Niewiele czasu zajęło im zapadnięcie w sen. Wszyscy śnili o tym samym: „I co teraz?”

Tyle dusz! Po raz drugi nicość przyjmowała podróżnych, lecz po raz pierwszy tak liczne grono.

Henri, nie rozwodząc się nad szczegółami, które mogłyby opóźnić odzyskanie raju, przedstawił sytuację w skrócie. Mówił cicho, jakby nie chciał, by usłyszały go wszystkie dusze.

— Przypuszczam, że w piekle nie został już ani jeden diabeł. Piekło nie jest już takie, jak je sobie wyobrażaliśmy. Tonton wysadzi nas w raju. W każdym razie wszyscy nasi nowi przyjaciele spędzili w piekle wystarczająco dużo czasu, by odpokutować wszystkie swoje winy. A jak powiedział pewien sławny nam współczesny: „Kimże jestem, żeby osądzać?” Dzięki Tontonowi sprowadzimy również wszystkich wygnańców z raju. Stawimy czoła tej straszliwej diabelskiej armii. Ale nie będziemy przecież sami. Pamiętajmy, że dusze, które ocaliliśmy, z pewnością nie zamierzają bronić Rose des Vents ani jego wspólników.

— Według mnie to doskonała dzie… Co ja mówię?!… Idea!

Marilyn dodała posępną myśl:

— Nie zapominajmy o jednym: nie mogą już padać ofiarą pokus, ponieważ te dotyczą rzeczy materialnych. Z pewnością nie chcą ponownie przeżywać piekła wielkiego braku miłości!

— Wyobraźcie sobie wyspę, na której miliardy Robinsonów Crusoe chciałyby spędzić weekend ze swoimi Piętaszkami, ale nigdy by ich nie odnalazły — dorzucił Henri w swym fantazyjnym śnie.

— Widzimy to i bardzo nas to smuci. Ale jeśli Bóg tak postanowił… — dodał śniący anioł, wciąż „w ziemniakach po uszy”.

— A pan, widział pan już kiedyś Boga? — zapytał Henri.

— Nie. Od samego początku wszystko przekazywał innym za pomocą telepatii. Był naprawdę zbyt zajęty. Zresztą dla niego było to równie nowe jak dla nas.

— A ja go widziałem!

— Pan?… Tonton!

— Tak. I nie sądzę, by ta Najwyższa Istota kiedykolwiek zgodziła się na coś takiego. Ale swoją drogą, jak to możliwe, że nie widzieliśmy go przy tym wszystkim, co się teraz nudzi? Co ja mówię?! Dzieje.

— Jak wygląda? Wszyscy chcielibyśmy wiedzieć.

— Nawet gdybym wam to rzodkwił… Powiedział… Co ja mówię?! Opowiedział. Czasami zmienia postać.

— Może ten wielki perfekcjonista odpoczywa po kolejnym pracowitym tygodniu — śniła Marilyn.

Czy Henri Toutrec stał się dzielnym wojownikiem? Śnił jeszcze o wielu innych sprawach, tym razem na głos, aby wszyscy mogli go usłyszeć.

— …Chodzi o odwrócenie uwagi wszystkich pomocników Rose, tych znienawidzonych diablików, będących samą esencją zła. Ich podbój zapewne jeszcze się nie skończył, bo rozmiarów rozległego zaświata nie sposób obliczyć.

W nicości wszyscy dokładali swoją cegiełkę, podsuwając pomysły, uzupełniające plany i nowe fortele. Wszyscy oprócz tej czarnoskórej kobiety o nieprawdopodobnej urodzie, która znów zaczęła szukać bratniej duszy, trzymając w dłoni lalkę voodoo.

Tymczasem w raju panował zupełny zamęt. Pozostali tam przedstawiciele dobra, zarówno aniołowie, jak i połówki księżyca, stali się w taki czy inny sposób ofiarami męczarni zadawanych przez siły piekła.

Atak generała Rose trwał nadal. Dla rozrywki postanowił przestawiać dzieła sztuki stworzone przez Boga i znalezione w raju. Rozrzucał je po całym tym wspaniałym miejscu, teraz zamienionym w godne pożałowania pobojowisko.

Rose wprowadzał w dziełach znaczne poprawki, choćby w replice „Ostatniej wieczerzy” Leonarda da Vinci. Od dawna miał z nią na pieńku! Nigdy nie podobał mu się przypadek, który upodobnił go do Judasza namalowanego przez włoskiego geniusza. Ta ścienna tempera uwierała go od stuleci. Przemalował twarz Chrystusa, nadając jej chorobliwie bladą cerę i bardzo precyzyjne, skomplikowane rysy. Sądząc po karnacji i budowie twarzy, Chrystus wyglądał teraz jak Rose. — Paradoksalne, prawda? Czyż nie mówi się, że diabeł tkwi w szczegółach?

A Judasz na tymże malowidle, po poprawkach, wyglądał jak Henri Toutrec. Dziwne!…

Gdziekolwiek Rose retuszował rzeźbę, obraz czy cokolwiek innego, zawsze kończyło się to niekończącymi się ucztami, przypominającymi schyłkową dekadencję imperium.

Zorganizował nawet wyścigi rzymskich rydwanów z paskudnymi diabłami przebranymi za centurionów i dosiadającymi aniołów, na tę okazję zamienionych w rumaki wyścigowe. Ścigali się, z całych sił poganiając batami zaprzęgi świętych.

Rose chętnie zobaczyłby chrześcijan pożeranych przez lwy i inne dzikie bestie. Jednak zwierzęta w raju nie są agresywne, a jego czarna magia nie miała na nie wpływu. Tę część widowiska zastąpiono więc korridą ze świętymi w roli byków. Demony posługiwały się trójzębami niczym pikadorzy pikami.

Zanim ruszyli dalej w wieczność, na zakończenie uroczystości związanych z przenoszeniem i przerabianiem dzieł sztuki palili trawę. Właściwie było to raczej palenie aury źdźbeł trawy… Poplecznicy generała zawsze wieńczyli te zabawy orgią jak najbardziej diabelską.

A cóż to była za orgia! Można by powiedzieć, że objadali się samym Panem Bogiem, i to bez umiaru. Pili duchowy eliksir z białej rzeki, jak gdyby był zwyczajną wodą święconą. Diabły dopuszczały się czynów seksualnych wobec świętych kobiet bez ich zgody.

Aniołów zmuszano również do gry w pokera z uczniami Rose, lecz za każdym razem wychodzili z niej oskubani do ostatniego piórka… Gromadka cherubinów tańczyła baladi. Każdy miał w pępku małą gałkę lodów miętowych. Lody przygotowały same cherubiny, wytrawni smakosze.

Taniec kończył się, gdy deser się roztopił.

Generałowi wystarczało kilka chwil, by zmienić wygląd i położenie artystycznych dzieł Boga. Stało się to dla niego niekończącą się zabawą. Wojna Rose des Vents bardziej przypominała piekło niż samo piekło. Jego armia nadal najeżdżała raj z dziką zaciekłością. On zaś, nieco znużony powtarzającymi się, hałaśliwymi i w gruncie rzeczy mdłymi przyjęciami, ruszył na dalszą wyprawę, tym razem samotnie.

Podczas jednej z takich orgii, w miejscu, gdzie kręciło się najmniej nikczemników, Tonton otworzył paszczę i wysadził całą grupę. Wysypał się z niej ogromny tłum, odtąd chroniony przed złem. Tonton Maxime trzymał paszczę otwartą dość długo, by wszyscy wydostali się w ciągu jednej minuty. Ci liczni ocaleni, przybyli wprost z piekła, rozpierzchli się na wszystkie strony. Pierwsi wyszli Marilyn, Henri, Obierki Ziemniaczane i Czarna Wenus.

Zobaczyli tam jednak dusze rajskie, które nie zostały zesłane do piekła. Leżały przed nimi na ziemi, niemal nieruchome, z zamkniętymi oczami, majacząc i doświadczając skrajnych halucynacji.

Kilka demonów, teraz biernych, czekało na nowe rozkazy nieobecnego Rose. Nie czyniąc już zła, a tym bardziej dobra, wałęsały się tu i ówdzie. Demony i diabliki nie ścigały już nawet wątłych cherubinów. Nie, nie robiły absolutnie nic, bo nie otrzymywały rozkazów. Czy konkurs już się skończył? Nikogo nie interesował ogon Rose.

W rzeczywistości… podczas samotnej wędrówki głównodowodzący odkrył w zakątku raju grotę ukrytą za ogromnymi szklanymi dolmenami. Wślizgnął się w ten prymitywny labirynt, przypominający korytarze szklanych ścian i krzywych luster w wędrownych wesołych miasteczkach. Rose znalazł tam niezwykły, przezroczysty komputer. Zagarnął go bez żadnego zastanowienia. Rozsiadł się wygodnie i postanowił wreszcie wysilić… szare komórki.

Czyżby rzecz ta była materialnym dziełem, którego Bóg używał w chwilach wolnych od pracy?

„Nawet będąc diabłem, lubi się czasem odpocząć, trochę się odprężyć” — powiedział sobie niezgrabnie.

Ta maszyna miała zdumiewającą właściwość usypiania na odległość każdej istoty zdolnej do śnienia. Co więcej, pozwalała podglądać sny wszystkich, a przede wszystkim je pisać. Trochę jak gra wideo połączona z programem do tworzenia gier. Szybko stała się dla niego niewyczerpanym źródłem rozrywki. Modyfikując urządzenie, znalazł nawet sposób na wytwarzanie przerażających koszmarów. Pierwszymi ofiarami tego technicznego udoskonalenia stali się mieszkańcy raju — ci sami, których właśnie ujrzeli Marilyn, Henri i Obierki Ziemniaczane. Rose na tym nie poprzestał… Rozciągnął swoją nikczemność na wszystkich żyjących na Ziemi (i nie tylko). Każdemu, kto potrafił śnić, fundował koszmary. Okrutne.

Na szczęście Rose des Vents nie dostrzegł przybyszów, którzy dopiero co przybyli z piekła, chronionych i odizolowanych przez nicość oraz Tonton Maxime’a. Nie mógł więc dręczyć ich wymyślanymi dla nich koszmarami.

Dzięki temu fascynującemu urządzeniu Rose mógł również cofać się w czasie. Zaraził przeszłość, wpływając tym samym na teraźniejszość i przyszłość ludzi. W ten sposób generał wynalazł szkodliwe projekcje i zasiał na Ziemi nędzę.

Dawniej ludzie miewali dobre pomysły, a te szczęśliwe koncepcje się urzeczywistniały. Szkodliwe projekcje polegały zaś na wmawianiu, że nieszczęścia nieuchronnie nadejdą, i na doprowadzaniu do ich spełnienia. Rose des Vents osiągał to, wprowadzając „prorocze” opowieści do snów niektórych ludzi żyjących w przeszłości, takich jak poeta Nostradamus czy, między innymi, schizofrenik z Patmos.

Czyżby Rose przeciążył komputer? Czerwony przedmiot przypominający nos klauna poruszał się szybko po ekranie w kształcie kopuły.

Przywódca diabłów miał tak wielką uciechę, że przestał zauważać upływ wieczności. Bawił się w najlepsze. W końcu jednak tak długo wpatrywał się w świecący ekran, że prawie oślepł. Wzrok mu słabł, a on mimo to nadal rozkoszował się wymyślaniem paskudnych dowcipów. Przysuwał się coraz bliżej ekranu. Zbliżył głowę tak bardzo, aż została wessana i uwięziona przez czerwoną katolicką katodę przypominającą nos klauna. Odcięło ją jednym ruchem. Przez kilka chwil jego głowa wędrowała od snu do snu. Komputer miał jednak szufladę odrzutów. Dzięki tej osobliwości koszmar Rose des Vents niemal dobiegł końca. Jego głowa zdołała sama wydostać się z urządzenia, lewitując.

— Cóż to za przeklęty aparat? — powiedziała do siebie głowa Rose.

Być może głowa nigdy już nie zrośnie się z tułowiem. Tymczasem jego bezgłowe ciało, poruszając się po omacku, raz na czworakach, raz w pozycji stojącej, zupełnie zagubione, zdołało niezgrabnie i bez odrobiny godności wydostać się z groty, nie uroniwszy ani kropli krwi.

Poza pieczarą ciało Rose krążyło wśród dusz pogrążonych w koszmarach. Żaden demon go nie rozpoznał. Bez głowy Rose des Vents pozostawał niezauważony. Demony bywają przebiegłe, lecz także wyjątkowo głupie.

Straciły z oczu wodza, który stracił głowę. Tymczasem ta wyruszyła na poszukiwanie własnego ciała. Komputer stworzył jednak specjalnie dla niego klątwę, niczym program antywirusowy. Głowa i tułów udały się w przeciwnych kierunkach.

Dalej »