NIE ZAPOMNIJ
Nigdy nie zapomnę. Nigdy nie zapomnę Dobra i zła. Nigdy nie zapomnę Piękna i brudu. Gdziekolwiek jesteś, Dokądkolwiek pójdę. Nigdy nie zapomnę. Nigdy nie zapomnę. Nigdy nie zapomnę. Nigdy nie zapomnę Dobra i zła. Nigdy nie zapomnę Piękna i brudu. Długo próbowałem Zabić twoją duszę, wymazać cię. Nieważne! Nigdy nie zapomnę.
WSPOMNIENIA NASTOLATKA
Na ciemnym, starym strychu, Pośród piętrzących się zabawek, Pajacyk szuka miłości. Szuka jej nocą i dniem U wypchanych lalek. Odpowiadają mu skwapliwie. On pyta je uprzejmie, One odcinają się surowo. Z tysiąca i jednego powodu Uciekają z tej sytuacji. „Ja wolę ołowianych żołnierzy! Nie! Nie lubię demonów!” Inne mniej więcej tak mówią... „Od ciebie wolę pluszowe misie!” A niektóre, nie chcąc go nawet słuchać... „Nie jesteś wart nawet piernikowego ludzika!” Wszystko to tak go dotknęło. Nie może przestać płakać. A jednak wciąż jej szuka, Tej lalki o aksamitnych oczach.
NICOŚĆ
Potrafię rozmawiać z każdym! Nawet z ciszą. A jeśli mi nie odpowiada, Mówię jej... mówię... mówię... „Wystaw język, mości Nicości, Abym mógł na nim usiąść!” Samotność. Całkowita i doskonała bliskość Między ciszą a mną. Samotność: sposobność do więzi, przyjaźni, Między moją świadomością a podświadomością.
NATCHNIENIE
Nie wystarczy czekać na natchnienie. Trzeba się na nie przygotować. Trzeba cierpliwie czekać, jeśli nie nadchodzi. Bo ono się maluje, czesze, aby być jeszcze piękniejsze. A wszystko po to, by wybrany natchniony Mógł je rozpoznać i dostrzec, że zwraca się do niego. Jeżeli będzie dość cierpliwy, by go nie utracić... Kiedy płomień go minie, pochwyci go, Pocałuje, a ono odwzajemni pocałunek. Jego podświadomość zbrata się ze świadomością. Będzie to miłość we troje. Rodzaj emocjonalnego orgazmu. Jak przeczucie wdzięczności dla muzy.
UTOPIA
Poślubię utopię. Zaproszę ją do domu, tę nieuchwytną. Zbliżę się do niej, ryzykując wolność! Niemożliwe mnie hipnotyzuje, ale rozjaśnia mój horyzont. Widzę ją, ukryła się po drugiej stronie mądrości. Odnalazłem ją w śnie dziecka. Nie mogę jej wypuścić. Przykleja się do moich rąk i rysuje na moich oczach.
TOPNIENIE
Kiedy słońce o fantasmagorycznym sercu Zaczyna topnieć powoli, subtelnie, Podobne do kobiety o nieznanych rozkoszach, Która, sunąc po morzu utraconych pragnień, Ogląda wspomnienia, co uciekły w lustro czasu, Wyobraża sobie wtedy, że powraca do tych magicznych lat.
GORZKI SMUTEK
Kochać... Grzech? Szaleństwo? Ciężar ciągnięty przez całe życie. Narastająca gorycz Z powodu odmowy tej, która nie daje spokoju. Cudowny sen, który się kończy... Gdy łańcuchy znużenia Przerażają nawet tę, która zachwyca. Choć nikt nie podejrzewa, że zabija, że nawiedza. Myśl, że nie wiadomo, dokąd odlecieć. Nie wiedzieć, którą drogę czy aleję... Wybrać, by wyjść ze stanu goryczy. Uciec daleko od zakłopotania. Smutek, cierpkość, szorstkość. Zamęt na wieczność. Uczucie niewysłowione Snu, utopijnej miłości, baśni.
ŻYCZENIE
Nigdy nasze oczy Nie będą igrać Dla nas dwojga. Lecz niemożliwe życzenie Związało mnie z panią. Jak naiwny człowiek Spożywa sacrum, Nieznaną nieobecność. A światło wytryskuje Mimo mojej niewiedzy. Jest pani jak nietykalna dziewica. Kim jestem? Kim jesteśmy? Nikt w czasie Nie ośmieli się uwierzyć w to, kim... Będziemy w wieczności.
BLOND KSIĘŻYC
Jasny księżycu, który świecisz, Pokarmie życia, Migoczące upojenie wyboru, Tańczące, ślizgające się we mnie. Przywracasz mi, przyjaciółko, Czułe i drogie pragnienie Harmonii, prawa, Serca szczęśliwego i prawego! Obalić czerń i szarość Miłością, tą niesprawiedliwą magią. Gwiazdo, która wzburzasz mnie aż po trwogę, Kocham ciebie. Słodka, dziwna młoda kobieto, Blondynko, która mącisz mi spokój, Wstrząsasz moim sercem. Nie dostrzegasz mnie, patrzysz gdzie indziej. Wzruszasz mnie i zmieniasz. Zachwycasz, mieszasz mi w głowie. Mam nadzieję na dzień, na godzinę... Kiedy nadzieja stanie się szczęściem! Słodka, dziwna młoda kobieto, Blondynko, która mącisz mi spokój, Ofiaruję ci łagodnie moje życie. Odmawiasz... Tego się boję. Dlaczego bać się anioła? Światła, istoty, która daje i przyjmuje? Przyjdź dotknąć mojego blasku, Mojej miłości, twoich głębin. Słodka, dziwna młoda kobieto! Wzruszasz mnie i zmieniasz. Zachwycasz, mieszasz mi w głowie.
PRZECIWNOŚĆ
Jedna kobieta mnie oszołomiła. Druga mnie dobiła. Dlaczego Bóg nie chce... Abym był kochany? Dlaczego tak skąpi... Łagodnego losu? Czy jestem zły, wyniosły? Kłamcą czy opętanym? Dlaczego nie chce... Abym był kochany? Miłość może ożywiać, oczarowywać. A mnie udusi, Spali, zabije! Dlaczego tak skąpi... Łagodnego losu?
PODRÓŻ
Podróżować tym statkiem, który osiadł na mieliźnie? Ryzykować skórę, marzenia i grzechy? Prędko! Ściągnąć go na wodę, niech wypłynie w morze. By przeżywać na nowo te gorzkie huragany. Podnieść te lęki, łzy, dolegliwości i mdłości, Kołysać się na tak przerażającej trasie... Smutku duszy i galerniczego życia, By utopić tam miłość, ogień mego piekła. Żeglować ku skarbowi zużytych czasów. Instynktownie go znaleźć, a potem przenieść... Na dziewicze ziemie, białe od światła. Nakreślić im atramentem tysiąc i jedną granicę. Na nowo odkrywać nocą i dniem te krainy, Te smutne kraje, które pozwalają się oglądać. One, dla których wiosna jest tylko czarną zimą, Ukoją moje wczorajsze istnienie. Stopić się z tymi miejscami, obrazami przeszłości. Wypić ocean, ona, która o mnie zapomniała, Dzięki temu statkowi o kruchym usposobieniu, Którym jest moja mroczna, całkiem wywrócona pamięć.
CZY MAM WYBÓR?
Czy mam wybór, by wierzyć w wieczność? Czy jest ona nicością, czy nieskończonością. Czy mam wybór, by wierzyć we wszystkie religijne możliwości przetrwania po śmierci? Czy mam wybór, by mieć nadzieję na coś więcej niż moje życie? Czy mam wybór, by wydobyć z podświadomości wszystko, czego potrzebuję, aby wierzyć w „życie po życiu”? Czy mam wybór, by ryzykować nienawiść innych albo ich zwodniczy szacunek, jeśli to moja jedyna droga do wiary w możliwość wiecznej miłości? Czy mam wybór, by uznać się za szaleńca, jeśli szaleństwo może być drogą do urzeczywistnienia marzenia? Czy mam wybór, by walczyć o marzenie... aż do wykrwawienia własnej wyobraźni? Czy mam wybór, by wierzyć? Czy mam wybór, by pozwalać innym wierzyć, kiedy sam mógłbym stać się pewnością? Czy mam wybór, by wymazać to, co zostało zapisane? Czy mam wybór, by zaprzeczyć istnieniu pozostałych dziewięćdziesięciu dziewięciu? Czy nie mam prawa ryzykować śmierci dla życia innych? Czy mam wybór, by sięgać aż po sacrum? Czy mam wybór? Czy mam wybór, by rzucić wyzwanie swojej świadomości, ryzykując utratę wszelkiej nadziei, choćby najcieńszej? Czy mam wybór, by próbować niemożliwego? Czy mam wybór, by kochać ją w jedyny sposób, w jaki mogę jej to udowodnić? Czy mam wybór, by patrzeć na obrazy, które każą mi wierzyć w jej życie... i myśleć o jej śmierci? Czy mam wybór, by prowokować swoje sumienie, będąc złym, jeśli może mi to dać szczęście? Czy mam wybór, by spojrzeć śmierci prosto w oczy? Czy mam wybór, by dać się kołysać życiu, jeśli to dzięki niemu mogę o tym myśleć? Czy mam wybór, by kochać moje własne ciało, wiedząc, że nie mogę nawet dotknąć jej włosów? Czy mam wybór? Czy mam wybór, by kochać wszystko, co żyje, skoro dzięki życiu ona istniała? Czy mam wybór, by opróżnić serce, wypędzając z siebie demony, jeśli dzięki temu mam dorosnąć? Jestem zimnym sercem. Sercem bez wzruszenia. Kocham. Ale kocham, nie wiedząc, czym jest miłość.
PEWIEN POMYSŁ
Chciałbym być ideą, Jak Chrystus, który przybrał materialną postać. Dziełem wyobraźni, Narzędziem marzenia. Aniołem poezji!!! Wszechświatem wiary aż po szaleństwo. Ale jestem tutaj, tak jak ty, W nierozumie ukrytym w rozumie. Ona, która ogłasza ci moją modlitwę! Jest częścią moich końców dla końca... Twojego końca dla mojego. Po co bawić się w apokalipsę, Niszczyć rzeczywistość, tę prawdziwą, życie? Czas śpiewać, śpiewać o stworzeniu... Wieczne złudzenie snu, snu i magii! Przez obrazy i dźwięki, które są... są... są...!
JAK?
Skąd mam wiedzieć, czy naprawdę cię kocham, Jeśli moja dusza nie zna twojej? Jak...? Jak...? Prosić ciszę o przebaczenie, Mówiąc jej własnym językiem. Bo do niej mówiłem. Krzyczałem w nicość? W pustkę jednej chwili, Jak niemy... O oszałamiającej potoczystości słów! Jak...? Jak...? Wiedzieć, czy miłość jest blisko. Czy nas oślepia... A my nie widzimy!... Kochać duszę, Ze śmiercią w duszy. Drżeć tak mocno, Żeby wieczność mnie usłyszała! Dlaczego...? Dlaczego...? Jedyne siły, które mi pozostały, Oddaję i pozwalam sobie Marzyć! Marzyć o istocie, o zasuszonej róży.
WRÓŻKI
Często spotykam wróżki, We śnie albo w rzeczywistości. Fascynują mnie pięknem, Czarują nawet okrucieństwem. Pragnę ofiarować swoje szalone pomysły, Śpiewać, wykrzyczeć chęć pomocy Spalonym czarownicom... tym porzuconym, Skrzywdzonym przez prawa obcych. To pragnienie, przez niewinność, zbudziło wróżkę, Ukrytą daleko w moim życiu, fatalną klepsydrę. Postać długo i łagodnie wyśnioną, Która nie może jeszcze ocalić... jeszcze nie! Ale może przemówiła do mnie? Radząc mi, bym z najwyższą troską przeprosił Tego nieudacznika, który wszedł na trzecie piętro, Szukając duszy, która przyniesie mu ulgę. Oszust osłupiał! Żałuje zniewagi wyrządzonej wróżce z księstwa, Która, wstrząśnięta niespokojnym natrętem, Boi się go i ucieka, urażona. Wróżka wybawicielka dodaje jeszcze... Oddal się od oczu pięknej, Aby przyszłość mogła cię powitać, Jako maga, jako czarownika.
KRÓTKIE CHWILE
Czy zdarzają się chwile W życiu ludzi, Kiedy intuicja I szalona wyobraźnia Mieszkają w tym samym domu? Obie jednocześnie, Niczym dzieci Grające w piłkę Z natchnieniem. Uderzając w nurt Świata żywych, Zmieniają głupców W uroczych błaznów.
MÓJ DUCH
Wiatr wznosi się w moim umyśle, Niczym łagodna dłoń, która naciska, Która delikatnie popycha geniusz, Psychiczne życie w euforii. Wiatr kołysze się i tańczy w rytmie, Przychodzi i odchodzi zgodnie z przypadkiem, Losem albo ogromem. Śniąc, że to dzięki jego pilności. Wiatr leci wysoko i nisko także. Gubi mnie, gdy zmienia strój, Gdy nocą traci północ. O poranku odnajdujemy się przebrani w znudzenie! Lecz gdy dla słońca wyśpiewuje nutę sol, Dziewica wpada w uniesienie i podąża w locie za dźwiękiem. Aż do nowiu księżyca, czułego i frywolnego. Ogłasza się wróżką i oddaje mój oddech jako datek.
SMUTNE ŻYCIE
Moje życie jest smutne i szare, Szukam humoru, który lekko muska, Dotyka serca niczym bryza, I śmiechu, który odbija się echem W ustach Wielkich jak kościół.
WIEM
Wiem, czuję, Słucham, słyszę. Czas milczenia przeminął. Mój krzyk był srebrny, Lecz twoje milczenie... Zasypia. Nic nie powiedziano. Wszystko umarło. Wiem, czuję, Słucham, słyszę. Te tchnienia, które w tobie Mnie wyprzedzają, Igrały Z moją świadomością, Jak lira bez strun I bez rezonansu.
PUSTKA
Jestem rolką pustą od znaczenia, jedyną. Barwię wosk, usprawiedliwiam to, co najgorsze! Tańczę do piekielnego zgiełku ulicy. Tworzyć życie, tworzyć je na nowo!!! Przedwczesny, wyczerpujący charakter notariusza. Miażdżący chmurę przyduszoną piwem. Manipulować dezodoryzującym gazem, pachnącym poranną wodą. Duś! Miażdż!... Pękaj! Wieczna placówka świetlistych eliksirów, drgających z jelit, Chudych jelit prezydenta Kaczorka, Uśmiechniętej bestii mimo smagającego spojrzenia, jednokierunkowego i błędnego. Strzeżcie się oczu podrzynających gardła rozmnożonym dźwięcznym neonom, Zużytymi ołówkami matematyków o starych brodach i brudnych okularach. Jestem rolką pozbawioną sensu, lecz jedyną.
NAŚLADOWCA I MUZA
Przemierzać góry i rzeki na grzbiecie muzy. Niosącej na rękach naśladowcę. Uciekając przed neuronalnymi korzyściami wyobraźni. Wewnętrznej, rozdzierającej osłonę mózgową Gestem równie brutalnym, co dekadenckim. Podrzynając sobie nawzajem gardła dzięki przytułkowi Długiego noża zrobionego ze słodkich bananów. Wyzwalam się, rozciągam jak kangur w locie, przeskakując Okazje do fałszowania w słowach, przez słowa... zapominając słowo „zło”. Tak!... Ja... ja... ja!... Ja! Szukać muzy, odnaleźć ją za wszelką cenę! W przeciwnym razie to ona pochwyci cię w pułapkę sieci Utkanej z przypadków życia. Ale tej muzy nie ty wybierałeś.