Dawno, dawno temu, w bezkresnej krainie snów, żył sobie mały rybak imieniem Jacko. Łowił ryby przede wszystkim w wielkim jeziorze przed swoim domem. O poranku jezioro przypominało lustro.

Jacko lubił także silne wiatry wzbijające fale, jak gdyby wciągał je ku sobie oddech nieba. Gdy już wyciągnął sieci, odpoczywał, spoglądając na zamek po drugiej stronie jeziora. Od niedawna nazywano go „zamkiem niedostępnych ludzi”.

Zamek zawdzięczał tę sławę czarnoksiężnikowi Rostre'owi i jego żarłocznemu wilkowi, którzy strzegli do niego dostępu. Nikt nie wchodził do środka. Nikt też nie wychodził.

Po powrocie do domu Jacko dzielił połów na trzy części. Jedną przeznaczał na targ, drugą na własny posiłek, a trzecią na miksturę z tajemnych ziół.

Przepis był doskonały! Ani mały, ani wielki żołądek nie potrafił się oprzeć pamplito. Cóż za dziwaczną nazwę Jacko wymyślił dla swojej rybnej mieszanki!

Sam Jacko nigdy nie jadł pamplito. Przyrządzał je po to, by łapać mewy.

Kiedy mewa trafiała do klatki, Jacko wdawał się z nią w rozmowę. Przez kilka minut stawała się jego powiernicą wbrew własnej woli.

Najpierw mówił o rybołówstwie, poezji i wszystkim po trochu. Potem wymyślał opowieści o nieosiągalnych mieszkańcach zamku. Po zakończeniu tej pogawędki, zanim wypuścił ptaka, nagradzał go kromką chleba posmarowaną miodem.

Pewnego dnia schwytał jednak mewę, która wydawała mu się bardziej wroga niż pozostałe.

Dla niej zrobił wyjątek: opowiadał wyłącznie fantastyczne historie o mieszkańcach zamku. Dziki ptak niczego innego w nim nie budził.

Mewa, która przedtem gwałtownie się szamotała, przestała obgryzać pręty klatki. Jacko nigdy nie miał uważniejszej słuchaczki. Rybak jednak tego nie zauważył i zakończył serię opowieści, wypuszczając ptaka.

Nazajutrz dzika mewa powróciła. Jednym machnięciem skrzydeł odpędzała inne ptaki i krzyczała, żeby zwrócić na siebie uwagę. Chciała wręcz ułatwić własne schwytanie!

Jacko się uśmiechał, wyobrażając sobie, że uda mu się oswoić zwierzę. Poczęstował więc mewę odrobiną pamplito, a nawet kromkami chleba z miodem.

Potem wymyślił nowe bajki dla tego śmiałego stworzonka.

Mewa nie próbowała już uciekać i słuchała swego strażnika z najwyższą uwagą. Tego wieczoru Jacko czuł szczególne natchnienie. Wymyślił trzydzieści sześć historii. To było chyba zbyt wiele. Mały rybak, wyczerpany, poszedł spać, zapominając uwolnić ptaka.

W środku nocy Jacka niepokoiły skargi i płacz. Nie wstawał, przekonany, że to tylko zły sen.

O świcie zauważył mewę, która wciąż tkwiła w klatce. Otworzył drzwiczki i wypuścił ją. Ptak spojrzał na Jacka i nie odleciał. Następnie dziobem wypisał na piasku słowa:

— „Zamknij mnie z powrotem! Czuwaj przy mnie nadchodzącej nocy”.

Nieco zdumiony Jacko posłuchał ptaka i ponownie zamknął go w klatce.

Połów był mizerny. Jacko zbyt wiele myślał o ptaku, który umiał pisać. Wrócił z jedną rybą — dla siebie i czekającej na niego mewy.

Przygotował się na nocne czuwanie. Rozpalił ogień i wymyślił kolejnych trzydzieści sześć historii o nieosiągalnych mieszkańcach zamku.

— „Cóż za wariactwo, spędzać noc z ptakiem, który umie pisać!” — powtarzał co pewien czas między bajkami.

Ledwie zapadła noc, nastąpiła niezwykła przemiana. Mewa zmieniła się w zachwycającą młodą kobietę.

— „Proszę otworzyć klatkę. Jest stanowczo za ciasna i kaleczę się w niej” — powiedziała zdecydowanie młoda kobieta ubrana z książęcą elegancją.

Jacko ją wypuścił. Przez głowę przemknęło mu tysiąc pytań. Olśniony jej urodą, potrafił tylko milczeć.

— „Jestem Marie-Anne i mieszkam w zamku po drugiej stronie jeziora” — powiedziała, wychodząc z ciasnego więzienia.

— A ja jestem Jacko. Jeśli naprawdę tam mieszkasz, nie mogę być dla ciebie nikim interesującym.

— Nieinteresującym? Ależ skąd! Twój dar opowiadania ukoił moją strapioną duszę.

— Jesteś piękna jak rozświetlone niebo. Jaką magią latasz po nim jako mewa?

— To Rostre, ten stary czarnoksiężnik! To jego czary! Rostre chciał, żeby mój ojciec, król, oddał mu mnie i moje dwie siostry na uczennice i żony. Ojciec stanowczo odmówił. Wtedy Rostre rzucił na nas urok.

Każdego ranka zamieniamy się w ptaki, każda w inny gatunek. Bał się, że będziemy wydawały ten sam głos! Gdy nadchodzi noc i odzyskujemy ludzkie ciała, on staje się ogromnym wilkiem i nie pozwala nam opuścić zamku, by sprowadzić pomoc.

Nawet pod postacią ptaka ucieczka jest niemożliwa, bo instynkt przyciąga nas z powrotem do zamku, naszego gniazda — zakończyła Marie-Anne.

Po czym dodała, patrząc, jak blask ognia igra na twarzy rybaka: „Wiedziałam, że kiedy napiszę te słowa na piasku, nie spróbujesz sprzedać mnie wędrownemu kuglarzowi”.

Ponieważ to wyznanie przypominało nieco jego własne bajki, Jacko szybko znalazł rozwiązanie.

— „Muszę się położyć, żeby jutro mieć dobry połów” — powiedział, uśmiechając się do Marie-Anne. — „...i zapraszam cię pod mój skromny dach. Mam nadzieję, że jako mewa nie będziesz się bała. Mój mały dom jest największą klatką, jaką posiadam”.

Kilka godzin później Jacko, śpiewając w blasku słońca, wyciągał pierwsze sieci. Nigdy nie był tak zręczny ani tak szczęśliwy. Przez cały dzień złowił tyle ryb, że z trudem wyciągnął łódź na brzeg.

Marie-Anne chętnie pomogłaby rybakowi, ale zgodnie z przewidywaniami znów miała pióra... Księżniczka Marie-Anne odzyska ludzką postać dopiero po zmroku.

Przywiózł tyle ryb, że przyrządził pamplito wprost w łodzi. Potem ulepił z całej mieszanki ludzkie figurki. Wyglądało to jak olbrzymi talerz pełen małych ludzików.

Jackowi zostało akurat tyle miejsca, żeby móc żeglować. Obok niego leżały jeszcze tylko dwa worki po brzegi wypełnione tą samą masą.

Podniósł żagiel i bez lęku ruszył nocą przez jezioro: znał je doskonale. Wiatr wiał właśnie tak, jak sobie życzył. Nic nie zakłóciło przeprawy.

Przycumowawszy niedaleko zamku, chwycił oba worki. Przeszedł kilka kroków, po czym zatrzymał się i wyjął odrobinę pamplito. Uformował z niej siedzącą postać małego człowieczka.

Nieco dalej zrobił to samo. Wszystkie porcje przybrały postać małych ludzi; wyglądały jak szereg skrzatów zapatrzonych w gwiazdy.

— „Ileż pysznych ciastek, żeby pomóc zamkowi” — pomyślał Jacko.

Gdy zbliżył się do murów, wysmarował się pamplito. Nałożył go tak dużo, że wilk, który właśnie go dostrzegł, uznał go nagle za niezwykle smakowity kąsek.

— „Jak ty cudownie pachniesz, człowieczku!” — powiedział wilk. — „Chyba cię zjem!”

— „Mnie zjesz?” — odparł Jacko. — „Mam nadzieję, że oszczędzisz mnie, moich młodszych braciszków i tych, którzy zostali w łodzi na dole”.

Wilk rzucił się naprzód, lecz zdumiał się, jak szybko ucieka jego zdobycz. Czujny Jacko ruszył biegiem, zanim pazury bestii zdołały go dosięgnąć.

Ilekroć wilk się zbliżał, na drodze pojawiało się nieodparte ciastko z pamplito, które go zatrzymywało. Tak jak mewy i ludzie, wilk nie umiał oprzeć się zapachowi ani smakowi przepysznej pułapki Jacka.

Im częściej wilk przystawał, żeby napychać się pamplito, tym dalej uciekał Jacko. W końcu zniknął, a zwierzę dostrzegało już tylko apetyczny posiłek wypełniający łódź! Jacko czekał, aż pułapka się zatrzaśnie.

Wilk pochłonął wszystko za jednym zamachem.

Zgodnie z przewidywaniami Jacka wilk przejadł się tak bardzo, że łódź stała się łóżkiem dla tego żarłoka. Nim minęła chwila, nocną ciszę przerwało donośne chrapanie.

Korzystając ze snu wilka, Jacko odprowadził łódź na środek jeziora, tam, gdzie było najgłębiej.

Wziął ostry szpikulec i przebił dno. Woda szybko zaczęła napływać do łodzi. Ta zatonęła, pociągając na dno jeziora wilka, zbyt ociężałego, by stawiać opór.

Jacko popłynął w stronę zbliżającego się światła. To Marie-Anne z trudem wiosłowała w małej łódce.

Oboje pospieszyli do domu przed świtem. Jacko obawiał się, że gdy Marie-Anne znów przybierze ptasią postać, odleci do zamku.

Wzeszło słońce, jezioro rozbłysło, a jego światło opromieniło zachwycającą twarz Marie-Anne, która nadal miała ludzką postać.

Nie zwlekając, ruszyli w stronę zamku. Tym razem Jacko wiosłował przez całą drogę.

W połowie przeprawy, w miejscu, gdzie utonął wilk, coś niezwykłego przyciągnęło ich uwagę. Tam, gdzie Jacko zatopił swoją łódź, unosiły się na wodzie szaty czarnoksiężnika Rostre'a.

Jacko zauważył plamy na ubraniu, zbliżył nos, by je powąchać, i wybuchnął śmiechem.

— „Dlaczego się śmiejesz?” — spytała Marie-Anne.

— „Za dnia zmieniałaś się w mewę, a nocą Rostre stawał się wilkiem. Śmieję się z dumy, bo nikt nie potrafi oprzeć się mojemu pamplito. Nawet nikczemni czarnoksiężnicy!”

Gdy dotarła do zamku, Marie-Anne zobaczyła rodzinę, której członkowie biegali we wszystkie strony, szukając jej. Nie byli już ofiarami czarnoksiężnika, który utonął. Marie-Anne przedstawiła im Jacka i opowiedziała, w jaki sposób jej pomógł.

Kilka dni później król i jego bliscy zaprosili wszystkich na wielkie święto. W programie: wesele, przepyszne pamplito i bajki księcia Jacka o zamku gościnnych ludzi.