ROZDZIAŁ II

Ciemność jest zupełna; przyłącza się do niej muzyka w tle. Zwyczajny jazz. Mijają minuty, a trzydziestodwójki kolejno giną na jego zbyt delikatnych błonach bębenkowych.

W chłodnym wieczornym powietrzu osuwa się głębokie westchnienie, burząc już spokojne fundamenty tej atmosfery introspekcji. Oczekiwanej autoanalizy, niezbędnej i spóźnionej aż nadto. Ale oto jazz „zabluesowuje się” i porzuca wygodne trwanie w przeciętności.

— Przeklęta karmo!… Losie, dusisz mnie! Boli mnie dusza. Moje serce jest ułudą, a łzy wyparowują w moim przeklętym hara.

Jednak jego płacz powstrzymuje i więzi niewyobrażalna naiwność, zalążek oszukańczego zakładu. Możliwa wygrana: niedostępny związek.

— Moja zwierzęca siła rozpływa się we wzburzonych falach szyderstwa z wyschłych marzeń. Nawet dzika, moja twórczość nie jest studnią bez dna. Cholera! Dlaczego jestem nieuleczalnie śmiertelny? Czy to jedyne widoczne usprawiedliwienie moich błędów?… Brutalne rozwiązanie, jakim jest samobójstwo, absolutnie niczego by nie zmieniło!

Tyle lat oczekiwania na cud możliwego spotkania, choćby na banalną wymianę zdań; niezliczone godziny stopione na zawsze w tej chimerycznej czasoprzestrzeni. — Wspomnienie. — Nieprzemijające żale, które pozostawiły, wyryte w moich zmarszczkach, obezwładniają mnie. Muszę definitywnie wyrzucić z pamięci chwile czerwonego księżyca, ślepych i dziecinnych namiętności!… Zapomnieć o tobie na zawsze, miłości mojego życia, żeby wreszcie docenić własne. Bo mam już dosyć palenia czasu na stosie. Mojego czasu!

Nagranie było stare. Płyta nosiła ślady czasu… Ślady czasu… Ślady… Nieważne, jak bardzo jest zużyta, rytm melodii przyspiesza. Saksofonista improwizuje w niskich rejestrach. Mrok wspomnień miał się rozciąć pod wpływem instynktu.

Damien sam siebie nazywał „sennopatą”. Słowo własnego wynalazku. Stworzył je, by opisać swój ból istnienia: niemal chorobliwą niemożność przyjęcia rzeczywistości bez natychmiastowego przeobrażenia jej w sen. Urodzony we śnie, od zawsze niesiony przez wyobraźnię w stanie hiperinflacji, uważał realność jedynie za pretekst do wymyślania.

(Przyszedł na świat śniąc; w toku rozwoju przeżywał „hiperinflację” i tak już wybujałej wyobraźni; uważał rzeczywistość za pretekst do snucia marzeń: wszystko to skłoniło go do stworzenia tego neologizmu.

Nie wiedział, że gdy miłość lub żądza cielesna dramatycznie rozpala szaleńca od snów, cechy charakteru przybierają dziesięciokrotnie na sile. Jeśli jednak spotyka się z odmową, wszystko staje się mętne, niezrozumiałe. Sennopatia przechodzi w stan ostry. W jego psychice powstaje wówczas błędny trójkąt: wierność nieobecności, narzucona mu asceza i nieuchronny upadek w obsesję anachronicznego istnienia.)

— Gdzie kryją się ci, którzy cierpią z miłości tak jak ja? W ciemności, jak ja? Czy wloką się po błocie, żeby zapaść się w nie jak w bagno? — Czy całe społeczeństwo nie nosi masek wiecznie roześmianego Jasia?… A kiedy nadchodzi wieczór, skulone w samotności, by leczyć rany, uwrażliwione stresem, czy nie drży, jęcząc: „Aj! Miłości moja, jak boli!”?

Improwizacja przybiera niebotyczne rozmiary. Do nut jazzmana sennopata doczepia słowa w synkopach.

„Gdzie jesteś? Co robisz?… Czy czasem o mnie myślisz?… Ty, którą kocham… ty, której nieobecność czczę służalczo, tylko dlatego, że jest wizerunkiem twojego istnienia we mnie! — Czy nie słyszysz, jak szeptem opowiadam ci we śnie o swoich pragnieniach?

(Halo!… Tu niebieski smok. Wywołuję mój miłosny smutek… Halo!…

Odpowiedz wreszcie!… Nic!… Cholera!… Kod się zmienił wraz z upartymi falami.

Halo!… Halo!… Tu sfinks ciemności. Wywołuję mój miłosny smutek… Halo!…

Powiedz coś!… Jest!… Słyszę… tak! Słyszę, ale wszystko znowu się rozmywa, niemal znika; zero! Nic nie słychać!

Nic nie słychać? Znów ty, okrutna ciszo, powracająca do mnie jak bumerang. Mam dość przesłuchiwania cię, języku rozpaczy. Na co czekasz, żeby uciec?

Halo!… Tu blues w ciemności. Dzieli nas pustka… twój głos, za którym tęsknię. Gdzie jesteś, szalona nieznajoma?… Tu ten, który już nie może!)”

Na znak brawury chorego marzyciela daje sobie stanowczo zbyt mało czasu, aby wszystko raz jeszcze przejrzeć, wszystko rozpamiętać. Jeden dzień! Nadchodzące dwadzieścia cztery godziny, wyrastające przed nim niczym niewidzialna przeszkoda, będą jedynymi świadkami wycięcia. Stawiając nawet in extremis na udane usunięcie tej osobliwej miłości, nie pozbywa się przecież obawy przed porażką. Według niego ewentualne fiasko nie wynikałoby z introspekcji, lecz raczej z przyszłości zesłanej przez opatrzność.

— Unicestwię nasze wspólne wspomnienia aż do ostatniej cząsteczki. Zamorduję każdą miłość, która spróbuje się we mnie odrodzić. Rozszarpię ją niczym rozwścieczony człowiek pierwotny. Czyż nie chodzi o moje życie?… Na cel! — Ognia!

Ze starej wieży stereo wydobywają się ostatnie tremola. Płyta przestaje się kręcić. — Cisza wraca na swoje miejsce, pieszcząc mrok. Tylko oddech sennopaty, tego damienowego męczennika, usiłuje wydrzeć im przywilej przemówienia.

Łzy na krawędziach oczu, gotowe pęknąć, w jednym okrzyku zwiastują nazwę próby.

— Nielle!

Pstryk! Zapala się lampa.

Z włosami potarganymi nerwowymi palcami, dłońmi przyciśniętymi do rozgrzanego czoła, głową schowaną między kolanami, siedzi w niebieskim szlafroku z frotte. Wyszyte na plecach białą nicią imię nadaje mu wygląd pokonanego boksera. Z sarkazmu chciałby dopisać sobie przydomek „Postrach”, lecz Damien jest raczej niski, więc unika bójek. Mimo to skupia się przed ostatnią rundą.

Arena: stary dom z okiennicami. Światło niebieskawe. Atmosfera błękitna. Salon biały. Wąski pokój o niskim suficie, jak klatka z zasłonami. Tylko pożółkły plakat współzawodniczy z grą miejskich świateł wciskających się przez okno: Marilyn Monroe w „Nie pukaj” („Troublez-moi ce soir”). Przedmiot niezbędny do powrotu w przeszłość.

Damien leży na kozetce podobnej do tych, jakie mają psychiatrzy. Rodzinna pamiątka. Przypadek! Jego rodzice byli ludźmi ziemi. Ojciec bardziej robotnikiem niż ojcem, matka czymś więcej niż gospodynią. Mimo to mebel obity jest tkaniną świetnej jakości. — Ale miłość ma to gdzieś! Ofiara stawia sobie pytania!

„Za sprawą jakich czarów zakochałem się nawet w twojej nieobecności? Niebo pozwoliło mi naprawdę oglądać cię w całym mym udręczonym życiu nie dłużej niż godzinę: krótkie chwile, skąpo rozsiane po kilku miesiącach. Czy śmiem dodać: niekończących się? Jak zdołałaś ukraść mi duszę?… Gdzie?… Kiedy?… Podchwytliwe pytanie. Dlaczego? Pytanie, którego konsekwencje przerastają moją zdolność odpowiedzi.

Dziś… albo jutro będę musiał wybrać: trwać i skonać we śnie albo odrodzić się i żyć. Nie mogę dłużej pozostawać na łasce tej oszałamiającej rzeczywistości, która kieruje moim życiem. Jak świeca paląca się z obu końców, przemawiająca do dwóch uległych cieni, moje życie spala się zbyt prędko i bez rozeznania.

Już czuję niepokojącą gorycz trudnego wyboru między oryginałem przeżycia a kopią snu. Czy już jestem dwojaki… od chwili, gdy pojawiłaś się w moim życiu, Nielle?

Pamiętam, że w tamtych czasach, w chwilach jasności umysłu, utożsamiałem się z nagą małpą, członkiem upadającego społeczeństwa. Pod wpływem narkotyków natomiast uważałem się za boga, który przez pomyłkę trafił do społeczności przeobrażających się małp w słynnej globalnej wiosce McLuhana. Powoli wykorzeniałem się z tej kuli, gdzie gorączka pieniądza, umacniająca ad vitam aeternam powierzony jej manicheizm, nie przeszkadzała trzeciemu światu umierać z głodu. Zapomniawszy, czym jest dobro, uchylając się od zła, pozostałe części planety, z nadmuchanymi statystykami, mozolnie porównywały własne klapki na oczach.

A jednak uważałem się za szczęściarza, bo byłem biedny, prawie bez grosza. Biedny, ale nie nędzarz. Przypadek opatrzności pozwolił mi nawet wynajmować dwa mieszkania. Pierwsze, w którym nie odróżniałem już szczęścia od smutku: rodzinne gniazdo. Mieszkałem tam z Mylène, moją anielską żoną, która niestrudzenie mnie znosiła z cierpliwością, której tajemnicę zna tylko ona. Mieszkałem też z Lysianne, naszą słodką córką. Jej obecność pozostaje jedyną nicią łączącą mnie jeszcze z prawdą.

Drugie mieszkanie służyło nam wszystkim trojgu za pracownię. Nie byliśmy tam zbyt nieszczęśliwi. Mylène analizowała tam sny i odczytywała swoje zapisy automatyczne. Lysianne robiła wszystko, na co miała ochotę, bez ograniczeń. A ja w tym miejscu rozmyślałem”.

Damien zdaje się pozować. Nieruchomy przenosi się o lata świetlne… pozostając w tym samym miejscu. Spokój i cisza królują jak król i królowa w rodzinnej pracowni.

Lysianne, urocza dziewczynka o brązowych oczach i włosach kasztanoworudych, barwie na granicy rudości, pełna wdzięku, podchodziła do mnie, swojego ojca, gdy medytowałem w mojej świętej dziedzinie.

— Tatusiu, pożyczysz mi swoje flamastry, proszę? Chcę narysować coś dla ciebie.

— Oczywiście, że możesz ich użyć, ale pamiętaj, żeby za każdym razem nakładać skuwkę na ten, którego używasz… Właśnie! Co chcesz mi narysować?

— Ach! To niespodzianka.

— Na pewno będzie bardzo ładny; wiem, że masz talent.

Równie szczęśliwa z możliwości użycia pięknych kolorów, co zachęcona moimi pochwałami, pospieszyła do pokoju przeznaczonego do zabawy.

Podczas gdy mój anioł wertował dwa czy trzy tomy Carla Junga, by nadać analizie swoich snów bardziej naukowy kierunek, ja nadal pogrążałem się w rozmyślaniach.

Zainspirowany lekturami o alchemii wymyślałem, niczym niegroźny uczeń czarnoksiężnika, maksymy filozoficzne, dwuznaczne formuły o kulawym brzmieniu. Bawiło mnie nawet używanie ich podczas kolacji z przyjaciółmi. Wplatałem je w rozmowy tak zręcznie, że nikt wcale nie reagował. Wtedy chełpiłem się swoim konikiem: „Wyobrażać sobie, aby przewidywać, a potem urzeczywistniać”, obwieszczając słuchaczom, że czeka mnie sława. Co zresztą również nie wywoływało żadnej odpowiedzi. Było mi wszystko jedno. Tajemne funkcje moich proroczych myśli miały przede wszystkim ustalić miejsce, z którego je zapisywałem: Cogito ergo sum. Dzięki temu nie musiałem się szczypać, by sprawdzić, czy nadal istnieję.

Rozwijając swoje krótkie zdania pod czujnym spojrzeniem ducha Hermesa Trismegistosa, przeobrażałem te potencjalne powiedzonka w komiksy, aby je objaśnić.

— Spójrz, tatusiu, skończyłam rysunek.

— Gdzie ja jestem…?… Ach! Lysianne, przestraszyłaś mnie… skończyłaś?… Och! Jaki piękny, wybrałaś ładne kolory. Uwielbiam twoją niespodziankę. Pokazałaś ją mamie?

— Nie, nie chcę jej przeszkadzać, czyta.

Z porozumiewawczym uśmiechem zaprosiłem Lysianne, by po cichu poszła ze mną do Mylène, pochłoniętej mozolną pracą. Podkradłem się do żony jak kot, przesunąłem palcami po włosach czytającej i pocałowałem ją, zadowolony, że ją rozproszyłem. Nie unosząc oczu, nadal wbitych w pisma swojego mistrza myśli, Carla Junga, odpowiedziała czułym uściskiem.

— Powiedz, króliczku! Chcę ci pokazać piękną pracę, którą Lysianne zrobiła dla mnie.

Skierowała wzrok ku wielobarwnej niespodziance i wybuchła szczerym śmiechem. Potem przytuliła nasze dziecko, komentując rysunek.

— Karykatura komiksowego bohatera tatusia. Lysianne, zrobiłaś mu piękny prezent, kotku. — Brawo, maleńka!

Sennopata patrzy, jak ten łagodny obraz oddala się z nostalgią. Szczęśliwa chwila, jedna z wielu, zaszczepiająca drobne radości w nędzy ledwie łagodzonej pomocą społeczną. Ale oś, wokół której oprze swoje poszukiwania, już istnieje. Miejsce. Pracownia.

— Miałem szczególną słabość do tego schronienia. Zresztą spędzałem w nim większość czasu, tworząc projekty, które mogły zaspokoić moją potrzebę tworzenia. Żeby mieć jakieś zajęcie, bo zerwałem z pracą zawodową. Stałem się leniwy, pozbawiony motywacji pomimo oczywistych obowiązków. Czy produktywność napawała mnie już wstrętem?… — Z kolegami z uniwersytetu przeżywałem fascynującą przygodę w świecie filmu animowanego. Wszystko dobrze się zaczęło, wszystko źle się skończyło… A pomiędzy nauczyłem się brać narkotyki. Lecz w tym mieszkaniu, które nie jest już moje, w miejscu, które było moją pracownią, co jeszcze robiłem?… Co takiego?…

Czasem tam spałem; często uciekałem tam, by w tajemnicy wielbić wyimaginowany harem bardziej podniecający niż encyklopedia pozbawiona ilustracji… Co jeszcze?

Już nadchodzi!… Tak! Wspomnienia zaczynają ogrzewać moją pamięć niczym podziemne poruszenia wznoszącej się lawy.

Nielle!… Nielle, piękna i interesująca, nic ponadto. Właśnie wprowadziła się na trzecie piętro, do mieszkania tuż nad pracownią. Pośród kartonów, które opróżniały się stanowczo zbyt wolno, wychodziła zaczerpnąć powietrza, wypatrzyć ewentualne niedogodności, dowiedzieć się czegoś o nowym sąsiedztwie. Ja korzystałem z chwili samotności, pozwalając oczom wędrować w rytmie mrugnięć po zbadanych już zakątkach pozbawionego tajemnic podwórza. Oparci każde o poręcz własnego balkonu patrzyliśmy jednocześnie na wszystko i na nic. Ona z ciekawości, z odkrywczej pasji. Ja z przyzwyczajenia.

Pierwszy kontakt, pierwszy język, jakim się posłużyliśmy, należał do naszych nakładających się cieni. Tyle czasu, ile potrzebowały, by oba zostały pobłogosławione przez pełnię księżyca. Jej szalony, nieuchwytny cień, dostrzegając mój, który mu się przyglądał, wycofał się, zaskoczony. Kto wie, czy nasze mroczne strony nie kochały się właśnie potajemnie w ciszy?

Chwila przerwy. Woda mineralna przemienia w pryzmat szklankę, która nie pozwala jej uciec. Orzeźwiająca pauza. Krótka.

„Żonaty i fizycznie wierny, a jednak ociekający niestałością sztucznych rajów, dzięki jej obecności dostrzegałem możliwość urzeczywistnienia zakurzonych fantazji, podczas gdy moje libido ochoczo zabierało się do ich odnawiania. Jednak uwodzenie okaleczone narkotykami i wyobraźnia o opadającym biorytmie pozwalały mi znaleźć tylko lichy pretekst do zagadnięcia nowej lokatorki. Kulturowy punkt odniesienia.

Nadal trwało lato. Ulica była pusta. Późna pora. Hałas samochodów jadących bulwarem, wzmocniony do szelestu skrzydeł, zagłuszał cykady; tylko one rozprawiały między sobą o ostatnich zasługach dla ekologii. W oddali, idąc skrótem przez park, w którym siedziałem, Nielle wracała nie wiadomo skąd. Może z pracy? Z zabawy? Nieważne, miałem dyskretną okazję, żeby się przedstawić.

Nie wydawała się w najmniejszym stopniu przestraszona, gdy tak pokierowałem krokami, aby nasze drogi się przecięły. Pod latarnią stojącą w połowie drogi między domem a pracownią zaczepiłem ją. Odrobina nerwowości w głosie i cień zawahania w ruchach sprawiły, że wyrzucałem słowa z szybkością telegramu.

— Cześć! Jestem Damien. Sąsiad. Mieszkam tam, tuż obok. Ale mam też pracownię. Tam, gdzie ty mieszkasz. Na drugim piętrze, zaraz pod tobą… Jak masz na imię?

— Nielle.

Wymówiła je tak, jakby umieściła w nim wszystkie pauzy, których zapomniałem użyć w swojej wypowiedzi brzmiącej jak odczytywanie depeszy. Ponieważ ta pierwsza rozmowa twarzą w twarz robiła się niedorzeczna, a ja chciałem pozostawić lepsze wrażenie, skróciłem ją, próbując być bardziej poetycki.

— Czy to Cat Stevens, ten odstępca od kościoła rocka — „…it’s a wild world…” — którego muzykę tak często słyszę wieczorami, kiedy jesteś sama? To jego słuchasz przy otwartych oknach?

— Zgadza się! Do widzenia — rzuciła na zakończenie, szybko, lecz wyzywająco, odwracając się do mnie plecami, jak gdyby naprawdę wierzyła, że pokazuje mi swoją najmniej piękną stronę…

Zmieszany tym snobistycznym wymknięciem się, ale stoicki, z ustami zamkniętymi ze zdumienia rozwijałem w myślach pierwsze pytania i jej drugą ucieczkę: „Piękna moja, czuję melancholię, która otacza cię przy tych piosenkach. Czy zakorzeniły się w nich bolesne wspomnienia?… Kto ich nie ma?… Życie jest trudne i uciekanie się do cielesnych rozkoszy absolutnie tego nie zmieni. Czyż nie, Spiritus Sancti?” Nagle! Nie byłem już sobą! Byłem kimś innym. — Odtrącenie zwabiło nikczemną istotę, która we mnie mieszkała.

Niczym druga dusza pod skórą ten sobowtór dopuścił się kradzieży moich emocji, narzucając własne. Mógł pojawić się w każdej chwili, nawet na znak najdrobniejszego szczęścia; wracałby do występku, zmieniając wszystko, do czego się przyczepił, w udręczoną świadomość”.

Cicho rozbrzmiewa Gershwin, „Rhapsody in Blue”. Wspomnienia, wyraźniejsze i prawdziwsze, wydają się wyrzeźbione w czasie. Śmiech i płacz pod pokrywką; zawsze ta sama metoda gotowania uczuć. Sennopata widzi siebie po prostu śniącego o Nielle.

— Przez okna pracowni gapiłem się na nią, gdy przechadzała się chodem tak kuszącym, że aż chciało się gwizdnąć z podziwu. Ukrywała się, maskowała za zbyt wielkimi okularami, w rozpaczliwym zamiarze oszpecenia samej siebie. Daremny trud! Ta nieudolna kokieteria wynikała najwyraźniej ze strachu przed nową dzielnicą. Nie była nieświadoma wrażenia, jakie jej buntownicza uroda wywierałaby na męską populację, zrodzoną w agresji albo w upodleniu. Ufając bez reszty temu wątpliwie pomysłowemu fortelowi, pozwalała się obserwować mimo trwogi.

Wysoka kobieta o poruszających proporcjach. Włosy farbowane na blond, lekki szaleńczy skręt loków. Makijaż delikatny jak koronkowa maska; dobierała barwy ubioru do anielskiego błękitu swoich lirycznych oczu… zawsze ukrytych za tymi paskudnymi oprawkami.

Jej przyjścia i odejścia niepokoiły mnie, bo przypominała ucieleśnienie obsesji napędzającej utopijne tęsknoty. Nielle otaczała ta sama aureola charyzmy co Marilyn Monroe. — Subtelny seksapil. Kusząca naiwność. — Nie było to nieprzyjemne, lecz konwulsyjne podglądanie, do którego mnie prowokowała, rozcieńczało ów hollywoodzki eliksir. Trwałą pozostałość rozkosznych przedsmaków z mojego przeddojrzewania. Marilyn, duchowa rodzicielka, zrodziła we mnie niewyczerpaną pastelową fantazję. Narkotyki przeobrażały miraże w cuda, więc przeczuwałem jej bliskie zmartwychwstanie. W istocie pod tą jałową nadzieją trwał zamiar, by jak najdłużej zachować życie.

Kiedy uciekałem w pracę w pracowni, zachwycałem się własnymi twórczymi porywami. Zarozumiały, upajałem się nimi do szpiku kości. W prawej dłoni, zwycięskiej… pędzel. W drugiej, tej, która dezerterowała… skręt z haszyszem. Linia tuszu, po niej kreska żywicy. Od genialnej chwili do marnego wyczynu każdy gest był alleluja dla iluzji, obrzędem oddania blond aktorce, która nadal śpi, nieświadoma potencjalnej rywalki, jaką stała się Nielle.

Bałem się nieuchronnego załamania wewnętrznego świata. Chwili, w której moja dusza związana wyimaginowanym paktem umrze wskutek ostatecznego zakorzenienia się nowej sąsiadki. Odkąd się pojawiła, w reakcji powtarzałem sobie coraz większe kłamstwo: „Nigdy nie wyprzesz Marilyn”. Nawet Mylène, która prawie już mnie nie kochała, przegrała swoje ikonoklastyczne wysiłki. Jak więc miałaby dokonać tego Nielle? Zakaz, który uosabiała, z każdym dniem coraz ponętniejszy, przybierał postać nieodwracalności. Czy, jak pomysłowo niezdarny szczur, dałem się uwięzić we własnej pułapce?

Z lojalności wobec Marilyn, by zagwarantować jej tron, umacniałem wady i obnosiłem się z najgorszą stroną siebie. Hałaśliwy i nazbyt energiczny, niedbały, na marginesie, z przelotnym sumieniem. Nie licząc kilku paranoicznych zrywów wymierzonych w wyimaginowanych uczniów Karola Marksa. — Zabawna anegdota o tej polityce! Na przekór nim, łącząc tupet ze złośliwością, tylko dlatego, że demonstrowali w parku naprzeciwko jej domu, rozdawałem im anarchistyczne ulotki. Byłem przebrany w biały kitel pokryty z grubsza narysowanymi znakami zapytania, a na głowie miałem kask budowlany ozdobiony plastikowymi kwiatami. Na ich terenie wręczałem im białe kartki piętnujące propagandę ich czerwonych brukowców.

Najdrażliwsi działacze, wątpiąc w pożytek i sens mojej obecności, skwapliwie poddawali mnie indoktrynującemu przesłuchaniu.

— Co ty tu, do cholery, robisz, sabotażysto? Co to za bzdury, mały kapitalistyczny burżuju?

— To?… Mój program polityczny P.N.W., Partii Niczego W Ogóle!

Na moich kartkach wolnych od ideologii zapisywała się wówczas złość komunistycznej grupki. Cała ta szopka miała sprawić, żebym stracił w oczach tej, której po cichu pragnąłem jako świadka, wszelkie możliwe względy, i w ten sposób uprzedzić każdą ewentualność.

Kochałem! Kocham nadal! Niestety! Skóra rozwścieczonego zwierzęcia służyła mi za przepustkę. — Podwójna tożsamość! — Nielle nie mogła odgadnąć mojego prawdziwego ja. Szczyt absurdu: przewidywałem przypadkowy, całkowity bunt swoich zalet. Niedorzeczną i nieoczekiwaną przemianę zwykłego człowieka. Skoro ogarniała mnie ta nieświadoma nadzieja, jak mogłem jeszcze przekonywać siebie, że panuję nad uczuciami? Czy miłością można sterować gałką woli?

Damien, sennopata, skręca się i miota na kozetce, jakby chciał wydrzeć z siebie zarazę. Odprawia nad sobą egzorcyzmy! Zaklina się, by po ukończeniu wspominania zapomnieć jedno z najcenniejszych wspomnień.

— Drugi rok z rzędu angażowałem się społecznie. Wykorzystywałem współudział w organizowaniu święta narodowego w naszej dzielnicy, aby odnaleźć tam swoje miejsce jako artysta. Ale jeszcze bardziej — odnaleźć siebie jako człowiek zagubiony.

Skupiony na tworzeniu maskotki, którą zaproponowałem lokalnemu komitetowi, sam pośrodku podwórza, plecami do starego domu z czerwonej cegły mieszczącego pracownię, starałem się wzmocnić konstrukcję czegoś, co miało stać się żabą dosiadającą barana.

Jak zwykle przy pracy wszystko walało się wokół mnie. Młotek i piła, powyginane gwoździe i słoiki ze śrubami, kawałki drewna i trociny. (Z chaosu rodzi się światło). Pod wpływem słońca pierwszego dnia lata naprędce sklecałem wzmocnienia. Kiedy gorączkowo nadawałem formom kształt za pomocą drutu, moje śluzówki nagle, czule musnęła zdradziecka woń perfum, zachęcając mnie, żebym się odwrócił.

W ślicznej letniej sukience w kwiaty, schodząc z wdziękiem po zewnętrznych schodach prowadzących wprost na podwórze, Nielle rzuciła z uśmiechem przyjazne „Cześć!”. Dzięki rozgardiaszowi, w którym się miotałem, stało się dla niej jasne, że moje dziwaczne zachowania można wytłumaczyć tym, iż jestem po prostu artystą. Niezorganizowanym i ekscentrycznym.

Oszołomiony chwilą, która miała stać się jednym z najmilszych uścisków mojej pamięci, pozostawałem niewolnikiem istoty tego łagodnego momentu: zapachu, który na chwilę mnie rozbroił. Upłynęło kilka sekund, zanim potrafiłem odpowiedzieć na jej powitanie.

Sto! Tysiąc razy w ciągu dnia odtwarzałem tę scenę jak na nagraniu wideo. Tę subtelną europejską woń, serdeczny głos, atmosferę podobną do jednego z moich ulubionych filmów z Marilyn: „Słomiany wdowiec” („Sept ans de réflexion”). (Historia wiernego męża przytłoczonego własnymi fantazjami i marzącego o sąsiadce z piętra wyżej).

W miarę niestrudzonych powtórek dostrzegałem własną słabość wobec nieodpartego uroku otulonego perfumami. To spostrzeżenie pozwalało mi też pojąć, że podczas gdy Nielle odkryła artystę, ja odkrywałem w niej żywą muzę.

„Rhapsody in Blue” osiąga prędkość rejsową. Wspomnienia ukazują się umysłowi w klasycznej formie. Ich przepływ ma smak jazzu. Crescendo, natchnienie nowojorskiego kompozytora żydowskiego pochodzenia.

Butelka wody mineralnej pokazuje dno. Chwila zatrzymania, moment słuchania. Salon nie ma już tajemnic, każdy zakamarek pada łupem wścibskiego wzroku wykluczonego, poszukującego niezbędnych cierpień. Damien głośno komentuje swoje wrażenia.

— Cierpieć! Całować ból! Kiedy cierpienie słabnie, zbieram dawne rany rozsiane tu i ówdzie. Masochistyczny sennopata! Czy mam amputować sobie serce, jeśli dziś sieję szczegółowe sny jutra wspomnieniami pojawiającymi się staccato?

Przez tyle lat dręczyłem się z dala od tego przeklętego domu, pielęgnując obrazy, które po tobie zostały; te, które nadal unoszą się pod moją korą mózgową wraz z marzeniami. Kiedy je mam!… Kiedy jesteś tam!… Albo tam!…

Oklaski! Znakomity występ pianisty i orkiestry. Nagranie na żywo. Koniec pochwał. Światło zasypia. Wszystko zawisa w bezruchu. Wszystko, nawet duch „pamiętania” chwil minionych, podpora nowych fantasmagorycznych wstrząsów.

Dalej »