ROZDZIAŁ XI

Sennopata przerywa swoją odyseję. Mroczna zasłona burzy i napastliwy wiatr naśladują zachód słońca w dniu Sądu Ostatecznego. Zamknąwszy okiennice, choć pominął niektóre szczegóły, nie zapomina o Beethovenie. Gdy błyskawica razi pobliską topolę, gdzieś pomiędzy allegrem a andante, rozczarowany marzyciel na nowo porządkuje własne błędy i błyskotliwe wyczyny. Szczęśliwe przypadki i najbardziej nieprzewidywalne utrapienia…

Od dwóch dni dobrowolnie zamknięty w mieszkaniu, Damien, więzień nieobecności Nielle i jej przelotnych pojawień się, chodził tam i z powrotem, kiedy cień Carlosa przesłonił światło wpadające przez oszklone drzwi. Nie pozwoliwszy studentowi nawet zapukać, zaprosił do środka przybysza oblepionego głupawymi uśmieszkami, jak gdyby właśnie odebrał rekord Guinnessa zwycięzcy konkursu pijaków.

— Cześć, Damien! Mam pół butelki czerwonego. To znaczy… eee! Raczej połowę butelki. Zachciało mi się dopić ją z tobą. Tak sobie, przy kieliszku pogadać o winie… Nie, chciałem powiedzieć: powinić przy pogaduszce… Po prostu pogadać jak kumple!

Milcząc i tylko jednym uchem słuchając powtarzanych bez końca wywodów Carlosa na temat pedagogicznej jakości „…gównianej!…” kadry wykładowców „…gówniarzy!…” z jego „…gównianego!” uniwersytetu, Damien wyjął z szafki dwie niepasujące do siebie szklanki. Sprawdzając ich czystość z dociekliwością tropiciela, zastanawiał się, czy pijak potrzebuje pociechy, czy też przyszedł chytrze wybadać jego równowagę psychiczną i dotknąć jego kłopotów.

Carlos pochłaniał wino, Damien ledwie muskał je wargami. Tak rozmawiali o wpływie absyntu na dawnych wielkich artystów, szkockiej whisky w połowie stulecia i współczesnych narkotyków. Po ostatnim łyku marzyciel, rozgrzany mocnym winem, popadł w samochwalcze rozważania: widział już siebie jako niedoścignionego mistrza komiksu, a nawet laureata nagrody „Yellow Kid”. Nie powstrzymał się jednak od wypytania Carlosa o brak dalszego ciągu historii własnego wiersza. Zataił wszelako formę utworu, by nie wzbudzić podejrzeń o plagiat.

— Wiesz może, czy Nielle dostała mój ostatni list?… Strasznie mnie to dręczy, nigdy nie otrzymuję odpowiedzi!

— Nic mi o tym nie wiadomo!… Nielle, ja jej nigdy nie widuję! Widuję głównie jej siostrę. To ona teraz tam mieszka, przynajmniej tak mi się wydaje…

Carlos poczerwieniał; barwa, która upodobniła jego twarz do nosa zaczerwienionego od brandy, nie zniknęła aż do końca odpowiedzi.

Ta jawna obłuda zdawała się zaczerwienić również zdumioną twarz Damiena. Jemu także krew uderzyła do głowy. Na pierwszy rzut oka kłamstwo mogło wyglądać na skutek alkoholu, lecz wyraźnie miało zasiać wątpliwość.

— Naprawdę sądzisz, że ona już tam nie mieszka?… Ale przecież słyszę jej kroki, jej głos…? Powiedz mi, Carlos, czy ja wariuję?…

— Nie przejmuj się, nawet Matuzalem wiedział, że wszyscy są cholernie stuknięci. No, muszę już lecieć…! Dzięki za czerwone, następną kolejkę stawiam ja.

Nieco nieskładny student, splamiony plugastwem własnego kłamstwa, odszedł ze spuszczoną głową, lekko podchmielony… (?)

Rozwścieczony i zgorzkniały z powodu wzbudzonej niepewności Damien ścigał Carlosa myślami po schodach, życząc sobie nawet, by usłyszeć jego upadek, a potem przekleństwa, którymi tamten kwitowałby każde zakończone wspinanie.

— Jeszcze cztery stopnie, zanim runie. Trzy, dwa, już tylko jeden…! — Co za rozczarowanie, nie spada. Stoi nieruchomo na podeście. Biedny Carlos, musi próbować odzyskać równowagę. Nie! Skręca w prawo, żeby wrócić do domu. Ale w prawo! To przecież droga do… mieszkania Nielle!

Dwa głosy dobiegające z góry rozległy się wyraźnie, niczym dwa pchnięcia szpadą rozdzierające membranę bębna, przywłaszczając sobie po jednym z jego bębenków. Głos muzy zadał pierwszy cios.

— Damien do mnie pisał?… Słyszałam!

— Tak, mówił, że wysłał ci wiersz.

— Ale on ani razu nie użył tego słowa! Mówił tylko o listach. Skąd wiesz, że to był wiersz?…

— Ja… Tak tylko powiedziałem…! Jak to, słyszysz, co dzieje się na dole?…

— Słyszę, i co z tego…?!… Kim ty jesteś, żeby przechwytywać moją korespondencję? Nielle była wściekła. Do tego stopnia, że jej słowa zdawały się zaciskać na szyi Carlosa i nie zamierzały puścić, dopóki nie wyzna podłości, której się dopuścił.

Zdemaskowany i bezsilny, zapewniał o własnej niewinności, beznamiętnie odsłaniając machinację, której sam nie wymyślił. Donosił.

— …To Lou!… On mnie zmusił. Kazał mi tak postępować. Przysięgam!

— Nie życzę sobie, żeby to się powtórzyło. Jasne?… Nieważne, czy chodzi o listy Damiena, czy kogokolwiek innego!… Zrozumiałeś?… A Lou jeszcze tego pożałuje. W swoim czasie wypytam go, czy mówisz prawdę!

Jeżeli odkrycie to oszołomiło słuch Damiena, to ukryta w nim rewelacja — Nielle również podsłuchiwała jego prywatne życie — sprawiła, że zastygło mu spojrzenie. Choć własna niedyskrecja wzbogaciła jego wiedzę, nie próbował już zrozumieć dalszej, niepokojącej rozmowy studenta z muzą. Starał się uwolnić od zalewającej go goryczy. Gniew i pragnienie zemsty przepychały się, wpadały na siebie.

— Boli mnie! — wykrztusił, dusząc się w ciszy.

Żeby nie płakać z obawy, że Nielle go usłyszy, pocieszał się przypadkiem, który pozwolił mu rozwiązać zagadkę zagubionych czułych liścików. Odkrycie tej jadowitej taktyki uratowało go przed rozbiciem się o skały rezygnacji z muzy i przyszłych elegii.

Radość z tego wątpliwego zwycięstwa osłabła i runęła pod naporem nieufności, która od niedawna go dręczyła. Cała wystawa omamów słuchowych. Czy jego pożądanie było tak potężne, tak gwałtowne, że wyobrażał sobie Nielle chodzącą, wirującą, śmiejącą się, żyjącą w swoim schronieniu, a nawet rozmawiającą z kimś innym… tak jak przed chwilą z Carlosem? Czy było już za późno?…

Ból Damiena był tak wielki, tak zdumiewająco cierpki, że z trudem powstrzymywał bredzenie i nie umiał nie wypluwać wściekłości na sąsiadów, choć nieobecnych, przywołanych w myślach.

— Czy zawarliście zbiorowy pakt, żeby przypodobać się diabłu, żeby głaskać bestię pod włos… a raczej z włosem?… Niewidzialny pergamin zbrukany i przypieczętowany waszymi oszustwami, dowód bezwarunkowego poparcia dla zła. Zagłada waszych sumień i mojego rozumu. Umyślne mordowanie na wolnym ogniu piekła!

Obrzydliwe istoty!… Jak mam nie popaść w paranoję? Uwięziliście mnie w pułapce na myszy: wy, lokatorzy z góry, i wy, sąsiedzi z dołu. Wszyscy jesteście wobec mnie okrutni.

Brouillette’owie… Ilekroć wymawiam przy nich imię „Nielle”, pytając, czy mieli przyjemność ją spotkać, wszyscy bez wyjątku wykręcają się słowami: „Nielle?… Jaka Nielle?… O kim mówisz, Damien?…” No nie! Od ponad dwóch lat regularnie płaci im czynsz. Pieniądze może i nie mają zapachu, ale można je dotknąć! Za kogo mnie macie?… Co chcecie osiągnąć?… Zgoda, zaburzenie osobowości przemieliło mi duszę i nie zaprzeczam, że uważałem się za Kristosa!… Może jeszcze nie wiecie: zwolniłem go!… Ekskomunikowałem z mojego szaleństwa.

Po co więc dręczyć mnie bez potrzeby?… Ukrzyżowanie psychiczne?… „Co takiego?…” — zapytalibyście!

Damien schronił się w łóżku, tłumiąc w poduszce echo płaczu; skargi przerywał analizami coraz okrutniejszymi wobec siebie. Odzyskać zwykły oddech? Trudna sprawa! Jego wysiłki zderzały się z pożerającymi go myślami o nielogicznych następstwach.

— Żałosne! Podrzynają mi gardło jak ofiarnemu jagnięciu, ukrywając ją pod opieką, której nie są godni sprawować. Nie ma żadnego niebezpieczeństwa, któremu trzeba zaradzić, któremu trzeba zapobiec, bo nie mam dość stanowczości ani odwagi, żeby przeciwstawić się ich wybrykom. Boję się konfrontacji; jestem tchórzem.

Jak teraz zbliżyć się do ukochanej, musnąć jej umysł, oczarować jej duszę? Napisać do niej? Nawet poemat epicki o mojej miłości byłby daremny: utwór mógłby zostać przechwycony mimo ostrzeżeń. Zobaczyć ją? Ukrywają ją, grzebią, sami tonąc w swojej nikczemnej przebiegłości.

Jak odzyskać te zgubione i skradzione słowa, które podtrzymywały nadzieję, że naprawię własne życie, te słowa, które uważałem za czerwony dywan rozwijający się aż do muzy?… Przezwyciężyć ich utratę, wysublimować ich rzeź, wzbogacając widmo upadłych czasowników najmniejszą nutą, najbardziej wymownymi drganiami. Nie przestawać pisać do niej… muzyką, którą będę jej narzucał. Nie miej mi tego za złe, tak bardzo cierpię. „Hard Headed Woman”.

***

Splot słoneczny jęczy, jakby stał się odrębną istotą. Sennopata kuli się na swoim nieodłącznym tapczanie. W jego synapsach odbywa się przedstawienie: pamięć jest suflerem teatru jego życia.

Burza szaleje. Deszcz zwielokrotnia się, rozpryskując o ziemię niczym niezliczone maleńkie fontanny łez, które same się tłumią. Wewnętrzna gadatliwość wraca, wyczekując radości, która jeszcze bardziej pobudzi przeciążone neurony. Na horyzoncie rysują się sylwetki niespodziewanych posłańców z daleka, niemal z innej planety. Świat fal radiowych.

Damien wzbogacił swoją płytotekę o nowości, rozszerzając sposoby przesyłania wiadomości w decybelach dzięki płytom pożyczonym od przyjaciół. Z wybrednego słuchacza stawał się eklektykiem. Mierzył oddziaływanie każdej piosenki na uczucia muzy, ważył emocje przekazywane przez muzykę. Zamierzał wyczerpująco namalować obraz własnych marzeń. Obliczał jak aktuariusz, snuł prognozy jak futurolog, przekonany, że po długich godzinach słuchania choć jedna fala przeniknie serce Nielle. Miłośnik płyt upajał się muzycznymi przywołaniami. Potem, niczym didżej, rozpoczął rytmiczne zaloty skierowane do uroczej wybranki. Reakcje? Wiedział, że ich ani nie zobaczy, ani nie usłyszy i nie będzie mógł się nimi rozkoszować, ale z przyzwyczajenia — a raczej z dziwactwa — wyobrażał je sobie.

Jego świadomość i uczciwość kruszyły się. Przekupywał własną moralność, a następnie rozgrzeszał się niewinnymi, kojącymi pobudkami, choć wiedział, że w ten sposób wikła się w pokrętne i nielojalne nękanie. Niekiedy nieporuszony, trzykrotnie walił pięścią w pierś, chwiejąc się w nieświadomości błędu i jednocześnie szydząc: „Mam wybór?… Mam wybór? Mam może ogromny wybór?… Amen!”. Przyznając, że ten proceder budzi wstręt, uznał go mimo wszystko za absolutne minimum.

Sięgnął po wszystkie formy, po wszystkie style muzyczne. Naiwność muzyki popularnej i żywiołowość rocka; ulotną duszę niektórych melodii jazzowych i licznych bluesów; sławę klasyki oraz prawdy, czasem mesjanistyczne, wielkich pieśniarzy. W swoich projekcjach nawoływał inne muzy wszechświata, by szeptały mu nieznane jego duszy słowa, dodające odwagi do walki.

— Nielle, ukochana! Tak, jestem dość bezczelny, by wciąż przywoływać uczucie, które najchętniej natychmiast i na zawsze byś ze mnie wycięła! Kocham cię, ale już za późno, bo tę wielokulturową odę rozpoczyna twój elektryczny trubadur, Cat Stevens, jego teksty i głos, które tak lubisz, a które wytrącą cię z równowagi. On rozpocznie. Posłuchaj „Hard Headed Woman”…!

Tego dnia, zanim ostatnia nuta rozpłynęła się w powietrzu, Damien pozwolił sobie na pauzę, by ciszą podkreślić, zaakcentować i uzasadnić siłę oraz prawdziwość piosenki. Przedpołudnie się starzało; kilka sekund właśnie wykrzywiło się w jedenastą godzinę. Tymczasem nic nie łagodziło rany wywołanej odrzuceniem, z wyjątkiem kroków Nielle. Ale możliwość podstępu zniweczyłaby pewność.

— …A jeśli te kroki są tylko jakąś imitacyjną paradą? Związek siewców wielkiej uprawianej wątpliwości manifestuje i pracuje nad tym, żeby mnie oszukać? Nie!… Niemożliwe!

Te kroki zbyt bardzo przypominają jej własne… Moje serce musi rozpoznać jej obecność: dostraja się, bijąc w rytmie jej przemieszczania się. Rytmiczny szyfr.

O, właśnie je śniadanie, a mój puls syci się jej przebudzeniem. Skończyła; idzie do sypialni, by się ubrać, umalować, skropić perfumami… serce przyspiesza! Teraz wychodzi, przechodzi do salonu, zatrzymuje się tuż obok wieży stereo… moje serce przestaje nadawać…! Nigdy wcześniej nie słuchała muzyki rano!

Damien wspiął się na tapczan i stanął na nim ze złączonymi stopami, niemal na palcach, by zbliżyć się do muzyki sączącej się słabo przez sufit. Pozycja na granicy utraty równowagi była niewygodna. Jakby posiadała jasnowidzenie wróżbity przewidującego wypadek, Nielle podgłośniła muzykę.

Wciąż nadstawiając uszu, usiadł ponownie, zastanawiając się, czy ten gest, choćby niezamierzony, nie sygnalizuje mu wściekłości i zakłopotania, w jakie samolubnie ją wpędził. Rozpoznał jednak słynne „Let It Be” Beatlesów.

Znał angielski w ograniczonym stopniu i choć fałszował przy nuceniu, nie przeszkodziło mu to tłumaczyć na własną melodię wedle swoich możliwości: „Tak już jest! Daj temu spokój! Niech tak będzie…!”. Melodia przypominała mu dorastanie, lecz także wtargnięcie, do którego nie doszło, i szalone, wyimaginowane tańce z Nielle, od których gwiazdy mogłyby zadrżeć. Wspominał to, co nigdy nie zaistniało.

Przyjemnie było nie być didżejem. Korzystał z tej przyjemności, wsłuchując się w kolejny utwór: „Across the Universe”.

Nagle zmiany głośności zaczęły drażnić jego uszy. Nielle bawiła się w przyciszanie zwrotek i podkreślanie refrenu. Te rytmiczne wahania go irytowały, ale wyjaśnił je sobie szczególnym upodobaniem Nielle do słów: „Nothing’s gonna change my world” („Nic nie zmieni mojego świata!”). Zdanie błyszczało, wyraźnie oddzielone od pozostałych. To dźwiękowe wyróżnienie skłoniło Damiena do przekonania, że odpłaca mu pięknym za nadobne. Koniec pięciolinii, koniec taktów. Tylko dwa stare przeboje. Nielle zdjęła płytę i wybrała następną.

Oniemiały! Oszołomiony! Nowy wybór ukochanej olśnił go tak, że stał się prawdziwym ektoplazmatem. A przecież bez jego wiedzy usiłowała go egzorcyzmować z pomocą Léo Ferrégo, największego poety potępiającego społeczną niesprawiedliwość i przewrotną ekstrawagancję: „Z czasem wszystko odchodzi… zapomina się…”.

Zadzwoniono do jej drzwi, musiała więc się poruszyć. Jej kroki, jak metronom, wyznaczały rytm serca Damiena. Otworzyła Marcowi, przyjacielowi i doradcy…, po czym poszła przyciszyć muzykę, niemal niedostrzegalnie.

— Jak się masz, Marc?

— Bardzo dobrze, a ty, Nielle, wszystko w porządku?… Jesteś gotowa?…

— …Już idę! — powiedziała, kierując się do sypialni po torebkę.

— Nielle, płyta wciąż gra, wyłączyć sprzęt…?

— Nie! Niech piosenka się skończy.

— Dlaczego?

— …Mmm… bo…! — odparła Marcowi słodkim głosem. Potem zręcznie uniknęła litanii żartobliwych docinków, dodając: „…bo jeśli nie wyjdziemy, możemy się jeszcze spóźnić… z czasem”.

Dla marzyciela wszystko było jasne. Odpowiedź nadała namacalny kształt grze jego muzy. Sama się zdradziła, niechcący wyznając świadomy zamiar komunikowania się z nim.

Nielle i Marc wyszli. Drzwi zamknęły się za nimi.

Nagrany podczas występu na żywo śpiew Ferrégo, gilotynujący zgrubienia czasu, otulił powrót Damiena do samotności aż po oklaski i bisy wielbicieli, przerwane przez technikę.

Nagle, jak przy topnieniu snu, kiedy u jego nieuchronnego kresu podświadomość narzuca wniosek, Damien przeanalizował fakty i wysnuł przypuszczenia na temat sposobu działania muzy. Sparaliżowana! Choć były tak niezwykłe i kruche, jego potajemne próby porozumienia się przyniosły owoce.

— W dziesiątkę! Trafiłem w mój zachwycający cel! Moja teoria plastikowego komunikatu niesionego falami głośnika, choćby najbardziej obłąkana i przewrotna, okazała się skuteczna! Triumfuję! Nawet jeśli Nielle przekazała mi, że „nic się nie zmieni, z czasem wszystko się zaciera i tak po prostu jest!”, odpowiedziała mi!

Czy taka subtelna uwaga, taka ukryta czułość wyklucza koniecznie litość? Czy czułość i litość się wykluczają? Nieważne. A ja sądziłem, że ona w ogóle mnie nie kocha… Co za miłe zaprzeczenie!

Ale coś tu nie gra! Choć związany, choć wyglądam jak nieszczęście, nadal jestem królem kier, bo czas nigdy nie wymaże jej oczu z mojej pamięci. Nie da się wyrzucić miłości z życia, z człowieka, wycinając to cudowne uczucie niczym podczas biopsji. Żadna operacja, choćby najdokładniejsza, żaden skalpel, choćby najostrzejszy, nie zdoła usunąć ani przyciąć blizny, jaką pozostawia. Taki zabieg tylko otworzyłby ranę, nie przynosząc pacjentowi ulgi, i przypominałby mu boleśnie, że miłość będzie się skrycie rozkoszować w jego umyśle aż do śmierci ich obojga.

***

Piąta Symfonia przemierza słuch sennopaty. Potężne, gwałtowne basy drażnią membrany marnych głośników. Przykre wibracje masakrują jedyną dostępną mu rozkosz.

Mimo natłoku obrazów, zamknięty w dawnym pokoiku, wciąż nie znalazł błędu: tego określonego miejsca w czasoprzestrzeni, które go zaczepiło, nabiło życie na pal, odbierając inne przywiązania. Niepokoi się, koniec brawurowo wyznaczonego terminu jest bliski…

Jego kotka mruczała mu w ramionach, kiedy czatował przy oknach; oboje dawali sobie nawzajem bezpieczeństwo i czułość. Krajobrazy ulicy i podwórza potrafiłby narysować z zamkniętymi oczami: w czasie oczekiwania dla rozrywki rozbierał je na szczegóły, a następnie skrupulatnie zapisywał.

— Od czasu tego spotkania Beatlesów z Ferrém żyjesz we mnie zmysłowo, napełniając mnie radością nadzwyczajną i głęboko tajemniczą. Nie muszę już przymykać powiek, ba, nawet mrugać, żeby cię sobie wyobrazić; jesteś tutaj, obecna równie uporczywie wewnątrz mojego oddechu, jak poza nim. Jesteś bardziej obecna niż kiedykolwiek. A jednak, paradoksalnie, pozwalam twarzy odciskać na szybie tłuste, spocone kręgi, wciąż wypatrując twojego przyjścia.

Niepokojące chimery, którymi karmił swój czas, bezlitośnie potęgowały gryzący lęk. Paraliżował go, gdy stawał wobec oszałamiających gierek sąsiadów. Wobec ich kłamstw i napomnień zamaskowanych potępiającą moralnością wolał przemilczać prawdę, zwodzić ich milczeniem i tłumionymi reakcjami, skryty w mieszkaniu.

— Jakże rozkosznie byłoby przyłapać Nielle na gorącym uczynku i przechytrzyć Lou, który ją ukrywa. Jego dumie poderżnąłbym gardło, wszystko mi jedno! Ale ją przestraszyć? Nigdy! A jednak oboje znajdują złośliwą przyjemność w oszukiwaniu mojej czujności…

…Niemal każdego ranka niesie, wysoko unosząc rękę, ubranie na metalowym wieszaku, okryte celofanem. Jakby wracało z pralni chemicznej. Schodząc po stopniach, przesuwa ciężar stopniowo do tyłu, zmieniając kąt położenia na każdym schodku. Cała ta dyscyplina ma zasłonić ruchy Nielle, ukrytej za tym samym zawsze starannie wyprasowanym garniturem. Wieczorem, przy powrocie… identyczny fortel.

Głupota! Od pierwszego śniegu sztuczka nie ma już prawa działać. Nie trzeba tłumaczyć, że cztery ślady stóp pozostawione przez człowieka, a więc istotę dwunożną, robią piorunujące wrażenie.

A co z wrażeniem jajka?… Co było pierwsze?… Kura?… Czy to pytanie jest pustą skorupką? Mia wciąż powtarza tę samą śpiewkę, nie zmieniając ani joty, bym uwierzył, że jej siostra być może naprawdę wyprowadziła się stąd. Skąd więc te zabawy w chowanego? Te inscenizacje i odpowiedzi wahające się między dwuznacznością a pewnością? Jej wyuczone docinki, ocierające się o zmowę i pełne nieufności, każą mi sądzić, że Nielle mieszka na górze, kiedy jej tam nie ma, i jest obecna wtedy, gdy w rzeczywistości oddycha gdzie indziej. Czy rzeczywiście chce pogłębiać moje zagubienie, karmić je niejednoznacznością, doprowadzić do paniki, skupić wszystko w niebezpiecznej magmie?… Żeby później doszło do odreagowania, którego źródła nie potrafiłbym rozpoznać?

Kto może mi z godnością i szczerością powiedzieć coś o Nielle? Mia? Carlos? Lou? Brouillette’owie, sąsiedzi z dołu? Niektórzy kłamią z tak niepokojącą łatwością, że przenoszą kłamstwo na swoje nikczemne zachowanie.

Jakbym pstrykał palcami… wystarczy wypowiedzieć „Nielle”, a już wciągam ich w sofizmaty. W chwili, gdy imię mojej ukochanej drży w powietrzu, na ich twarzach leniwie pojawia się charakterystyczny, ledwie dostrzegalny uśmiech, potem błyszczące oczy wypuszczają ironię i mdły wstręt do mojej osoby.

Potem następuje moje zdumienie. Ich usta (…któż by pomyślał, że je mają…) otwierają się na całą szerokość; wargi drżą w zsynchronizowanym tiku. Wreszcie w cuchnących, rozwartych otworach widać kubki smakowe, które niczym mięsożerne kwiaty rozchylają się, żeby lepiej rozsmakować się w nienawiści i urazie. W ich głodzie słabszego.

***

Karajan i Filharmonicy Berlińscy przechodzą do andante con moto. Choć burzowe wiatry tracą na szybkości, muzycy są prawdziwi w swojej pasji. Symbolika śmierci pozostaje niezmienna w burzy, w muzyce i w duszy sennopaty. Jego pragnienie świadomego wycięcia guzów przeszłości rośnie w siłę za sprawą rozpaczy…

Czy siedział w kuchni?… Leżał na tapczanie?… Spoczywał w łóżku?… Stał przy oknie?… Trwał nieruchomo w pracowni?… Po tylu kolejach losu przestał tworzyć; wyobraźnia gniła, próbując rozszyfrować parodię zniknięcia Nielle.

— Niezależność, którą okazuje mi Nielle, potrafię zrozumieć, nawet podzielić… trochę; ale ona dosiada jej jak dzikiego konia. Depcze moje życie, uważa mnie za zmarłego i właśnie w tym tkwi moja agonia.

Z całych sił trzymam większość uczuć na uboczu, pozwalam im się dusić. Te zaś, które walczą, kończą spalone w ogniu mojej namiętności. To gorzkie upojenie rodzi się z zaprzepaszczonych spotkań i nieszczęsnych interwencji losu.

Sennopata cierpi mniej niż dawniej, bardziej niż powinien. Odbywa surową karę nałożoną przez przeznaczenie: przymusowe wspomnienia w katordze własnego umysłu.

Symfonia dobiega końca… Z burzy dochodzą już tylko odległe pomruki. Czas, jak to ma w swoim niezmordowanym zwyczaju, płynie dalej w rozmaitych odczuciach, tak jak wszystko, co ludzkie.

Najtrudniejsze, najbardziej bolesne jeszcze się nie ukazało. Pochód ostatnich „przypomnień”: zawieszone chwile, obrazy, które wydobędzie i zechce przetworzyć w ekstazę we własnej pamięci-przewodniczce.

Otwiera okno. O zanieczyszczonym powietrzu zapomina. Żeby osuszyć swoją gorycz, wdycha łyk wilgoci i łagodnego chłodu, które burza w naturalny sposób odjęła chmurom kłębiastym. Potem wraca do tapczanu i kilka razy go okrąża. Nie po to, by rozprostować nogi, ale żeby pozwolić sobie na zesztywnienie, oszołomić się, ogłupić i jeszcze bardziej znieczulić. Szukać czegoś poza absurdem, jednocześnie w nim zamieszkując.

Dalej »