieli mnie policzkuje, Żebym stanął na nogi. Czytasz na głos. Zmieszany. Błędy sypią się kaskadą. Żegnajcie, subtelne myśli! Powinienem był poczekać do jutra... Wypolerować opakowanie. Odrobić pracę jeszcze raz. No proszę! A przecież mi mówiono, Bym się czytał ponownie, jeśli chcę dorosnąć. Ach! Głupota się nie poddaje. Oto zakłopotanie spryciarza... Wstyd pawia. O! Mój francuski... z Quebecu. Chciałbym, by moja radość Była ogromna... aż po dreszcz. Cóż mam ci powiedzieć? Czy poprawianie się jest daremne? Stres, niczym zamek, Zaryglował mój zwariowany mózg. Niczym klaun psujący zabawę Mówię: Spójrz na mój nos! Patrz! Śmiejcie się do woli. Moja ortografia pozostawia was głodnymi. Mój instynkt, nazbyt czujny, Szukał tylko miłości, która upaja. A tę... utraciłem. Żadnego śladu: ani brudnopisu, ani dowodu. Wtedy przywołałem cyfrowy cień, Tchnienie atramentu bez twarzy. Zwrócił mi moje słowa — albo ich odbicie — A ja podpisałem, poruszony, lecz wdzięczny.
PĄK RÓŻY
Niczym pąk róży, O poranku cały wilgotny, Pierwsze słowo prozy, Koniec pustki Lub początek czegoś innego. Moja dusza powróciła. Czy uciekła?... Zgubiona. Uznała mnie za jałowego! Chorowita i posępna, Ująwszy wodze u szyi, Skierowała się ku nicości, która dręczy. Lecz moja dusza powróciła. W dziwnej pozie. Szukałem wtedy chciwie Przyczyn andropauzy... Jednym szybkim spojrzeniem Zobaczyłem cię jak rozkwitły kwiat! Tak, powróciła, Bo duszę mam tylko wtedy, gdy cię widzę.
PIÓRO
Gdybym miał pióro Twojego przyjaciela, autora, Pozwoliłbym słowom Bez lęku odlecieć, Rozpostrzeć skrzydła Przejrzyste, rozświetlone. Przy tobie Oddałyby się bez reszty, Jak nie śmie moje serce. Gdybym miał pióro Twojego przyjaciela, autora, Wymyślałbym nowe echa, By nie umarły, Powtarzałyby dla ciebie, piękna, Dźwięki, które muskają, Które wirują, Nie budząc trwogi O żadnej porze. Gdybym miał pióro Twojego przyjaciela, autora, Moje wiersze byłyby ciałem w spoczynku, Kamieniami pełnymi barw, Aksamitem i iskrami. Niczym serce, Którego dotyka się palcem, Które pękałoby Z pełni szczęścia. Ach! Gdyby... Byłbym poetą mgieł I cesarzem księżyca.
SEKRETY
Pewnego dnia mam nadzieję na słowa... Łagodne albo poważne, Może jednym pękiem Wyjdą ze swojej klatki. Zagrają na ego, By uwolnić krzywdy, Niczym łzy bohaterów Płynące bez ustanku, Topiące siłę i odwagę. Tak! Śniłem o tych słowach, Skupionych w małej wiosce, Obmytej ze wszystkich plotek. Pozwolą odlecieć sekretom Jednego i drugiego... mądrym.
DZIECKO I MORZE
Dziecko, z nogami w wodzie, Zastanawiało się, skąd się wzięło morze. „Skąd się biorą te fale, piękne i dumne?” Mówiło do siebie na głos. Próbowało mnożyć słowa, By znaleźć odpowiedź na swe urojenie. Lecz łza sprawiła, że tajemnica wytrysnęła w sercu malca. By ukoić swój smutek, Podniosło z ziemi muszelkę. Przyłożyło ją do ucha już obeznanego Z szumem oceanu i jego echem. „Dlaczego płaczesz, bambino?” Usłyszało ten niezwykły głos. Nie dziwiąc się nieznajomej, Która w głowie zasiewała mu zamęt. Powtórzyło te same słowa, Podobne do tych z wczoraj: „Chcę wiedzieć, skąd się bierze morze. Zrozumieć, dlaczego jest takie piękne”. „Maluchu, uruchom swój rozum. Pomyśl bardzo mocno o matce. Wiesz, że ona też pochodzi od matki I można sięgać coraz dalej wstecz. Widzisz przecież poziom oceanu? Tam, gdzie giną statki i balony. Stamtąd przychodzą matki i morze. Z miejsca, gdzie wszystko jest strumykiem. Wydaje ci się to dalekie, mały bohaterze? Nie martw się, spójrz za siebie. Twoje żywicielki są razem. Bo twoja matka pije na brzegu strumienia. Kropla wody spływa jej do gardła, Która, jak ta pierwsza na ziemi, Marzyła, by stać się wielka i stać się morzem, A dla życia — drogocennym klejnotem”. Dziecko przyjęło tę odpowiedź jak dar I wywnioskowało ze słów towarzysza: „Dziękuję, rozumiem, że mama jest morzem, Podobnym do tej kropli wody. Czy jestem tutaj, czy w zamku, By się doskonalić i cieszyć, Wystarczy, że spojrzę na matkę, Bo ona jest tym, co najpiękniejsze”.
WOLNE STREFY
Między dwiema wolnymi strefami Szybowałem wysoko, szczęśliwy, Naturalny i w równowadze, Bawiąc się własnymi grami. Krążyłem po strzępach snów, Śpiewając jeszcze wyżej, mój ogniu; Tylko się śmiejąc, unikając zmarszczek I siwizny rodzącej się we włosach. Rozkoszując się suchymi marzeniami O deszczowych miłościach, Przywiązany do cierpkich wymian zdań, Zapominałem być szczery i szlachetny. A oto przychodzisz, jak nieśmiały anioł, Budzisz mnie ku dobru i temu, co lepsze, Wymazujesz ze mnie cuchnące koszmary I cierniste drogi. Nagle oczyszczony i świadomy Snułem pradawne życzenia, Wykute przez bladą i zimną duszę, Które ty, muzo i towarzyszko, niesiesz tchnieniem ku Bogu.
TYLE I TYLE
Tyle pieśni miłosnych, Tyle poezji, Tyle pięknych tekstów Już wymyślono. Tyle drobnych słów, Tyle czułych uczuć, Od pięknych dla swych pięknych, Już powierzonych. Tyle spojrzeń, Tyle uśmiechów, Tyle czułych przeżyć Już dostrzeżono. Jest tyle, tyle tego, Czego bym pragnął! Tyle, tyle wszystkiego, Co chciałbym dać. Ale w tworzeniu Nie ma wyłączności. Tylu trubadurów Chciałbym widzieć natchnionych, Żyjących dzięki tobie.
WIATR ZAPOMNIENIA
Wiatr ducha przegania zapomnienie. Oddaje życie na nowo. Jak przy powtórnych narodzinach. Jak w epoce Odrodzenia.