„Teofikcja”: dlaczego? (Istotna potrzeba?) Czy idea „teofikcji”... jest ochroną? Ale czym właściwie jest? „Teofikcja” czy „deofikcja”? Coś nowego czy nie? Czy nowa byłaby tylko terminologia? Coś już znanego? Ten tekst wyjaśnia moje rozumienie „teofikcji”.

Nazwa „teofikcja” przyszła mi do głowy spontanicznie, bez wysiłku rozmyślania. Zresztą „deofikcja” byłaby trafniejsza, jako że w całości wywodzi się z łaciny. Przyznaję, że nie przeprowadziłem żadnych poszukiwań, by sprawdzić występowanie tego złożonego słowa we wszelkiego rodzaju tekstach.

„Teofikcja” może zarówno poprzedzać „Świętą Grę”, jak i po niej następować. Idee te są ze sobą ściśle związane. Można je zbliżyć do marzenia, bo ludzie pragną wynosić pod niebiosa swoich bohaterów, przewodników i śmiałków. Z tych właśnie pierwotnych idei rodzi się „teofikcja”.

Podobnie jak „Święta Gra”, „teofikcja” jest dostępna dla każdego, kto ma bujną wyobraźnię.

Nie roszczę sobie pretensji do miana teologa. Jestem artystą rozmyślającym o życiu duchowym. Religia była bardzo ważna w moim dzieciństwie i do dziś pobudza moje myśli, ponieważ jednocześnie kształtuje, informuje i deformuje. Skłaniała mnie zarówno do działania, jak i do reakcji w mojej twórczości. To swego rodzaju gra między zasadami religijnymi a moją twórczością — stąd określenia „Święta Gra”, „sztuka spiritufilna” i „teofikcja”.

Wyobraźmy sobie świat twórczości jako krainę czy państwo wyobraźni, świat, w którym można tworzyć, co się chce. Znajdują się tam obrazy i trójwymiarowe modele, które nas inspirują. To nasze doświadczenia i zdobyta wiedza. Ale... są tam również pachołkowie i strażnicy, którzy przeszkadzają nam, gdy przekraczamy prawa tych miejsc. Są nimi wyrzuty sumienia wynikające z zasad religijnych i społecznych nagromadzonych od dzieciństwa aż po dziś dzień. A przecież są artyści, którzy zdołali przebić się przez ten mur strażników. Naiwnie wymienię tutaj Madonnę.

„Teofikcja” jest również przekształceniem legend lub snów opowiadanych przy ognisku: struktur, mniej lub bardziej złożonych, wymyślanych przez ludzi, by odpowiadać na egzystencjalne pytania, od zarania ludzkości po dzień dzisiejszy. Może jednak być równie prosta jak opowieść science fiction przedstawiająca boskie światy — ich początki lub budowę — bez zamiaru zastosowania jej w „Świętej Grze”.

„Teofikcja” może być świadoma lub nieświadoma. Świadoma jest wtedy, gdy boską strukturę rozważa się, wyobraża i proponuje. Wystarczy pomyśleć o rozmaitych doktrynach pochodzących z różnych krajów. „Teofikcja” może być nieświadoma, kiedy pierwotna idea wynika z potrzeby podświadomości.

Ale czy „teofikcja” jest niezbędna?

Istnieje „teofikcja” o poważnym, a nawet surowym celu, służąca niektórym organizacjom religijnym. Istnieje też „teofikcja” zabawna, wręcz niewinna, jak w wersjach 1.0 i 2.0 mojego komiksu. Tak właśnie jest! Dałem się wciągnąć w tę grę. Jak wiele innych osób tworzyłem „teofikcję” („deofikcję”), lecz nie tknąłem „Świętej Gry” — chyba że odrobinę, na sposób marginalny. Na zakończenie... bądźmy wszyscy bohaterami, każdy na własną miarę, a jeśli potomkowie lub współcześni tych bohaterów postanowią uprawiać „teofikcję”... cóż, tym gorzej dla nich, bo będą się bawić cudzym sumieniem! Zapomniałem wam jeszcze powiedzieć... że mam w domu dwa krucyfiksy przypominające mi o moim wychowaniu i bardzo mi na nich zależy. Teraz możecie się śmiać!