„Czy jesteśmy dziećmi Boga, czy też nie? Tak czy inaczej wiele gatunków świata zwierząt, włącznie z nami, lubi uczyć się przez zabawę. Nawet w dorosłym wieku! Dlatego mówię, że «Święta Gra» istnieje!”

Nikt nie krzyczy. Nikt nie płacze. Nikt się nie wścieka. Dlaczego? Po prostu dlatego, że niczego nie wymyślam. Istotnie, jakkolwiek paradoksalnie to zabrzmi, „Święta Gra” istnieje, odkąd człowiek jest człowiekiem; można ją zaobserwować w trzech głównych postaciach:

A) „Wielka”. Doniosła święta gra polegająca na założeniu religii, sekty, ruchu lub grupy religijnej, a następnie na ich wykorzystywaniu. Wszystko to od samej linii startu... ich prawdy absolutnej.

B) „Mała”. Potężna święta gra, która pojawia się w chwili rozłamu czy schizmy w obrębie religii, sekty, ruchu, Kościoła bądź jakiegokolwiek zakonu buntującego się przeciw władzy w walce o posiadanie nowej prawdy absolutnej.

C) „Marginalna”. Fantazyjna święta gra, epicka zabawa o anarchicznym zabarwieniu. Przypomina poprzednie, lecz bez roszczenia do panowania. Jest bowiem znacznie prostsza: to jedynie potwierdzenie własnej tożsamości, bez zamiaru podporządkowania innych, przez wyrażanie nowych opinii lub odczuć na temat Boga, tego, co może Go tworzyć... lub zastąpić.

Wszystkie te odmiany są owocem snów, refleksji, zwykłych natchnień albo — przy odrobinie szczęścia — przekonujących olśnień. Jednak w przypadku gry marginalnej ta pokorna, osobista wiara w „byt absolutny” — niezależnie od tego, jak poszczególni ludzie go sobie wyobrażają — nie może się mieścić w ramach wielkich religii i ich odgałęzień, sekt, zakonów, ruchów ani innych rodzajów stowarzyszeń religijnych. Te wspólnoty, szczere przede wszystkim u swoich podstaw, głoszą bowiem przeważnie to, co już powiedziano i napisano o bycie absolutnym. Pocieszają i porządkują umysł, lecz mogą również ograniczać i niepokoić ludzi.

Co więcej, jedną z przyczyn obecności — istnienia — epickiej gry świętej jest fakt, że żadna religia nie wykazuje gotowości do poświęcenia (?): rzeczywistej chęci współpracy przy ustanowieniu ogólnoświatowej organizacji religijnej nadrzędnej wobec wszystkich Kościołów i wszelkich sekt. (Bez paniki!...) Gdyby tę hipotezę wcielono w życie, doprowadziłaby do wielkiego, prawdziwego przewrotu społecznego na całym świecie. Nie zapominajcie jednak, że i ten pomysł jest owocem marginalnej świętej gry. (Teraz... możecie panikować!)

A zatem epicka święta gra istnieje po to, byśmy przyznali sobie prawo do wyobrażania sobie, w odniesieniu do tego „bytu absolutnego” lub jego nieistnienia, czegoś więcej niż to, czego nam się odmawia, co się przed nami ukrywa albo czemu się zaprzecza. Epicka święta gra nie sieje dodatkowego zamętu przez tworzenie nowych ustrojów religijnych (*); daje po prostu przyjemność kochania tego „bytu absolutnego” lub „jego nieobecności” w sposób dostępny każdemu. I to bez granic, ponieważ nie sposób wyznaczyć granic temu, czego granic nie znamy.

Nigdzie, w sferach wielkiej wiedzy, w kontekstach nauki wyższej i specjalistycznej, nie wspomina się o zakazie marzenia, nieprawdaż?... I bardzo dobrze! (**)

Skoro więc jestem, tak jak wy — ośmielam się w to wierzyć — dzieckiem sami wiecie kogo..., zrozumiecie, że bawię się w epicką świętą grę: „marginalną”.

Chcecie zostać fałszywym prorokiem? Wystarczy wygłaszać przepowiednie nieprawdopodobne lub niezrozumiałe. Jeśli powiecie: „Nigdy nie umrę!”, bezsprzecznie będziecie fałszywym prorokiem. A jeśli osoba, którą próbujecie przekonać, powie wam, że wcale nim nie jesteście, tylko po prostu trochę zwariowaliście, możecie odpowiedzieć: „Jeżeli nim nie jestem, to znaczy, że jestem fałszywy. A być «fałszywym» fałszywym prorokiem to w pewnym sensie jednak nim być!” Na zakończenie dodam, że wasz rozmówca może mieć rację.

* Ostrzeżenie: byłoby dobrze, gdyby wszyscy głupcy kuszeni przez wielką lub małą świętą grę, znużeni prostotą swoich rozważań w marginalnej świętej grze, dobrze pojęli następującą myśl: Sumienie jest „duszą” o dwóch ostrzach, która towarzyszy nam w podróży aż do śmierci. — Przykład: Jim Jones.

** Bóg nie należy wyłącznie do guru. Należy także do ludu.