فراموش نکن
هرگز فراموش نخواهم کرد. هرگز فراموش نخواهم کرد خوبی را، بدی را. هرگز فراموش نخواهم کرد زیبایی را، پلیدی را. هرجا که باشی، هرجا که بروم. هرگز فراموش نخواهم کرد. هرگز فراموش نخواهم کرد. هرگز فراموش نخواهم کرد. هرگز فراموش نخواهم کرد خوبی را، بدی را. هرگز فراموش نخواهم کرد زیبایی را، پلیدی را. مدت‌ها کوشیدم روحت را بکشم، محوت کنم. مهم نیست! هرگز فراموش نخواهم کرد.
خاطرات نوجوانی
در زیرشیروانی‌ای تاریک و کهنه، میان اسباب‌بازی‌های تلنبارشده عروسکی خیمه‌شب‌بازی در پی عشق است. شب و روز دنبالش می‌گردد، میان عروسک‌های پُرشده. آن‌ها شتابان جوابش را می‌دهند. او با مهربانی می‌پرسد، آن‌ها با تندی پاسخ می‌دهند. به هزار و یک دلیل، از این موقعیت فرار می‌کنند. «من، سربازهای حلبی را دوست دارم! نه! من دیوها را دوست ندارم!» بعضی دیگر هم تقریباً همین‌طور... «من خرس‌های عروسکی را به تو ترجیح می‌دهم!» و بعضی، حتی حاضر نیستند حرفش را بشنوند... «تو حتی به پای آدمکِ زنجبیلی هم نمی‌رسی!» همهٔ این‌ها آن‌قدر بر او اثر گذاشت. نمی‌تواند جلوی گریه‌اش را بگیرد. بااین‌همه هنوز دنبالش می‌گردد، همان عروسک با چشم‌های مخملی را.
نیستی
می‌توانم با هرکسی گفت‌وگو کنم! حتی با سکوت. و اگر جوابم را ندهد. به او می‌گویم... می‌گویم... می‌گویم... «زبانتان را دراز کنید، جنابِ نیستی، تا رویش بنشینم!» تنهایی. صمیمیتی کامل و بی‌نقص میان سکوت و من. تنهایی: فرصتی برای پیوند، برای دوستی، میان آگاهی و ناخودآگاهم.
الهام
فقط منتظر الهام‌بودن کافی نیست. باید برایش آماده شد. اگر نمی‌آید باید صبر کرد. چون آرایش می‌کند و موهایش را می‌آراید تا زیباتر شود. تا برگزیدهٔ الهام بتواند او را بشناسد و بفهمد که با او سخن می‌گوید. اگر آن‌قدر صبور باشد که از دستش ندهد... وقتی شعله از کنارش بگذرد، آن را خواهد گرفت، خواهد بوسیدش و او نیز بوسه‌اش خواهد زد. ناخودآگاهش با آگاهی‌اش برادری خواهد کرد. عشقِ سه‌نفره خواهد بود. نوعی ارگاسمِ عاطفی. مثل نشانه‌ای از سپاسگزاری از الهام‌بخش.
آرمان‌شهر
با آرمان‌شهر ازدواج خواهم کرد. این نایافتنی را به خانه‌ام دعوت خواهم کرد. به بهای آزادی‌ام به او نزدیک خواهم شد! ناممکن هیپنوتیزمم می‌کند، اما افقم را روشن می‌سازد. می‌بینمش؛ آن‌سوی خرد پنهان شده است. در رؤیای کودکی پیدایش کردم. نمی‌توانم رهایش کنم. به دست‌هایم چسبیده و روی چشم‌هایم نقش می‌بندد.
ذوب
وقتی خورشیدی با قلبی خیال‌انگیز آهسته، ظریف، آغاز به ذوب‌شدن می‌کند، همچون زنی با لذت‌های ناشناخته، که بر دریایی از میل‌های ناپدیدشده می‌لغزد، خاطرات گریخته‌اش را در آینهٔ زمان می‌نگرد، آن‌گاه خیال می‌کند بازمی‌گردد و آن دوران‌های جادویی را دوباره می‌یابد.
اندوهِ تلخ
دوست‌داشتن... گناه؟ دیوانگی؟ باری که تمام عمر کشیده می‌شود. تلخی‌ای که بزرگ‌تر می‌شود از طردشدن به دستِ آن‌که فکرم را تسخیر کرده است. رؤیایی شگفت که پایان می‌یابد... وقتی زنجیرهای ملال حتی آن افسونگر را می‌ترسانند. بی‌آنکه بدانیم می‌کشد، تسخیر می‌کند. فکرِ ندانستنِ اینکه به کدام سو پر بکشیم. ندانستنِ کدام راه یا گذر... برای رهایی از این حالِ تلخ برگزینم. تا از گرفتاری دور بگریزم. اندوه، تندی، زبری. سردرگمی تا ابد. احساسی وصف‌ناشدنی از رؤیا، عشقِ آرمان‌شهری، افسانه.
آرزو
چشم‌های ما هرگز بازی‌ای نخواهند داشت برای ما دو نفر. اما آرزویی ناممکن مرا به شما بسته است. مثل ساده‌دلی که مقدس را می‌خورد، غیبتی ناشناخته. و نور می‌جوشد، با وجود نادانی‌ام. شما همچون باکره‌ای دست‌نیافتنی هستید. من کیستم؟ ما کیستیم؟ هیچ‌کس در زمان جرئت نخواهد کرد باور کند آنچه ما... در ابدیت خواهیم بود.
ماه بلوند
ماهِ بلوندِ درخشان، خوراکِ زندگی، مستیِ رنگینِ انتخاب، رقصان و لغزان در من. دوست من، دوباره به من می‌بخشی آن میلِ نرم و عزیز را به هماهنگی، به قانونی، به دلی شاد و پاک! برای کوبیدنِ سیاهی و خاکستری، با عشق، آن جادوی ناروا. ای اختر که تا هراس آشوبم می‌کنی، دوستت دارم، تو را. زنِ جوانِ نرم و غریب، بلوندی که آشفته‌ام می‌کند، قلبم را زیرورو می‌کند. مرا نادیده می‌گیری و جای دیگری را می‌نگری. تکانم می‌دهی، عوضم می‌کنی. شگفت‌زده‌ام می‌کنی، درهمم می‌آمیزی. امید دارم روزی، ساعتی... که امید به خوشبختی بدل شود! زنِ جوانِ نرم و غریب، بلوندی که آشفته‌ام می‌کند، زندگی‌ام را با نرمی به تو پیشکش می‌کنم. رد می‌کنی... می‌ترسم. چرا از فرشته بترسی؟ از نور، از موجودی که می‌بخشد و می‌گیرد؟ بیا روشنیِ مرا لمس کن، به عشق من، به ژرفاهای خودت. زنِ جوانِ نرم و غریب! تکانم می‌دهی، عوضم می‌کنی. شگفت‌زده‌ام می‌کنی، درهمم می‌آمیزی.
دلخوری
زنی مرا نقش زمین کرد. زن دیگری کارم را تمام کرد. چرا خدا نمی‌خواهد... دوستم بدارند؟ چرا این‌همه خسیس است... در بخشیدنِ سرنوشت‌های شیرین؟ آیا بدجنس و اشراف‌زده‌ام؟ دروغگو یا وسواسی؟ چرا نمی‌خواهد... دوستم بدارند؟ عشق می‌تواند زنده کند، افسون کند. اما مرا خفه خواهد کرد، خواهد سوزاند، خواهد کشت! چرا این‌همه خسیس است... در بخشیدنِ سرنوشت‌های شیرین؟
سفر
سفر با این کشتیِ به‌گل‌نشسته؟ جانم، رؤیاهایم و گناهانم را به خطر بیندازم؟ زود! دوباره شناورش کنم تا به دریا بزند. تا این توفان‌های تلخ را دوباره زندگی کنم. این ترس‌ها، گریه‌ها، ناخوشی‌ها و تهوع‌ها را بالا بکشم، در مسیرِ آن‌همه هراس‌انگیز تلوتلو بخورم... با دل‌گرفتگی و زندگیِ جان‌کن، تا عشق، آتشِ جهنمم، را در آن غرق کنم. به سوی آن گنجِ زمان‌های فرسوده بادبان بکشم. غریزی پیدایش کنم، بعد حملش کنم... به سرزمین‌هایی بکر و سپید از نور. هزار و یک مرز با مرکب برایشان بکشم. شب و روز دوباره این قلمروها را کشف کنم، این سرزمین‌های غمگینی را که می‌گذارند نگاهشان کنیم. آنان که بهارشان چیزی جز زمستانی سیاه نیست، زندگیِ دیروزم را تسلی خواهند داد. در این مکان‌ها، تصویرهای گذشته، ذوب شوم. اقیانوس را بنوشم؛ او که فراموشم کرده است، به یاریِ این کشتی با خلق‌وخویی ناپایدار که همان حافظهٔ تاریک و بیش از حد وارونهٔ من است.
آیا انتخابی دارم؟
آیا انتخابی دارم که به ابدیت باور کنم؟ خواه نیستی باشد، خواه بی‌نهایت. آیا انتخابی دارم که به همهٔ امکان‌های دینیِ بقا پس از مرگ باور کنم؟ آیا انتخابی دارم که به چیزی بیش از زندگی‌ام امید ببندم؟ آیا انتخابی دارم که هرچه برای باور به «زندگی پس از زندگی» لازم است از ناخودآگاهم بیرون بکشم؟ آیا انتخابی دارم که خطرِ نفرتِ دیگران یا احترامِ فریبنده‌شان را به جان بخرم، اگر تنها راهِ باورکردنِ من به امکانِ عشقی ابدی همین باشد؟ آیا انتخابی دارم که خودم را دیوانه بدانم، اگر دیوانگی راهی ممکن برای تحقق یک رؤیا باشد؟ آیا انتخابی دارم برای رؤیایی بجنگم... تا جایی که خیال خودم را به خون بیندازم؟ آیا انتخابی دارم که باور کنم؟ آیا انتخابی دارم که بگذارم دیگران باور کنند، وقتی می‌توانم خودِ یقین شوم؟ آیا انتخابی دارم آنچه نوشته شده پاک کنم؟ آیا انتخابی دارم وجودِ نودونه تای دیگر را انکار کنم؟ آیا حق ندارم برای زندگیِ دیگران خطر مرگ را بپذیرم؟ آیا انتخابی دارم تا به امرِ مقدس پیش بروم؟ آیا انتخابی دارم؟ آیا انتخابی دارم آگاهی‌ام را به چالش بکشم، با خطرِ ازدست‌دادنِ هر امیدی، هرقدر اندک؟ آیا انتخابی دارم ناممکن را بیازمایم؟ آیا انتخابی دارم او را تنها به شیوه‌ای دوست بدارم که می‌توانم به او ثابت کنم؟ آیا انتخابی دارم به این تصویرها نگاه کنم که مرا به زندگی‌اش باور می‌دهند... و به مرگش فکر کنم؟ آیا انتخابی دارم آگاهی‌ام را با بدجنس‌شدن به چالش بکشم، اگر بتواند خوشبختی به من بدهد؟ آیا انتخابی دارم مرگ را مستقیم در چشم نگاه کنم؟ آیا انتخابی دارم بگذارم زندگی مرا در گهواره‌اش تاب دهد، اگر فقط از راه آن می‌توانم به او فکر کنم؟ آیا انتخابی دارم تنِ خودم را دوست بدارم وقتی می‌دانم حتی نمی‌توانم موهای او را لمس کنم؟ آیا انتخابی دارم؟ آیا انتخابی دارم هرچه زنده است دوست بدارم، اگر به لطف زندگی بود که او وجود داشت؟ آیا انتخابی دارم با جن‌گیری از خودم قلبم را خالی کنم، اگر برای رشدکردن باشد؟ من قلبی سردم. قلبی بی‌هیجان. دوست می‌دارم. اما دوست می‌دارم بی‌آنکه بدانم چیست.
یک اندیشه
دوست دارم یک اندیشه باشم مثل مسیحی که جسم گرفته است. آفریده‌ای از تخیل، ابزاری برای رؤیاپردازی. فرشته‌ای از شعر!!! جهانی از ایمان در دیوانگی. اما من اینجا هستم، مثل تو، بی‌عقلی در دلِ عقل. او که نیایشِ مرا به تو اعلام می‌کند! او از پایان‌های من است برای پایان... از پایانِ تو برای پایانِ من. چرا بازیِ آخرالزمان راه بیندازیم، واقعیت، واقعیتِ راستین، زندگی را نابود کنیم؟ وقتِ خواندن است، خواندنِ آفرینش... توهمِ جاودانِ رؤیا، رؤیا و جادو! با تصویرها و صداهایی که هستند... هستند... هستند...!
چگونه؟
چگونه بدانم واقعاً دوستت دارم، اگر روح من روح تو را نمی‌شناسد؟ چگونه...؟ چگونه...؟ از سکوت طلبِ بخشش کنم، با زبانِ خودش. چون با او حرف زده‌ام. در نیستی فریاد زده‌ام؟ در خلأ یک لحظه، مثل لالی... با سرعتی سرگیجه‌آور! چگونه...؟ چگونه...؟ بدانم عشق نزدیک است. اگر کورمان می‌کند... و نمی‌بینیم!... روحی را دوست‌داشتن، با مرگ در جان. آن‌چنان شدید بلرزم که ابدیت صدایم را بشنود! چرا...؟ چرا...؟ تنها نیروهایی که برایم مانده، آن‌ها را به کار می‌گیرم و به خودم اجازه می‌دهم رؤیا ببینم! رؤیای موجودی، رزِ خشک‌شده‌ای.
پری‌ها
اغلب پری‌ها را می‌بینم، در رؤیا یا در واقعیت. با زیبایی‌شان افسونم می‌کنند، حتی با بدجنسی جادویم می‌کنند. می‌خواهم اندیشه‌های دیوانه‌ام را پیشکش کنم، بخوانم، فریاد بزنم میلِ کمک‌کردنم را، به جادوگرانی که سوزانده شدند... این رهاشدگان، سرخورده از قوانینِ بیگانگان. این میل، از سرِ معصومیت، پری‌ای را بیدار کرد، دور در زندگی‌ام پنهان، ساعت‌شنیِ مرگبار. شخصیتی که پخته و آرام در رؤیا ساخته شده، که نمی‌تواند نجات دهد... هنوز نه! اما شاید با من حرف زده باشد؟ پیشنهاد کرده باشد با دقت عذر بخواهم، از آن ناقص‌الخلقه‌ای که به طبقهٔ سوم بالا رفت، و دنبال روحی بود تا آرامش کند. فریبکار مبهوت شد! از اهانتش به پریِ آن دوک‌نشین پشیمان است، همان که از مزاحمِ آشفته تکان خورد، از او می‌ترسد، می‌گریزد، آزرده. پریِ نجات‌بخش اضافه می‌کند... از چشم‌های زیبارو دور شوم تا آینده بتواند به من سلام کند، چون جادوگر، چون ساحر.
لحظه‌های کوتاه
آیا لحظه‌هایی پیش می‌آید در زندگیِ آدم‌ها، که شهود و تخیلِ دیوانه در یک خانه زندگی کنند؟ هر دو، هم‌زمان، مثل کودکانی که توپ‌بازی می‌کنند با الهام. به جریانِ جهانِ زندگان ضربه می‌زنند، احمق‌ها را به دلقک‌هایی خوش‌منظر تبدیل می‌کنند.
روحِ من
باد در روحم برمی‌خیزد، مثل دستی نرم که فشار می‌دهد، که نبوغ را آرام هل می‌دهد، زندگیِ روانی را در سرخوشی. باد تاب می‌خورد و با ضرب می‌رقصد، به میلِ بخت می‌آید و می‌رود، به میلِ سرنوشت یا بی‌کرانگی. و رؤیا می‌بیند که از کوششِ خودش است. باد بالا پرواز می‌کند، پایین هم پرواز می‌کند. وقتی لباس عوض می‌کند مرا گم می‌کند، وقتی در شب شمال را گم می‌کند. صبح، همدیگر را با لباسِ ملال پیدا می‌کنیم! اما وقتی برای خورشید، «سُل»ِ زمین را می‌خواند، باکره آشفته می‌شود و در پرواز دنبال صدا می‌رود. تا ماهِ نو، نرم و سبک‌سر. خود را پری می‌خوانَد و نَفَسم را نذر می‌کند.
زندگیِ غمگین
زندگی‌ام غمگین و خاکستری است دنبال طنزی می‌گردم که لبخند بر لب بیاورد، قلب را چون نسیم لمس کند و خنده، کمانه‌کنان در دهانی، بزرگ مثل کلیسا.
می‌دانم
می‌دانم، حس می‌کنم، گوش می‌دهم، می‌شنوم. زمانِ سکوت گذشته است. فریادم نقره بود، اما سکوتِ تو... به خواب می‌رود. هیچ‌چیز گفته نشد. همه‌چیز مرد. می‌دانم، حس می‌کنم، گوش می‌دهم، می‌شنوم. این دم‌ها که در تو، از من پیشی می‌گیرند، با آگاهی‌ام بازی کرده‌اند، مثل چنگی بی‌تار، بی‌طنین.
خلأ
من غلتکی تهی از معنا و یگانه‌ام. موم را رنگ می‌کنم، بدترین را توجیه می‌کنم! به میلِ صداهای جهنمیِ خیابان می‌رقصم. زندگی را ساختن، دوباره ساختنش!!! خلق‌وخویی بی‌موقع و همه‌جانبه، از جنسِ سردفتر. ابرِ خفه‌شده از آبجو را له می‌کنم. گازِ بوبر و عطرآگینِ آبِ صبحگاهی را دستکاری می‌کنم. خفه شو! له شو!... بترک! ایستگاهِ جاودانِ اکسیرهای نورانی، لرزان از روده‌های باریکِ رئیس‌جمهور «بچه‌اردک»، جانوری خندان با وجود نگاهی شلاق‌زن، یک‌سویه و گیج. مواظب چشم‌هایی باشید که نئون‌های صوتیِ تکثیرشده را سر می‌بُرند، با مدادهای فرسودهٔ ریاضی‌دانانی با ریش‌های کهنه و عینک‌های چرک. من غلتکی تهی از معنا، اما یگانه‌ام.
پیرو و الهام‌بخش
از کوه‌ها و رودخانه‌ها بر پشتِ الهام‌بخش عبورکردن. پیرو را در آغوش حمل می‌کند. از سودهای نورونیِ تخیل می‌گریزد. ذاتی و درحال دریدنِ پوششِ جمجمه‌ای با حرکتی به همان اندازه خشن که منحط. هرکس از دیگری بیشتر گلوی خود را می‌بُرد به لطفِ آسایشگاهِ چاقویی بلند که از موزهای شیرین ساخته شده. خودم را رها می‌کنم، مثل کانگورویی در پرواز کش می‌آیم، و از روی فرصت‌های ناخالص‌کردن در واژه‌ها، با واژه‌ها می‌پرم... و واژهٔ بد را فراموش می‌کنم. بله!... من...، من...، من...! من! الهام‌بخش را بجوی، به هر قیمتی پیدایش کن! وگرنه اوست که تو را در توری به دام می‌اندازد بافته از تصادف‌های زندگی. اما این الهام‌بخش انتخابِ تو نیست.