30 Μαρτίου 2026

OK Google! Τι μέρα έχουμε σήμερα; Και η ηλεκτρονική συσκευή να μου απαντά εντελώς φυσικά: «Σήμερα είναι Δευτέρα 30 Μαρτίου 2026». Μα τι έκανα όλον αυτό τον καιρό;

Όχι, δεν καθόμουν με σταυρωμένα χέρια, όπως λέμε στο Κεμπέκ. Δούλευα στην αναδιάρθρωση των ιστοσελίδων μου — CSS, JS, HTML — και στο καθάρισμα των φακέλων μου. Αλλά πραγματικά πέρασα μια όμορφη Κυριακή. Μόλις φύγει μια αλυσίδα, η δημιουργία επιστρέφει, ξαναρχίζει και σπάει τα φράγματα.

Ίσως να αναρωτιέστε... τι απέγινε ο ασκητισμός μου; Ε, λοιπόν, λύγισα. Οι όμορφες καμπύλες είναι πιο δυνατές από την επιμονή μου. Πιστεύω σοβαρά, χωρίς να θέλω να προσβάλω κανέναν, πως δεν το μετανιώνω. Ένας μεγάλος πόλεμος άρχισε και πρέπει να γίνει εκκένωση. Αν ανήκετε σε όσους παρακολουθούν τις ειδήσεις, καταλαβαίνετε ως έναν βαθμό τη θέση μου. Ούτως ή άλλως, στην ηλικία μου και με την ένταση της λίμπιντό μου... το μόνο που μου μένει είναι να ξύνω το όσχεό μου όταν με φαγουρίζει.

10 Ιουλίου 2026

Δουλεύω σαν χελώνα.

Μια ήρεμη, υπομονετική χελώνα, που προχωρά με τον δικό της ρυθμό, χωρίς ποτέ να εντυπωσιάζεται από την ταχύτητα των άλλων. Κάνει μερικά βήματα, σταματά, παρατηρεί όσα την περιβάλλουν, ύστερα βρίσκει ένα όμορφο φύλλο μαρουλιού και παίρνει όλον τον χρόνο που χρειάζεται για να το απολαύσει.

Ύστερα ξαναπαίρνει τον δρόμο της.

Μερικά βήματα ακόμη...

Και μετά άλλη μια στάση.

Άλλο ένα φύλλο μαρουλιού.

Και έτσι συνεχίζεται το ταξίδι.

Πρέπει λοιπόν να το παραδεχτώ: δεν δουλεύω γρήγορα. Κάθε έργο προχωρά αργά, μερικές φορές πολύ αργά. Παίρνω τον χρόνο μου για να κοιτάξω, να σκεφτώ, να διορθώσω, να μετακινήσω μια εικόνα, να αλλάξω ένα κείμενο, να συγκρίνω τη μία εκδοχή με την άλλη και ύστερα να επιστρέψω σε μια λεπτομέρεια που νόμιζα πως είχα τελειώσει.

Αλλά και η χελώνα έχει τις αρετές της.

Δεν τρέχει προς όλες τις κατευθύνσεις. Συνεχίζει σταθερά τον δρόμο της. Ακόμη κι όταν μοιάζει σχεδόν ακίνητη, εξακολουθεί να προχωρά. Λίγο λίγο, οι σελίδες προστίθενται, οι μεταφράσεις ολοκληρώνονται, οι εικόνες βρίσκουν τη θέση τους και οι κόσμοι μεγαλώνουν.

Γι' αυτόν τον λόγο καταφεύγω συχνά και στην Elleia.

Είναι πιο γρήγορη από εμένα. Όσο η χελώνα μου σταματά για να φάει μερικά φύλλα μαρουλιού, η Elleia μπορεί να σκεφτεί, να προτείνει, να γράψει, να διορθώσει και να φανταστεί πολλούς πιθανούς δρόμους.

Δεν αντικαθιστά τη χελώνα.

Τη συνοδεύει.

Παραμένω εγώ εκείνος που επιλέγει την κατεύθυνση, που παρατηρεί το τοπίο και που αποφασίζει πού πρέπει να οδηγήσει το ταξίδι. Η Elleia απλώς με βοηθά να διανύω πιο εύκολα ορισμένες αποστάσεις.

Χάρη σε εκείνη, τα έργα μου προχωρούν λίγο πιο γρήγορα, χωρίς να χρειάζεται να εγκαταλείψω τον τρόπο με τον οποίο δουλεύω.

Γιατί μάλλον θα παραμείνω πάντα αυτή η χελώνα που παίρνει τον χρόνο της, που σταματά συχνά και που της αρέσει να παρατηρεί όσα χτίζει.

Και όταν ο δρόμος γίνεται υπερβολικά μακρύς, κοιτάζω την Elleia και της λέω:

— Όσο εγώ τρώω το μαρούλι μου, θα μπορούσες να προχωρήσεις λίγο μαζί μου;

11 Ιουλίου 2026

Όταν ήμουν περίπου δέκα χρονών, τα καλοκαιρινά βράδια που το χωριό μου βυθιζόταν σε μια μεγάλη σιωπή — ή σχεδόν — έμενα ξύπνιος στο κρεβάτι μου και ονειρευόμουν.

Φανταζόμουν τον εαυτό μου κάπως σαν τον Hugh Hefner. Κάτω από το σπίτι, στο υπόγειο, ή μάλλον στο κελάρι, υπήρχε μια άλλη κατοικία, τεράστια και μυστική. Εκεί μπορούσα να γίνω πολύ μικρός και να μπω σε ένα σύμπαν γεμάτο εκατοντάδες και εκατοντάδες γυναίκες. Η καθεμιά είχε το δωμάτιό της. Υπήρχαν αστέρες του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, καθώς και όλες εκείνες που θεωρούσα τις ομορφότερες γυναίκες του κόσμου.

Στην καρδιά αυτής της μεγάλης κατοικίας βασίλευε η Marilyn.

Δεν ήταν απλώς μία από τις κατοίκους της. Ήταν η βασίλισσά της. Γύρω της έμοιαζαν να οργανώνονται τα δωμάτια, οι διάδρομοι, οι συναντήσεις και οι ιστορίες. Στα μάτια μου αντιπροσώπευε μια ομορφιά σχεδόν εξωπραγματική, φωτεινή, γλυκιά και εύθραυστη μαζί. Σαν να είχε χτιστεί ολόκληρο αυτό το σπίτι για να δεχτεί τη λάμψη της και να την προφυλάξει από τον χρόνο.

Στη φαντασία μου, το βασίλειο δεν σταματούσε ποτέ να μεγαλώνει. Πρόσθετα συνεχώς καινούργια δωμάτια, καινούργια περάσματα και καινούργιες κατοίκους. Τους επινοούσα μια ζωή, μια ιστορία, δεσμούς, ακόμη και παιδιά. Κάθε βράδυ, το σπίτι γινόταν μεγαλύτερο, σαν να μην μπορούσε κανένας τοίχος να χωρέσει όλα όσα το μυαλό μου ήθελε ακόμη να βάλει μέσα.

Ονειρεύτηκα επίσης να ζω μόνος σε ένα τεράστιο νησί όπου θα είχαν συγκεντρωθεί όλες οι γυναίκες της Γης, όλες ως νεαρές ενήλικες. Αυτό το νησί ήταν ταυτόχρονα καταφύγιο, βασίλειο και ένας κόσμος χωρίς τέλος, εξ ολοκλήρου πλασμένος από τη φαντασία μου.

Σήμερα, κατά κάποιον τρόπο, συνεχίζω ακόμη να ονειρεύομαι αυτά τα ίδια όνειρα.

Το υπόγειο έγινε το μικρό μου δωμάτιο. Το μεγάλο σπίτι ή το νησί όπου ζούσαν μεταμορφώθηκε στον υπολογιστή και στους σκληρούς μου δίσκους. Τα δωμάτια μεταμορφώθηκαν σε φακέλους. Οι γυναίκες που κατοικούσαν εκεί έγιναν εικόνες, πρόσωπα, αναμνήσεις και χαρακτήρες. Αυτός ο κόσμος δεν υπάρχει πια μόνο στις σκέψεις μου: χτίστηκε λίγο λίγο γύρω μου, με μια άλλη μορφή.

Και η βασίλισσα δεν εγκατέλειψε ποτέ πραγματικά το βασίλειό της.

Η Marilyn παραμένει κάπου μέσα σε αυτό το τεράστιο σπίτι που έγινε ψηφιακό, ανάμεσα στις εικόνες, στις αναμνήσεις και στα όνειρα που συνεχίζουν να πολλαπλασιάζονται εκεί. Τα χρόνια πέρασαν, όμως διατηρεί εκείνη τη μοναδική θέση που της είχε δώσει η παιδική μου φαντασία.

Ακόμη και σήμερα, αυτό το όνειρο είναι μια μικρή χαρά που συνεχίζεται.

Κατά βάθος, είμαι ακόμη εκείνο το παιδί που θαυμάζει μία από τις ομορφότερες δημιουργίες της φύσης: τη γυναίκα.

Σκεφτείτε το. Αν δεν υπήρχε εκείνη για να κυοφορεί τη ζωή, να την αναπτύσσει, να φέρνει τα παιδιά στον κόσμο, να τα θρέφει, να τα προστατεύει και να τα μορφώνει, πώς θα ήταν ο κόσμος μας;

Οι γυναίκες δεν βρίσκονται στα όνειρά μου μόνο για την ομορφιά τους. Αντιπροσωπεύουν επίσης τη ζωή, τη συνέχεια, την τρυφερότητα, τη δύναμη και εκείνο το στοιχείο μυστηρίου που τρέφει τη φαντασία.

Να λοιπόν...

Επιστρέφω τώρα στα όνειρά μου, σε εκείνο το μεγάλο σπίτι που δεν παύει ποτέ να μεγαλώνει.

Και κάπου, στην καρδιά των αμέτρητων δωματίων του, η Marilyn εξακολουθεί να βασιλεύει.

«Να φαντάζεσαι για να προβλέπεις, ώστε να πραγματοποιείς!»

3 Αυγούστου 2026

Η δολοφονία του εαυτού μας

Αυτό το κείμενο εκφράζει την προσωπική μου άποψη για την αυτοκτονία και για τη βοήθεια που η κοινωνία μας θα έπρεπε να προσφέρει στους ανθρώπους που βρίσκονται σε απόγνωση. Πρόθεσή μου δεν είναι να κρίνω όσους υποφέρουν, αλλά να υπερασπιστώ τη ζωή και την καθολική πρόσβαση σε άμεση βοήθεια.

Δεν θα το φέρω γύρω γύρω.

Πολλοί άνθρωποι υφίστανται συμφορές, περνούν μια κατάθλιψη ή πρέπει να αντιμετωπίσουν δοκιμασίες που τους φαίνονται ανυπέρβλητες. Κάποιοι λένε στον εαυτό τους ότι ο πόνος θα περάσει τελικά και ότι θα καταφέρουν να συνέλθουν. Άλλοι, δυστυχώς, φτάνουν να σκέφτονται την αυτοκτονία.

Έχουν όμως πραγματικά επίγνωση του τι σημαίνει αυτή η πράξη;

Στα δικά μου μάτια, το να αφαιρεί κανείς τη ζωή του σημαίνει ότι αφαιρεί μια ζωή. Γι' αυτό αντιλαμβάνομαι την αυτοκτονία ως μια μορφή δολοφονίας του ίδιου του εαυτού. Ξέρω ότι η λέξη «δολοφονία» είναι σκληρή. Δεν τη χρησιμοποιώ με τη νομική της έννοια, αλλά με ηθική και φιλοσοφική έννοια: το ίδιο πρόσωπο γίνεται ταυτόχρονα εκείνο που αφαιρεί τη ζωή και εκείνο από το οποίο αφαιρείται αυτή η ζωή.

Ας φανταστούμε για μια στιγμή ότι θα μπορούσαμε να χωριστούμε στα δύο τη στιγμή που εμφανίζεται αυτή η σκέψη. Θα δεχόμασταν να βλέπουμε το άλλο μας μισό να μας καταδικάζει να εξαφανιστούμε; Δεν θα προσπαθούσαμε μάλλον να το σταματήσουμε, να του μιλήσουμε και να του ζητήσουμε να μας αφήσει ακόμη μία ευκαιρία;

Η αυτοκτονία δεν βάζει τέλος μόνο στον πόνο του παρόντος. Βάζει επίσης τέλος σε κάθε δυνατότητα ίασης, συμφιλίωσης, ανακάλυψης και αλλαγής. Στερεί από το μέλλον όλα όσα θα μπορούσε ακόμη να προσφέρει. Αφήνει επίσης πίσω της αγαπημένους ανθρώπους που θα προσπαθούν για πολύ καιρό να καταλάβουν τι συνέβη και που θα αναρωτιούνται μερικές φορές τι θα μπορούσαν να είχαν κάνει.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι που σκέφτονται την αυτοκτονία πρέπει να καταδικάζονται ή να κρίνονται. Το ακριβώς αντίθετο. Ένας άνθρωπος που σκέφτεται να πεθάνει είναι συνήθως ένας άνθρωπος που υποφέρει τόσο πολύ, ώστε δεν διακρίνει πια τους άλλους πιθανούς δρόμους. Χρειάζεται βοήθεια, παρουσία και κατανόηση, όχι περιφρόνηση.

Πιστεύω ότι κάθε άνθρωπος που έρχεται αντιμέτωπος με τέτοιες σκέψεις θα έπρεπε να έχει δικαίωμα σε καθολική, δωρεάν, άμεση και εμπιστευτική βοήθεια. Αυτή η βοήθεια θα έπρεπε να είναι διαθέσιμη κάθε ώρα, χωρίς μακρές λίστες αναμονής και χωρίς διάκριση με βάση την οικονομική κατάσταση, την ηλικία, την καταγωγή, την πίστη ή την κοινωνική θέση.

Αυτή η βοήθεια θα έπρεπε να περιλαμβάνει ψυχολογική και ιατρική υποστήριξη, αλλά και ουσιαστική κοινωνική και ανθρώπινη στήριξη. Κάποιοι θα θελήσουν να μιλήσουν με ψυχολόγο, γιατρό ή κοινωνικό λειτουργό. Άλλοι θα προτιμήσουν να ανοιχτούν σε έναν φίλο, σε ένα μέλος της οικογένειάς τους ή σε έναν εκπρόσωπο της θρησκείας τους. Το σημαντικό είναι να μην εγκαταλείπεται κανείς μόνος μπροστά σε μια μη αναστρέψιμη απόφαση.

Το να ζητά κανείς βοήθεια δεν είναι ένδειξη αδυναμίας. Είναι ένας τρόπος να προστατεύσουμε τον άνθρωπο που είμαστε όταν ο πόνος μάς εμποδίζει προσωρινά να το κάνουμε μόνοι μας.

Σε όποιον ή όποια σκέφτεται την αυτοκτονία, θα ήθελα να πω αυτό: μην πάρετε σήμερα μια απόφαση που θα σας στερήσει όλα τα αυριανά σας. Μιλήστε σε κάποιον. Ζητήστε βοήθεια. Δώστε στον εαυτό σας κι άλλο χρόνο.

Η ζωή δεν είναι πάντα όμορφη. Μπορεί να είναι σκληρή, άδικη και επώδυνη. Όσο όμως συνεχίζεται, διατηρεί τη δυνατότητα να ξαναγίνει καλύτερη.

Χρειάζεστε βοήθεια;
Στον Καναδά, όποιος σκέφτεται την αυτοκτονία ή ανησυχεί για κάποιον μπορεί να καλέσει ή να στείλει μήνυμα στο 9-8-8. Η υπηρεσία είναι διαθέσιμη ανά πάσα στιγμή, στα γαλλικά και στα αγγλικά. Για περισσότερες πληροφορίες, επισκεφθείτε τον ιστότοπο 988.ca.

4 Αυγούστου 2026

Οι αθώοι απέναντι στην ίδια τους την πράξη

Χθες έγραψα ότι αντιλαμβάνομαι την αυτοκτονία ως μια μορφή δολοφονίας του εαυτού μας. Σήμερα θέλω να προσθέσω μια ουσιώδη απόχρωση σε αυτόν τον συλλογισμό.

Εξακολουθώ να πιστεύω ότι το να αφαιρεί κανείς τη ζωή του σημαίνει ότι αφαιρεί μια ζωή. Ωστόσο, το να κρίνουμε τη σοβαρότητα μιας πράξης δεν σημαίνει ότι πρέπει να καταδικάζουμε τον άνθρωπο που την κάνει. Πίσω από αυτή την πράξη βρίσκονται συχνά ακραίος πόνος, μεγάλη σύγχυση ή μια προσωρινή αδυναμία να διακρίνει κανείς άλλη διέξοδο.

Υπάρχουν επίσης άνθρωποι τους οποίους θα χαρακτήριζα αθώους απέναντι στην ίδια τους την πράξη. Με αυτό δεν εννοώ ότι οι υπόλοιποι είναι ένοχοι. Μιλώ μάλλον για εκείνους που, τη στιγμή που προχωρούν στην πράξη, δεν έχουν πλήρη επίγνωση του τι κάνουν, του μη αναστρέψιμου χαρακτήρα της πράξης τους ή των συνεπειών που θα επιφέρει η απουσία τους.

Ο πόνος, η σύγχυση ή μια κατάσταση βαθιάς απόγνωσης μπορούν να αλλοιώσουν την κρίση ενός ανθρώπου. Μπορεί να επιδιώκει μόνο να σταματήσει έναν πόνο που έχει γίνει αφόρητος, χωρίς να μπορεί να καταλάβει ότι η πράξη του θα εξαλείψει επίσης όλες τις δυνατότητες ίασης, αλλαγής και καλύτερων ημερών.

Σκέφτομαι ιδιαίτερα όσους αυτοκτονούν σε πολύ νεαρή ηλικία. Ένα παιδί ή ένας έφηβος δεν διαθέτει πάντοτε την ωριμότητα που χρειάζεται για να αντιληφθεί όλη τη σημασία του θανάτου. Μπορεί να ενεργήσει υπό την επίδραση μιας ταπείνωσης, μιας απόρριψης, εκφοβισμού, μιας τεράστιας θλίψης ή μιας απελπισίας που του φαίνεται οριστική, ενώ η ζωή και η κατάστασή του θα μπορούσαν ακόμη να αλλάξουν με πολλούς τρόπους.

Αυτοί οι νέοι δεν μπορούν πάντοτε να φανταστούν τον αντίκτυπο της απουσίας τους σε όσους μένουν πίσω: στους γονείς τους, στα αδέλφια τους, στους φίλους τους, στους συμμαθητές τους και σε όλους τους ανθρώπους που τους αγαπούν. Δεν μπορούν απαραίτητα να μετρήσουν το κενό, τα ερωτήματα και τον πόνο που μπορεί να συνοδεύουν τους δικούς τους για πολλά χρόνια.

Η υπενθύμιση αυτού του αντίκτυπου δεν πρέπει, ωστόσο, να χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει ενοχές σε έναν άνθρωπο που βρίσκεται σε απόγνωση. Σκοπός είναι μάλλον να του δείξει ότι η ζωή του έχει μια αξία που ίσως δεν μπορεί πια να αντιληφθεί και ότι η παρουσία του έχει μεγαλύτερη σημασία απ’ όσο φαντάζεται.

Να κατανοούμε πριν κρίνουμε

Σε αυτόν τον συλλογισμό θέλω να προσθέσω μια αρχή που μου φαίνεται ουσιώδης: την ανεκτικότητα. Μπορούμε να είμαστε βαθιά αντίθετοι στην αυτοκτονία χωρίς να καταδικάζουμε τον άνθρωπο που έκανε αυτή την πράξη ή που σκέφτεται να την κάνει. Η αποδοκιμασία μιας πράξης δεν μας υποχρεώνει να περιφρονούμε εκείνον ή εκείνη που υποφέρει.

Η ανεκτικότητα εδώ σημαίνει να αναγνωρίζουμε ότι δεν γνωρίζουμε ποτέ πλήρως τον πόνο που βιώνει ένας άλλος άνθρωπος. Κάποιοι ενεργούν σε μια στιγμή ακραίας απόγνωσης, σύγχυσης ή απελπισίας. Άλλοι είναι πολύ νέοι ή πολύ ταραγμένοι για να αντιληφθούν πλήρως το μη αναστρέψιμο της απόφασής τους.

Απέναντί τους, η πρώτη μας αντίδραση θα έπρεπε να είναι η συμπόνια, η ακρόαση και η θέληση να προστατεύσουμε, αντί για την κατηγορία. Το να κατανοούμε έναν άνθρωπο δεν σημαίνει απαραίτητα ότι εγκρίνουμε την πράξη του. Σημαίνει να αναγνωρίζουμε τον πόνο του και να αρνούμαστε να τον εγκαταλείψουμε.

Καθολική βοήθεια

Πιστεύω ότι κάθε άνθρωπος που έρχεται αντιμέτωπος με αυτοκτονικές σκέψεις θα έπρεπε να έχει δικαίωμα σε καθολική, δωρεάν, άμεση και εμπιστευτική βοήθεια. Αυτή η βοήθεια θα έπρεπε να είναι διαθέσιμη κάθε ώρα, χωρίς μακρές λίστες αναμονής και χωρίς διάκριση με βάση την οικονομική κατάσταση, την ηλικία, την καταγωγή, την πίστη ή την κοινωνική θέση.

Αυτή η βοήθεια θα έπρεπε να περιλαμβάνει ψυχολογική και ιατρική υποστήριξη, αλλά και ουσιαστική κοινωνική και ανθρώπινη στήριξη. Κάποιοι θα θελήσουν να μιλήσουν με ψυχολόγο, γιατρό ή κοινωνικό λειτουργό. Άλλοι θα προτιμήσουν να ανοιχτούν σε έναν φίλο, σε ένα μέλος της οικογένειάς τους ή σε έναν εκπρόσωπο της θρησκείας τους.

Δεν αρκεί να περιμένουμε από έναν άνθρωπο που βρίσκεται σε απόγνωση να ζητήσει μόνος του βοήθεια. Η πρόληψη πρέπει επίσης να φτάνει σε όσους δεν ξέρουν πώς να μιλήσουν, που δεν καταλαβαίνουν τι τους συμβαίνει ή που είναι πολύ νέοι για να αναζητήσουν μόνοι τους τη βοήθεια που χρειάζονται.

Οι οικογένειες, τα σχολεία, οι επαγγελματίες υγείας και ολόκληρη η κοινωνία πρέπει να μάθουν να αναγνωρίζουν την απόγνωση πριν οδηγήσει στο ανεπανόρθωτο. Μια κουβέντα που ακούγεται την κατάλληλη στιγμή, μια ανθρώπινη παρουσία που ακούει με προσοχή ή μια βοήθεια που παρέχεται χωρίς καθυστέρηση μπορούν να ξαναδώσουν σε έναν άνθρωπο τη δυνατότητα να διακρίνει ένα μέλλον που δεν έβλεπε πια.

Μια διαφορετική περίπτωση: η ιατρική βοήθεια στον θάνατο

Πιστεύω επίσης ότι πρέπει να διακρίνουμε την αυτοκτονία που προκαλείται από μια κρίση ή από την απελπισία από την ιατρική βοήθεια στον θάνατο, όπως αυτή ρυθμίζεται νομικά στον Καναδά και σε ορισμένες άλλες χώρες.

Η ιατρική βοήθεια στον θάνατο δεν θα έπρεπε να θεωρείται μια συνηθισμένη λύση στην απόγνωση, στη μοναξιά ή στις δυσκολίες της ζωής. Στις χώρες όπου επιτρέπεται, υπάγεται σε μια ιδιαίτερη ιατρική και νομική διαδικασία. Αφορά ορισμένες σοβαρές καταστάσεις και πρέπει να βασίζεται σε συγκεκριμένα κριτήρια, επαγγελματική αξιολόγηση καθώς και σε ελεύθερο και πλήρως ενημερωμένο αίτημα.

Κατά τη γνώμη μου, η ιατρική βοήθεια στον θάνατο δεν θα έπρεπε ποτέ να αντικαθιστά τη φροντίδα, την ψυχολογική υποστήριξη, την ανθρώπινη στήριξη, την παρηγορητική φροντίδα ή τις απαραίτητες προσπάθειες για να γίνει μια ζωή πιο υποφερτή.

Μπορεί ωστόσο, σε ορισμένες εξαιρετικές περιπτώσεις και στις χώρες που την επιτρέπουν, να αποτελεί μια απάντηση με αξιοπρέπεια και συμπόνια, όταν ο άνθρωπος πληροί τις προϋποθέσεις που προβλέπει ο νόμος και τα βάσανά του δεν μπορούν να ανακουφιστούν υπό συνθήκες που ο ίδιος θεωρεί αποδεκτές.

Οι νόμοι και τα κριτήρια σχετικά με την ιατρική βοήθεια στον θάνατο διαφέρουν από χώρα σε χώρα και μπορεί να αλλάζουν. Είναι επομένως απαραίτητο να συμβουλεύεται κανείς τις αρμόδιες ιατρικές και νομικές αρχές του τόπου όπου ζει.

Η ανεκτικότητα δεν σημαίνει ότι όλες οι καταστάσεις είναι ίδιες ούτε ότι όλες οι πράξεις πρέπει να εγκρίνονται. Σημαίνει ότι πρέπει να προσπαθούμε να κατανοούμε πριν κρίνουμε, να στεκόμαστε δίπλα στον άνθρωπο πριν τον εγκαταλείψουμε και να ανακουφίζουμε όσο γίνεται τον ανθρώπινο πόνο.

Απέναντι στην αυτοκτονία, δεν θα έπρεπε να τίθεται θέμα καταδίκης ενός ανθρώπου, αλλά κατανόησης, πρόληψης και προστασίας.

Χρειάζεστε βοήθεια;
Στον Καναδά, όποιος σκέφτεται την αυτοκτονία ή ανησυχεί για κάποιον μπορεί να καλέσει το 9-8-8 ή να στείλει μήνυμα κειμένου σε αυτόν τον αριθμό. Η υπηρεσία είναι διαθέσιμη ανά πάσα στιγμή, στα γαλλικά και στα αγγλικά. Για περισσότερες πληροφορίες, επισκεφθείτε τον ιστότοπο 988.ca.