Dawno, dawno temu, w bezkresnej krainie snów, istniało królestwo ukryte pod wszystkimi innymi. Niczym szczególnym się nie wyróżniało, poza tym, że zamieszkiwały je wyłącznie szczury.

Królestwo to przypominało nasz świat. Byli w nim szczurzy rodzice i szczurze dzieci, szczurze wsie i miasta, granice między krainami. Szczury się rodziły i umierały. Jedne były sławne, inne mniej znane. Były szczury podstępne, a nawet szczury uczciwe. Jedne pracowały, a inne, z tego czy innego powodu, nie mogły pracować.

Tym, co wyróżniało szczurzy świat, była jego dewiza: „Wyróżnij się, jak tylko potrafisz, ale koniecznie się wyróżnij!”

Wśród jego mieszkańców żył stary, leniwy i przebiegły szczur, który przez całe życie usiłował czymś się wyróżnić. Nigdy jednak nie znalazł sposobu, by na swój sposób sprostać owej dewizie.

Ponieważ jego życie dobiegało kresu i niewiele czasu mu pozostało, wpadł wreszcie na pomysł. „Skoro czas jest taki cenny, dlaczego by go nie ścigać i nie schwytać?”

Wymyślił sztuczkę: pudełko do przechowywania minut. Miało prymitywny wygląd, było z wypalonej gliny. Umyślnie przypalił je nawet nieco za mocno.

We wszystkich miejscach publicznych porozwieszał plakaty obwieszczające jego wynalazek. Oczywiście zwróciło to uwagę wszystkich prezydentów i ważnych szczurzych osobistości.

Zaprosili wynalazcę, by zaprezentował swoje dzieło.

Stary szczur ucharakteryzował się, posypując sierść na głowie odrobiną białej mąki. Celowo spóźnił się na spotkanie i przebiegł kawałek, akurat tyle, żeby złapać zadyszkę. Potem stanął przed zgromadzonymi i zaczął przepraszać.

— „Czcigodne szczury, proszę mi wybaczyć. Musiałem jednak dogonić czas, który wyparował z pudełka stojącego przed wami”.

Bez zwłoki przeszedł do sedna. Mówił szybko, bo zawczasu uznał, że w ten sposób zakręci słuchaczom w głowach. Przekonywał tak skutecznie, iż uwierzyli, że wszyscy mogą skorzystać ze schwytanego czasu.

— „Można by nawet opóźnić waszą śmierć!” — wołał donośnie. — „Wystarczy odebrać czas wcześniej odłożony do tego małego pudełka z przypalonej gliny. Niestety, jest ono kruche i czas może się z niego wymknąć. Gdyby było złote, mielibyście zapewnioną przyszłość”.

— Dostarczymy wam tyle złota, ile zechcecie. Możemy nawet zbudować ogromne pudełko, cały pozłacany budynek na czas, jeśli sobie tego życzycie!...

— Ale pokażcie nam, jak to działa! — zawołał jeden ze szczurzych dostojników.

Stary szczur poprosił ich, by odwrócili się ku ścianie za plecami. Dzięki temu nikt nie zobaczył, jak ściera mąkę ze swojej głowy, rzuciwszy przedtem kruchym pudełkiem, które roztrzaskało się na tysiąc kawałków.

Najcichszy, ale najbardziej spostrzegawczy z dostojników dostrzegł pośród szczątków na podłodze maleńką różową poduszkę.

— „Gdzie się podział czas?” — zapytał jeden ze szlachetnie urodzonych szczurów, odwracając się. Po chwili dodał: „Nie mówcie mi, już widzę: odmłodnieliście!”

— „Tak, sam to czuję! Część czasu, który zaoszczędziłem, wróciła do mnie, a reszta uciekła. Strata wynika z kiepskiej jakości i kruchości pudełka” — skłamał stary szczur.

— „A do czego ta mała poduszeczka?” — zapytało kilka bystrzejszych szczurów.

— „Czas, który nie ma nic do roboty, nudzi się i zasypia. Żeby go zwabić, wystarczy włożyć do pudełka wygodną poduszkę. Im dłużej czas śpi, tym bardziej jest rześki i wypoczęty, kiedy go potrzebujemy. A umieścić czas w pudełku jest bardzo prosto: wystarczy wszystko robić szybciej. Niewykorzystany czas sam kładzie się spać”.

Wszystkie szczury wychwalały wynalazcę pod niebiosa.

Nie tracąc chwili, całe królestwo zabrało się do pracy: szlachta, robotnicy i bezrobotni. Według planów starego szczura zbudowano gigantyczne złote pudełko, wysokie jak góra. Zdołał nawet namówić władców, żeby urządzili mu w środku wielkie mieszkanie. Argumentował prosto: będzie pilnował czasu, nie dopuści do jego ucieczki i policzy minuty, które pudełko schwyta.

Przy budowie królestwo nie spieszyło się ani trochę. Skoro czasu nie dało się przechowywać nigdzie poza pudełkiem wynalezionym przez starego szczura, nie było przecież po co się śpieszyć.

W dniu otwarcia łapacza czasu stary szczur rozgościł się wygodnie w swoich nowych, całkowicie złotych komnatach. Tylko się wylegiwał, jadł i drzemał. W tej pozłacanej twierdzy było mu tak dobrze, że przestał interesować się kimkolwiek poza sobą i z rozkoszą wspominał, jak wszystkich wyprowadził w pole.

Tymczasem w całym królestwie obowiązywał pośpiech. Wszystko trzeba było robić coraz szybciej i szybciej, żeby schwytać jak najwięcej czasu.

W królestwie pojawiła się nowa choroba: brak wolnego czasu, wywołany szaleńczym tempem. Szczury przestały odpoczywać, przestały spać. Chciały oszczędzać czas. Wszystko musiało odbywać się prędzej, w większym pośpiechu. Praca, decyzje, zabawy — nic nie uchodziło tej gorączce. Wszystko działo się tak szybko, że żaden szczur nie miał już czasu na życie. Nie potrafiły odróżnić szczęścia od nieszczęścia; nie miały nawet chwili, żeby dostrzec różnicę.

Wszystkie szczury królestwa stały się tak napięte i rozdrażnione, że zaczęły zabijać tych, którzy nie nadążali. „Dzięki temu pozostałym szczurom zostanie więcej czasu!” — powtarzały sobie. A potem te, które ocalały, uczyniły to samo między sobą.

Ostatni szczur, ambitny i zawsze pragnący być szybszym, padł z wyczerpania.

Pewnego dnia staremu szczurowi skończyły się zapasy, więc postanowił wyjść ze swojego przytulnego schronienia. Zobaczył jedynie śmierć i spustoszenie. Zrozumiał, jaki był jego udział w tej katastrofie.

Chciał poprosić o przebaczenie. Miał przecież mnóstwo czasu.

Nie mógł już tego zrobić: czas pozostałych szczurów dobiegł końca.