همه خیلی زود شروع به خواب دیدن کردند. همه یک چیز را می‌دیدند: «حالا چه؟»
این همه آدم! این دومین بار بود که نیستی مسافر می‌پذیرفت، اما نخستین بار بود که این‌همه مسافر را یکجا در خود می‌گرفت.
بعد آنری، بی‌آنکه وارد جزئیاتی شود که ممکن بود بازپس‌گیریِ بهشت را عقب بیندازد، وضعیت را خلاصه کرد. آرام حرف می‌زد، انگار نمی‌خواست همهٔ روح‌ها بشنوند.
— حدس می‌زنم دیگر هیچ شیطانی در جهنم نمانده باشد. جهنم دیگر آن چیزی نیست که تصور می‌کردیم. عمو ما را در بهشت پیاده می‌کند. تازه، همهٔ دوستان تازه‌مان آن‌قدر در جهنم مانده‌اند که خطاهایشان را کفاره داده باشند. و همان‌طور که یکی از معاصران مشهور گفته: «من که باشم قضاوت کنم؟» به لطف عمو، تمام تبعیدیانِ بهشت را هم برمی‌گردانیم. با این ارتشِ وحشتناکِ شیطان روبه‌رو می‌شویم. اما تنها نیستیم. فراموش نکنیم روح‌هایی که نجات داده‌ایم بعید است دلشان بخواهد از رزِ بادها و هم‌مسلکانش دفاع کنند.
— به نظر من این یک «ایدِ...» چه می‌گویم؟!... یک ایدهٔ عالی است!
مارلین با فکری تیره افزود:
— یک چیز را نباید فراموش کنیم: دیگر قربانیِ وسوسه‌ها نمی‌شوند، چون وسوسه‌ها به چیزهای مادی مربوط‌اند. مطمئناً هم دیگر نمی‌خواهند جهنمِ کمبودِ بزرگِ عشق را دوباره تجربه کنند!
— جزیره‌ای را تصور کنید با میلیاردها رابینسون کروزوئه که می‌خواهند آخر هفته را با «جمعه»های خود، همان یارانِ وفادارشان، بگذرانند؛ اما هیچ‌وقت آن‌ها را پیدا نمی‌کنند، آنری در رؤیای خیال‌انگیزش افزود.
— ما این را می‌بینیم و غم‌انگیز می‌دانیم. اما اگر خدا چنین خواسته باشد... فرشتهٔ «توی سیب‌زمینی‌ها» که خواب می‌دید افزود.
— اصلاً خدا را دیده‌اید؟ آنری پرسید.
— نه. از همان ابتدا همه‌چیز را با انتقالِ فکر واگذار کرد. واقعاً خیلی سرش شلوغ بود. برای او هم به همان اندازهٔ ما تازه بود.
— من دیده‌امش!
— شما؟... عمو!
— بله، و گمان نمی‌کنم آن وجودِ برتر هرگز چنین وضعی را می‌پذیرفت. اما راستی، با این همه اتفاق که اکنون دارد «خسته می‌شود»... چه می‌گویم؟! رخ می‌دهد، چرا او را ندیده‌ایم؟
— چه شکلی است؟ همه‌مان می‌خواهیم بدانیم.
— حتی اگر برایتان «تربچه»... بگویم... چه می‌گویم؟! می‌گفتم. او گاهی شکلش را عوض می‌کند.
— شاید آن کمال‌گرای بزرگ پس از یک هفتهٔ پُرکارِ دیگر دارد استراحت می‌کند، مارلین در خواب گفت.
آیا آنری توترک تبدیل به جنگجویی دلیر شده بود؟ چیزهای بسیار دیگری هم در خواب دید، این بار با صدای بلند تا همه بشنوند.
— ... هدف این است که همهٔ دستیارانِ رز، این شیطانک‌های نفرت‌انگیز و عصاره‌های خالصِ شر، سرگرم و از کار خود منحرف شوند. احتمالاً کشورگشایی‌شان هم هنوز پایان نیافته است؛ چون گسترهٔ جهان‌های دیگر را نمی‌توان اندازه گرفت.
در دلِ نیستی، همه سهم خود را می‌دادند؛ یکی ایده‌ای، دیگری نقشه‌ای تکمیلی، دیگری حقه‌ای تازه. همه، جز آن زنِ سیاه‌پوستِ با شکوهی باورناکردنی که عروسکِ وودوو در دست دوباره دنبال روحِ همزادش افتاده بود.
در همین حال، در بهشت آشفتگی مطلق بود. عواملِ خیر که هنوز آنجا بودند، چه فرشته و چه نیمه‌ماه، به شکلی یا به شکلی دیگر آماجِ آزارِ نیروهای جهنم شده بودند.
حملهٔ ژنرال رز ادامه داشت. ژنرال برای سرگرمی شروع کرده بود آثار هنریِ خدا را که در بهشت می‌یافت جابه‌جا کند. آن‌ها را در گوشه‌وکنارِ این مکانِ باشکوه که حالا مصیبت‌زده و غم‌انگیز شده بود پخش می‌کرد.
رز دست‌کاری‌های بزرگی نیز در این آثار می‌کرد؛ از جمله در نسخه‌ای از «شام آخر» لئوناردو داوینچی. همیشه از این تابلو دلِ پُری داشت! هیچ‌وقت خوشش نمی‌آمد که از سرِ تصادف شبیه یهودای تصویرشده به دستِ آن نابغهٔ ایتالیایی بود. قرن‌ها بود که آن نقاشیِ دیواری با رنگِ تمپرا آزارش می‌داد. چهرهٔ مسیح را دست‌کاری کرد و با جزئیاتی پیچیده و دقیق به آن ظاهری بی‌روح و رنگ‌پریده بخشید. از رنگِ پوست و شکلِ چهره‌اش که می‌شد قضاوت کرد، مسیح اکنون قیافهٔ رز را داشت. — متناقض نیست؟ مگر نمی‌گویند شیطان در جزئیات نهفته است؟
اما یهودای همان اثر، پس از دست‌کاری، شبیه آنری توترک شده بود. عجیب!...
هرجا رز مجسمه‌ای، نقاشی‌ای یا هر چیز دیگری را دست‌کاری می‌کرد، جشن‌هایی بی‌پایان با حال‌وهوای زوالِ پایانِ یک امپراتوری راه می‌افتاد.
حتی مسابقهٔ ارابه‌رانیِ رومی برپا کرد. دیوهای هولناک در جامهٔ فرماندهانِ صدنفرهٔ رومی، بر پشتِ فرشتگانی سوار می‌شدند که برای این مسابقه نقشِ اسب‌های تندرو را داشتند. همچنین ارابه‌هایی را که دسته‌هایی از قدیسان می‌کشیدند، با تمامِ توان شلاق می‌زدند.
رز خیلی دوست داشت مسیحیان را ببیند که شیرها و دیگر درندگان می‌خورندشان. اما حیواناتِ بهشت مهاجم نیستند. جادوی سیاهش هم رویشان اثر نمی‌کرد. پس این بخشِ نمایش با گاوبازی‌ای عوض شد که قدیسان در نقشِ گاوها بودند. دیوها نیز نیزه‌های سه‌شاخه‌شان را همان‌طور به کار می‌بردند که پیکادورها نیزه‌شان را.
پیش از آنکه راهشان را در پهنهٔ ابدیت ادامه دهند، برای پایان‌دادن به جشن‌های جابه‌جایی و دست‌کاریِ آثار هنری، علف دود می‌کردند. البته آنچه می‌کشیدند بیشتر هالهٔ ساقه‌های علف بود... نوکرانِ ژنرال همیشه این جشن‌ها را با عیاشی‌ای به‌راستی شیطانی به پایان می‌رساندند.
و چه عیاشی‌ای! می‌شد گفت از شدت افراط، خدا را می‌خوردند. ایکسیرِ روحانیِ رودِ سفید را می‌نوشیدند، انگار فقط آبِ مقدس باشد. شیطان‌ها با زنانِ قدیس، بدون رضایتشان، آمیزش می‌کردند.
فرشته‌ها هم مجبور بودند با شاگردانِ رز پوکر بازی کنند، اما همیشه پرهایشان را می‌باختند... گروهی از کروبیان رقصِ بلدی می‌رقصیدند. هرکدام یک گلولهٔ کوچک بستنیِ نعناعی در ناف داشتند. همان کروبیانِ خوش‌ذوق خودشان آن را آماده کرده بودند.
رقص وقتی تمام می‌شد که دسر آب می‌شد.
ژنرال فقط چند لحظه لازم داشت تا ظاهر و جای آثار هنریِ خدا را عوض کند. این کار برایش تبدیل به جشنی بی‌پایان شده بود. جنگِ رزِ بادها بیشتر از خودِ جهنم شبیه جهنم بود. ارتشش همچنان وحشیانه پیش می‌رفت. خودش اما از این مهمانی‌های تکراری، پرسروصدا و در نهایت بی‌مزه کمی خسته شده بود و این بار تنها به کاوش ادامه داد.
در یکی از همین عیاشی‌ها، در جایی که شمارِ شیطانک‌ها کمتر بود، عمو ماکسیم دهانش را باز کرد و گروه را پیاده کرد. انبوهی از نجات‌یافتگان، که اکنون در برابر شر مصون شده بودند، از دهانش بیرون ریختند. عمو ماکسیم دهانش را آن‌قدر باز نگه داشت که همه در یک دقیقه خارج شوند. آن جمعیتِ عظیمِ رهایی‌یافته از جهنم پراکنده شدند. نخستین کسانی که بیرون آمدند مارلین، آنری، پوست‌ها و ونوسِ سیاه بودند.
اما همان‌جا روح‌هایی از بهشت را دیدند که به جهنم فرستاده نشده بودند؛ جلویشان روی زمین افتاده بودند، تقریباً بی‌حرکت، در هذیان، با چشم‌های بسته و گرفتارِ توهم‌های شدید.
چند دیو که حالا منفعل شده بودند منتظرِ دستورهای تازه از رز بودند؛ او غایب بود. دیگر بدی نمی‌کردند، و از آن کمتر هم خوبی؛ همین‌جا و آنجا ول می‌گشتند. دیوها و شیطانک‌ها حتی دیگر دنبال کروبیانِ ضعیف نمی‌افتادند. نه، مطلقاً هیچ کاری نمی‌کردند، چون دیگر دستوری نمی‌رسید. آیا مسابقه تمام شده بود؟ دیگر هیچ‌کس به دمِ رز اهمیت نمی‌داد.
در واقع... فرماندهٔ کل در سفرِ انفرادی‌اش در گوشه‌ای از بهشت غاری پیدا کرده بود. غار پشتِ دولمن‌های عظیمِ شیشه‌ای پنهان بود. رز در این هزارتوی روستایی که یادآورِ مازهای شیشه و آینه‌های کج‌نمای شهربازی‌های دوره‌گرد بود خزید و در آن رایانه‌ای شفاف و بسیار عجیب پیدا کرد. بی‌هیچ پرسشی آن را تصاحب کرد. راحت نشست و تصمیم گرفت... مغزش را به کار بیندازد.
آیا این دستگاه یک آفرینشِ مادی بود که خدا در اوقاتِ فراغتش از آن استفاده می‌کرد؟
«هرقدر هم شیطان باشی، باز دوست داری استراحت کنی و کمی آسوده شوی»، ناشیانه با خودش گفته بود.
این دستگاه ویژگی حیرت‌انگیزی داشت: می‌توانست از راه دور هر موجودی را که قادر به رؤیا دیدن بود بخواباند. بهتر از آن، می‌شد خواب‌های همه را دید، و مهم‌تر، نوشت. چیزی شبیه بازی ویدئویی‌ای که به نرم‌افزارِ برنامه‌نویسی وصل باشد. خیلی زود برایش سرچشمه‌ای تمام‌نشدنی از سرگرمی شد. با دست‌کاری دستگاه حتی راهی پیدا کرد که کابوس‌های هولناک بسازد. نخستین قربانیانِ این تغییر فنی، ساکنانِ بهشت بودند؛ همان‌هایی که مارلین، آنری و پوست‌ها تازه دیده بودند. رز به همین بسنده نکرد... شرارتش را، در کنار جاهای دیگر، به همهٔ زندگانِ زمین هم گسترش داد. هرکس می‌توانست خواب ببیند، وادارش می‌کرد کابوس ببیند. سخت.
خوشبختانه رزِ بادها این مهاجرانی را که تازه از جهنم آمده بودند ندیده بود، چون نیستی و عمو ماکسیم از آن‌ها محافظت و جداشان کرده بود. بنابراین نتوانسته بود برایشان کابوس بسازد و عذابشان دهد.
با کمک این تجهیزاتِ شگفت‌انگیز، رز توانست در زمان هم به عقب برگردد. گذشته را آلوده کرد و این آلودگی به نوبهٔ خود حال و آیندهٔ انسان‌ها را تحت‌تأثیر قرار داد. به این ترتیب ژنرال «پیش‌افکنیِ زیان‌بار» را اختراع کرد و روی زمین بدبختی کاشت.
پیش‌تر آدمیان اندیشه‌های خوبی داشتند و این اندیشه‌های خوشایند به واقعیت می‌پیوستند. اما «پیش‌افکنی‌های زیان‌بار» بر این پایه بودند که به مردم بباورانند بدبختی‌ها ناگزیر رخ خواهند داد و سپس همه‌چیز را چنان سامان دهند که واقعاً رخ دهند. شیوهٔ رزِ بادها این بود که روایت‌های «پیشگویانه» را به خوابِ چند تن از انسان‌های گذشته راه دهد؛ از جمله شاعر، نوستراداموس، یا آن مردِ اسکیزوفرنِ پاتموس.
آیا رز رایانه را بیش از حد بارگذاری کرده بود؟ شیئی قرمز، شبیه دماغِ دلقک، روی صفحهٔ گنبدی‌شکل با سرعت حرکت می‌کرد.
رئیسِ دیوان آن‌قدر غرقِ لذت بود که دیگر گذرِ ابدیت را حس نمی‌کرد. سرگرم بود. اما چنان به صفحهٔ نورانی خیره شد که نزدیک بود کور شود. بینایی‌اش ضعیف‌تر می‌شد و بااین‌حال همچنان از اختراعِ شوخی‌های شرورانه لذت می‌برد. بیشتر و بیشتر به صفحه نزدیک شد؛ آن‌قدر که یک کاتدِ کاتولیکیِ سرخ‌رنگ، شبیه بینیِ دلقک، سرش را ربود و در دام انداخت. سرش یکباره از تن جدا شد. چند لحظه از رؤیایی به رؤیای دیگر سرگردان بود. اما رایانه کشویی برای دورریختنِ چیزهای مردود داشت و همین ویژگی تقریباً به کابوسِ رزِ بادها پایان داد. سرش توانست به‌تنهایی و در حالِ شناورشدن از آن بیرون بیاید.
— این دستگاه نفرین‌شده دیگر چیست؟ سرِ رز با خودش گفت.
شاید سرش دیگر هرگز به بدنش جوش نمی‌خورد. در همان زمان، بدنِ بی‌سرش، دست‌زنان و گاه چهاردست‌وپا و گاه ایستاده، کاملاً گیج، با دست‌وپاچگی و کمترین وقار توانسته بود از غار بیرون بیاید، بی‌آنکه خونریزی کند.
بیرونِ غار، بدنِ رز میان روح‌هایی که در کابوس بودند حرکت کرد. هیچ دیوی او را نشناخت. بی‌سر، رزِ بادها کاملاً ناشناس بود. دیوها شاید حیله‌گر باشند، اما خیلی هم احمق‌اند.
آن‌ها ردِ رئیس‌شان را گم کرده بودند، چون رئیس‌شان سرش را گم کرده بود. سر هم به دنبال بدنش افتاد. اما رایانه، فقط برای او، نفرینی شبیه آنتی‌ویروس ساخته بود. سر و بدن در دو جهت مخالف رفتند.