لوئیز از مزون والومبر چند روز مرخصی خواست.
انتظار داشت مجبور شود مفصل توضیح بدهد، رفتنش را توجیه کند و به سولانژ، آرمان، کامیل، نوئه و باتیست اطمینان بدهد؛ انگار پاریس قرار بود فروبپاشد چون او به مونترآل برمی‌گشت تا مردی را به خاک بسپارد که دیگر حتی نمی‌دانست چگونه دوستش داشته باشد.
اما سولانژ آروه فقط یک سؤال از او پرسید.
— برمی‌گردید؟
لوئیز مکث کرد.
نه به این دلیل که نمی‌خواست برگردد. برعکس. می‌ترسید خیلی زود پاسخ بدهد.
— بله، سرانجام گفت. فکر می‌کنم.
— نگویید «فکر می‌کنم». برگردید.
این شیوهٔ او برای ابراز محبت بود.
آرمان ویدال پاکتی به او داد که در آن طرح‌های تاخورده بود.
— برای هواپیما. اگر نخوابید، اصلاحشان کنید.
— شما ظرافت کم‌نظیری دارید، آقای ویدال.
— می‌دانم. بابتش سرزنشم می‌کنند.
نوئه با شور و حرارتی نمایشی هر دو گونه‌اش را بوسید.
— نگذارید کسی دوباره شما را در یک جعبهٔ مونترآلی جا بدهد. حتی اگر جعبهٔ زیبایی باشد.
باتیست مربع کوچکی از پارچه‌ای کم‌رنگ در دستش گذاشت.
— تکه‌ای از آن لباس شگفت‌انگیز. برای اینکه یادتان بماند «لو» وجود دارد.
کامیل، که هیچ‌وقت بی‌دلیل احساساتی نمی‌شد، فقط یقهٔ پالتوی لوئیز را مرتب کرد.
— آدم اگر صاف و مرتب لباس بپوشد، مراسم خاکسپاری کمتر خسته‌کننده می‌شود.
لوئیز لبخند زد.
— این تقریباً یک جملهٔ قصار است.
— نه. یک دستورالعمل است.
روز بعد رفت.
در هواپیما کم خوابید. از پشت پنجرهٔ هواپیما، ابرها برایش انگار از همان پارچهٔ لباس شگفت‌انگیز ساخته شده بودند: پارچه‌ای سبک که دوختنش تقریباً ناممکن بود، اما می‌توانست سایه‌ها را بر خود نگه دارد.
به ژان شووه فکر کرد.
نه فقط به مرگش.
به شیوه‌ای که وارد اتاق می‌شد، انگار مبلمان موظف بودند برایش جا باز کنند. به خندهٔ کوتاهش. به سکوت‌های حساب‌شده‌اش. به پولش. به سرزنش‌هایش. به دست‌هایی که چک‌ها را با احساسی کمتر از بعضی‌ها هنگام امضای کارت تبریک تولد امضا می‌کردند. به تعریف‌های نادرش، که گاهی آن‌قدر ناشیانه بودند که به دستور شباهت داشتند.
ژان برای او هم مانع بود، هم تکیه‌گاه، هم تهدید، هم امنیت. مردی از جنس قدرت. مردی از جنس ترس. مردی که می‌خواست با مالک شدن بر او، از او محافظت کند.
حالا که مرده بود، قضاوت کردنش دشوارتر شده بود.
و این واقعاً آزاردهنده بود.
________________________________________
در مونترآل، هوا زمخت‌تر به نظر می‌رسید.
پاریس خاکستری‌های شیک داشت؛ مونترآل خاکستری‌هایی بی‌پرده‌تر، مرطوب‌تر و کم‌صیقل‌تر. لوئیز مستقیم به خانه رفت، چمدانش را گذاشت، دوش گرفت، لباس عوض کرد و راهی «قلب پارچه‌ها» شد.
فروشگاه باز بود.
همین حقیقت ساده بیش از آنچه انتظار داشت تکانش داد.
ویترین دوباره چیده شده بود. لباس قرمز دیگر تنها نبود. ماری-سولِی دورش پارچه‌های تیره، روسری‌ها، یک کت عاجی‌رنگ و تابلویی دست‌نویس گذاشته بود:
زن همیشه برای زیبا بودن به مناسبت نیاز ندارد.
لوئیز چند ثانیه بیرون ماند.
— این از من نیست، گفت.
پشت سرش صدایی پاسخ داد:
— نه. اما می‌توانست از تو باشد.
برگشت. ماری-سولِی با پالتویی بنفش آنجا ایستاده بود؛ چشم‌هایش خسته اما درخشان.
لوئیز او را در آغوش گرفت.
بعد الودی از فروشگاه بیرون آمد و تقریباً خودش را در آغوشش انداخت. کلر با دو قهوه ظاهر شد. حتی پیرمرد خشک‌شویی هم از در مغازه‌اش سر بیرون آورد و گفت:
— بانوی پاریسی برگشته!
فروشگاه دوام آورده بود.
نه فقط دوام آورده بود؛ زندگی کرده بود.
فروش‌ها جهشی نکرده بود، اما کارمندها یاد گرفته بودند بی‌لرزش تصمیم بگیرند. الودی بهتر از چیزی که خودش ممکن می‌دانست فروخته بود. کلر روش عجیبی پیدا کرده بود: از مشتری‌ها می‌پرسید چه چیزی را می‌خواهند پنهان کنند و بعد دقیقاً خلافش را به آن‌ها می‌پوشاند. ماری-سولِی هر روز می‌آمد؛ رسماً برای «مراقبت از ارتعاشات» و غیررسمی برای اینکه نگذارد پاسکال پاسکال فضا را استعمار کند.
— و پاسکال؟ لوئیز پرسید.
با شنیدن نام او، سردی کوتاهی بر جمع نشست.
الودی نگاهش را پایین انداخت.
کلر جرعه‌ای قهوه نوشید.
ماری-سولِی جواب داد:
— امروز نیامده.
— می‌داند من برمی‌گردم؟
— احتمالاً.
— بعد از مرگ ژان حالش چطور بود؟
— زیادی آرام.
لوئیز اخم کرد.
— زیادی آرام؟
— بله. گفت بعضی مردها نمی‌میرند؛ فقط از صحنه کنار می‌روند تا پردهٔ آخر را بهتر قضاوت کنند.
— این دیگر کاملاً به پاسکال می‌آید.
— بعد هم ناپدید شد.
— از کی؟
— از دیشب.
لوئیز به طبقهٔ بالای فروشگاه نگاه کرد.
— وسایلش؟
— فکر می‌کنم وسایلش هنوز همان‌جا هستند. اما حتی نوک شالش را هم نشان نداده.
این غیبت باید خیالش را راحت می‌کرد.
اما نگرانش کرد.
پاسکال پاسکال به شیوهٔ خودش مکار، خودپسند، چرب‌زبان و خطرناک بود. اما آن‌قدر صحنه را دوست داشت که بازگشتی، خاکسپاری‌ای یا بحرانی را از دست ندهد. غیبتش خلأ نبود. جمله‌ای ناتمام بود.
— بعداً می‌بینیم، لوئیز گفت.
وارد فروشگاه شد.
بوی پارچه‌ها مثل خانه به استقبالش آمد.
________________________________________
مراسم خاکسپاری ژان شووه صبح روز بعد برگزار شد.
تعداد حاضران به‌شدت کنترل شده بود. کسی تعجب نکرد. ژان حتی در مرگ هم انگار نمی‌خواست هر کسی وارد اتاقی شود که خودش مرکز آن بود.
مراسم در کلیسای کوچکی ساده و تقریباً سرد برگزار شد. گل‌های سفید. چوب تیره. سکوتی مناسب موقعیت. چند مرد با کت‌وشلوارهای گران. دو زن که لوئیز نمی‌شناخت، شیک اما بی‌نشانی از اندوه. ویلیام لی، شریک تجاری ژان، در ردیف اول نشسته بود، با چهره‌ای بسته. سردفتر دولونه، آرام و کمی خمیده، از پیش آنجا بود؛ مثل بندی حقوقی میان دعاها.
لوئیز دعوت شده بود.
تنها هم نبود.
الودی، کلر و ماری-سولِی همراهش بودند. بی‌آنکه چیزی بخواهند کنار او ایستاده بودند و دور اندوه نامطمئنش دیوار کوچکی از وفاداری ساخته بودند. چیزی در آن بود محکم‌تر از یک خانوادهٔ رسمی.
— حضور ما اینجا نابجاست؟ الودی پیش از ورود آهسته پرسیده بود.
— نه، لوئیز پاسخ داده بود. دقیقاً همان‌جایی هستید که باید باشید.
پاسکال آنجا نبود.
لوئیز فوراً متوجه شد.
بی‌آنکه بخواهد دنبالش بگردد، جست‌وجویش کرد؛ کلاه‌ها، پالتوها و نیم‌رخ‌ها را وارسی کرد. هیچ. نه هیئتی شاعرانه در گوشه‌ای. نه نگاهی شیطنت‌آمیز از پشت ستونی. نه حضوری نمایشی که آماده باشد مرگ ژان را به دکور جمله‌های خودش تبدیل کند.
این غیبت سایه‌ای متفاوت می‌انداخت.
مراسم کوتاه بود.
کشیشی از مسئولیت، سخاوت و کار مردی گفت که بر حوزهٔ خود اثر گذاشته بود. لوئیز در سکوت گوش داد و نمی‌توانست این واژه‌ها را کاملاً به ژان پیوند بزند. سخاوت؟ بله، گاهی. مسئولیت؟ احتمالاً. اما کسی از کنترل‌گری‌اش، غرورش و آن شیوهٔ بخشیدن که هنوز دستی روی آنچه می‌بخشید نگه می‌داشت حرفی نزد.
لوئیز از او دلخور نشد.
مراسم خاکسپاری برای گفتن همهٔ حقیقت نیست. فقط برای این است که زندگان بتوانند ادامه دادن را تحمل کنند.
در گورستان، باد تیز و بُرنده بود.
تابوت آهسته در گودال پایین رفت. همان لحظه لوئیز حس کرد چیزی بسته شد. نه اندوهش. نه داستانش با ژان. چیزی اداری‌تر و در عین حال عمیق‌تر. دری که کلیدش را نداشت، تازه از آن سوی قفل شده بود.
الودی کمی گریه می‌کرد.
کلر دست‌به‌سینه ایستاده بود.
ماری-سولِی به گودال نگاه می‌کرد، انگار می‌خواست پیامی از آن بخواند.
پس از آخرین کلمات، ویلیام لی به لوئیز نزدیک شد.
— خانم لانگ.
— آقای لی.
— ژان برای شما احترام زیادی قائل بود.
لوئیز نگاهش را پس نکشید.
— روش ویژه‌ای برای نشان دادن آن داشت.
— بله. آدم خاصی بود.
— واژهٔ محتاطانه‌ای است.
ویلیام لی نزدیک بود لبخند بزند، اما خودش را نگه داشت.
— احتمالاً طی چند روز آینده مکاتباتی دریافت خواهید کرد.
— دربارهٔ چه؟
— دربارهٔ بعضی مفاد.
— می‌توانید روشن‌تر بگویید.
دور و برش را نگاه کرد.
— اینجا نه.
پیش از آنکه لوئیز بیشتر اصرار کند، مرد جوانی با پالتوی سیاه نزدیک شد. به نظر نمی‌رسید متعلق به مراسم باشد. زیادی شتاب‌زده. زیادی راست‌قامت. زیادی زنده.
— خانم لوئیز لانگ؟
— بله.
پاکت کرم‌رنگ ضخیمی به او داد که نامش با دست روی آن نوشته شده بود.
— از طرف سردفتر دولونه.
لوئیز پاکت را گرفت.
— متشکرم.
پیک کمی تعظیم کرد و رفت.
ماری-سولِی خم شد.
— چیست؟
لوئیز بازش کرد.
داخل پاکت، کارتی با متنی کوتاه بود.
خانم محترم،
طبق دستور مرحوم ژان شووه، از شما خواسته می‌شود امروز، رأس ساعت چهارده و سی دقیقه، در دفتر اینجانب حاضر شوید تا برخی مفاد وصیت‌نامه که به شما مربوط است قرائت شود.
لطفاً مراتب احترام مرا بپذیرید.
آگوستن دولونه، سردفتر
لوئیز دو بار خواند.
— امروز؟ کلر پرسید.
— بله.
الودی رنگش پرید.
— مفاد وصیت‌نامه... یعنی چیزی برای شما گذاشته؟
لوئیز کارت را تا کرد.
— احتمالاً یک بدهی اخلاقی.
ماری-سولِی لبخند نزد.
— می‌روی.
— بله.
— ما هم با تو می‌آییم.
— نه.
— لوئیز.
— نه، ماری. این بار نه.
به تابوت در ته گودال نگاه کرد.
— ژان در زمان حیاتش به اندازهٔ کافی با من دونفره حرف زده است. می‌توانم یک بار دیگر هم به همین شیوه، در خلوت، به حرفش گوش بدهم.
________________________________________
دفتر سردفتر دولونه در ساختمانی قدیمی در مرکز شهر بود؛ با سالن انتظاری بیش از حد ساکت و صندلی‌هایی که انگار خبرهای بد زیادی شنیده بودند.
لوئیز ده دقیقه زودتر رسید.
لباس سیاه ساده‌ای پوشیده بود، پالتویی بلند، و در جیبش همان تکهٔ کوچک پارچه از لباس شگفت‌انگیز را داشت که باتیست به او داده بود. هر وقت احساس می‌کرد نفسش نامنظم شده، انگشتانش را در جیب فرو می‌برد تا آن تکه پارچه را لمس کند.
سردفتر دولونه خودش به استقبالش آمد.
— خانم لانگ.
— جناب سردفتر.
او را به دفتری برد که همه‌چیز در آن انگار از یک قرن پیش طبقه‌بندی شده بود. دیوارکوب‌های چوبی، کتاب‌های جلدشده، چراغ سبز، پرونده‌های ردیف‌شده. ویلیام لی از قبل کنار پنجره نشسته بود. لوئیز از این موضوع خوشش نیامد.
— شما هم اینجایید؟
— بله، پاسخ داد. به درخواست ژان.
سردفتر به صندلی اشاره کرد.
— بفرمایید.
لوئیز نشست.
— راستش را بخواهید، دقیقاً نمی‌فهمم چرا اینجا هستم.
سردفتر دولونه دست‌هایش را در هم قفل کرد.
— آقای شووه پیش‌بینی کرده بود این را بگویید.
موجی از عصبانیت از سینهٔ لوئیز گذشت.
— حتی پس از مرگش هم از من ایراد می‌گیرد.
سردفتر لبخند بسیار محوی زد.
— آقای شووه حدود شش ماه پیش وصیت‌نامه‌اش را بازبینی کرده بود. کاملاً هوشیار بود. مدارک طبق مقررات تأیید، امضا و ثبت شده‌اند.
— بسیار خوب. اما این چه ربطی به من دارد؟
ویلیام لی نگاهش را پایین انداخت.
سردفتر دولونه پرونده‌ای باز کرد.
— خانم لانگ، ژان شووه شما را موصی‌لهِ عامِ خود تعیین کرده است.
لوئیز بی‌حرکت ماند.
— ببخشید؟
— شما تمام اموال شخصی، منافع و سهام تجاری، دارایی‌های مالی، غیرمنقول و منقول او را به ارث می‌برید، با رعایت چند وصیت خاص که از پیش تعیین شده است.
اتاق انگار دور شد.
— نه.
— می‌فهمم خبر بزرگی است.
— نه، لوئیز تکرار کرد. حتماً اشتباهی شده.
— هیچ اشتباهی در کار نیست.
— ژان هرگز...
ساکت شد.
چون حقیقت این بود که نمی‌دانست.
ژان می‌توانست چنین کاری بکند.
ژان قادر بود دست به کارهای عظیم بزند، به شرط آنکه هنوز زیر کنترل خودش بمانند. بخشیدن ثروت پس از مرگ هم راه دیگری بود برای اینکه در اتاق باقی بماند.
— تمام ثروتش؟
— بله.
— کسب‌وکارهایش؟
— آن‌ها هم.
— ساختمان‌هایش؟
— بله.
— سرمایه‌گذاری‌هایش؟
— بله.
— سهم‌هایش در شرکت‌ها؟
— بله.
نفس لوئیز کوتاه شد.
— نمی‌توانم.
ویلیام لی آرام مداخله کرد.
— از نظر قانونی می‌توانید.
— دربارهٔ قانون حرف نمی‌زنم.
سردفتر دولونه لیوان آبی به او داد.
لیوان را گرفت، اما دستش آن‌قدر می‌لرزید که آب در آن لرزید.
— چرا؟
سردفتر پاکت دومی بیرون آورد.
— آقای شووه نامه‌ای گذاشته که قرار بوده پس از اعلام موضوع اصلی به شما تحویل داده شود.
لوئیز به پاکت خیره شد.
— بخوانیدش.
— ترجیح می‌دهید که من...
— بخوانید.
سردفتر دولونه پاکت را باز کرد و خواند.
«لوئیز،
اگر این نامه را با صدای دولونه می‌شنوی، یعنی مرده‌ام؛ و همین حالا هم از این موضوع کلافه‌ام. از ناتمام گذاشتن کارها متنفرم.
فکر خواهی کرد همه‌چیز را از روی احساس گناه برایت وصیت کرده‌ام. این فکر به غرورت خوش می‌آمد و برای من بیش از حد ساده بود. همه‌چیز را برایت وصیت کرده‌ام چون تنها آدم دوروبرم هستی که هنوز جرئت دارد چیزی خلق کند که فقط مفید نباشد.
من عمرم را صرف ساختن، خریدن، محافظت کردن و کنترل کردن کرده‌ام. حق با تو بود: خیلی وقت‌ها کمک کردن را با مالک شدن اشتباه گرفتم. از تو طلب بخشش نمی‌کنم. هیچ‌وقت در فروتنی استعداد نداشته‌ام و مضحک است که بخواهم در نامه‌ای پس از مرگ شروع کنم.
اما وقتی نیرویی را می‌بینم، می‌توانم تشخیصش بدهم.
تو بیشتر از موفق شدن ترسیده‌ای تا شکست خوردن. خواستم هلَت بدهم. گاهی لهت کردم. با این حال از پسش برآمدی.
با پول من کاری بکن که خودم بلد نبودم.
و مهم‌تر از همه، نگذار کسی قانعت کند که زندگیت را به من بدهکاری. من مرده‌ام. خیلی هم راحت است: دیگر نمی‌توانم از تو بهره بخواهم.
ژان»
سکوت طولانی شد.
چشم‌های لوئیز به سطح میز دوخته شده بود. حس می‌کرد خون از صورتش عقب می‌رود.
— خانم لانگ؟ سردفتر پرسید.
خواست جواب بدهد، اما اتاق کمی کج شد.
ویلیام لی بلند شد.
— دارد می‌افتد.
— نه، لوئیز زمزمه کرد.
اما بدنش دیگر گوش نمی‌داد.
سردفتر با شتاب دور میز آمد. ویلیام لی او را از شانه نگه داشت. سرش را پایین آوردند. پنجره‌ای باز شد. هوای سرد داخل آمد.
لوئیز کاملاً بیهوش نشد. لب مرز ماند؛ در آن جای غریبی که صداها انگار از زیر آب می‌آیند.
تمام ثروت ژان.
همهٔ کسب‌وکارهایش.
همه‌چیز.
قدرتی که همیشه مرعوبش کرده بود، حالا دست عوض کرده بود.
و آن دست، دست خودش بود.
________________________________________
در روزهای بعد، لوئیز فهمید پول مثل باران طلا از راه نمی‌رسد.
مثل بهمن مدارک از راه می‌رسد.
حساب‌ها. شرکت‌ها. ساختمان‌ها. سرمایه‌گذاری‌ها. قراردادها. بیمه‌ها. وکالت‌نامه‌ها. مالیات. امضاها. جلسه‌ها. مشاوران. فهرست دارایی‌ها. مسئولیت‌ها.
ژان شووه یک ثروت به جا نگذاشته بود.
یک امپراتوری به جا گذاشته بود.
نه بزرگ‌ترین. نه امپراتوری‌ای از دل رمان. اما آن‌قدر وسیع که زندگی لوئیز را فراتر از هرچه تصور کرده بود دگرگون کند.
ویلیام لی در نخستین مراحل با مهارتی همراهش شد که به او اطمینان می‌داد و با خویشتن‌داری‌ای که غافلگیرش می‌کرد.
— می‌دانستید؟ یک روز از او پرسید.
— بخشی را.
— از کی؟
— چند ماهی می‌شود.
— و هیچ نگفتید.
— ژان احتمالاً از آن دنیا هم از من شکایت می‌کرد.
— شوخی می‌کنید؟
— دارم تلاش می‌کنم. برایم تازگی دارد.
لوئیز هنوز نمی‌دانست آیا به او اعتماد دارد یا نه. اما پرونده‌ها را می‌شناخت. و مهم‌تر از همه، نمی‌خواست به جای او حرف بزند.
«قلب پارچه‌ها» نخستین چیزی بود که نجات پیدا کرد.
نه از سر غرور.
از سر قدردانی.
لوئیز بدهی‌ها را پرداخت. خطوط اعتباری را تسویه کرد. حساب تأمین‌کنندگان را صاف کرد. نمای ساختمان را تعمیر کرد. نورپردازی را عوض کرد. صندوقی برای ایجاد نخستین مجموعهٔ کوچک اختصاصی راه انداخت.
بعد الودی، کلر و ماری-سولِی را در پشت فروشگاه دور هم جمع کرد.
روی میز سه پاکت بود.
الودی به پاکت خودش نگاه کرد، انگار از خبر بدی می‌ترسید.
— این چیست؟
— یک هدیه، لوئیز گفت.
— از این کلمه وقتی از طرف رئیس می‌آید خوشمان نمی‌آید، کلر گفت.
— پس اسمش را بگذاریم «گواه».
ماری-سولِی که از قبل فهمیده بود، ساکت ماند.
— وقتی رفتم، فروشگاه را باز نگه داشتید، لوئیز ادامه داد. حتی پیش از اینکه بدانید شایستهٔ حمایت هستم یا نه، حمایتم کردید. به من وقت دادید. به من هوا دادید. حالا من هم چیزی به شما می‌دهم تا شما هم کمی راحت‌تر نفس بکشید.
الودی پاکتش را باز کرد و فوراً دستش را روی دهانش گذاشت.
— خانم لانگ...
— لوئیز.
— نمی‌توانم این را قبول کنم.
— می‌توانی.
کلر پاکت خودش را باز کرد و زیر لب ناسزایی گفت.
— خیلی زیاد است.
— نه.
— چرا، زیاد است.
— پس وانمود کن کمتر است.
ماری-سولِی حتی بلافاصله مبلغ را نگاه نکرد.
به لوئیز خیره شد.
— حواست باشد.
— به چه؟
— مراقب باش فقط به این دلیل که از مرد پیچیده‌ای ارث برده‌ای، نخواهی تمام دنیا را درست کنی.
حرفش به لوئیز نشست.
— چنین کاری نمی‌کنم.
— کمی.
— شاید.
— پس درست انجامش بده.
هر چهار نفر خندیدند، اما لوئیز در آن خنده پیوندی تازه حس کرد.
به دیگر کارمندها هم پاداش داد. حقوق‌های عقب‌افتاده را پرداخت. صندوقی اضطراری برای کسانی که به آن نیاز پیدا می‌کردند ایجاد کرد. نمی‌خواست به نیکوکاری اهل نمایش بدل شود. فقط می‌خواست هیچ‌کس در اطرافش، مانند خود او، در برابر یک قبض بلرزد.
اما پاسکال پاسکال همچنان پیدا نمی‌شد.
وسایلش هنوز بالای فروشگاه بود.
کتاب‌هایش، پیراهن‌هایش، پالتوی کهنه‌اش، چند دفترچه.
اما خودش ناپدید شده بود.
— وقتی حس کند صحنه عوض شده، برمی‌گردد، ماری-سولِی گفت.
لوئیز چیزی نگفت.
می‌دانست ماری درست می‌گوید.
________________________________________
خبر خیلی زود در مونترآل پیچید.
لوئیز لانگ، وارث ژان شووه.
بعضی‌ها می‌گفتند معشوقه. بعضی‌ها تحت‌الحمایه. بعضی‌ها زنی حیله‌گر که بخت به او رو کرده است. چند نفر بدجنس‌تر هم از پاداشی پس از مرگ حرف می‌زدند. لوئیز خیلی زود فهمید پول تفسیرها را به خود جذب می‌کند، همان‌طور که چراغ‌ها حشرات را.
تصمیم گرفت پاسخ ندهد.
کارهای مهم‌تری داشت.
سه هفته بعد به پاریس برگشت.
در مزون والومبر، سولانژ آروه در دفترش منتظر بود.
— ظاهراً ثروتمند شده‌اید.
— خبرها زود از اقیانوس اطلس عبور می‌کنند.
— پول همیشه از استعداد سریع‌تر سفر می‌کند.
— دلگرم‌کننده است.
سولانژ به صندلی اشاره کرد.
— چه می‌خواهید؟
لوئیز لبخند زد.
— وقت تلف نمی‌کنید.
— عمداً هرگز.
لوئیز پرونده‌ای روی میز گذاشت.
— می‌خواهم در مزون والومبر سرمایه‌گذاری کنم.
سولانژ به پرونده دست نزد.
— چرا؟
— چون این مزون وقتی به جایی نیاز داشتم، جایی برایم باز کرد.
— دلیل بدی است.
— چون به کار شما باور دارم.
— بهتر است، اما کافی نیست.
— چون می‌خواهم والومبر توانِ خطرکردن داشته باشد، بی‌آنکه بردهٔ خریداران محتاط شود.
سولانژ بی‌حرکت ماند.
— ادامه دهید.
— نمی‌خواهم مزون‌تان را بخرم. نمی‌خواهم کنترلش کنم. نمی‌خواهم نمایش‌های مدتان را به اسباب‌بازی یک میلیاردر تبدیل کنم. می‌خواهم روی کارگاه، پارچه‌ها و مواد، صنعتگران و طراحان جوان سرمایه‌گذاری کنم. و می‌خواهم میان والومبر و «قلب پارچه‌ها» پیوندی باشد. نه کپی. یک پل.
— پل؟
— پاریس و مونترآل. اوت‌کوتور و زنان واقعی. رؤیا و کاربرد. هنوز دقیقاً نمی‌دانم چگونه. اما می‌خواهم وجود داشته باشد.
سولانژ سرانجام پرونده را باز کرد.
آهسته خواند.
— پول زیادی پیشنهاد می‌کنید.
— ژان پول زیادی داشت.
— و تصمیم گرفته‌اید زود خرجش کنید؟
— نه. تصمیم گرفته‌ام در گردش بیندازمش.
سولانژ سر بلند کرد.
— عوض شده‌اید.
— بله.
— به خاطر پول؟
لوئیز فکر کرد.
— نه. پول فقط بعضی بهانه‌ها را از من گرفت.
به نظر رسید سولانژ جواب را پسندید.
— این پیشنهاد را بررسی می‌کنم.
— البته.
— و اگر قبول کنم، هشدار می‌دهم: اجازه نمی‌دهم حمایت هنری را با دخالت احساساتی اشتباه بگیرید.
— انتظارش را دارم.
— صرفاً به این دلیل که هزینهٔ یک کارگاه را می‌دهید، اجازه نخواهید داشت لباسی طراحی کنید.
— لباس طراحی می‌کنم، به شرط آنکه کارم خوب از آب دربیاید.
— و اگر بد باشد؟
— شما می‌گویید.
— با کمال میل.
لوئیز لبخند زد.
— برای همین برگشتم.
________________________________________
آخرین خرید، غیرمنتظره‌ترین بود.
یک رانچ.
اولین بار که ویلیام لی این کلمه را گفت، لوئیز خندید.
— یک رانچ؟
— ملکی روستایی با چراگاه، اصطبل و ساختمان‌های جانبی.
— پس رانچ.
— اگر این‌طور می‌خواهید.
— من هیچ‌وقت اسب نداشته‌ام.
— دقیقاً. این یکی خودش از قبل اسب دارد.
پرونده را برایش توضیح داد. ملکی چند ساعت دورتر از مونترآل برای فروش بود. مرکز پرورش اسبی قدیمی که بد اداره شده بود. اگر کسی سریع کل مجموعه را تحویل نمی‌گرفت، چند اسب پیر، زخمی یا «بی‌بازده» در خطر فروش به کشتارگاه بودند.
لوئیز گوش داد.
اول با علاقه.
بعد با احساسی که خودش را غافلگیر کرد.
— قرار است آن‌ها را به کشتارگاه بفرستند؟
— بعضی‌هایشان، بله.
— چون دیگر سود نمی‌دهند؟
— معمولاً همین‌طور است.
به لباس‌هایی فکر کرد که چون بیش از حد جسور بودند پوشیده نمی‌شدند. به زنانی که می‌گفتند برای زیبا بودن زیادی پیر شده‌اند. به استعدادهایی که چون در قالب مناسب جا نمی‌شدند کنار گذاشته می‌شدند. به ژان، که آدم‌ها را به سرمایه‌گذاری تبدیل کرده بود. به خودش، که نزدیک بود خودش را به احتیاط بفروشد.
— بخریدش، گفت.
ویلیام لی پلک زد.
— می‌خواهید اول از آن بازدید کنید؟
— بله. اما بخریدش.
— عاقلانه‌تر است که...
— آقای لی، دربارهٔ چیزهای زیادی بیش از حد عاقل بوده‌ام. نه دربارهٔ این یکی.
چند روز بعد ملک را دید.
هوا سرد بود. آسمان وسیع. زمین، هنوز سفت، پر از رد سُم و خستگی بود. اصطبل‌ها تعمیر می‌خواستند. حصارها هم. خانهٔ اصلی بزرگ، ساده و کمی غمگین بود.
بعد اسب‌ها را دید.
بعضی با وجود سن هنوز باشکوه بودند. بعضی لاغر، عصبی و بی‌اعتماد. اسب قهوه‌ای بزرگی کمی می‌لنگید. مادیان خاکستری سرش را پایین نگه داشته بود. اسب سیاه پیری مدت زیادی به او خیره شد، با چشمی چنان عمیق که گلوی لوئیز گرفت.
مالک از ارزش، بازده و هزینهٔ نگهداری حرف می‌زد.
لوئیز دیگر تقریباً نمی‌شنید.
آهسته به مادیان خاکستری نزدیک شد. حیوان تکان نخورد. لوئیز دستش را دراز کرد، بی‌آنکه ابتدا لمسش کند. صبر کرد.
سرانجام مادیان نفسش را بر انگشتان او دمید.
همان نفس گرم همه‌چیز را تعیین کرد.
— اینجا می‌مانند، لوئیز گفت.
ویلیام لی پشت سرش یادداشت برداشت.
— همه‌شان؟
— همه.
— حتی آن‌هایی که دیگر نمی‌شود سوارشان شد؟
لوئیز به سمتش برگشت.
— مخصوصاً آن‌ها.
رانچ خیلی زود به پناهگاه تبدیل شد.
دامپزشکی استخدام کرد، دو مهتر، و زنی متخصص در بازتوانی اسب‌های بدرفتاری‌دیده. حصارها را تعمیر کرد، بعضی محوطه‌ها را بزرگ‌تر کرد، سرپناه‌ها را بهبود داد. نپذیرفت آنجا به جاذبه‌ای برای محافل مرفه تبدیل شود. قرار نبود هوس روستاییِ یک وارث باشد. باید جایی برای استراحت می‌شد.
نامش را گذاشت «چمنزارهای فرصت دوم».
ماری-سولِی اسم را زیادی صریح دانست.
— شبیه بروشور است.
لوئیز جواب داد:
— چه بهتر. اسب‌ها استعاره نمی‌خوانند.
________________________________________
یک عصر، ایستاده کنار حصار، لوئیز اسب سیاه پیر را تماشا کرد که آهسته در چراگاه راه می‌رفت.
طبق معیارهای قدیمی دیگر به هیچ دردی نمی‌خورد.
پس سرانجام آزاد بود که فقط وجود داشته باشد.
به ژان فکر کرد.
به اینکه او چه می‌گفت.
احتمالاً:
— سودآور نیست.
بعد شاید، پس از مکثی:
— اما مال توست.
لوئیز لبخند زد.
به کسانی که حمایتش کرده بودند پول داده بود. فروشگاهش را نجات داده بود. به والومبر دست یاری داده بود. پناهگاهی برای اسب‌هایی خریده بود که سرنوشتی ناشایست انتظارشان را می‌کشید.
برای نخستین بار پس از مدت‌ها، ثروتش فقط عظیم به نظر نمی‌رسید.
به نظرش جهت پیدا کرده بود.
دورتر اسبی شیهه کشید. دیگری پاسخ داد.
باد از روی چمنزارها گذشت.
لوئیز دستش را در جیب برد و تکهٔ پارچهٔ لباس شگفت‌انگیز را دوباره پیدا کرد.
آن را آرام در مشت فشرد.
ژان شووه امپراتوری‌ای برایش گذاشته بود.
و او تازه داشت از آن جهانی می‌ساخت.
پایان