Η Louise Lang έφτασε μπροστά στο 4357 της οδού Saint-Denis δώδεκα λεπτά νωρίτερα από τον ίδιο της τον φόβο.

Έμεινε για μια στιγμή ακίνητη στο πεζοδρόμιο, με το μπρελόκ των κλειδιών στο δεξί χέρι, την τσάντα ακουμπισμένη στον γοφό και την ατζέντα σφηνωμένη κάτω από το μπράτσο. Ο δρόμος δεν είχε ακόμη ξυπνήσει εντελώς. Μερικά αυτοκίνητα περνούσαν με εκείνη τη νωχελικότητα των κυριακάτικων πρωινών, οι γειτονικές βιτρίνες αντανακλούσαν ένα χλωμό φως και οι πρώτοι πεζοί της γειτονιάς έμοιαζαν να ψάχνουν στον αέρα έναν λόγο για να επιβραδύνουν.

Μπροστά της, η πρόσοψη της μπουτίκ έλαμπε σαν ολοκαίνουργια.

ΚΑΡΔΙΑ ΑΠΟ ΥΦΑΣΜΑΤΑ

Τα χρυσά γράμματα, ζωγραφισμένα την προηγουμένη από έναν σχολαστικό και κάπως φλύαρο τεχνίτη, έμοιαζαν ακόμη να διστάζουν ανάμεσα σε εμπορική επιγραφή και ερωτική εξομολόγηση. Η Louise είχε αμφιβάλει για καιρό για το όνομα. Υπερβολικά γλυκό; Υπερβολικά αφελές; Υπερβολικά θηλυκό; Πολύ εύκολος στόχος για όσους βλέπουν σ’ ένα ρούχο μόνο μια τιμή, ένα περιθώριο κέρδους και μια ευκαιρία επίδειξης;

Ύστερα, ένα πρωί, είχε πάψει να αμφιβάλλει.

Καρδιά από υφάσματα.

Αυτό ακριβώς ήταν. Η καρδιά, επειδή ήθελε να πουλά κάτι περισσότερο από έτοιμα ενδύματα. Το ύφασμα, επειδή μέσα στην ύλη υπάρχει μια μνήμη που οι βιαστικοί άνθρωποι δεν υποψιάζονται. Τα φορέματα κρατούν κάτι από τις γυναίκες που τα φορούν. Τα σακάκια παίρνουν το παράστημα των αντρών που ισιώνουν μέσα τους. Τα φουλάρια γνωρίζουν τα μυστικά των λαιμών. Ακόμη και μια απλή φόδρα μπορεί να γίνει εξομολόγηση.

Η Louise χαμογέλασε.

— Λοιπόν. Πάμε.

Έβαλε το κλειδί στην κλειδαριά με την προσεκτική βραδύτητα κάποιου που προσπαθεί να ανοίξει χρηματοκιβώτιο. Στο μυαλό της, η κίνηση αυτή περιείχε κάτι περισσότερο από έναν μηχανισμό. Δεν άνοιγε απλώς μια πόρτα. Έμπαινε σε μια πιθανή εκδοχή του εαυτού της.

Το κλειδί γύρισε.

Το κλικ ακούστηκε καθαρό.

Ο κωδικός μόλις είχε γίνει αποδεκτός.

Μέσα, όλα ήταν έτοιμα. Ή σχεδόν.

Οι κρεμάστρες παρουσίασης βρίσκονταν στις θέσεις τους με στρατηγική κομψότητα. Τα μακριά φορέματα, ταξινομημένα ανά απόχρωση, έπεφταν σαν αθόρυβοι καταρράκτες. Τα κοντά σακάκια, πιο αυθάδικα, περίμεναν πάνω σε ανοιχτόχρωμες ξύλινες κρεμάστρες. Οι μπλούζες ήταν τακτοποιημένες σε οικογένειες διάθεσης: συνετές, ανάλαφρες, τολμηρές, επαγγελματικές, επικίνδυνες. Η Louise αγαπούσε αυτή τη μυστική ταξινόμηση. Κανείς δεν θα την έβλεπε ποτέ στην απογραφή, αλλά της επέτρεπε να σκέφτεται τη μπουτίκ της σαν θέατρο.

Κοντά στη βιτρίνα, τρεις κούκλες βιτρίνας φορούσαν ήδη τα κομμάτια που είχε επιλέξει για τα εγκαίνια.

Η πρώτη, ελαφρά στραμμένη προς τον δρόμο, φορούσε ένα κρεμ σύνολο, λιτό και σχεδόν αριστοκρατικό. Η δεύτερη, πιο νεανική στην όψη, φορούσε ένα φόρεμα σε βαθύ νυχτερινό μπλε, με γραμμή που έμοιαζε σχεδιασμένη για μια γυναίκα που είχε αποφασίσει να πάψει να απολογείται επειδή υπάρχει. Η τρίτη, τοποθετημένη λίγο πιο πίσω, φορούσε ένα κόκκινο φόρεμα με ρευστά μανίκια.

Η Louise πλησίασε την τρίτη κούκλα.

— Εσύ θα τρομάξεις τις ντροπαλές, μουρμούρισε. Πολύ καλά.

Ίσιωσε τη γραμμή ενός μανικιού. Ξαναστερέωσε μια καρφίτσα. Έκανε ένα βήμα πίσω.

Όχι. Όχι ακριβώς.

Ξαναπλησίασε. Μετακίνησε την κούκλα λίγα εκατοστά προς το φως. Αυτή τη φορά, το φόρεμα άρπαξε τον πρωινό ήλιο και τον έκανε συνένοχό του.

— Έτσι.

Ποτέ δεν πίστευε στα πράγματα που πετυχαίνουν από τύχη. Πίστευε στη δουλειά. Στις λίστες. Στους υπολογισμούς. Στους προμηθευτές που έπρεπε να τους τηλεφωνήσεις τρεις φορές. Στους προϋπολογισμούς που ελέγχονταν μέχρι εξαντλήσεως. Στις λεπτομέρειες που κανείς δεν προσέχει, αλλά που εμποδίζουν τις καταστροφές να συμβούν.

Στα τριάντα εννέα της, η Louise είχε το μυαλό μιας επιχειρηματία και το μάτι μιας καλλιτέχνιδας. Το πρώτο της επέτρεπε να επιβιώνει. Το δεύτερο την εμπόδιζε να προδώσει εντελώς τον εαυτό της.

Πάνω στον πάγκο, η ατζέντα της ήταν ανοιχτή στη σελίδα της ημέρας.

ΕΠΙΣΗΜΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ — 10 π.μ.

Από κάτω είχε φτιάξει μια λίστα:

Λουλούδια μπροστά στη βιτρίνα.

Σταντ για τα φουλάρια.

Καφές / ποτήρια / χαρτοπετσέτες.

Έλεγχος ταμείου.

Τηλέφωνο στον προμηθευτή αρ. 2.

Παραλαβή κουτιών.

Να μην πανικοβληθώ.

Να μη σκοτώσω τον Jean.

Ξαναδιάβασε την τελευταία γραμμή και χαμογέλασε παρά τη θέλησή της.

Ο Jean Chauvet έπρεπε να φτάσει πριν από τις δέκα. Το είχε υποσχεθεί. Οι υποσχέσεις του Jean, όμως, είχαν μια ιδιαίτερη ιδιότητα: ήταν στέρεες μόνο όσο εξυπηρετούσαν τα άμεσα συμφέροντά του.

Οκτώ μήνες νωρίτερα, εκείνος της είχε εξασφαλίσει τα κεφάλαια που χρειαζόταν για να ξεκινήσει η Καρδιά από υφάσματα. Το είχε παρουσιάσει σαν χειρονομία αγάπης, ή μάλλον σαν χειρονομία εμπιστοσύνης. Με τον Jean, οι δύο λέξεις ήταν εναλλάξιμες όποτε ήθελε ένα φιλί.

Η Louise δεν είχε αυταπάτες.

Ήξερε πως πίστευε στη μπουτίκ κυρίως επειδή τη θεωρούσε επικερδές περιουσιακό στοιχείο. Εκείνη τον είχε βοηθήσει συχνά να ξεφύγει από οικονομικές δυσκολίες, να εντοπίσει αδυναμίες, να αξιολογήσει κινδύνους, να σώσει τα προσχήματα. Ο Jean θαύμαζε την ευφυΐα της όταν εξυπηρετούσε τις δουλειές του. Τη θεωρούσε λιγότερο γοητευτική όταν εξυπηρετούσε την ελευθερία της.

Το τηλέφωνο χτύπησε.

Η Louise τινάχτηκε.

— Καρδιά από υφάσματα, καλημέρα σας.

Ένιωσε μια σχεδόν παιδική χαρά καθώς πρόφερε το όνομα.

— Louise; Εγώ είμαι.

Η φωνή του Jean είχε εκείνη τη λιπαρή αυτοπεποίθηση των αντρών που συγχωρούν τον εαυτό τους πριν ακόμη προλάβουν να φταίξουν.

— Καλημέρα, Jean.

— Είσαι ήδη στο μαγαζί;

— Φυσικά. Σήμερα ανοίγουμε.

— Ναι, ναι, το ξέρω. Αυτό ακριβώς. Θα αργήσω λίγο.

Η Louise έκλεισε τα μάτια.

— Πόσο;

— Όχι πολύ. Ίσως μια ώρα.

— Jean.

— Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Ο William Lee με ξαναπήρε. Υπάρχει ένα έγγραφο που πρέπει να εξετάσω. Μια πιθανή υπογραφή. Καταλαβαίνεις, είναι σημαντικό.

— Πιο σημαντικό από τα εγκαίνια της μπουτίκ μου;

Ακολούθησε μια σύντομη σιωπή. Ο Jean μισούσε τις ερωτήσεις που απαιτούσαν ειλικρινή απάντηση.

— Μην αρχίζεις έτσι τη μέρα, Louise. Σε βοήθησα, έτσι δεν είναι; Είμαι μαζί σου.

— Από απόσταση.

— Θα έρθω. Κι έπειτα, δεν με χρειάζεσαι για να πουλήσεις φορέματα. Είσαι τέλεια σ’ αυτόν τον ρόλο.

Αυτόν τον ρόλο.

Η Louise κοίταξε τις κρεμάστρες της. Τα φορέματά της. Τη βιτρίνα της. Το καινούργιο της ταμείο. Τις ετικέτες γραμμένες στο χέρι.

— Δεν είναι ρόλος, Jean.

— Μην είσαι τόσο εύθικτη. Ξέρεις τι εννοώ.

Ήξερε πολύ καλά. Αυτό ήταν το πρόβλημα.

— Περιμένω προμηθευτές από στιγμή σε στιγμή. Βαριά κουτιά. Πολλά κουτιά.

— Ζήτα από κάποιον να σε βοηθήσει.

— Ποιον;

— Τη φίλη σου, τη μάντισσα.

— Η Marie-Soleil δεν είναι μάντισσα. Είναι διαισθητική.

— Αυτό είπα.

— Όχι. Δεν είπες αυτό.

Ο Jean αναστέναξε. Η Louise γνώριζε αυτόν τον αναστεναγμό. Σήμαινε: «Είμαι πολύ σημαντικός για μια τέτοια λεπτομέρεια.»

— Κάνω όσο πιο γρήγορα μπορώ, είπε. Και χαλάρωσε. Θα έχει επιτυχία. Έχεις γούστο, έχεις ένστικτο, έχεις τη στήριξή μου.

Τη στήριξή μου.

Μέσα σ’ αυτή τη φράση ένιωσε τη μικρή χρυσή αλυσίδα που του άρεσε να της περνά γύρω από τον λαιμό.

— Τα λέμε αργότερα, Jean.

Έκλεισε το τηλέφωνο πριν προλάβει εκείνος να προσθέσει κάποια στρατηγική τρυφερότητα.

Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, το κουδουνάκι της πόρτας χτύπησε.

Η Louise γύρισε απότομα.

Η Marie-Soleil Myhrre μπήκε στη μπουτίκ σαν να μην περνούσε ποτέ κατώφλι χωρίς πρώτα να χαιρετήσει τα πνεύματα του χώρου. Φορούσε μια φαρδιά φούστα, ένα τιρκουάζ σάλι και πολλά βραχιόλια που κουδούνιζαν σε κάθε της κίνηση. Στα σαράντα της, είχε μια παράξενη νεότητα, όχι στο πρόσωπο, αλλά στον τρόπο με τον οποίο υποδεχόταν όσα της συνέβαιναν. Σαν τίποτε να μην μπορούσε να της συμβεί χωρίς να μετατραπεί αμέσως σε οιωνό.

— Ένιωσα το άγχος σου από τη γωνία του δρόμου, δήλωσε.

— Καλημέρα και σ’ εσένα.

Η Marie-Soleil άνοιξε τα χέρια της.

Η Louise αφέθηκε στην αγκαλιά της. Της έκανε καλό.

— Άργησε; ρώτησε η Marie-Soleil.

— Ποιος;

— Ο ωραίος γύπας.

— Ο Jean.

— Αυτό είπα.

Η Louise γέλασε. Το γέλιο έλυσε κάτι μέσα στο στήθος της.

Η Marie-Soleil έκανε πίσω για να κοιτάξει τη μπουτίκ.

Η έκφρασή της άλλαξε. Το βλέμμα της διέτρεξε τις κρεμάστρες, τους καθρέφτες, τις τρεις κούκλες στη βιτρίνα, τα φουλάρια που έμεναν να τακτοποιηθούν, τα ζεστά φωτιστικά, τον πάγκο, τους ανοιχτόχρωμους τοίχους, τις κομψές ετικέτες. Δεν μίλησε αμέσως. Αυτό ήταν σπάνιο. Η Louise συγκινήθηκε.

— Λοιπόν; ρώτησε.

Η Marie-Soleil ακούμπησε ένα χέρι στην καρδιά της.

— Είναι ζωντανό.

— Ζωντανό;

— Ναι. Όχι μόνο όμορφο. Ζωντανό. Σαν τα ρούχα να περιμένουν τις γυναίκες στις οποίες ήδη ανήκουν.

Η Louise ένιωσε τα μάτια της να υγραίνονται ελαφρά. Γύρισε το κεφάλι με πρόσχημα ότι ίσιωνε μια κρεμάστρα.

— Πάντα υπερβάλλεις.

— Απλώς βάζω τα πράγματα στη θέση τους με τον δικό μου τρόπο.

— Μπορείς να βάλεις στη θέση τους και τα φουλάρια με τον δικό σου τρόπο; Μου αντιστέκονται.

Η Marie-Soleil άφησε την τσάντα της πίσω από τον πάγκο.

— Με χαρά. Τα φουλάρια είναι πολιτισμένα φίδια. Πρέπει να τα καλοπιάσεις.

Έπιασε δουλειά με θρησκευτική σοβαρότητα.

Για σχεδόν είκοσι λεπτά, οι δύο γυναίκες ετοίμαζαν τη μπουτίκ χωρίς να μιλούν πολύ. Η Louise έλεγξε το ταμείο, τις αποδείξεις, το τερματικό πληρωμών, τις τσάντες με το όνομα της μπουτίκ. Η Marie-Soleil οργάνωσε τα φουλάρια ανά χρώμα και ύστερα ανά ενέργεια, κάτι που η Louise δέχτηκε μόνο επειδή το αποτέλεσμα ήταν υπέροχο.

Στις εννιά και μισή έφτασαν τα πρώτα προβλήματα.

Όχι με ανθρώπινη μορφή.

Με τη μορφή κουτιών.

Ένα φορτηγό παραδόσεων σταμάτησε απότομα μπροστά στη μπουτίκ. Δύο άντρες κατέβηκαν και άνοιξαν το πίσω μέρος του οχήματος. Εμφανίστηκε ένα βουνό από χαρτόκουτα.

Η Louise έφερε το χέρι στο μέτωπό της.

— Δεν γίνεται αυτό.

— Τι; ρώτησε η Marie-Soleil.

— Έπρεπε να παραδώσουν τα μισά σήμερα και τα υπόλοιπα αύριο.

Ο διανομέας μπήκε κρατώντας το ηλεκτρονικό του τάμπλετ.

— Κυρία Lang;

— Ναι.

— Πλήρης παράδοση.

— Ακριβώς. Δεν έπρεπε να είναι πλήρης.

— Εγώ εδώ διαβάζω «πλήρης παράδοση».

— Δεν μπορείτε να πάρετε πίσω ένα μέρος;

Την κοίταξε με συμπόνια, σαν να του είχε μόλις ζητήσει να ξαναπεράσει το φεγγάρι την Τρίτη.

— Κυρία μου, εγώ παραδίδω. Δεν φιλοσοφώ.

Η Marie-Soleil μουρμούρισε:

— Κρίμα. Ίσως τότε να ήταν ενδιαφέρων.

Σύντομα, τα κουτιά κατέλαβαν την είσοδο, ύστερα τον χώρο κοντά στον πάγκο και μετά ένα μέρος του κεντρικού διαδρόμου. Η Louise υπέγραφε, κατεύθυνε, μετακινούσε, συγκρατούσε τον πανικό της με καταιγισμό γρήγορων οδηγιών.

— Όχι εκεί. Αριστερά. Όχι, όχι πάνω στα φουλάρια! Προσοχή στην κόκκινη κούκλα. Πιο σιγά. Ναι. Όχι. Όχι! Όχι μπροστά στο δοκιμαστήριο.

Όταν έφυγαν οι διανομείς, η μπουτίκ έμοιαζε λιγότερο με κατάστημα έτοιμο να ανοίξει και περισσότερο με αποθήκη που είχε προσπαθήσει να μεταμφιεστεί σε σαλόνι τσαγιού.

Η Marie-Soleil κοίταξε το χάος.

— Είναι πολύ ελπιδοφόρο.

— Είναι καταστροφικό.

— Οι καταστροφές είναι υποσχέσεις που δεν έχουν ακόμη βρει τη χορογραφία τους.

— Marie.

— Ναι;

— Λιγότερες προφητείες. Περισσότερα χέρια.

Ξέσπασαν και οι δύο σε γέλια και άρχισαν να μετακινούν τα κουτιά.

Στις εννιά και πενήντα, η Claire ήρθε από το διπλανό καφέ με έναν δίσκο με μικρά ποτήρια, δύο καφέδες και ένα πιάτο μπισκότα.

— Ήρθα να δω αν οι μεγάλες κυρίες της μόδας επιβιώνουν από τη γέννα.

— Claire! αναφώνησε η Louise. Είσαι άγγελος.

— Όχι, είμαι σερβιτόρα με κιρσούς. Είναι πιο χρήσιμο.

Ακούμπησε τον δίσκο στον πάγκο και επιθεώρησε τη μπουτίκ.

— Είναι όμορφα εδώ. Πραγματικά όμορφα. Σαν να κοστίζει ακριβά ακόμη και το να αναπνέεις.

— Ελπίζω να κάνει τον κόσμο να θέλει να αγοράσει.

— Θα τους κάνει να θέλουν να ντυθούν καλύτερα μόνο και μόνο για να έρθουν να κοιτάξουν.

Η Pierrette πρόβαλε το κεφάλι της από την πόρτα πίσω της.

— Claire! Ο κύριος Prahallis θέλει να μάθει αν σκοπεύεις να επιστρέψεις στη δουλειά πριν βγει στη σύνταξη.

— Πες του πως συμβάλλω στην τοπική οικονομία.

Η Pierrette μπήκε κι εκείνη, σκούπισε τα χέρια της στην ποδιά και σήκωσε τα μάτια προς τα κουτιά.

— Παναγία μου. Ανοίγετε μπουτίκ ή μετακομίζετε πριγκιπάτο;

Η Louise εξήγησε σύντομα τι είχε συμβεί με την πλήρη παράδοση.

Η Pierrette έγνεψε με εκείνη την πρακτική σοφία των γυναικών που έχουν περάσει τη ζωή τους βλέποντας τα σχέδια των άλλων να ανατρέπονται από ένα κακοτοποθετημένο κιβώτιο.

— Λοιπόν. Θα σας βοηθήσουμε για δέκα λεπτά.

— Δεν είστε υποχρεωμένες.

— Ακριβώς. Γι’ αυτό έχει σημασία.

Οι τέσσερις γυναίκες έπιασαν δουλειά. Μέσα σε λίγα λεπτά, το χάος έχασε λίγη από την αλαζονεία του. Τα πιο ογκώδη κουτιά σπρώχτηκαν στην αποθήκη, τα πιο επείγοντα ανοίχτηκαν και τα πιο ελκυστικά κομμάτια κρεμάστηκαν αμέσως. Ένα κοντό σακάκι στο χρώμα του ελεφαντόδοντου έκανε την Claire να βγάλει μια μικρή κραυγή. Μια πράσινη μπλούζα έκανε τη Marie-Soleil να αναστενάξει. Η Pierrette, από την πλευρά της, υιοθέτησε ένα δαμασκηνί φουλάρι, που δήλωσε πως ήταν υπερβολικά όμορφο για να αφεθεί σε πελάτισσα χωρίς καλό γούστο.

Στις δέκα ακριβώς, η Louise στάθηκε μπροστά στην πόρτα.

Ο κόσμος δεν είχε αλλάξει. Η οδός Saint-Denis συνέχιζε να αναπνέει κανονικά. Τα αυτοκίνητα περνούσαν. Οι άνθρωποι περπατούσαν. Ο ουρανός παρέμενε αδιάφορος. Τίποτε, εξωτερικά, δεν έδειχνε πως το όνειρο της Louise Lang είχε μόλις φτάσει στο κατώφλι του.

Γύρισε το μικρό ταμπελάκι.

ΑΝΟΙΧΤΑ

Το κουδουνάκι χτύπησε σχεδόν αμέσως.

Μπήκε η πρώτη πελάτισσα.

Μια γυναίκα γύρω στα εξήντα, πολύ στητή, με ασημένια μαλλιά και ανοιχτό γαλάζιο παλτό. Κοίταξε ήρεμα τη μπουτίκ και ύστερα τη Louise.

— Είναι καινούργιο;

— Ναι. Ανοίγουμε σήμερα.

— Φαίνεστε αγχωμένη.

— Λίγο.

— Καλό σημάδι. Οι άνθρωποι που είναι υπερβολικά σίγουροι για τον εαυτό τους συχνά πουλούν άσχημα πράγματα.

Η Louise χαμογέλασε.

— Τότε, καλώς ήρθατε στην Καρδιά από υφάσματα.

Η γυναίκα προχώρησε αργά ανάμεσα στις κρεμάστρες. Άγγιξε ένα μανίκι, ύστερα ένα ύφασμα, ύστερα ένα φουλάρι. Τα δάχτυλά της διάβαζαν πριν από τα μάτια της. Η Louise αναγνώρισε την κίνηση. Αληθινή πελάτισσα. Όχι απλώς μια περαστική. Μια γυναίκα που ξέρει πως η ύλη μιλά.

— Αυτό το φόρεμα, είπε δείχνοντας το μπλε στη βιτρίνα. Μπορώ να το δοκιμάσω;

Η Louise ένιωσε τέτοια ανακούφιση, που σχεδόν ζαλίστηκε.

— Φυσικά.

Η Marie-Soleil, κοντά στον πάγκο, της έριξε ένα θριαμβευτικό βλέμμα. Η Claire και η Pierrette, που είχαν μείνει με την πρόφαση ότι θα βοηθούσαν λίγο ακόμη, πάγωσαν σαν δυο θεατές στο θέατρο.

Το μπλε φόρεμα κατέβηκε από την κούκλα.

Η πελάτισσα μπήκε στο δοκιμαστήριο.

Λίγα λεπτά αργότερα, η πελάτισσα βγήκε.

Το ρούχο της πήγαινε θαυμάσια.

Όχι σαν μεταμφίεση. Σαν διόρθωση της μοίρας.

— Θα το πάρω, είπε απλά.

Η Louise έμεινε άφωνη για μισό δευτερόλεπτο.

— Τέλεια. Θα σας το ετοιμάσω.

Τη στιγμή που καταχωρούσε την πώληση, την πρώτη της αληθινή πώληση, ένιωσε σχεδόν σωματικά κάτι να ανοίγει μπροστά της. Όχι μια περιουσία. Όχι ακόμη επιτυχία. Μια πόρτα. Μια άδεια.

Η πελάτισσα πλήρωσε, πήρε την τσάντα της και σταμάτησε πριν βγει.

— Ξέρετε, κυρία Lang, ένα όμορφο ρούχο δεν αλλάζει μια ζωή. Μπορεί όμως καμιά φορά να δώσει σε κάποιον το κουράγιο να την πάρει ξανά στα χέρια του.

Η Louise την κοίταξε έκπληκτη.

— Ευχαριστώ.

Η γυναίκα βγήκε.

Η Marie-Soleil έσκυψε προς τη Louise.

— Αυτή δεν ήταν πελάτισσα.

— Α, όχι;

— Ήταν μια ευλογία με γαλάζιο παλτό.

Η Louise θέλησε να γελάσει, αλλά το βλέμμα της έμεινε στην πόρτα.

Στην άλλη πλευρά του δρόμου, ένας άντρας είχε μόλις σταματήσει.

Ο Pascal Pascal.

Τον αναγνώρισε αμέσως. Το καπέλο. Το φτερό. Η κάπα. Η όψη ενός άντρα που ντύνεται για να δώσει άλλοθι στη μοναξιά του. Στεκόταν μπροστά στη βιτρίνα, ακίνητος, μαγεμένος πρώτα από την επιγραφή, ύστερα από τα φορέματα και τέλος από εκείνη.

Η Louise ένιωσε το σώμα της να σφίγγεται.

— Τι κάνει αυτός εδώ; μουρμούρισε.

Η Marie-Soleil ακολούθησε το βλέμμα της.

— Ποιος;

— Ο άντρας από το καφέ.

— Αυτός που λέρωσε το μαγικό σου φόρεμα;

— Ναι.

Ο Pascal δεν κουνιόταν. Διάβαζε την επιγραφή όπως διαβάζει κανείς μια προφητεία. Ύστερα πρόσεξε, κολλημένη στη διπλανή πόρτα, τη μικρή αγγελία που η Louise δεν είχε ακόμη αφαιρέσει.

ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ ΠΡΟΣ ΕΝΟΙΚΙΑΣΗ

3½ — ΜΕ ΘΕΡΜΑΝΣΗ

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΣΤΗ ΜΠΟΥΤΙΚ

Η Louise θυμήθηκε ξαφνικά πως έπρεπε να τηλεφωνήσει στον ιδιοκτήτη του κτιρίου και να του ζητήσει να αφαιρέσει την αγγελία. Το διαμέρισμα στον επάνω όροφο ήταν ελεύθερο, αλλά εκείνη ήλπιζε σε έναν ήσυχο ενοικιαστή. Έναν λογιστή. Μια νοσοκόμα. Κάποιον που περπατά αθόρυβα.

Όχι έναν ποιητή με φτερό.

Έξω, ο Pascal χαμογέλασε.

Ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο, αλλά η Louise το είδε.

Το χαμόγελο δεν έλεγε: «Τι σύμπτωση.»

Έλεγε: «Θα μπω στην ιστορία σας.»

Το κουδουνάκι χτύπησε.

Ο Pascal μόλις είχε ανοίξει την πόρτα.

— Καλημέρα, είπε βγάζοντας το καπέλο του με υπολογισμένη βραδύτητα. Νομίζω πως η μοίρα ξέχασε να κλείσει ένα παράθυρο.

Η Louise τον κάρφωσε με το βλέμμα.

— Εδώ, κύριε Pascal, πουλάμε ρούχα. Όχι δικαιολογίες.

— Ήρθα για το διαμέρισμα.

Η Marie-Soleil άνοιξε διάπλατα τα μάτια.

Η Claire, που επιτέλους ετοιμαζόταν να επιστρέψει στο καφέ, μουρμούρισε:

— Ωχ, όχι. Όχι αυτό.

Η Pierrette σταύρωσε τα χέρια με το ύφος γυναίκας που δεν θα έχανε αυτή τη σκηνή για τίποτε στον κόσμο.

Η Louise κοίταξε τον Pascal, ύστερα την αγγελία και μετά την εσωτερική σκάλα που οδηγούσε στο διαμέρισμα πάνω από τη μπουτίκ της.

Η πρώτη μέρα λειτουργίας της μόλις είχε αρχίσει.

Κιόλας, η μοίρα είχε αρχίσει να παίρνει θάρρος.

ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ II

Συνέχεια »