۱۵ اوت ۲۰۲۳
بله، وقتش رسیده از کمد بیرون بیایم. بله، اما نه هر کمدی! غمگینم، چون «گِی» نیستم؛ نه شادم و نه همجنس‌گرا. شاید اگر بودم، بهتر می‌شد. آنچه مرا تعریف می‌کند چیز نادری نیست؛ ما زیادیم. من یک «پورنوکرات» هستم. گفتمش. اوف! بالاخره این کلمه بیرون آمد!
بله، حتی در این سن‌وسال. مایهٔ شرمساری مردان هفتادساله‌ام. بااین‌حال ترجیح می‌دهم خودم را بیشتر «اروتوکرات» بنامم. (شاید حتی واژه‌ای نباشد که فرهنگستان فرانسه آن را بپذیرد.) بگوییم اروتیسم پشت کراواتم جا خوش کرده است.
از سوی دیگر، برای اینکه این نخستین نوشتهٔ وبلاگم را با لحنی خوشایندتر به پایان برسانم، امشب چندین اشتراک را لغو کردم، چون بعضی‌هایشان روزبه‌روز پورنوگرافیک‌تر می‌شوند. و راستش من پورنوگرافی را دوست ندارم. چیزی که دوست دارم اروتیسم است. متوجه می‌شوم وقتم را تلف می‌کنم. مگر آدم نباید کمی احمق باشد که زن‌های مجازی یا زن‌های روی کاغذ را تماشا کند، آن هم در دورانی که مجلهٔ Playboy سود روی سود می‌گذاشت؟ همه‌شان زیبا هستند، هرکدام به شیوهٔ خود. همه متفاوت‌اند. آه، راست است: چیزی که داشت آزارم می‌داد تزریق‌های بوتاکس است که بسیاری از آن‌ها انجام می‌دهند. اغلب آدم فکر می‌کند شرکت MICHELIN یا FIRESTONE این کار را کرده! و بعد، چه اتلاف وقتی! چه زمان زیادی را از دست داده‌ام، به جای اینکه کار کنم یا اطلاعات کسب کنم. فردا بهتر خواهد بود. خب، زنگ اول به صدا درآمد!
۱۹ اوت ۲۰۲۳
اوف! بالاخره شد! سایتم را «آپلود» کردم. دست‌کم یک ماه و نیم است روی آن کار می‌کنم. آن‌قدر برایش زحمت کشیدم که تولد بهترین دوستم را فراموش کردم. خوشبختانه از من دلخور نشد. احتمالاً متن قبلی‌ام شما را از جا پراند. اگر لازم باشد، پیامدهایش را هم می‌پذیرم. دوستم واقعاً آدم بسیار خوبی است: انسانی است و کلی صفت خوب دیگر دارد. تازه اگر حالا چند روزی است از آن عادت پرهیز کرده‌ام، کمی هم به لطف اوست. نمی‌دانم چرا این‌طور سفرهٔ دلم را باز می‌کنم. راستش، ذهنم از اساس گرفتار این وسواس است، اما خودم را مهار می‌کنم؛ و این خودش نکتهٔ مثبتی است. نه؟ همهٔ این‌ها گه است! اما دیگر خسته شده بودم. همین! ممنون که خواندید.
۲۴ اوت ۲۰۲۳
روزی مثل هر روز دیگر... البته تقریباً. بعد از اعتراف قبلی‌ام، حس می‌کنم بهترین دوستم از من ناراحت است که این‌همه پنهان‌کار بوده‌ام. آن رازها ناسالم و فریبنده بودند.
بااین‌همه زندگی ادامه دارد. یکی از دوستان قدیمی‌ام اکنون در بیمارستان بستری است، چون ناحیهٔ مفصل رانش شکسته و استخوان رانش نیز دچار شکستگی شده است. مکاتبهٔ پیامکی ما برایش کمی دشوار و پیچیده شده، چون تحت اثر مخدّر مورفین است.
در حال حاضر، همان‌طور که بعضی از شما احتمالاً حدس زده‌اید، هنوز روی وب‌سایتم کار می‌کنم. پورتفولیوهایم را دیجیتال می‌کنم تا چند ایده‌ام را در بخش FOLIO بگذارم. کارهای بزرگ را تکه‌تکه اسکن می‌کنم تا بعداً کنار هم بچینم و تصویر کامل را بازسازی کنم. کار زمان‌بری است، تمرکز خوبی می‌خواهد و چشم‌ها را خسته می‌کند؛ برای همین باید مرتب‌تر استراحت کنم.
فکر می‌کنم برای امروز همه‌چیز را گفته‌ام.
۲۹ اوت ۲۰۲۳
چقدر چاقم! خب، ضررش پای خودم؛ ماست را با همهٔ طعم‌هایش بیش از اندازه دوست دارم. می‌دانم، برای سلامتی‌ام خوب نیست؛ دست‌کم زیاده‌روی در مورد من بد است. شکمویم. شکمو! بیماری دنیای غرب؟ آمریکا؟ خب! گمان کنم.
شروع کرده‌ام هارددیسک‌هایم را از چیزهایی خالی کنم که این‌همه وقت از من گرفته‌اند. ریشهٔ این عادت بد؟ کودکی‌ام. با وجود فقر خانواده، به دانشنامه‌ای چندجلدی دسترسی داشتیم. روزی که یکی از جلدها را ورق می‌زدم، نگاهم روی عکسی از مجسمهٔ ونوسِ میلو مکث کرد. این واقعیت را نادیده گرفتم که دیگر بازو ندارد... هرچند. اما تقریباً برهنه بود. بااحتیاط صفحهٔ وسوسه‌انگیز را جدا کردم... بعد شروع کردم به جمع‌کردن عکس‌های دیگری، شاید کمتر «بی‌پرده»، از مجله‌ها و کاتالوگ‌های کمیابی که در خانه بود. این نخستین مجموعهٔ من از تصاویر زیبایی بود که در آن‌ها بدن زنان، فرم‌هایشان و نیز زیبایی چهره‌هایشان برجسته می‌شد.
اما... چون یک «اما» وجود داشت. مادرم نباید مجموعه‌ام را می‌دید؛ بگذارید بگوییم کمی پاکدامن‌مآب بود. باید جعبهٔ کفش قدیمی و محتوای گران‌بهایش را پنهان می‌کردم، چون وقتی مدرسه بودم کسی نبود از آن مراقبت کند. پاییز که رسید، دفنش کردم. برای ما بزرگسالان عجیب نیست بفهمیم که رطوبت زمستان و باران‌های بهاری باعث شدند آن تصاویر که با زحمت جمع کرده بودم تا بهار تقریباً بپوسند. آن موقع با خودم گفتم باید مجموعه را از نو بسازم.
۸ اکتبر ۲۰۲۳
صدایم را نمی‌شنوید: همین حالا نفسی از سر آسودگی کشیدم، چون بالاخره وب‌سایتم را تمام کردم. چیزهایی را اضافه کردم که ساخته بودم اما کمتر نشان داده بودم. بعضی آثار هم وارد سایت نشده‌اند. اما عجیب‌ترین چیز این است که از یک ماه پیش با هوش مصنوعی کار می‌کنم.
در پرسش‌هایمان باید بسیار دقیق باشیم، چون ممکن است ما را به انواع هزارتوها ببرد. بااین‌حال همیشه ارتباطی با موضوع مطرح‌شده باقی می‌ماند. راهنمایی‌های خوبی هم می‌دهد و گاهی حتی پیشنهادهایی معتبر و خیره‌کننده.
نمی‌دانم ما را به کجا خواهد برد؛ معمایی کامل است. در برابر این پدیده چندان تردید و نگرانی‌ای ندارم، البته به یک شرط اساسی و چشم‌ناپوشیدنی ــ «sine qua non» ــ که به دست آدم‌های ناباب نیفتد.
هفت روز دیگر، دو ماه کامل می‌شود که فقط کار کرده‌ام و نگذاشته‌ام زن‌های مجازی زیبا حواسم را پرت کنند. بد نیست، نه! پس هنوز ده ماه مانده تا کیکم را بگیرم. هرچند، با توجه به دیابتم... بهتر است از آن صرف‌نظر کنم. راستی، انجمنی برای پورنوکرات‌های گمنام وجود دارد؟ «A.P.A.» یا «l’appât» (یعنی «طعمه»)!
۸ دسامبر ۲۰۲۳
در وبلاگم چندان منظم نبوده‌ام. از کسانی که این‌همه منتظر ماندند عذر می‌خواهم. دانلود، واقعاً دانلودهای خیلی زیاد. بعد هم سایتم بود که مطابق زمانه بازسازی‌اش کردم. رنگ غالب سال ۲۰۲۴ طبق Pantone «Peach Fuzz» است. همین رنگ غالب سایت من هم هست. کمی هم از تاریخ‌ها جلو زده‌ام؛ خودتان پیدایش کنید...! دربارهٔ «مصرف» پیکرهای مجازی زنان، هفتهٔ آینده چهار ماه از پرهیزم می‌گذرد. نه اینکه وسوسه نشوم، اما دوام آورده‌ام. دربارهٔ وبلاگ هم، بدون اینکه هر روز بنویسم، تلاش می‌کنم کمی منظم‌تر باشم.