مرلین، قربانی آدم‌ربایی، نگران بود که مبادا او را به همدستی متهم کنند. آیا از بهشت اخراجش می‌کردند؟ آیا به جهنمش می‌فرستادند تا کنار رباینده‌اش تا ابد از اندوه بپوسد؟ این پرسش‌ها او را به نتیجه‌ای محدود رساند: «اضطراب در آسمان هم وجود دارد.»
همین که از دروازه‌ها گذشتند، آنری چشم‌هایش را باور نمی‌کرد؛ حتی چشم سومش را که با این حال کم‌کم محوتر می‌شد. منظره‌ای افسانه‌ای پیش رویش آشکار شد؛ گویی همهٔ چشم‌اندازهای همهٔ سیاره‌های قابل‌زیست جهان در آنجا گرد آمده بودند. فهم غریزیِ چیزها حتی این را هم برایش ممکن می‌کرد.
— باورنکردنی است! از ژوژو سیتی هم بهتر! از طرح‌های من برای پادشاهی اسباب‌بازی‌ها هم بهتر. انگار در فیلمی با وضوح فوق‌فوق‌بالا، شش‌هزار K، میان هولوگرام‌های هوشمند فرو رفته‌ایم! این را به قربانی‌اش گفت؛ قربانی‌ای که تنها به امید فرار به حرف‌هایش گوش می‌داد. جست‌وجوی آزادی، جست‌وجوی دیگری را به دنبال خود می‌کشاند.
توترک مثل کودکی که برای نخستین بار چهره‌ها را می‌بیند، با تماشای چشم‌انداز لبخند می‌زد و ابلهانه غان‌وغون می‌کرد.
جانوران و گیاهان از همه‌جا، و حتی فراتر از آن! در آن منظرهٔ پری‌وار — و این صفت در برابرش واقعاً کم‌مایه بود — درختان گذشته، حال و آینده را می‌دید؛ درختانی که هرگز نروییده بودند، درختان دورگه... و میانشان: نرادهایی که موز بار می‌دادند، نخل‌هایی با سیب‌های سرخِ فسفری، سکویاهایی با گیلاس‌های پرشده از کاکائو، بائوباب‌های صورتی. گل‌هایی باورنکردنی که فضا را عطرآگین می‌کردند؛ قاصدک‌هایی با رایحهٔ درهم‌آمیختهٔ موگه و اسطوخودوس، چمنی با بوی درخت گریپ‌فروت، و کاکتوس‌هایی که رایحه‌های دوک‌مانندِ فلفل لیمویی در هوا می‌پراکندند.
جانوران شناخته و ناشناخته، گونه‌های منقرض‌شده و حتی گونه‌هایی که هنوز نیامده بودند. آمیزه‌های جسورانه با نام‌هایی شبیه غذاهای منو: پونی‌های بالدار با گازِ پیاز تازه، مثل پگاسوس‌های کوچک؛ مگس‌پروانه‌های میوه‌خوار که چیزی نمی‌خوردند — چون در بهشت گرسنگی وجود ندارد — گاوهایی با شیر وانیلی، پتروداکتیل‌هایی چون مرغ مگس‌خوار با آوازهای دل‌انگیز، و حتی تیرانوسور رکس‌های موقر با نگاه‌های معصوم.
مرلین برایش توضیح داد که همهٔ موجودات بهشت می‌توانند لذت‌های مربوط به دستگاه گوارش را دوباره تجربه کنند: لذت خوردن، آب‌افتادن دهان، بلعیدن، هضم‌کردن... حتی لذت دفع‌کردن، بی‌آنکه چیزی خورده باشند. کافی است به آن فکر کنند. همه‌چیز تنها با یک نگاه در ذهن احساس و تجربه می‌شود.
— بعضی از این گونه‌ها را اصلاً نمی‌شناسم. شگفت‌انگیز است! گفت، در حالی که چشم‌هایش به اندازهٔ تلسکوپ‌ها گشاد شده بود.
— بعد از چیزی که کتاب‌ها «روز هفتم» می‌نامند — بگذار همین‌طور بگوییم — روز هشتم دوباره سرِ کار برگشت. از آن زمان دیگر دست از آفرینش برنداشته. یک خورهٔ کار واقعی است. هرچه قرار است روزی بر سیاره‌های مهمان‌نواز زاده شود، اول از اینجا عبور می‌کند. بهشت فقط پایان نیست؛ آغاز چیزها هم هست، مرلین توضیح داد.
آنری بالاخره یک قدم جلو رفت. بعد یکی دیگر. عقب رفت. چند قدم هم به پهلو برداشت، مثل چاچاچایی مردد.
— مرلین، زیر پاهایم بالشتک هواست!
— به ذهنتان نرسیده که شاید این بالشتک‌ها فقط در خیال شما باشند؟... شما روی زمین نیستید. پاهای ما روی چمن قرار نمی‌گیرند، همان‌طور که دست‌هایمان به گل‌ها یا حشرات نمی‌خورند. این هاله‌های ما هستند که به نرمی یکدیگر را لمس می‌کنند. البته به‌جز شما که هنوز مچ دست مرا رها نکرده‌اید.
— اگر جلوی یک فیل دراز بکشم، له‌ام نمی‌کند؟
— همیشه می‌توانید امتحان کنید.
ناگهان آنری مرلین را پشت بوته‌زاری کشاند.
— چیزی نگویید. باید نفسی تازه کنم. تازه، اینجا همه‌جا پر از آدم است. حتی اگر شما را نشناسند، خودم ممکن است جلب توجه کنم. هر قدم یک غافلگیری. یک هذیان واقعی؛ انگار از درون یک قارچ جادویی غول‌پیکر تغذیه می‌کنیم. هیچ چیز با این قابل مقایسه نیست! زیر لب گفت.
— خدا فقط آن چیزی نیست که می‌شناسیم؛ از ناشناخته هم پدیدار می‌شود. و این هیچ ربطی به مواد مخدر ندارد، مرلین افزود و فیلسوف‌مآبانه می‌کوشید حواس رباینده‌اش را پرت کند.
— اِه!... چه شیوهٔ عجیبی برای حرف‌زدن! توترک زمزمه کرد و در حالی که فکر می‌کرد، فشار دستش را کمتر کرد.
نقشه تقریباً داشت جواب می‌داد.
اما خیال‌نمایی آسمانی دیگری ظاهر شد و او دوباره عصبی شد. پرسشی آزارش می‌داد...
— مرلین... تا حالا خدا را دیده‌اید؟
— نه، هرگز!
— آنجا را ببینید، مرلین! انبوهی سوراخ شناور در حرکت‌اند. دارند به طرف ما می‌آیند! نکند حمله کنند؟ آنری با اضطراب پرسید.
— آرام باشید، بی‌حال گفت؛ هرچند آرام‌کردن او اصلاً به سودش نبود. این شکاف‌ها که شبیه دریچه‌های گردِ شناورند، سوراخ‌های حافظه‌اند؛ نه از آن نوعی که شما می‌شناسید. ابتدا همه فکر می‌کنیم کمکمان می‌کنند فراموش کنیم، اما چنین نیست. آن‌ها ضدِ نوستالژی‌اند؛ مثل خاطراتی در تلویزیون واقع‌نما، اما بدون دوربین. همه‌چیز به حال‌وهوای شما بستگی دارد. کافی است صدایشان کنید تا به شما نزدیک شوند. آن‌وقت در یک چشم‌برهم‌زدن خار و خاشاک را از چهرهٔ واقعیت کنار می‌زنند و حقیقت زندگی را روی سینی نقره پیش رویتان می‌گذارند، بی‌آنکه حتی از آن‌ها خواسته باشید.
— سرگرم‌کننده است، اما از آن مهم‌تر، جالب است. بااین‌حال وقت نداریم روی این سوراخ‌ها دراز بکشیم... یا بحثشان را بیش از این کش بدهیم، مگر نه؟ آنری گفت.
— آیا یادتان هست زنجره‌ای وقتی زنده بودید فقط یک نانوثانیه آواز خوانده باشد؟ اینجا، زمان اگر در تمامیتش درک شود، همان آواز زنجره است! و اگر این غمگینتان می‌کند، یک مثل آسمانی داریم که می‌گوید: «برای هر فکر غمگین، یک اسکادران فرشتهٔ درمانگر.» مرلین افزود.
— چی! اینجا ضرب‌المثل آسمانی هم دارید؟ آنری با شگفتی جواب داد.
— بله! حتی استادِ ضرب‌المثل هم داریم؛ کارش نوشتن آن‌هاست. متأسفانه هیچ‌وقت افتخار دیدار با «عمو ماکسیم» را نداشته‌ام. در واقع هیچ‌کس او را ندیده است. درست مثل خدا، در این منظره پیدایش نیست.
— چه لقب پرطمطراقی برای چنین آوازهای!
بعد آنری سرش را کج کرد، ابروهایش را درهم کشید و آهسته در جا تاب خورد؛ غرق پرسش‌ها.
مرلین دلش می‌خواست فرار کند. اما هیچ فرصتی پیدا نشده بود. تقریباً محال بود بتواند خود را از چنگال بی‌رحم توترک رها کند!