فصل نهم
در جست‌وجوی درمانی سریع، مردی که رؤیاورزی‌اش دچار اختلال شده با ناله‌ای گوش‌خراش واکنش نشان می‌دهد؛ صدایی هراسان که از گرهی کمین‌کرده در شبکهٔ خورشیدی‌اش کنده می‌شود. این درد را به فضای خفه‌کنندهٔ اتاق نشیمن می‌سپارد.
دمر روی کاناپه دراز کشیده؛ کاناپه برایش حکم کمپرس را دارد و گویی از سرِ پیش‌آگاهی چند قطره اشک می‌ریزد؛ غدد اشکی‌اش با پیش‌بینی آزمون‌های دردناکی که زندگی عاشقانه‌اش را تیره می‌کنند به کار افتاده‌اند. تلخی نزدیک می‌شود.
نیِل همه‌چیز را به کار خواهد بست تا از خواسته‌های رؤیابین بگریزد. دیگر دیده نشود. او در رؤیاهایش نیِل را تا عرش ستوده بود؛ نیِل او را عریان خواهد کرد. او نیِل را متعالی می‌کرد؛ نیِل زیر پایش خردش خواهد کرد. برای او ساده است: با وانمودکردن به غیبت، چشمش را بر واقعیت خواهد بست.
به همان اندازه پیش‌بینی‌ناپذیر که حملهٔ غافلگیرانهٔ پرل هاربر، نیِل اعلام جنگش را با کنایه و با اشاره‌ای دوپهلو به اثری که دامین به او هدیه داده بود بیان کرده بود. این سرزدن ناخواسته و آزاردهندهٔ دامین، این مردِ همیشه ناسازگار با هنجارها، قطره‌ای شد که جام را لبریز کرد، لقمهٔ اضافه‌ای پیش از تهوع. نیِل دیگر تحمل نداشت. تلاش‌های دامین برای جبران و از سرگرفتن رابطه به شکست انجامیده بود.
مثل فرقه‌ای که رسمیت پیدا می‌کند، دارودسته‌ای شکل گرفت؛ نه هدفی دینی داشت، نه انسان‌دوستانه و نه سیاسی. تنها هدف: درهم‌شکستن روحیهٔ سپاه مقابل… هدفی آسان و مضحک: یک سرباز پیاده. دامین، سربازی بی‌صلابت.
از نظر راهبردی دست بالا را داشتند. برتری عددی و این امتیاز که می‌توانستند بر سرِ مستأجر طبقهٔ پایین راه بروند و او را زیر پا بگذارند، تقریباً پیروزی طایفهٔ الهه را تضمین می‌کرد. سلاح‌هایشان: بمب‌های کلامی، استقلالی سرسخت، پیش‌داوری، جاسوس‌بازی، صحنه‌سازی و رفتارهای مبهم. بی‌رحمانه‌ترین سلاح مرگبارشان، با همهٔ ظاهر معصومانه‌اش: جلوگیری نظام‌مند از هر دیدار رؤیابین با سرچشمهٔ نیروی او، یعنی خودِ نیِل.
دامین برای دفاع فقط این سپرهای شکننده را داشت: ساده‌دلیِ نیم‌بند، نوع‌دوستیِ بی‌اندازه و یک دارونما؛ مصرف مواد در مواقع لازم. منابعش: تخیلش و عشقش به ژنرال دشمن.
می‌دانست شمشیری زهرآلود بالای روحش آویخته است. از سرِ دلاوری؟ از سرِ شور؟ تا پایان خواهد رفت!
— نیِل! کجایی؟… خدایا، چرا این‌طور پنهان می‌شود؟ — بعد از همهٔ این ساعت‌ها که به زندگی‌اش گوش داده‌ام، چطور جرئت می‌کند وانمود کند آن بالا نیست؟
او همان‌جاست و زندگی می‌کند! حرف می‌زند، راه می‌رود، غذا می‌خورد، رابطهٔ جنسی دارد. از خانه بیرون می‌رود، برمی‌گردد و این‌همه جابه‌جا می‌شود بی‌آنکه حتی سایه‌اش را گوشه‌ای ببینم؟
حتی برای خودش شماره‌تلفنی محرمانه گرفته است.
دامین حس می‌کرد دسیسه‌هایی در کار است. اما هیچ مدرک ملموسی نداشت. هرچه به نیِل مربوط می‌شد تا مرز وحشت ناملموس می‌گردید. پیوسته پرسش‌هایی پی‌درپی و به‌هم‌گره‌خورده بازمی‌گشتند و مثل اسب‌های وحشیِ از پاافتاده پس از تاختی هراسناک در سرش می‌دویدند.
— قدم‌هایش را می‌شنوم، هنوز بالای سرم زندگی می‌کند… پس چرا میا به من دروغ می‌گوید؟ — چرا آن مرد، مارک، که نیِل دربارهٔ همکاری با او مشورت کرده بود، برای برداشتن نامه‌هایش برنگشته، بعد از اینکه با غروری بیمارگونه گفته بود نیِل او را برای این کار انتخاب کرده؟ — لو ژوبیم و مستأجرش کارلوس منکر این‌اند که مرتب او را می‌بینند. پس چطور تقریباً هر روز می‌شنوم به دیدن دو خواهر می‌روند؟ — بروس برویِت از چه راهی اسم دانشجوی جوانی را که آشپز پناه داده فهمیده است؟ …
هر بار، برای بریدن رشتهٔ این پرسش‌هایی که یکی پس از دیگری، در صفی پشت‌سرهم از ذهنش رژه می‌رفتند، می‌کوشید به مشکلات فزاینده‌اش نگاهی مثبت بیندازد و راه‌حلی فوری برای تماس دوباره با نیِل پیدا کند. حواس‌پرت، انگار فقط محیط پیرامونش می‌توانست الهام‌بخشش باشد، اطراف را نگاه کرد. چند ثانیه نگاهش روی دستگاه صوتی قدیمی‌اش ماند.
— موسیقی! موسیقی! فریاد زد.
بی‌درنگ سراغ مجموعهٔ صفحه‌هایش رفت و عصبی میان همان چند عنوان محدود جست‌وجو کرد. عصبی‌تر، از جلدی با لبه‌های فرسوده یکی از صفحه‌هایی را بیرون کشید که بیش از همه با عشقش به الهه پیوند داشت. صفحهٔ گرامافون را با ظرافتی شبیه آیینِ تطهیر روی صفحه‌گردان گذاشت و بازوی مکانیکیِ هنوز متعادل را پایین آورد؛ سوزنی قدیمی و آن‌قدر فرسوده به آن جوش خورده بود که بیشتر شیارها را می‌خراشید تا بخواند. بلندگوها نخستین خش‌خش‌های بدخلقشان را بیرون دادند: چند آکورد کوتاه گیتار، سپس صدای کت استیونز: «I’m looking for a hard headed woman. One who will take me for myself…»
خودخواهانه افکارش را برای خودش نگه داشت تا ترفندش لو نرود و از نخستین کلمات سمفونی پیام‌های عاشقانه‌ای لذت برد که قرار بود برای او بفرستد. همچون رگبارهای آخرین نبردِ افتخارآمیز در راه عشق، این پیام‌ها به سوی ناخودآگاه همسایه پرواز می‌کردند تا دیگر نتواند اصالت احساسات او را انکار کند.
— دوستت دارم، زنِ صاحب‌فکر و کله‌شق. نمی‌توانی مانعم شوی احساساتم را به تو برسانم؛ و اگر بار اول با ترانه‌ای از کت استیونز توانستم با تو حرف بزنم، حالا باز هم از راه او سراغت می‌آیم. ترانه‌هایش تکانت می‌دهند چون معناهای شخصی در آن‌ها جا گرفته؟ خواهی دید تصویر من آن‌ها را بیرون می‌راند! و مشکلات و پشیمانی‌هایی که ممکن است وجدانم را محاصره کنند هیچ نیرو و اثری نخواهند داشت. جسمم، ذهنم و زندگی‌ام برای سیراب‌کردن فرهنگ فرسوده می‌شوند، پس چرا نتوانم آن را به خدمت بگیرم تا تو را فتح کنم، ای الهه؟
از آن پس دامین به شیوه‌ای فشرده و ترکیبی با نیِل مکاتبه می‌کرد؛ با واژه‌هایی برخاسته از صفحه‌های وینیلی، نامه‌های پی‌درپی و ابتکارهای عجیب‌وغریب…
روز بعد، در نخستین روشنایی سحر، مطمئن از اینکه کسی او را نمی‌بیند و بی‌آنکه آهی بکشد، از خانه بیرون رفت. نزدیک پله‌ها، روی آسفالت، با اسپری قرمز دور چیزی که لحظاتی پیش نوشته بود قلبی کشید… («دوستت دارم، Hard Headed Woman!»)
همان‌طور به خانه برگشت… واکنش احتمالی مالکان برایش مهم نبود؛ آن‌ها به‌هرحال او را آدمی عجیب، کمی بیش از حد «هپروتی»، یک freak بی‌آزار می‌دانستند. مخصوصاً به شایعاتی که این حرکتِ نمایشیِ نیمه‌پنهان به راه می‌انداخت اعتنایی نداشت. تصور نیِل هنگام خواندن آن گرافیتی، با حیرتی فشرده در مات‌زدگی، سرشارش می‌کرد.
***
برای اینکه ظهور این خاطرات دگرگون‌شونده جای محکم‌تری پیدا کند، رؤیاپات سمفونی پنجم بتهوون را گوش می‌دهد. «تا، تا، تا… تا!» ارکستر فیلارمونیک برلین به رهبری کارایان آغاز می‌کند… مرگ می‌کوبد!
هم‌زمان نور در آسمانِ از پیش تیره‌شده می‌جهد. برق!… در فاصلهٔ یک رؤیای کوتاه، آسمان‌ها در آلما ماتر ریشه می‌دوانند. رعد، برجستگی خودش را ظریفانه در آه‌های سمفونی منجمد می‌کند.
قربانیِ سردرگمِ جهش تصاعدی حافظه‌اش به فلش‌بک‌های آشوب بزرگ بدگمان است. در وضعیت جنینی، در گوشه‌ای از اتاق کوچک پناه گرفته و می‌ترسد. ترس از اینکه این خاطرات هجوم‌آور و مهارناشدنی را دوباره به‌طور جسمانی تجربه کند، موقتاً اراده‌اش را پژمرده می‌کند. دست‌هایش پناهگاه‌های بداهه‌اند.
دیگر یاد نیاوردن!… بیهوده است! دیر شده. بازیگران در صحنهٔ لزج مغزش سر جای خودند. دکور تغییر نکرده، خاطرات لمس‌پذیر شده‌اند. ادراک فرق می‌کند اما شکل و مضمون همان است، چون گذشته فناپذیر نیست. صداهایی از رؤیاهای مدفونش ساطع می‌شوند؛ نخست بی‌نهایت ضعیف، سپس با یاری توفان و خشونت موسیقی به گوش می‌رسند…
دامین دیگر کار نمی‌کرد. بدون نیِل، هنر معنا نداشت. وقتش را با امید فروتنانهٔ دیدن الهه تلف می‌کرد. با کوچک‌ترین صدای قدم، چه نرم چه نه، فوراً به نخستین برجک نگهبانی‌اش، پنجرهٔ اتاق‌خواب، می‌رفت. از آنجا گویی بر رفت‌وآمدها تسلط داشت. وقتی دیگر کسی بالای سرش نبود، خستگی‌ناپذیر به نقاط دیدبانی دیگر، پنجرهٔ نشیمن یا کارگاه، می‌رفت. از آنجا، همچنان نامرئی، میدان دیدبانی‌اش تا خیابان «صلح پرافتخار»، پارک آن و بلوار دو مزونُو گسترده می‌شد.
در وقت‌های خالی نامه‌هایی برای نیِل می‌نوشت یا شعرهایی با الهام از او می‌ساخت. چون ادعا می‌کرد هیچ استعدادی در نوشتن ندارد، ساعت‌ها آن‌ها را بازنویسی یا دوباره‌پردازی می‌کرد. از سرِ هوس، میان این متن‌ها آن‌هایی را که می‌درخشیدند دستچین می‌کرد. بعد آن‌ها را در صندوق پستی نیِل می‌انداخت. محتاط، منتظر عبور پستچی می‌ماند تا مطمئن شود کلماتش با بقیهٔ نامه‌های مستأجر طبقهٔ سوم مخلوط شده‌اند.
اما به راه‌های دیگری هم فکر می‌کرد که شاید او را به نیِل برسانند. از همین‌جا بود که گمان کرد رابطه‌ای دوستانه با کارلوس مفید خواهد بود. بنابراین رفت‌وآمد دانشجوی ساکن خانهٔ لو ژوبیم را زیر نظر گرفت.
در آخرین روز نوامبر، دامین کارلوس را دید که مسیری زیگزاگ‌وار طی می‌کند؛ جلو رفت و با او حرف زد. اگر دانشجو نمی‌گفت از کلاس ادبیات برمی‌گردد، دامین خیال می‌کرد از کلاس شراب‌شناسی آمده، آن‌قدر بوی الکل می‌داد. رؤیابین معذب بود و بوی تند الکل تقریباً گیجش می‌کرد، اما مرد روبه‌رویش فرصتی برای از نو پیوندگرفتن با الهه‌اش بود.
با شهودی ظریف، کارلوس را تا در خانه‌اش همراهی کرد؛ همان ورودی نیِل، همان هشتی. شگفتی غیرمنتظره برای دامین: مستأجر لو او را دعوت می‌کرد.
— هی، هنرمند! یک چیزی با هم بنوشیم؟ یک بطری شراب قرمز خانه دارم!
— مزاحم نمی‌شوم؟
— نه! نه! بیا داخل!
نخستین بار بود پایش را در آپارتمان چسبیده به خانهٔ نیِل می‌گذاشت. پس از گفت‌وگویی کوتاه دربارهٔ هرچیز و هیچ‌چیز، کارلوس موضوع کلاس‌های دانشگاه را پیش کشید.
— نگفته بودم در UQAM ادبیات می‌خوانم؟… می‌خواهی یکی از شعرهایم را برایت بخوانم؟!
— راستش من نمی‌توانم قدرش را آن‌طور که باید بدانم…
— یکی از استادهای ادبیات گفت آشغال است. ولی هیچی نمی‌فهمد!… گوش کن: «دنیا گه است! همه‌چیز گه است!… حالم را به هم می‌زند!» خب، چطور بود؟
— اِمم!…
دامین از شگفتی لال شده بود و جرئت نداشت نظر واقعی‌اش را بگوید. از یک طرف این رگه را چرب و سنگین می‌یافت، از طرف دیگر فکر می‌کرد اگر دنیا ناف کم داشت، کارلوس با خودشیفتگی‌اش به‌خوبی جای آن را پر می‌کرد. اما اگر تهوعش از خواندن چنین هراسی را به او می‌گفت، شانس آشتی با نیِل به‌شدت کم می‌شد. پس تصمیم گرفت دیپلماتیک‌تر باشد…
— هوم!… فکر می‌کنم استادت در نقد کمی زیاده‌روی کرده. هوم!… پیش‌نویس اول است؟…
شاعرِ دلباختهٔ مضامین مدفوعی از این پرسش آخر جا خورد و کوشید از پاسخ شانه خالی کند.
— ببخش اگر پرتت می‌کنم بیرون، ولی باید برگردم به کلاس‌های گهی‌ام. SHIT!
جرقه‌ای در ذهن دامین. طبقهٔ سوم انگار دلش را باز کرده بود. با دیدن فرصتی که شاید مدت‌ها تکرار نمی‌شد، از مستأجر خواهشی فوری کرد.
— کارلوس، بگو ببینم… الان خانهٔ نیِل و میا کسی نیست، نه؟… آپارتمان‌هایتان به هم راه دارند و هیچ قفل و بندی بینشان نیست، درست؟… تازه می‌بینم درِ هر دو واحد کاملاً باز است… و…
— خب! اصل مطلب را بگو!
— اِ… اعترافی دارم… نیِل را دوست دارم و خیلی دلم می‌خواهد جایی را که زندگی می‌کند ببینم. قبلاً رفته‌ام، اما خیلی وقت پیش… خواهش می‌کنم، فقط چند دقیقه!
نرم‌شدن ناگهانی دل کارلوس، شاید به‌سبب کبدش که اصرار داشت بگذارد شراب از سرش بپرد؟ در هر حال با خواهش احساساتیِ رؤیابینی که فقط یک لیوان نوشیده بود موافقت کرد.
— OK!… ولی به کسی نگو. خانهٔ من نیست… اگر لو بفهمد، مجبورم اسباب‌کشی کنم. می‌دانی رایگان پناهم داده. — خب! برو، بازدید کن!
از رفتار کارلوس روشن بود که آشپز او را زیر یوغ خود نگه داشته است و او از کوچک‌ترین لغزش می‌ترسد. کارلوس، الکلیِ شاعرِ مدفوع‌پسند، آدم بدی نبود؛ اما چون ناچار بود مثل عروسکی در دست لو عمل کند، بخش بزرگی از آن آزادیِ دیوانه‌واری را که زندگی دانشجویی می‌طلبد از دست داده بود.
لذت!… لحظهٔ گران‌بها فرا رسید. دامین سعی می‌کرد به بهای مهار شادی‌اش تمام هشیاری‌اش را حفظ کند و هرچیز را ذهنی عکاسی و ثبت کند.
«یک نگاه سریع از ورودی پناهگاه نیِل کافی است تا تقسیم‌بندی‌ها را بررسی کنم و بخشی از محتویاتش را مثل گنجی فهرست کنم.
سمت چپ، کاناپه‌ای دونفره با رنگ‌های طبیعی در امتداد دیوار، اتاق نشیمن را دلپذیر و راحت کرده است. (آنجا! ساعت‌ها دربارهٔ آینده‌مان، گذشتهٔ او و گذشتهٔ من حرف می‌زدیم، درحالی‌که شاهدان جسمانی تحول‌های روحی‌مان را نوازش و می‌بوسیدیم: دو بدن که همدیگر را کشف می‌کنند، دیوانه و سیری‌ناپذیر.) نزدیک‌تر به در، کتابخانه‌ای روستایی از تخته‌های لاک‌خورده و آجرهای روی هم ساخته شده؛ عنوان کتاب‌ها تنوع گسترده‌ای دارند. (آنجا، با ورق‌زدن و خواندن کتاب‌ها، هر دو به کشف شگفت‌انگیزی می‌رسیدیم: نخستین شگفتی جهان در نخستین رؤیای انسانی نهفته است.) و سرانجام چند گیاه سالم، آویخته یا با دقت چیده‌شده، بالای یک سیستم صوتی ساده اما جدیدتر از مال من قرار دارند. (آنجا با ظرافت نشانش می‌دادم که من هم در موسیقی کلاسیک چند اثر را ترجیح می‌دهم: «نیِل، چه می‌گویی اگر مسیحِ هندل را گوش کنیم؟… مگر اینکه Odes à sainte Cécile از پرسل، یا King Arthur او را ترجیح بدهی؟… یا Toccata et fugue en ré mineur, BWV 565 از باخ.»)
نوعی اصالت در دکور با چشم و خیال بازی می‌کند. در دیواری که نشیمن را از اتاق خواب جدا می‌کند، شکافی بزرگ ساخته‌اند و تقریباً فقط دیواره‌ای افقی باقی مانده: نوعی پنجرهٔ داخلی که اگر موقعش برسد، به پیش‌درآمد خلوتگاه‌هایی وسوسه‌انگیز دعوت می‌کند. فضای استراحت یا جوشش جسمانیِ الهه‌ام ــ بسته به اینکه کدام حالتِ شیرین پیش بیاید ــ با کمدی ساده آراسته شده که رویش یک جعبهٔ مانیکور و برس مو افتاده. تختش خطوطی ساده دارد بی‌آنکه مدرن باشد و با ملحفه‌های ساتن سفید پوشیده است. (آنجا، ما…!) اگر اتاق نشیمن نیِل درست روی نشیمن من باشد، اتاق خوابش بر فراز کارگاه من می‌نشیند…»
— زود باش! همهٔ روز را که وقت ندارم بگذارم بازدید کنی! کارلوس با تمسخر گفت و موقتاً خیال‌بافی‌های شهوانی دامین را قطع کرد.
«با چرخیدن به راست… آشپزخانه. یک میز گرد و چهار صندلی از چوبِ رنگ‌خورده، با جلایی شبیه گردو می‌درخشند. (یادم هست آن شب مشهور، پنجم ژوئیه، آنجا نشسته بودم. کاملاً نشئه بودم؛ اما اگر نیِل گفته بود: «بله!»؟) لوازم برقی همان‌هاست، اجاق و یخچالی قهوه‌ایِ بسیار تیره. قفسه‌ای سفید کمبود کابینت‌ها را جبران می‌کند؛ روی طبقهٔ بالا چند گیاه کوچک و روی طبقات پایین چند وسیلهٔ آشپزخانه بی‌هیچ لکه‌ای. نزدیک خروجی پشتی، پیشخوانی کوچک و سینکی به کوچکی سینک من، انگار در جنگی بر سر قلمرو همدیگر را خفه می‌کنند.»
دامین با لبخندی احمقانه می‌خواست میزبانش را که از بازگشت ناگهانی یکی از دو خواهر می‌ترسید آرام کند؛ سپس با لحنی آن‌قدر بی‌اعتنا که قیافهٔ آدمی شوخ‌طبع اما کاملاً جدی به او می‌داد به همسایهٔ تازه‌اش گفت:
— این سینک کوچولو را می‌بینی، کارلوس؟… هیچ‌وقت حدس نمی‌زنی، اما اغلب حس می‌کنم نیِل و من هم‌زمان ظرف می‌شوییم. با اینکه هرکدام در خانهٔ خودمان زندگی می‌کنیم، خیال می‌کنم با او زندگی می‌کنم. حتی یک‌بار بشقابی را انداختم و شکستم چون فکر کردم نیِل از من عصبانی است که چیزی نمی‌گوید.
دامین که بی‌حوصلگی دانشجو را دید، خیالبافی‌اش را کوتاه کرد و پا بر آستانهٔ آخرین اتاق گذاشت.
کتابخانه‌ای دیگر، با همان شیوهٔ قبلی، اما تمام دیوار را پوشانده. موضوع کتاب‌ها کمتر متنوع است و بیشتر دربارهٔ تاریخ‌اند. وسط اتاق، برای اینکه فضا کمتر استریل به نظر برسد، قالیچه‌ای بافته‌شده و بیضی گرمایش می‌دهد. در این قلمرو اندیشه‌های زیبای دانشورم، بالای اتاق خوابم، درست زیر پنجره میز کاری قرار دارد. (آیا آنجا می‌نشیند و در دفتر خاطراتش تلاش‌های من برای فتحش را می‌نویسد…؟)
بازدیدکننده هنگام برگشت، از در نیمه‌باز دستشویی فهمید چیز خاصی برای گفتن نیست؛ جز کوچکی، پاکیزگی بی‌نقص و آن وسایل زنانه‌ای که در محیط مجردیِ تحمیلی او جایشان خالی بود.
سرش را از راست به چپ و دوباره برعکس چرخاند، مثل آخرین حرکت دوربین، در آخرین تلاش برای به‌خاطرسپردن؛ ناگهان موج‌هایی با بار منفی به جانش افتادند. فقط یک گیاه سبز بود. برای لحظه‌ای اندوهی شادی دامین را دربرگرفت. از خودش می‌پرسید نیِل چه می‌کند و واکنشش چیست، درحالی‌که در واقع فقط یک کلروفیتوم جوان، یک پاجوشِ گندمی، از او ــ آن ستایشگر بی‌قیدوشرط ــ متنفر بود.
اما همین ضربهٔ گیاهی توجهش را به سه عکس جلب کرد که ندیده بود. سه تصویر اندکی محو، با نوار شفاف به دیوار چسبانده شده بودند؛ نیِل را کنار مارک، آن «نمی‌دانم‌چه‌چیز» او، و پسر مارک نشان می‌دادند. دامین زیبای خود را تحسین می‌کرد که در فضای آرام و خوشبختی معمول یک غذای خانوادگی بی‌خبر ثبت شده بود…
دانشجو که حس کرد رؤیاها هنوز مثل ماهواره دور سر رؤیابین می‌چرخند، دخالت کرد.
— در کدام عکس از همه زیباتر است؟… به نظر تو؟… من نمی‌دانم! — راستش تیپ من نیست. من میا را جذاب‌تر می‌دانم! امتحانم را کردم، ولی این دو دختر فقط یک مشت اسنوب لعنتی‌اند!… خب! کدام عکس…؟
دامین برای غافلگیرکردن کارلوس و کشف انگیزهٔ این علاقهٔ ناگهانی و بیش از حد انسان‌دوستانه، انتخابی کرد که خودش آن را زیرکانه می‌دانست.
— احمقانه است!… اما من نیِل را در این عکس فوق‌العاده دلربا می‌بینم؛ ببین، همان‌جا… دارد خمیازه می‌کشد!
— بردارش! ببرش؛ چیزی نمی‌گویم و خودش هم حتی متوجه نمی‌شود.
— نه! نیِل خوشش نمی‌آید، پافشاری کرد؛ و در همان حال از راه ذهنی شگفتی‌اش را به گیاه، همان کلروفیتومِ بدعنق، منتقل می‌کرد که آمده و خانهٔ نیِل را دیده است. برای آرام‌کردن آن گیاه اضافه کرد که دزدی، حتی اگر به شکل یک سرقتِ بامزه پنهان شود، این شادیِ غیرقابل پنهان‌کردن را بیشتر نخواهد کرد.
— خب، باشه! باید برویم، دامین. بازدید تمام شد.
یک دمِ آخر در این مکان متبرک که همه‌چیزش خوشحالش می‌کرد. کمترین رطوبت را می‌نوشید؛ در آخرین لغزش نگاه ریزترین جزئیات را می‌بلعید؛ نازک‌ترین بوها را مزه می‌کرد. خیال می‌بافت.
در لحظه‌ای که شاعر الکلی حواسش نبود، پلک‌هایش را پایین آورد تا از همین حالا نیِل را در فضاهای خودش تصور کند و بهتر درباره‌اش رؤیا ببافد؛ دقیق‌تر، با تصویرهایی دقیق و دارای مرزهای روشن که مطابق نشانه‌های گام‌های الهه‌اش گسترش می‌یافتند.
در این وجد، خودش را شخصیت ماورایی، واسطه‌ای در خلسه پنداشت؛ چون طبیعی می‌دانست اندیشه‌هایی را که نیِل پراکنده کرده بود حس و هدایت کند: احساساتی غبارگرفته ــ همان feelings ــ یا احساساتی که فقط اندکی از یاد رفته بودند و موج‌هایی که سرعتشان را از دست می‌دادند. این فضای جادویی را می‌کاوید تا نشانه‌ای از کلامی خوشایند دربارهٔ خودش، یا پژواک‌هایی نرم پیدا کند که نشنید. همهٔ رؤیاهای گمشدهٔ نیِل را در حافظه‌اش ذخیره کرد و هنگام بازگشت به خانه آن‌ها را به کار خواهد گرفت.
کارلوس او را از ابر رؤیا پایین کشید و بازدیدکنندهٔ عاشق را ناگهان بیدار کرد.
— هی! چه کار می‌کنی؟ گفتم عجله دارم! باز چه نقشه‌ای می‌کشی؟…
انگار ماوراءطبیعه در زندگی‌اش امری روزمره بود. هوسی دیگر. دامین به زبانی باطنی که خیال می‌کرد برای کارلوس قابل فهم است پاسخ داد…
— آنچه بالا است همان خواهد شد که پایین بود، و برعکس. پرنده‌هایی که پایین می‌نشستند حالا بالا پرواز می‌کنند!… در واقع، کارلوس… دارم یک تصعید کیمیاگرانهٔ کاملاً معمولی انجام می‌دهم. ذهنی نیِل را از عشقم آگاه می‌کنم و امشب، وقتی برگردد، رگباری از «دوستت دارم، نیِل! دوستت دارم!» خواهد شنید…
— تابارناک! داری مغزشویی‌اش می‌کنی؟! بذر تبلیغاتِ ناخودآگاه و زیرآستانه‌ای می‌پاشی؟!
دانشجو از توانایی‌های روانی‌ای که فکر می‌کرد هنرمند دارد سخت ترسیده بود. اما بیشتر از همه می‌ترسید دامین طلسم مشابهی روی خودش بیندازد؛ پس جلو افتاد و سریع از پله‌های داخلی پایین رفت.
دامین بی‌خیال دنبالش رفت. سرخوش، پوسترهای باشکوهی را که قلعه‌های لوآر و صحنه‌های زندگی درباری قرون وسطی را بازآفرینی می‌کردند و به کاغذدیواری کهنهٔ راهرو سنجاق شده بودند با دقت نگاه می‌کرد. ذهنش را به آن عصر تاریکی فرستاد و با خود عهد کرد، گویی برای قانع‌کردن خودش، که حتی اگر با به‌سیخ‌کشیدن شکنجه می‌شد و بدن خونین تروبادورش سوراخ‌سوراخ می‌گشت، باز هم کنشِ عشق‌ورزیدن متوقف نمی‌شد؛ با تسخیر ناخودآگاه سرسخت بانوی نجیب. چیزی جز همین مانترای دامین‌وار…
کارلوس در را پشت سرشان کوبید و چندبار مطمئن شد زبانهٔ قفل جا افتاده و چفت محکم است. می‌خواست مطمئن شود مهمانش هرگز دوباره به طبقهٔ سوم برنمی‌گردد. درحالی‌که از پله‌های بیرونی پایین می‌دوید برگشت و با صدایی به‌ظاهر شیرین و ریاکارانه به رؤیابینی که تازه بیرون آمده بود گفت:
— اوه، پیش از رفتن یک سؤال دارم…
— بپرس، کارلوس!
— این گرافیتی توی حیاط، همان‌جا، کار توست؟… نوشتهٔ «Hard Headed Woman» خطاب به نیِل است، نه؟…
نویسندهٔ پیام فرصت نکرد به سؤال نخست پاسخ دهد. دانشجو وقتی سرخی خجالت را روی صورت هنرمند دید، ادامه داد.
— منظورت چیست؟… منظور پنهانِ «H. H. W.» چیست؟…
دامین که در تلهٔ این سؤال زیرکانه افتاده بود و باید آن را خنثی می‌کرد، و چون کنایهٔ کارلوس به او می‌فهماند آن همه سخاوتِ ظاهریِ کارلوس تنها مقدمهٔ این طعنه بوده، چند ثانیه در افکارش پرسه زد و سپس با تردیدی ساختگی جواب داد…
— منظوری که دارم؟… ترجمهٔ لفظی؟… یا معنایی که باید از آن گرفت؟… Hard Headed Woman؟…!… — زنِ کله‌شق. — بله، همین است…! دوستت دارم، زنِ لجباز!
— ها! ها!… بعد می‌گویی دوستش داری. عجب! نباید دنبال فهمیدن هنرمندها بود. خب، خداحافظ!
لبخندی کوتاه و تمسخرآمیز، و بعد کارلوس درحالی‌که از ته دل می‌خندید به راهش ادامه داد.
دامین پس از بازگشت به تنهایی، از تصور تلخِ واکنش احتمالی نیِل هنگام گزارش اجتناب‌ناپذیر جاسوس دانشجو لرزید. خشمی وصف‌ناپذیر.