فصل سیزدهم
پیشانی‌اش زیر فشار پرسش‌ها چین می‌خورد. اندیشه‌هایی تیز چون تیغ، خردش را می‌درند؛ مانند خارهای انرژی منفی که در مغزش درهم می‌پیچند و روی هم تلنبار می‌شوند تا ماگمایی واقعی بسازند. فرسودگی، که همچون هشداری بر دو ساعت ناچیزِ تلاشِ روانیِ باقی‌مانده برای رهایی‌اش تأکید می‌کند، از شتاب نخستینش می‌کاهد. آخرین کوشش، تجدید قوایی کم‌جان.
با حرکتی کور، سرنوشت را آزاد می‌گذارد تا آرامش شب را بشکند و صفحه‌ای را تصادفی برمی‌دارد. تنها دقتش این است که الماسِ سوزن را روی سمت A بگذارد. نخستین نت‌ها… بی‌اهمیت! فقط پس از آن‌که برای واداشتن خود به پایان‌دادن این ماجرا ضربه‌ای خشک به سینه‌اش می‌زند، آهنگ‌های زشتِ جَز کهنه و پیش‌پاافتادهٔ آغاز این درمان وحشیانه را بازمی‌شناسد. از سر ضعف دوباره روی وسیلهٔ سفرش، کاناپهٔ کهنه، یادگار خانوادگیِ بیش از صدساله، دراز می‌کشد. در چنین اوضاعی می‌کوشد نرخِ «سهام» عملیات حافظه‌ای‌اش را بالا ببرد.
از آن چند روز در روستا تنها یک بازگشت به گذشته را به یاد می‌آورد؛ تنها نتیجه‌ای که آن روزها برایش داشت، روشن‌شدن تکلیفش با خویشتن بود.
هرچند خونش با وجود ترک کوتاه هنوز از مواد آلوده بود، هوای پاک و بازگشت به محیط کودکی دوباره جانش داده بود. امیدوار بود نیِل حتی از دور این احساس تازهٔ سلامتی را حس کند.
بیش از وضعیت جسمانی‌اش، نیت‌هایش تازه به نظر می‌رسیدند. همان لحظه که پا به خانه گذاشت، آرام زمزمه کرد، از غرور سر بالا گرفت و با لحنی چالشگر به تنهایی‌اش سلام داد.
— سلام تنهایی! پس تقلید می‌کنیم؟… در سکوت پنهان می‌شویم؟ بسیار خوب! باید یواشکی خودت را میان چنگ‌ها و سه‌چنگ‌ها و نشانهٔ کلیدِ سل، با صدایی آهسته، جا بدهی؛ چون صفحه‌هایم را در حدِ صدای موسیقیِ پس‌زمینهٔ «موزاک» در فروشگاه‌های بزرگ گوش خواهم داد. دیگر قرار نیست جان نیِل را با ناکامی‌هایم آلوده کنم. موسیقی لباس نیایش می‌پوشد و عزلت شهری‌ام با آن کنار خواهد آمد.
و به خیال محبوبم قسم، دیگر خبری از کشیکِ شدید پشت پنجره‌ها نیست!
ناگهان دچار تردید شد و وعده‌هایی را که نمی‌خواست حرفی توخالی از آب درآیند، نیمه‌کاره گذاشت…
— اما با این همه وقت چه غلطی بکنم! ناگهان جهت‌گم‌کرده‌ام! ادامهٔ اعتراف‌ها در دفتر خاطرات ناگزیر مرا به حرف‌زدن از همسایه‌ام می‌کشاند. — کمیکم را تمام کنم؟… زیادی یاد دست‌وپاچلفتی‌بودن و بی‌صبری خودم می‌افتم. — ورودی‌های برفی را پارو کنم و دوباره دون‌کیشوتی، یک «ندای نقاب‌دار» بشوم؛ همان بازیِ زبانی با «پاروِ نقاب‌دار»؟… حتی اگر فقط برای نرم‌کردن بدن باشد، ممکن است دوباره در توفان بیفتم.
همهٔ این مشغله‌های پرجنب‌وجوش و سرگرمی‌ها در هر واژه، هر خط و هر ضربهٔ پارو بی‌وقفه الههٔ الهامم را به یادم می‌آورند!
آرام کف دست‌هایش را رو به بالا گرفت، انگار از آسمان می‌خواست آینده را در آن‌ها بخواند. ادراک ظریفی بود: فقط نماد مهارت دست‌هایش را دید. بار دیگر دست به دعا برداشت و موجود اعلی را پیش از آفرینش در حال انجام همین حرکت تصور کرد. در ادامهٔ این خیال شگفت، به نظرش رسید مرز خلاقیت قدرت الهی در اوج خودش نهفته است: حوا، نخستین زن.
از این رؤیت باستانی، لذت سرشاری را که شاید خدا هنگام کامل‌کردن آفرینش خود احساس کرده بود و خوشبختی‌ای را که دامین باید دوباره می‌یافت بیرون کشید و از آن پیوندی الهام‌بخش میان آن دو یافت: آفرینش لیلیثی دوم. وسوسه‌ای که آگاهانه تسلیمش می‌شد. زنی دیگر تا او را از عذاب عشقش به نیِل منحرف کند. از راه تداعی، همهٔ هوس‌هایش فقط به یک شورِ شاعرانهٔ دیگر ختم شدند… چیزی که پیش‌تر دیده بود… مارلین.
بااین‌حال بازسازی سه‌بعدیِ چهرهٔ موزون بازیگر متولد جوزا چیزی جز تکرار نبود. — پیش‌تر کوشش دیگری شکست خورده بود. همهٔ زحمت‌هایی که برای موفقیت در مدل‌سازی کشیده بود بی‌ثمر مانده بودند. به‌طور اتفاقی نخستین حجم‌ها درست زمانی از دلِ ماده سربرآورده بودند که نیِل به آن خیابان نقل مکان کرده بود. زیبایی‌های آن دو، که با بی‌حالی در جان هنرمند با هم رقابت می‌کردند، تمرکزش را سست و او را از کاربرد دانش فنی‌اش در مجسمه‌سازی دور کرده بودند.
دامین پس با این کار دلپذیر وظیفه‌ای برای خود تعیین کرد: رام‌کردن شیفتگی زیبایی‌شناسانه‌اش به نیِل.
چند دقیقه بعد از انبار قدیمی کنار خانه بیرون آمد؛ بسته‌ای سنگین از پلاستیسینِ سرد، نزدیک به نقطهٔ انجماد، را در بغل داشت.
وقتی روی پل باریکی رفت که در طبقهٔ دوم انبار فرسوده را به ایوان وصل می‌کرد، سه غریبه که از پله‌ها به طبقهٔ سوم می‌رفتند خیره نگاهش کردند. یکی از آن‌ها، مردی نسبتاً بلندقد، با انگلیسی و لهجهٔ پررنگ پرتغالی با دو نفر دیگر حرف می‌زد. او در را برای زوج همراهش باز کرد. — دامین جرئت نکرد دنبال معنا بگردد، مبادا نتیجه بگیرد نیِل اسباب‌کشی کرده است.
ماده فقط پس از چند ساعت نرم شد. تا آن توده به دمای مناسب برسد، رؤیابین زندگی‌نامه‌های ستاره را که در اختیار داشت ورق زد. از میان منابع تصویری فراوان، تصویری از مارلین بیرون کشید زیرا شکست‌های عاشقانه بیش از آن‌که پخته‌اش کرده باشند، پریشانش ساخته بودند. عکس زنی خردشده زیر ناممکن‌بودن رابطه‌ای صریح، عادی و آشکار برای همه…
در روزهای بعد، دامین مجبور شد کوشش خود را دو برابر کند، چون به‌سختی می‌توانست آن رفت‌وآمدهای فراوان بالا را فراموش کند. بااین‌همه روی اثرش سرمایه گذاشت و ناچار پذیرفت که حواس‌پرتی در قلمرو محبوبش مثل باران می‌بارد. کارلوس و لو نیز که هنوز با هم خوب بودند، مرتب به گروه تازه‌شده می‌پیوستند.
قدم‌های میا را به‌راحتی می‌شناخت، اما بیهوده می‌کوشید قدم‌های نیِل را نشنیده بگیرد. حتی در تمرکز کار می‌توانست همهٔ شخصیت‌ها، قدیمی و جدید، را رمزگذاری کند؛ جز یکی که در این ضرباهنگِ نامتعارف وارد شده بود. — در غیبت او. — احساس می‌کرد این ضربه‌های پاشنه را پیش‌تر شنیده، بی‌آنکه بخواهد صدایش را به کسی نسبت دهد؛ پس تصویری را که زیر آن قدم‌ها جا گرفته بود «امتناع» نامید.
هر بار آن قدم‌ها را می‌شنید، برای اینکه در پرسش‌ها فرو نرود، با همان لحن ثابت و گویی جمله ضبط شده باشد، به خود می‌گفت کارِ نیم‌تنه خوب شروع شده است.
***
رؤیاپات با یادآوری آن ژانویهٔ دشوار، رسیدن نیروی کمکیِ مزدوران و این بازیکنان تازه، از جا می‌پرد. می‌داند آن زمان چگونه بی‌بازگشت در مغاک گندیدهٔ احساسات کج‌ومعوجش، ناشی از ناآگاهی از واکنش دیگران، فرو رفته بود. ترس از ناشناخته. شر از کنارش گذشته بود و زخمش می‌زد. تحقیر کامل پشت صحنه منتظر بود. موسیقیِ معمولی و پیش‌پاافتاده حتی بی‌مزه‌تر به گوشش می‌رسد. عادت؟… روزمرگی؟… به این زودی؟!
دست‌هایش با شتاب ماده را ورز می‌دادند و هرچه بهتر شکلش می‌دادند. پیشرفت واضحی در قضاوت خود هنگام انتقال خطوط از الگوی عکاسی به پیکرهٔ حجمی می‌دید. کم‌کم به این شیوهٔ بیان علاقه‌مند می‌شد و حتی بلندپروازیِ ساختن نیم‌رخ نیِل از حافظه به صورت نقش‌برجسته در او شکل می‌گرفت.
هنوز در هذیان این خیال بود که تماس تلفنی غیرمنتظره‌ای بیرونش کشید.
— دامین! لو ژوبیم هستم. اگر همین حالا وقت داری… یک خواهش کوچک ازت دارم.
— بگو ببینم! چه خدمتی؟ با کنجکاوی و توجه جواب داد، درحالی‌که رد چربی پلاستیسین را از روی گوشی پاک می‌کرد.
— ببین… یک گرم حشیش از بروس خریده‌ام، اما وقت ندارد آن را اینجا، به گولا لوپوس، برساند. کافی است از خانه‌اش برداری و برایم بیاوری!
— خب! باشه! می‌روم!… تا بعد!
دامین فقط امکان روبه‌روشدن تصادفی با نیِل را دید و حتی در سکوت هم دربارهٔ درخواست فکر نکرد؛ آن مفرّ پرطمطراقش، یعنی پیکرتراشی، را کنار گذاشت.
در ظاهر بی‌خیال اما بدگمان، دامین بالا آمدن خشم را حس می‌کرد. بااین‌حال، تنها خدمتی که در چند ماه از او خواسته بودند بی‌خطر نبود. همین‌که بروس گفت باید «دارونما» فوری به دست لو برسد، راه رستوران را در پیش گرفت. مسیر را پیاده رفت؛ درست دو کیلومتر. هزار درد برای پیمودن در ذهن رؤیابین.
— حاضرم شما را به حال خودتان بگذارم، اما در نقشه‌های بیمارگونه‌تان زیاده‌روی نکنید؛ وگرنه نمی‌دانم واکنش‌هایم از چه ژرفایی فوران می‌کند. — لعنت!… این اتفاق نباید مرا در عیبِ تلخی حبس کند، چه رسد به اینکه آشوب و رکود ذهنم را چندبرابر کند. — اما!… شاید برایم تله گذاشته‌اند؟ می‌خواهند بازداشت و زندانی‌ام کنند؟ — نه دامین! دست از این بدگمانی‌های درونی و خیال‌های حاشیه‌ای بردار. لو هرگز بروس برویِت، پسر صاحبخانه، را در نقشه‌ای چنین ماکیاولیستی درگیر نمی‌کند.
نیمی از راه را در هزارتوی شهر و دستگاه عصبیِ… کشیده و منقبضش پیموده بود. قدم‌ها جلو می‌رفتند و خیال از مسیر خارج می‌شد، برانگیخته از نور سرد چراغ‌های خیابان و سایه‌هایشان، شبیه گورستان بناهای سنگ سفید.
— اگر لو تحریکم کند، چون در زمین خودش هستم از راهِ خروجیِ سمتِ حیاط می‌زنم به چاک. نه شجاعت ویلیام فاتح را دارم، نه عزم او را. نه ممنون، نبرد هستینگز نمی‌خواهم! — اگر نیِل قدرت تله‌پاتی داشت، صداقت عشق مرا حس می‌کرد و می‌فهمید منطقی است از او و هنگش بترسم. و لعنتی! همهٔ آن شوالیه‌های دلیرش بروند گُه بخورند!
بازوی راستش را بالا برد و انگشت میانه‌اش را به سوی قادر متعال گرفت تا التماس کند پیامش را به شخص مربوط برساند. خودش، ترسو، جسارتش را نداشت.
— خب، رسیدم رستوران!… فقط یک لحظه جیب‌هایم را بگردم، شاید تهِ یک نیم‌لبخند چیزی مانده باشد.
فقر شدید اجازهٔ رستوران‌رفتن به او نمی‌داد؛ بنابراین آداب خوش و درست کمی برایش بیگانه بود. خجالتی‌بودنش ناآگاهی از رسم را جبران کرد: مؤدبانه در ورودی منتظر ماند تا جایش را نشان دهند.
لو درحالی‌که توصیه‌های آشپزی‌اش را به یک دستیار تحمیل می‌کرد، با اشاره‌ای معنی‌دار از پیکِ رؤیاهای مکعبی خواست چند دقیقه صبر کند.
دامین حتی پول یک قهوه را نداشت، پس وقت مرده‌اش را با خواندن منو و تحریک حسرت‌آمیز جوانه‌های چشایی گذراند. تنها مرهمش برای خارش زبان قیمت‌های انتهای هر خط بود.
— سلام دامین! و… بروس را دیدی؟…
— آره! تأییدی ساده که با عملیات نامحسوسِ قاپیدن همراه شد.
لو، که حالا صاحب مربع جادویی بود، برای تشکر فقط لبخندِ فارغ‌التحصیلی را زد که جایزهٔ عالی‌ترین شاگرد را گرفته است. همان لحظه آماده شد رؤیابین را بدرقه کند.
— سلام همسایهٔ سابق! زندگی چطور است؟… چه خبر؟ راشل، مستأجر قدیمی برویِت‌ها، دوست گربه‌ها و شریک رستوران، این‌گونه وارد شد.
از غرور یا عادت؟ لو که هرگز از بودن در مرکز توجه بدش نمی‌آمد، پیش‌دستی کرد تا هنرمند را ساکت کند و خودش چرندیاتش را ردیف کند.
— اوه، هنوز طبقهٔ دوم زندگی می‌کند… هنوز بین نیِل و بروس… آشپز هوشمندانه چند ثانیه مکث کرد تا فرضیه‌ها در سکوتی کوتاه جا بیفتند، پیش از آن‌که دامین فرصت حرف‌زدن پیدا کند. — راستی، هنرمند! آخرین خبر را نگفته‌ام… میا، خواهر نیِل، به‌زودی با یک خارجی ازدواج می‌کند. تصور کن فقط شش هفته است کانادا زندگی می‌کند.
— اهل کجاست؟ راشل که مجذوب حال‌وهوای بیگانه و نامأنوس این پیوند شده بود پرسید.
— پرتغالی است. ظاهراً خانواده‌اش وضع مالی خوبی دارند. به‌هرحال نظرم را کرده‌ام. فرقی هم نمی‌کند!… خیلی از مهاجرها از این راه قانونی برای گرفتن تابعیت استفاده می‌کنند.
خواهید دید میا همین که حلقه به انگشتش برود، کارش به طلاق می‌کشد. من مخالف مهاجرت نیستم، اما باید حواس‌جمع بود!
درحالی‌که راشل تلاش می‌کرد موضع اجتماعی‌سیاسی لو دربارهٔ مهاجرت را تعدیل کند، رؤیابین لب‌هایش را می‌گزید تا کلمهٔ «بیگانه‌هراس!» را بلند فریاد نزند.
لو فهمید پرگویی‌اش شاید ارزشش را در چشم رئیسش کم کرده باشد؛ پس با گفتن اینکه اخیراً مجله‌ای لوکس ورق زده بود جاخالی داد. با تأکید افزود عکس‌های فوق‌العاده‌ای از بومیان پاپوآ با آرایش جنگی دیده است. سپس درحالی‌که پیکش را با عجله تا خروجی همراهی می‌کرد، از دامین خواست برود از بروس تشکر کند.
رؤیابین هنگام بازگشت ثروتمندتر نشده بود، چون برای حملِ آن شیء گران‌بهای بی‌فایده هیچ درصدی نخواسته بود؛ پس دوباره به فقر روزمره‌اش برگشت. نه چراغ‌های قرمز و نه تاکسی‌هایی که انگار راننده‌های فرمول یک کنترلشان می‌کردند، او را از شایعاتی که خبرنگارِ پشتِ اجاق‌های گولا لوپوس تعریف کرده بود منحرف نمی‌کردند.
— لعنت به این لو… گرگینه! با او همیشه حس می‌کنم دوپهلو حرف می‌زند و مثل آشپز، واژه‌ها را زیرِ درِ بسته و روی آتشی نهان می‌پزد.
برای چه دلیل موذیانه‌ای گفت من هنوز بین نیِل و بروس برویِت هستم؟ این «هنوز» چرا؟… آیا مانع رابطه‌ای مبهم میان نیِل و نوجوانی شده‌ام که جذابیتش را از اداهای خواننده‌های راک تغذیه می‌کند؟
نیِل، تو وسواس منی!… بااین‌حال قول داده بودم از تو صرف‌نظر کنم، همسایهٔ دلپذیرم. وعدهٔ روز اول سال کجا رفت؟
دامین بدون توقف سیگاری روشن کرد. با حالتی رسمی نخستین پک را زد، انگار چپق صلح باشد، چون ایدهٔ آغاز دوبارهٔ جنگ با دیگران یا خودش را رد می‌کرد. بااین‌همه باید ترکش‌های این شایعات لو را که در حضور راشل گفته بود بیرون بکشد.
— این ازدواج نزدیک میا با پرتغالی… چه نفعی داشت که مرا باخبر کند؟ هیچ! — اما اگر فکرهایم را رها کنم، خائنانه در برهوت‌های «دامینیسم» مضحک فرود می‌آیم و صفی بلند از زن‌های نوحه‌گر را می‌سازم که زیر دنبالهٔ بلند لباس عروس میا پنهان شده‌اند؛ ارواحی نمادین از امیدهای ناممکن که همراه مراسم ازدواج پرواز می‌کنند.
در دوردست، از کوه‌های بلند، گروه کُری واگنری فریاد می‌زد که با تلاش برای فتح یکی، دیگری را اغوا کرده‌ام.
دامین با مهارت ته‌سیگار را در شکاف تهویهٔ فاضلاب انداخت و همراه آن رد این هذیان کوتاه را نیز دور ریخت.
— این آسانی خیال‌بافی عاشقانه همیشه مرا غافلگیر می‌کند. لابد وقتی نطفه‌ام بسته می‌شد، پدر و مادرم زیر فرمان مورفئوس بوده‌اند!… آه! — چقدر مسخره‌ام! می‌گویند شب مشورت می‌دهد! شاید بهتر نباشد گفت خواب؟ و تصمیم گرفت پس از غذایی سبک زود بخوابد.
روی ملحفه‌ها تنها نبود. بی‌خوابی کنار او دراز کشیده بود، بی‌پلک زدن خیره‌اش می‌کرد و او را به حماسه‌های گوناگون می‌برد.
***
رؤیاپات نمی‌داند به مرزهای رهایی خواهد رسید یا نه. مرز مهلت حالا فقط چند دقیقه دور است. — نورون‌ها تا مرز سپیدشدن گداخته، مازوخیسم با آدرنالینی که می‌دهد ضروری شده؛ روی کاناپهٔ خیس از عرق مانده به آخرین خاطراتش برمی‌گردد. — روی A صفحهٔ جَز تمام شده. روی B در کار نخواهد بود. مثل نیمهٔ پنهان ماه، تاریکی‌اش را با تصویرهای مدفونی پر خواهد کرد که از شادیِ خودکشی با دوباره سربرآوردن می‌لرزند.
— لعنت! خوابم نمی‌برد. احمقانه‌تر اینکه دلیلش را می‌دانم. وسوسه‌ام می‌کند دوباره با نیِل تماس بگیرم!
خشمگین از خودش، مردِ بی‌خواب بلند شد و آهسته لیوانی آب خنک نوشید تا آرام شود. سپس سراغ مجسمه رفت تا با کارکردن حواسش را از سرگیجه‌ای که در اختیارش گرفته بود پرت کند.
هرچه بیشتر شکلی را نوازش می‌کرد که به چهرهٔ مارلین نزدیک می‌شد، بیشتر ناجوانمردانه آرزو داشت حجم‌هایی که زیر دستش لمس، اصلاح و صیقل می‌خوردند متعلق به زندانبانش باشند؛ همان که او را در زمان و در یک احساس زندانی کرده بود. یکی از جدی‌ترین و آشفته‌ترین احساس‌ها: عشق!
اواخر بعدازظهر با بدن کرخت از تنگی ناراحت‌کنندهٔ کاناپه بیدار شد؛ فقط قصد مکث کوتاهی در کار شبانه داشت اما همین که دراز کشید خوابش برده بود. از ساعت گیج بود و چند دقیقه همان‌جا ماند تا باقی روز را تنبلانه برنامه‌ریزی کند. بعد خوابش را به یاد آورد.
(نیِل قهرمان تازهٔ کمیکش شده بود. خودش پیر خردمندی بود. «با زبان رازآلود حرف می‌زدیم. چنان مسحورم می‌کرد که بال درمی‌آوردم.»)
از این بازسازی شاعرانه که ناخودآگاه به او داده بود شگفت‌زده شد؛ درحالی‌که از تحلیل نمادین صرف‌نظر نمی‌کرد، یکی از همان قهوه‌های فوری وحشتناک را ساخت و یک‌نفس خورد. چون همین رسوبِ این قهوه بر او اثر روان‌گردان قاچاق داشتند، فنجان دوم از همان سم زشت را جرعه‌جرعه نوشید. این مسمومیت عجیب ایدهٔ کنجکاوکردن نیِل با پیامی رمزآلود را در او برانگیخت.
— امشب، زیبای من، اعترافی دیوانه‌وار در آن جعبهٔ چوبی که با چند پیچ زنگ‌زده روی درت بسته شده می‌گذارم. — برایم مهم نیست کارلوس بخواهد پیام را بقاپد؛ شاگرد جادوگری که در من پنهان است از سرِ کار گذاشتنش لذت می‌برد، مخصوصاً اگر کارلوسِ دزد مست برگردد.
درحالی‌که آخرین قطرهٔ سردشده ته فنجان را نگاه می‌کرد و نمی‌دانست بنوشد یا نه، ساختار واژه‌ها را برای نفوذی حساب‌شده و رؤیاگون در دژ دشمن سبک‌سنگین کرد.
— اول، کوتاه باش! دوم، نیِل را مستقیم به شخصیت ربط بده؛ به آن پری خوابم، به آن زن قهرمان کمیکم. سرانجام، طوری امضا کن که فقط خودش بتواند میان رمزِ رازآلود نام مستعار و من ارتباط بگذارد.
برای دفن صدای قلمی که کاغذ را خط می‌زد و سرزنش‌های حک‌شدهٔ وجدان که هشدار می‌دادند دارد کم می‌آورد و قولش را زیر پا می‌گذارد، واژه‌ها را مثل پادشاه تنبلی که متن نامهٔ رسمی را به کاتبی کم‌شنوا دیکته می‌کند زیر لب گفت…
(— «پریِ «ن» نهان شده؛ من هم زبان فروبندم؟
دوستت دارم. Sphynx!»)
چند دقیقه چشم از این اعتراف رمزآلود برنداشت. صد بار خواند و بازخواند. حتی آرزو کرد جوهر آبی به طلای کیمیاگری تبدیل شود یا واژه‌ها به معجون شهوت‌انگیز بدل گردند. این ستایش نامعمول از خلاقیتش تا دیر وقت ادامه یافت؛ تا زمانی که مردم میان خبرهای آخر شب و هم‌آغوشیِ سنتی برای پایان روز انتخاب می‌کنند.
بی‌آنکه به سکوت اهمیت بدهد، رفت جملهٔ رازآلود را در آن جعبهٔ پاندورایی بیندازد که دیگر جز امید چیزی در آن نمانده بود؛ صندوق پستی فرسودهٔ انتظارهایش. هنگام بستن در هم مراقب نبود و به خیال‌بافی‌هایش برگشت؛ خیال‌هایی که از اتاقک بیرون می‌ریختند و نمی‌گذاشتند پنهان بماند. — بلندبلند رؤیا می‌دید. — این شیرینی‌های ذهنی، روشن اما زنده چون پژواک کوه، با صدای چفت پایان یافتند.
فوراً صحنه با صدای قدم‌های سریع و منظم در راه‌پلهٔ بیرونی ادامه یافت. دامین، نفس‌زنان و با قلبی تپنده از میل، به دیدزنیِ ظاهراً بی‌آزار اما هدفمندش بازگشت. شتاب کرد پنهان شود تا نیِلِ بازگشته را آسوده تماشا کند. — شادی آغشته به صفرا. — سایه‌ای عجیب نفسش را برید، نامه را برداشت و ناگهان پله‌ها را پایین دوید و بی‌مقدمه از حیاط ناپدید شد. تقریباً همان لحظه در جلوی خانهٔ برویِت باز شد و با همان ضرباهنگی که غریبگی لحظه را به منطقی تأییدکننده تبدیل می‌کرد بسته شد.
— لعنتی! هرکه هستی! دامین بر سر غارتگری فریاد زد که جلوی چشمش پیام رازآلودِ خطاب به الههٔ الهامش را ربوده بود.
بی‌حرکت مانده بود و پرده‌هایی را که از نگاه دیگران پنهانش می‌کرد چنان گرفته بود که انگار می‌خواست پاره‌شان کند. فقط وقتی ظاهر فرد دشمنِ آرزوهایش را برای خود توصیف می‌کرد مشت‌هایش شل می‌شد.
— ظاهرش آندروژنی است؛ از سر تا پا پوشیده و نقاب‌زده، و تشخیص جنسیتش برایم ناممکن است. کلاه زمستانی تا گوش‌ها پایین آمده و شالی بقیهٔ صورت را پوشانده. آن حرامزاده ــ مرد یا زن ــ در کت تیرهٔ کلفتی پیچیده بود و چکمه‌های بزرگ زمستانی پوشیده بود. چکمه‌های شخص دیگری. چکمه‌های پدر برویِت؛ همان‌هایی که برای یخ‌زدایی بالکن‌ها، ایوان‌ها و پیاده‌روها می‌پوشد؛ همان‌هایی که برای کار می‌پوشد.
اما چرا، خدایا؟… چه کسی در خانهٔ برویِت آن‌قدر بی‌رحم است که این‌قدر از من متنفر باشد، در آشوبم دخالت کند و بیشتر گیجم کند؟
میخکوبِ حیرت و خشمِ ناتوانی از نام‌گذاشتن بر آن مترسک با بساط زمستانی‌اش، در خود فرو می‌رفت و بی‌اعتنایی همسایه‌های پایین را تحقیر می‌کرد.
— این خانهٔ لعنتی فقط بدترین ریاکارها را جا داده؟ شما، اهل جهنم پایین، شما که پیام‌های تعالی‌یافته با موسیقی را می‌شنیدید، پیام‌هایی که به سوی بهشتم پرتاب می‌کردم. آیا با جنون کنجکاوکننده‌ام آن‌قدر آزارتان داده‌ام که محدودکردن آزادی‌ام را لازم بدانید؟… ویروس بدجنسی که آلوده‌تان کرده همه‌تان را بگاید!
درحالی‌که سخت می‌کوشید آرام شود، به کف نگاه می‌کرد گویی می‌خواست امواجش را به طبقهٔ پایین سرازیر کند.
— نترسید، عقلم سالم است. فقط عاشقم! اما باید اضطرابم را در برابر بی‌عدالتی‌هایی که مثل فضله روی سرم می‌ریزید بفهمید!
دامین نگاهش را به جهت مخالف برگرداند؛ این رهگیری تازهٔ پیامش تکانش داده بود و وادارش کرد تله‌پاتی بی‌اثر خود را دوباره تنها راه ممکن برای کنارزدن مه عاطفی‌ای بداند که وادارش به ناله می‌کرد.
— نیِل، دوستت دارم. ساده، دوستت دارم!
همچون دردهایی تحمل‌ناپذیر که آدم ناچار است از ژرفای وجودش بیرون بریزد، ناکامی تازه گلویش را گرفت و با صدایی که گربه‌اش را لرزاند و دیوارها را تکان داد، با تمام نیرو فریاد زد:
— Ungerechtigkeit!
این واژهٔ آلمانی به معنای «بی‌عدالتی» مانند کفرگویی در میان افتراهای پیچیدهٔ محله طنین انداخت. طولی نکشید که اشک‌ها حضورشان را به سکوت اعلام کردند؛ سکوت هم به شیوهٔ خود هق‌هق می‌کرد، انگار دوستی را دلداری می‌داد.
دامین که روی پاهایش فرو ریخته بود، حسرتِ آسایشِ تختش را می‌خورد و می‌خواست در آن سختی این آزار ناگهانی را نرم کند.
نیمه‌شب از خوابی آشفته، کوتاه و کم‌ثمر بیرون آمد. از دوز کافئین صرف‌نظر کرد و به مجسمهٔ نیمه‌کاره نزدیک شد. در این خانه که به تیمارستان می‌مانست بیش از همیشه منزوی بود؛ میان نان کپک‌زده‌ای که برویِت‌ها شده بودند و نانِ تقدیس‌شدهٔ عشای ربانی که محبوبش همواره برای او بود ساندویچ شده بود. پس به بازسازی ناتمام کسی که دیگر وجود نداشت، الههٔ الهامِ ذخیره‌اش، مارلین، پناه برد تا با او درد دل کند.
— واقعاً تنها کسی هستی که مرا می‌فهمی، دوشیزه مونرو. زندگی عاشقانهٔ تو هم زیر توفان‌ها شکسته شد. بااین‌حال… فکر می‌کنم زندگی من شاید هرگز شروع هم نشود. می‌دانی دیروز چه چیزهایی تحمل کردم؟… بگو چرا با فورسپسِ ننگ می‌خواهند کوچک‌ترین ذرهٔ امیدم برای رسیدن به رقیبت را سقط کنند؟
چه فایده! مثل خدا، تو هم جواب نمی‌دهی. می‌ترسم در پایان لوسیفر قوی‌تر باشد! این همه مشکل در جهان… این همه شر در دنیای من.
هنرمند هنوز از رویدادهای روز پیش غر می‌زد و با ابزار مدل‌سازی حرکت موهای آفرودیت آمریکایی را شکل می‌داد. اگر شب این‌قدر به صبح نزدیک نبود، جَز آرامی پخش می‌کرد. پس مجبور شد فاصله‌های زمانی میان سکوت بی‌شرمانهٔ خانه و جیرجیرهایش را اندازه بگیرد. میان آن صداها، زیر فرمان نوسان‌های باد، آواهای منظم‌تری وارد می‌شدند. با وجود دشوارترشدن تمرکز، همچنان موها را در پلاستیسین حک می‌کرد.
این صداهای متمایز تب‌وتابی نگران‌کننده را منتقل می‌کردند. نخست سبک و ظریف و با فاصله، سپس ریتمشان تند شد و منشأشان را آشکار کرد: افشای پنهانیِ معاشقهٔ جنسی نیِل با شریکی که جست‌وجوی هویتش فقط آشفتگی دامین را بیشتر می‌کرد.
بیشتر از آن‌که کار کند، آرزو می‌کرد خودش در آن گرمای مرطوب، آن نرمی بی‌مانندِ پناهگاه الهی و آن خلوت شبانه باشد؛ بنابراین مجسمه را به اتاق خواب تنها برد. خواب نیز همان‌جا به سراغش آمد، درحالی‌که بیهوده می‌کوشید خطاهای خلاقانه‌ای را تحلیل کند که اوج‌گیری صدای شهوانی نیِل در کارش ایجاد کرده بود.
Träumen!… Dreaming!… رؤیا دیدن!…
(«من حیوانی بی‌حال و فرسوده‌ام که به‌سختی این ناله‌های شیرین را تحمل می‌کنم. این «سرود شادی» که همان نیِل در ارگاسم است. — با شدت می‌کوشم این دقیقه‌های خوشِ هرزگی را پاک و با خطی خشک حذف کنم. سپس نیِل، لغزان بر پاهای پرقوسش که در جوراب نایلونی سیاه پوشیده‌اند، نزد یکی از اعضای آکادمی درس می‌آموزد؛ مردی که با زیرکی علاقه‌ای را که نیِل به او دارد پرورش می‌دهد، همان شخصیت باشکوهی که با هجوهای مؤثر، پایهٔ لغزش‌های فراموش‌نشدنی من را صیقل می‌دهد.»)