مقدمه: «spirituphile» واژه‌ای نادر است که از پیوند واژهٔ والای لاتینی spiritus (روح) و واژهٔ لطیف یونانی philos (دوست‌دار) زاده شده است. — آیا این واژه‌ای تازه برای واقعیتی کهن است؟ — روشن کنیم که spirituphilie هیچ ارتباطی با معنویت ندارد، چه رسد به مرده‌خواهی و، بدتر از آن، خوردنِ جسدِ انسان‌های مرده. بنابراین spirituphile به‌سادگی کسی است که یک روح را دوست دارد. (نمونه: من روح Norma Jeane را دوست دارم، همان‌گونه که روح پدر درگذشته‌ام، مادر از‌دست‌رفته‌ام، نیاکانم و غیره را نیز دوست دارم.)
شاید اصطلاح دقیق‌تر «amouranimus» باشد که از amor (عشق) و animus (روح) ساخته شده است. بنا بر توضیح هوش مصنوعی، این واژه به معنای «شیفتهٔ روحِ کسی» است؛ کسی که نسبت به جنبهٔ روحی یا درونی یک موجود، محبتی عمیق یا علاقه‌ای صادقانه دارد. از این رو می‌توان عاشقِ روح را «amouranimus» نامید.
هرگز ادعا نمی‌کنم تنها کسی هستم که روح Marilyn Monroe را دوست دارد. هرگز نمی‌خواهم خود را نخستین amouranimus معرفی کنم. چنین خودپسندی‌ای از من دور باد، زیرا تاریخ جهان پیش از من بوده و پس از من نیز خواهد ماند. خلاصه اینکه تنها نوآوری من در نام‌گذاری این احساس کهن است: عشق معنوی، یا amouranimique (به تعبیر هوش مصنوعی).
آیا نمونه‌هایی از عشق معنوی می‌خواهید؟
این هم فهرست کوتاهی از آن‌ها:
نخستین موجود آگاهِ بشریت زمانی amouranimus شد که با مرگ موجودی محبوب روبه‌رو شد و از خلال این فقدان، وجود «جایی دیگر» را کشف کرد یا به تصور درآورد.
همهٔ کسانی که از آن زمان تجربه‌ای همانند داشته‌اند. به‌طور استثنایی، بنا بر باورهای سنتی من، مادر مسیح نیز یکی از آنان بود — البته فقط برای سه روز.
همهٔ کسانی نیز که پس از ما همین تجربه را خواهند داشت.
هم‌زمان، در طول هزاران سال — به یاری اسطوره‌ها، تاریخ و سپس در روزگار ما رسانه‌ها و فناوری — ستایشگران پنهان یا آشکارِ چهره‌های هنری، سیاسی، دینی یا دیگر شخصیت‌ها، به‌تدریج سیمای amouranimus را دگرگون کرده‌اند. این پدیده درست در لحظهٔ درگذشت این قهرمانان یا اندکی پس از آن شدت می‌گیرد…
سرانجام باید روشن کرد که هنرِ spirituphile یک جنبش «تجسمی» به معنایی نیست که کوبیسم، فوویسم، امپرسیونیسم، هنر تزئینی یا حتی هنر معنوی و مانند آن جنبش هنری به شمار می‌روند. نه! هنرِ spirituphile نشانه‌ای از ایمان و شیوه‌ای برای دوست‌داشتن است.
الف) ایمان با یقین به زندگی پس از مرگ مشخص می‌شود؛ جایی که وجودِ برتر، روح را از رنج‌ها و مصیبت‌های ما حفظ می‌کند.
ب) عشق — متفاوت از عشقی که میان زندگان می‌شناسیم — در شادیِ ارتباط درونی با موجوداتی جلوه می‌کند که ستایشگرانشان آنان را شگفت‌انگیز می‌یابند. خلاصه، فرهنگی از عشق‌ورزیدن بی‌هیچ چشمداشتی.
ج) این دو عنصر هنگامی به اوج می‌رسند که در بیان به یکدیگر بپیوندند.
در نتیجه، همهٔ آثاری که به احترام، از سر عشق یا از سر دوستی نسبت به یک روح آفریده شده‌اند — نقاشی‌ها، مجسمه‌ها، شعرها، سمفونی‌ها، ترانه‌های مردمی، اپراها، فیلم‌ها، نمایشنامه‌ها، طراحی‌ها، سرودها، زندگی‌نامه‌ها یا رمان‌ها — در قلمرو هنرِ spirituphile، یا amouranimique، قرار می‌گیرند.